,
,
30 Δεκεμβρίου
,
1609.—Ο στόλος των κουρσάρικων τής Τοσκάνης πλησίασε την Αλεξανδρέττα βασικό λιμάνι τής Αντιόχειας. Είχαν πληροφορίες γιά πλοίο με πλούσιο φορτίο/λεία, αλλά το μόνο που βρήκαν στον κάβο Κανζήρ (κέντρο μεταπρατικού εμπορίου πειρατών) ήταν καμένος και έρημος τόπος.
1791.—Ευρωπαίος αξιωματούχος έγραφε στον δόγη ότι, καλό θα ήταν να απαλλαγούν τα νησιά τού Ιονίου από τους άνδρες τού Λάμπρου Κατσώνη. Αν και τον Αύγουστο υπεγράφη ανακωχή μεταξύ Ρωσίας και τουρκίας, ο θρυλικός Λάμπρος, από τον Κάλαμο (στα Ιόνια) έδωσε εντολή στον καπετάν Αναστάση Δημητρίου να συγκεντρώσει χίλιους ανδρείους από το σαντζάκι τής αλβανίας (προφανώς αρβανίτες), συνεχίζοντας τον αγώνα.
1797.—Στην φυλακή τής Τεργέστης όπου βρισκόταν φυλακισμένος, ο Ρήγας Βελεστινλής πραγματοποίησε απόπειρα αυτοκτονίας με μικρό μαχαίρι κατά τις νυκτερινές ώρες. Το τραύμα ήταν μεγάλο και χρειάστηκε να νοσηλευτεί περισσότερο από έναν μήνα γιά να θεραπευτεί, μέχρι να τον φονεύσουν με στραγγαλισμό οι κτηνώδεις και απολίτιστοι βασανιστές του.
1818.—Στην Θεσσαλία σφαγιάστηκε από τους τούρκους ο νεομάρτυρας Γεδεών από την Δημητριάδα. «Αρχικά οι τούρκοι τον θεώρησαν τρελό και τον έδιωξαν, αφού τον ξυλοκόπησαν άγρια, όμως ο άγιος συνέχιζε την ομολογία του. Στην συνέχεια τον διαπόμπευσαν, τού έκοψαν με τσεκούρι χέρια και πόδια και τελικά τον έριξαν, ζωντανό ακόμα, στον χώρο όπου περνούσαν τα λύματα τού σπιτιού τού τούρκου πασά. Στον βρωμερό εκείνο χώρο ο άγιος παρέδωσε την ψυχή του.»
1821.—Οι Ψαριανοί με μήνυμά τους ενημέρωσαν τους Υδραίους γιά τον μεγάλο αριθμό πλοίων και στρατευμάτων που είχε συγκεντρωθεί γιά την ναυτική επιχείρηση των τούρκων.
.—Οι Έλληνες υπό τους Δημοτσέλιο (Γεροδήμος), Πετρόμπεη και άλλους, κατανικούν τους τούρκους κοντά στο Μεσολόγγι.
1823.—«Ἄφιξις Ἑλληνικοῦ στόλου εἰς Μεσολόγγιον ὁδηγουμένου ὑπό τοῦ πλοιάρχου Νέγκα».
1824.—«Ἐπαρουσιάσθη εἰς τὴν Κυβέρνησιν ὁ ἀντάρτης Θεόδωρος Κολοκοτρώνης». Βρισκόμαστε στην δεύτερη φάση τού εμφυλίου σπαραγμού. Όταν τον Νοέμβριο τού 1824 ο γιός τού Κολοκοτρώνη, Πάνος, δολοφονήθηκε από τους πολιτικούς του αντιπάλους, κλονισμένος ο Γέρος τού Μοριά, αποφάσισε να παραδοθεί γιά να τερματιστεί ο εμφύλιος. Όπως διηγήθηκε ο ίδιος «[…] Εἰς τὸν πρῶτο χρόνο τῆς Ἐπαναστάσεως, εἴχαμε μεγάλη ὁμόνοια καὶ ὅλοι ἐτρέχαμε σύμφωνοι. Ὁ ἕνας ἐπῆγεν εἰς τὸν πόλεμο, ὁ ἀδελφός του ἔφερνε ξύλα, ἡ γυναῖκα του ἐζύμωνε, τὸ παιδὶ του ἐκουβαλοῦσε ψωμὶ καὶ μπαρουτόβολα εἰς τὸ στρατόπεδον καὶ ἐάν αὐτή ἡ ὁμόνοια ἐβαστοῦσε ἀκόμη δύο χρόνους, ἠθέλαμε κυριεύσει καὶ τὴν Θεσσαλία καὶ τὴν Μακεδονία καὶ ἴσως φθάναμεν καὶ ἔως τὴν Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τοὺς τούρκους, ὁπού ἄκουγαν Ἕλληνα καὶ ἔφευγαν χίλια μίλια μακρᾶ. Ἑκατόν Ἕλληνες ἔβαζαν πέντε χιλιάδες ἐμπρός καὶ ἕνα καράβι μιὰν ἀρμάδα. Ἀλλά δὲν ἐβάσταξεν. Ἤρχισεν ἡ διχόνοια καὶ ἐχάθη ἡ πρώτη προθυμία καὶ ὁμόνοια… Κανεὶς δὲν ἤθελε οὔτε νὰ συνδράμῃ οὔτε νὰ πολεμήσῃ».
1830.—Οι Μανιάτες πνέοντας μένεα εξ αιτίας τής στάσεως τού κυβερνήτη Καποδίστρια, εξεγείρονται εναντίον του. Η αδιαλλαξία τού Καποδίστρια αλλά και η φρικτή συμπεριφορά των οικείων του, άρχισαν να εγείρουν την μία μετά την άλλη περιοχή εναντίον του.
1839.—Τοποθετήθηκε το πρώτο δοκάρι στην στέγη των Ανακτόρων, σηματοδοτώντας την έναρξη κατασκευής τους εν μέσω πανηγυρικής εκδηλώσεως. Τα σχέδια τού κτηρίου γιά το ξεκίνημα εκπόνησε ο Gärtner, από τον Δεκέμβριο τού 1835 έως τον Μάρτιο τού 1836, οπότε και επέστρεψε στο Μόναχο γιά να ασχοληθεί με τις λεπτομέρειες. Ο θεμέλιος λίθος τέθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1836. Τα σχέδια που αφορούσαν μόνο το κτήριο των Ανακτόρων έφτασαν στον αριθμό των διακοσίων σαράντα επτά. Τα σχέδια υποβάλλονταν γιά έγκριση στον βασιλέα Λουδοβίκο (πατέρα τού Όθωνα), που ήταν και ο χρηματοδότης τού κτηρίου. Εκείνος δεν τα ενέκρινε τόσο γιά λόγους οικονομίας, όσο και γιά λόγους εκτροπής τής κλασικής λιτότητας σε αναγεννησιακό ρυθμό. Παρά την λιτότητα όμως που τού επιβλήθηκε, ο Gärtner κατάφερε με κάποια λίγα πλην όμως σωστά επιλεγμένα στοιχεία που χρησιμοποίησε, να δώσει στο ογκώδες κτήριο μία επιβλητική και γαλήνια εμφάνιση. Ο ρυθμός που επικρατεί στις όψεις είναι δωρικός (προπύλαια και κολόνες). Η γύρω περιοχή είχε ειδικούς όρους δομήσεως και απαιτείτο υποχρεωτική έγκριση σχεδίων από τον Όθωνα. Είτε ως ανάκτορο τότε, είτε ως Βουλή σήμερα, αποτελούσε και αποτελεί σημείο αναφοράς τής Νεώτερης Ιστορίας τής Ελλάδος.
1859.—Ημερομηνία θανάτου τού δάσκαλου τού Γένους, Μηνά Μηνωίδη στην πρωτεύουσα τής Γαλλίας, Παρίσι. Ο Μηνωίδης ήταν ένας από τους εκπροσώπους τού νεοελληνικού διαφωτισμού και είχε γεννηθεί στην Έδεσσα τής Μακεδονίας. Το πραγματικό του όνομα ήταν Κωνσταντίνος Μηνά ή Κωνσταντίνος Μήνου.
1868.—Υπογράφηκε Σύμβαση γιά την σύναψη δανείου τού κράτους με την Εθνική και την Ιονική Τράπεζα ύψους 21 εκατομμυρίων δρχ., με ονομαστικό επιτόκιο 6%. Η Εθνική συμμετείχε με τέσσερα εκατομμύρια δρχ. σε μεταλλικό και 10 εκατομμύρια σε τραπεζογραμμάτια. Ως εγγύηση παραχωρήθηκαν οι πρόσοδοι των αλυκών και των ιχθυοτροφείων.
1889.—(ν. ημ.) Ισχυρή σεισμική δόνηση συγκλονίζει την νήσο Ζάκυνθο, δίχως όμως αναφορές γιά μεγάλης εκτάσεως ζημιές.
1902.—Η εφημερίδα «Σκρίπ» σε δημοσίευμά της, αναφέρεται στην σύλληψη τού φοιτητή Δημητρίου Κόκκινου, ως παραχαράκτη γραμματοσήμων. «[…] Συλλαμβάνεται ὑπό τῆς Ἀστυνομίας νέος, Δημήτριος Κόκκινος ὀνομαζόμενος, ὅστις συστηματικῶς κατεγίνετο εἰς τὴν τελοιοποίησιν τῆς τέχνης τοῦ παραποιεῖν γραμματόσημα καὶ ἄλλα ἔνσημα, τὰ ὁποῖα εἶχε σκοπὸν νὰ κυκλοφορήσῃ πρὸς ζημίαν τοῦ Δημοσίου». Η ιστορία των Ελληνικών Γραμματοσήμων ξεκίνησε την 1η Οκτωβρίου 1861, όταν τυπώθηκε στο Παρίσι η κεφαλή τού Ερμή. Το συνολικό αποτέλεσμα αποτελεί ένα αριστούργημα χαρακτικής τέχνης και είναι ένα εξαιρετικό δείγμα τυπογραφικής εργασίας τής εποχής.
.—Μετά από συμφωνία τουρκίας, Ρωσίας και Αυστρίας, χορηγήθηκε αμνηστία σε κατάδικους φυλακών τής περιοχής τής Μακεδονίας. Οι φυλακές άδειασαν από βουλγαροκομιτατζήδες…
1907.—Μετά τα κρούσματα χολέρας στην Κωνσταντινούπολη πριν από ένα περίπου μήνα, οι αρχές τής χώρας έλαβαν αυστηρά μέτρα. Τα πλοία που κατέπλεαν στον Πειραιά υποχρεούντο σε κάθαρση.
.—Νέα σφοδρή μάχη ολιγομελούς συμμορίας βούργαρων και τμήματος στρατού των τούρκων στο σημερινό χωριό Ίσωμα στην Κεντρική Μακεδονία (παλαιό όνομα Ράβνα). Δυστυχώς, κατά την μάχη έχασαν την ζωή τους Έλληνες χωρικοί και πυρπολήθηκαν οικίες.
1908.—Οι Μακεδονομάχοι Στέφος, Μωρογιάννης και Τσίτσος, φθάνουν στο χωριό Μπέσιστα γιά να συναντηθούν με τον Εμμανουήλ Νικολούδη και άλλους αρχηγούς. Είχαν αποστολή να εξοντώσουν βουργάρικη συμμορία η οποία είχε απαγάγει εννέα αγωγιάτες, γιά την απελευθέρωση των οποίων ζητούσαν από Έλληνα ξυλέμπορο 400 λίρες. Τρεις ώρες μετά θα εμφανιστεί ο Νικολούδης, και μετά από αυτόν στο χωριό θα εισέλθει και ο καπετάν Περδίκκας με λίγα παλληκάρια του. Την επόμενη ημέρα θα δώσουν διπλή μάχη με βούργαρους και τούρκους (βλ. ημ.)
1912.—Οι Ελληνικές δυνάμεις οι οποίες πολιορκούν το οχυρό Μπιζάνι, δρουν διά πυροβολικού και περιπόλων.
.—Στον τομέα Ηπείρου ο Ελληνικός στρατός δρα διά πυροβολικού εναντίον των τούρκων. Από τις 16 Δεκεμβρίου οι εχθροπραξίες μπροστά στο Μπιζάνι είχαν περιοριστεί, λόγω τής ισχυρής οχυρώσεώς του και τής δριμύτητας τού χειμώνα. Οι επιθετικές ενέργειες θα ξανάρχιζαν στις 7 Ιανουαρίου τού 1913.
1913.—Ο Ιερός Λόχος Κορυτσάς δίδει τον νενομισμένο όρκο γιά «Ένωση ή θάνατο».
1915.—(π. ημ. 29-30/12). Οι Ευρωπαίοι Σύμμαχοι τού Ελευθέριου Βενιζέλου, καταπατώντας κάθε Εθνική κυριαρχία και δίκαιο, καταλαμβάνουν την Κέρκυρα και την Λέσβο. Οι Γάλλοι είχαν γνωστοποιήσει από τις 16 Δεκεμβρίου ότι θα καταλάμβαναν προσωρινά την Κέρκυρα γιά λόγους ασφαλείας. Παρ’ όλες τις διαμαρτυρίες τής κυβερνήσεως Σκουλούδη, Γαλλικό Τάγμα αποβιβάστηκε και κατέλαβε την νήσο υπό την προστασία μοίρας γαλλικών πολεμικών.
1918.—Ο Ελευθέριος Βενιζέλος διατυπώνει με υπόμνημά του προς την Συνδιάσκεψη Ειρήνης, τις ελληνικές διεκδικήσεις στην Μικρά Ασία, την Θράκη, την Βόρειο Ήπειρο, τα νησιά τού Αιγαίου και την Κύπρο. Το υπόμνημα τής Ελληνικής αντιπροσωπείας βασίστηκε σε ιστορικά, εθνολογικά και ηθικά στοιχεία και με την θέση ότι «η Ελλάδα δεν πηγαίνει εκεί όπου τής λείπει η εθνολογική της βάσις». Λίγο πριν, κατόπιν τής συμμετοχής μας με 2 Μεραρχίες στην Εκστρατεία τής Κριμαίας στην Ρωσία (7/1/1919-28/4/1919), μεταξύ των εγκωμιαστικών σχολίων ο Γάλλος Κλεμανσώ είχε πει : «[…] Η Γαλλία θα αναλάβει πρωτοβουλία προς εδαφική επέκταση τής Ελλάδος εις την Θράκη και εκθύμως θα υποστηρίξει πάσα υπέρ Ελλάδος λύσιν τού ζητήματος τής Σμύρνης…» [Στοιχεία Κωνσταντίνος Χαλάστρας]
.—Κατά την Συνδιάσκεψη όλα τα Δωδεκάνησα θα περιερχόντουσαν στην Ελλάδα πλην τής Ρόδου γιά μία πενταετία, οπότε θα γινόταν δημοψήφισμα. Οι Ρόδιοι που πληροφορήθηκαν την εξαίρεσή τους, το Πάσχα τού 1919 διενήργησαν συλλαλητήριο. Οι Ιταλοί αντέδρασαν και μάλιστα σκότωσαν τον γέροντα ιερέα Οικονόμου Παπαλουκά και την Ανθούλα Ζερβού στο χωριό Παραδείσι, δίπλα στο σημερινό αεροδρόμιο «Διαγόρας» Ρόδου. Το Υπόμνημα κατατέθηκε ενώπιον τού «Συμβουλίου των Δέκα», προκαλώντας όμως τις αντιδράσεις των ΗΠΑ αλλά κυρίως τής Ιταλίας (…)
.—Συγχρόνως σχεδόν με την αναχώρηση τής ελληνικής αντιπροσωπείας γιά το Παρίσι, πενήντα χιλιάδες Θράκες διαδήλωσαν στην Θεσσαλονίκη το δικαίωμα τής αυτοδιαθέσεώς τους, και την επιθυμία απελευθερώσεώς τους από τον βουργαρικό και τουρκικό ζυγό.
.—Στο ίδιο Συνέδριο, πιεζόμενος από τους Συμμάχους του να μην συμπεριλάβει στον φάκελο των ελληνικών διεκδικήσεων τον Πόντο, και παρά τις διαμαρτυρίες των Ελλήνων τού Πόντου, ο Ελευθέριος Βενιζέλος συμφώνησε να παραχωρηθεί η περιοχή στην υπό ίδρυση Αρμενική Δημοκρατία.
.—Μία αντιπροσωπεία των Κυπρίων κατέφθασε στο Παρίσι, με σκοπό την επιδίωξη Ενώσεως τής Μεγαλονήσου με την Μητέρα Ελλάδα. Από τις 11 Νοεμβρίου, ο Γκράνβιλ είχε εισηγηθεί στο Φόρεϊν Όφις την παραχώρηση στην Ελλάδα τής Κύπρου, των Δωδεκανήσων και τής Βορείου Ηπείρου. Την πρόταση στήριξε και ο Άρνολντ Τόϋνμπι, ως σύμβουλος πολιτικών υποθέσεων τής βρετανικής κυβερνήσεως, υπενθυμίζοντας όμως παράλληλα, ότι κατόπιν συμφωνίας με την Γαλλία δεν δύνανται να παραχωρήσουν την Κύπρο χωρίς την συγκατάθεσή της. Όμως οι δίκαιες διεκδικήσεις τής Ελλάδος, προσέκρουαν στον ιταλικό επεκτατισμό και στον αγγλογαλλικό ανταγωνισμό.
1919.—Στο μέτωπο στην Μ. Ασία επικρατεί ηρεμία.
1920.—Ο Ελληνικός στρατός στην Μ. Ασία εδραιώνει τις θέσεις του.
.—Σε ηλικία 85 ετών, απεβίωσε η σύζυγος τού επιχειρηματία Δημ. Νούσκα από την Έδεσσα, Ευφροσύνη. Η οικογένεια Νούσκα υπήρξε φιλόπατρις όσο λίγοι, με εξαιρετικά μεγάλη δράση στα χρόνια τού Μακεδονικού Αγώνα.
1921.—Η Ελληνική Στρατιά στην Μικρά Ασία μάχεται μάχες προφυλακών.
1923.—Ενθρονίστηκε ο νέος Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ζ΄ (Ζερβουδάκης κατά κόσμον, με καταγωγή την Σίφνο).
1934.—Μονογραφείται η σύμβαση γιά την ίδρυση ραδιοφωνικού σταθμού στην Ελλάδα.
1940.—Οι Ελληνικές δυνάμεις στο μέτωπο τής Ηπείρου, «επιτίθενται εναντίον των Ιταλών και εκτοπίζουν αυτούς εκ των θέσεών των τής γραμμής Γαρονίν-Ποδγκοράνι».
.—Δυνάμεις τού Στρατού μας επιτίθενται με ορμή εναντίον των Ιταλών, οι οποίοι εγκαταλείπουν τρέχοντας το ύψωμα 1292 και το Μάλι Σεβράνιτ.
.—Η ιταλική αεροπορία βομβάρδισε την Θεσσαλονίκη, την Πρέβεζα και το Ελληνικό Στρατηγείο.
.—Την νύχτα τής 30ής προς 31η Δεκεμβρίου, η γερμανική αεροπορική δύναμη στην Ρόδο πραγματοποίησε την πρώτη επιχείρηση από το νησί. Επρόκειτο γιά την αποστολή μερικών He 111 τής ΙΙ/KG26, που διενήργησαν αεροναρκοθέτηση στην θαλάσσια ζώνη τής Διώρυγας τού Σουέζ.
.—Αεροπορικό δυστύχημα συνέβη αμέσως μετά την απογείωση αεροσκάφους από το αεροδρόμιο τού Καζακλάρ Λάρισας. Το θλιβερό γεγονός έγινε κατά την επιχείρηση πολεμικής αποστολής αναγνωρίσεως και βομβαρδισμού στόχων στην αλβανία, πάνω από τον τομέα τού Β΄ Σώματος Στρατού. Σκοτώθηκαν ο Κωνσταντίνος Σωτηριάδης (χειριστής), ο Νικόλαος Αραμπατζής, ο Παναγιώτης Ορφανίδης, ο Δημήτριος Γκίκας, ο Κλεάνθης Χατζηιωάννου και ο Μιχαήλ Αναστασάκης. Ο άτυχος Αναστασάκης γεννήθηκε το 1904 στην Σπηλιά Χανίων. http://www.pasoipa.org.gr/
.—Απονέμεται στον κυβερνήτη τού υποβρυχίου «Παπανικολής», Μίλτωνα Ιατρίδη, το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας και προβιβάζεται σε Αντιπλοίαρχο επ’ ανδραγαθία, λόγω τής επιτυχημένης επιχειρήσεώς του κατά ιταλικής νηοπομπής στην Αδριατική θάλασσα. Η νηοπομπή την οποία έπληξαν και οι τέσσερεις τορπίλες τού θρυλικού μας υποβρυχίου την παραμονή των Χριστουγέννων τού 1940, μετέφερε μεγάλο αριθμό πολεμικών και λοιπών εφοδίων στο λιμάνι τού Αυλώνα προς ενίσχυση των ιταλικών δυνάμεων εισβολής.
1942.—Κοντά στο αεροδρόμιο Γκαμπούτ τής Λιβύης, κατά την διάρκεια διατεταγμένης αποστολής, το αεροσκάφος Blenheim τής 13ης Μοίρας Ελαφρού Βομβαρδισμού, παρουσίασε βλάβη, με αποτέλεσμα την συντριβή του. Νεκροί οι πιλότοι μας, Θεοφάνης Κατσέλης και Ιωάννης Σκαλαίος.
1944.—Η Ταξιαρχία τού Ρίμινι, και οι αγγλικές δυνάμεις, υπό τον στρατηγό Σκόμπυ, αρχίζουν ευρεία εκκαθαριστική επιχείρηση γιά την καταστολή τού Δεκεμβριανού πραξικοπήματος. Οι Ελασίτες, βλέποντας ότι απειλούνται με κύκλωση, αποσύρθηκαν εκτός τής πόλεως. (Ο Γιάννης Ιωαννίδης, υψηλόβαθμο στέλεχος τού ΚΚΕ την εποχή εκείνη, δήλωσε μερικά χρόνια αργότερα: “Εμείς (το ΚΚΕ) προχωρούσαμε βάσει σχεδίου στην εξεύρεση προσχήματος γιά να αρχίσει ο πόλεμος“).
.—Περίπολος τής Αστυνομίας, συλλαμβάνει στην οδό Διδότου και Ασκληπιού τον Ιταλό Ανθυπολοχαγό Κατζιόλα Τζιοβάνι, τον οποίο οι υμνητές τού Στάλιν είχαν ‘’βαφτίσει’’ λοχαγό τού ΕΛΑΣ και τον χρησιμοποιούσαν ως ελεύθερο σκοπευτή. Να σημειωθεί πως, τις προηγούμενες ημέρες στην διασταύρωση Ασκληπιού – Σόλωνος είχαν σκοτωθεί από ελεύθερο σκοπευτή δύο γυναίκες κι’ ένα παιδί.
1947.—Οι εθνικές δυνάμεις συνεχίζουν τον σκληρό αγώνα τους εναντίον των κομμουνιστικών δυνάμεων στην Κόνιτσα.
1950.—Το Τάγμα τού Ελληνικού Εκστρατευτικού Σώματος Κορέας, εντεταγμένο στο 7ο Αμερικανικό Σύνταγμα Ιππικού, (άφιξη 9/12/1950), αναλαμβάνει την πρώτη πολεμική του αποστολή και εγκαθίσταται αμυντικώς στην ζωτική περιοχή Κιούμκο-Ρι, κοντά στην Σεούλ. Το ΕΚ.Σ.Ε. έφθασε στην Κορέα σε κρίσιμες στιγμές. Οι καιρικές συνθήκες ήταν εξαιρετικά κακές, με συνήθεις θερμοκρασίες – 10 βαθμούς Κελσίου. Έλαβε μέρος στην τελευταία μεγάλη υποχώρηση των Δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών που διήρκεσε από τον Δεκέμβριο του 1950, έως και τον Ιανουάριο του 1951. Στους τριάντα δύο μήνες πολεμικής περιόδου τού ΕΚΣΕ, οι συνολικές απώλειες μάχης ήταν 636 νεκροί και τραυματίες.
1953.—Η Ελλάς και η βουργαρία, υπογράφουν στην Θεσσαλονίκη μία πρώτη συμφωνία αποκαταστάσεως τής οριοθετικής γραμμής· τον Ιούνιο τού 1954 θα αποκατασταθούν οι διμερείς διπλωματικές σχέσεις. Γενικότερα, εκείνη την περίοδο οι σχέσεις Ελλάδος- βουργαρίας ήταν τεταμένες λόγω τής αρνήσεως τής Σόφιας να καταβάλλει ολόκληρη την αποζημίωση που τής είχε επιβάλλει η (ευνοϊκή) Συνθήκη των Παρισίων το 1946. Παράλληλα ο βουργαρικός στρατός, κατά παράβαση των ειδικών όρων τής ίδιας Συνθήκης, αυξανόταν θεαματικά (από ανώτατο όριο τους 65.000 άνδρες, είχε φτάσει τους 200.000).
1963.—Προσυπογράφεται στην Λευκωσία συμφωνία γιά κατάπαυση τού πυρός μεταξύ Ελλήνων και τούρκων, ενώ είχε προηγηθεί η παρέμβαση των Βρετανών ως ειρηνευτών. Ο Διοικητής των βρετανικών Βάσεων χάραξε την λεγόμενη Πράσινη Γραμμή σε χάρτη τής Λευκωσίας με πράσινο μελάνι (βλ.& 28/12).
.—Η κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου υποβάλει επισήμως την παραίτησή της, παραδίδοντας τα ηνία στην υπηρεσιακή κυβέρνηση Ι. Παρασκευόπουλου. Αυτή με την σειρά της, κλήθηκε να οδηγήσει την χώρα στην διεξαγωγή εκλογών. Τον Φεβρουάριο θα αναλάβει και πάλι ο Γ. Παπανδρέου.
1975.—Μετά από λίγους μήνες (έναρξη 16 Οκτωβρίου 1975), ολοκληρώνεται η δίκη των υπεύθυνων γιά τα γεγονότα τού Πολυτεχνείου, με καταδικαστικές αποφάσεις γιά τους περισσοτέρους των κατηγορουμένων.
1981.—Καθιερώνεται το νέο κλιμακωτό ωράριο γιά τους εργαζομένους.
1992.—Οι δικτάτορες Παττακός, Ζωϊτάκης, Μακαρέζος και Λαδάς υποβάλλουν αίτηση χάριτος (βλ. & 30/11).
1999.—Αντιδρώντας στις προκλήσεις τού αλβανού πρωθυπουργού Ιλίρ Μέτα (βλ. 23 Δεκεμβρίου), ο Σεβασμιότατος μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως – Πωγωνιανής και Κονίτσης, καλεί την κυβέρνηση να αναλάβει τις ευθύνες της στο θέμα των Τσάμηδων.
2005.—Ο Αρχιφύλακας Κώτσης Δημήτριος τραυματίστηκε θανάσιμα κατά την διάρκεια μεταγωγής αλλοδαπών κρατουμένων. Κατά την μεταφορά των τριών κρατουμένων με υπηρεσιακό όχημα, ένας από αυτούς αφαίρεσε το υπηρεσιακό περίστροφο ενός αστυνομικού και πυροβόλησε εναντίον τους, τραυματίζοντας θανάσιμα τον 45χρονο αρχιφύλακα. Στο ίδιο συμβάν τραυματίστηκε θανάσιμα και ο Ανθυπαστυνόμος Βλαχοπάνος Κωνσταντίνος.
2011.—Μεταξύ 29 και 30 Δεκεμβρίου, απεβίωσε ο Ελληνοαμερικανός με καταγωγή από την Γριάσδανη τής Βορείου Ηπείρου, Νικόλαος Σταύρου. Ήταν καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο Χάουαρντ τής Ουάσινγκτον. Σε ηλικία 17 ετών, μαζί με την οικογένειά του δραπέτευσε από το κομμουνιστικό καθεστώς τού Χότζα, με ενδιάμεσο προορισμό την Ελλάδα πριν αναχωρήσουν γιά τις ΗΠΑ. Παράλληλα με την επιστημονική του ενασχόληση, έγραψε βιβλία και μελέτες γιά θέματα που αφορούν την Ελλάδα, αλλά κυρίως αρκετά άρθρα γιά τα δικαιώματα των Ελλήνων τής Βορείου Ηπείρου που καταπατήθηκαν βάναυσα από τις αλβανικές αρχές. Γιά την γενικότερη κρίση των τελευταίων ετών, σε μία από τις τελευταίες του συνεντεύξεις είχε πει ότι «…μία τάξη αδίστακτων τυχοδιωκτών έχει μετατρέψει τα πάντα και τους πάντες σε καταναλωτές και δανειζομένους, και τις κοινωνίες, αντί κοινωνίες εθνών, σε κοινωνίες δουλοπαροίκων τής εποχής τής τεχνολογίας…». Γιά την οικονομία των Η.Π.Α. τόνιζε ότι κατέστη υποχείριο αυτών των τυχοδιωκτών που κατέλαβαν καίρια κέντρα εξουσίας, ιδιωτικοποιώντας δημόσιους θεσμούς και μεγιστοποιώντας τον πλούτο τους σε βάρος τής εθνικής ευημερίας. Αποτέλεσμα αυτών είναι παρέκκλιση τής πολιτικής των ΗΠΑ από τις ιδεαλιστικές ρίζες της, με τον πόλεμο να έχει εξελιχθεί σε επάγγελμα. Συγκινητική είναι η ιστορία με την πολυετή προσπάθεια τού Έλληνα επιστήμονα να βρεί τα οστά τού εκτελεσθέντος μεγαλύτερου αδελφού του από το καθεστώς Χότζα στις 3/9/1953.
2014.—Οι Έλληνες διασωθέντες (μετά την πυρκαγιά που είχε ξεσπάσει στο επιβατηγό-οχηματαγωγό «Νorman Atlantic» τις πρώτες πρωινές ώρες τής 28ης Δεκεμβρίου), αφηγούνται την τρομακτική εμπειρία τους. Περιέγραψαν τις 30 σχεδόν ώρες που παρέμειναν στο κατάστρωμα τού φλεγόμενου πλοίου υπό αντίξοες καιρικές συνθήκες περιμένοντας τα σωστικά συνεργεία. Το πλήρωμα των 56 ατόμων, αποτελούμενο κυρίως από Ιταλούς και λιγότερο από Έλληνες, ήταν ανύπαρκτο σε προσφορά βοήθειας, εκτός από μία ή δύο εξαιρέσεις. Στο επιβατηγό-οχηματαγωγό, ιταλικής πλοιοκτησίας και σημαίας, ναυλωμένο από την εταιρεία ΑΝΕΚ Α.Ε., επέβαιναν 422 επιβάτες. Δεκαοκτώ άνθρωποι παρέμεναν αγνοούμενοι έως και τον Σεπτέμβριο τού 2015, ενώ έντεκα έχασαν την ζωή τους, μεταξύ των οποίων τρεις Έλληνες. Από μαρτυρίες των Ελλήνων διασωθέντων, δεν ήχησε καθόλου συναγερμός, δεν λειτούργησε ο αισθητήρας τής πυρανιχνεύσεως και κανείς δεν τους ειδοποίησε γιά την πυρκαγιά που ξέσπασε. Ξύπνησαν από την αίσθηση ασφυξίας λόγω των καπνών. Οι ισχυροί άνεμοι (9-11 μποφώρ), καθυστέρησαν την επιχείρηση διασώσεως πάρα πολλές ώρες, ενώ τα σωστικά μέσα τού πλοίου ήταν ελλιπή. Οι πανικόβλητοι επιβάτες περίμεναν «ατελείωτες» ώρες πάνω στο κατάστρωμα, με βροχή και χιόνι, και τις φλόγες και τους καπνούς να θεριεύουν κάτω από τα πόδια τους. Τα πλοία που προσέγγισαν, δεν μπορούσαν να βοηθήσουν λόγω τού μεγάλου κυματισμού, ενώ ελάχιστοι κατάφεραν να επιβιβαστούν σε σωστικές λέμβους, χάνοντας μάλιστα και την ζωή τους στην προσπάθεια. Το έγγραφο τής 19ης Δεκ. 2014 τού Κέντρου Επιθεωρήσεως Πλοίων στην Πάτρα που ήλθε στην δημοσιότητα, επεσήμαινε ελλείψεις στα σωστικά μέσα, στα σχέδια εκκενώσεως και στα φώτα ανάγκης. Στην δύσκολη επιχείρηση διασώσεως συμμετείχαν και άνδρες τής Ελληνικής Πολεμικής Αεροπορίας με ελικόπτερα.