ΚΥΠΡΟΣ : ΑΠΟ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ ΤΗΣ ΚΟΦΥΝΟΥ ΤΟΝ ΝΟΕΜΒΡΙΟ ΤΟΥ 1967, ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΟΥ ΣΤΙΣ 3/7/1974, ΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΕΙ ΕΞΟΥΣΙΑ

,

,

……….Στὶς 16 Ἰανουαρίου τοῦ 1973, σὲ συνέντευξή του στὸ Λονδῖνο, ὁ Μίκης Θεοδωράκης δήλωσε ὅτι «…μετὰ τὴν ἀποτυχία γιὰ ἑνότητα τῶν ἀντιστασιακῶν δυνάμεων, δὲν ὑπάρχει παρὰ μόνο μία λύση γιὰ νὰ πέσῃ ἡ χούντα: ἡ λύση Καραμανλῆ…». Μία ἡμέρα πρὶν τὴν πρώτη ἐκτέλεση τοῦ ἔργου του, «18 Λιανοτράγουδα τῆς Πικρῆς Πατρίδας» σὲ ποίηση Γιάννη Ῥίτσου στὸ Ἄλμπερτ Χῶλ τοῦ Λονδίνου, λόγῳ τοῦ μεγάλου ἐνδιαφέροντος τῶν ΜΜΕ γιὰ τὴν πολιτικὴ κατάσταση τῆς Ἑλλάδος, ἀποφάσισε (σὲ συνεννόηση μὲ τὸν Κωνσταντῖνο Μητσοτάκη, τοῦ ὁποίου καὶ ἦταν ἡ πρόταση περὶ τῆς «λύσεως Καραμανλῆ»), νὰ τὸ ἀναφέρει δημοσίως. Στὴν συζήτηση ποὺ εἶχε προηγηθεῖ, ὁ Κ. Μητσοτάκης τοῦ ἀνέφερε ὅτι ὁ Καραμανλῆς τοῦ εἶχε δώσει τὴν ἐντύπωση ὅτι ἤθελε κάποια ἀφορμὴ γιὰ νὰ δηλώσῃ παρών, καὶ ἡ καλύτερη εὐκαιρία  ἦταν ἡ ἔμμεση πρόταση νὰ γίνῃ ἀπὸ ἕναν ἄνθρωπο ποὺ ἀνῆκε στὸν χῶρο τῆς ἀριστερᾶς.

Κύπρος: Ἀπὸ τὰ γεγονότα τῆς Κοφύνου τὸν Νοέμβριο τοῦ 1967 ἔως τὴν ἐπιστολὴ τοῦ Μακαρίου τῆς 3ης 7ου 1974, τὴν εἰσβολὴ τῶν τούρκων καὶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ ἀπὸ τὸ Παρίσι, γιὰ νὰ ἀναλάβῃ τὴν ἐξουσία.

Κείμενο βασισμένο σὲ σχολιασμοὺς τοῦ Σπύρου Παπαγεωργίου σχετικῶς μὲ τὸ Ὑπόμνημα ποὺ κατέθεσε ὁ Κωνσταντῖνος Καραμανλῆς κατόπιν παρακλήσεως νὰ βοηθήσῃ τὸ ἔργο τῆς Ἐπιτροπῆς γιὰ τὸν «Φάκελον Κύπρου». Ὑπόμνημα, τὸ ὁποῖο πρόσφερε – σύμφωνα μὲ τὰ γραφόμενα τοῦ Σπύρου Παπαγεωργίου – «κατὰ ἀρνητικὸν καὶ διαβλητὸν τρόπο».

……….Τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Καραμανλῆς στὸ Ὑπόμνημά του, ἀναφέρεται μόνο στὰ γεγονότα τῆς περιόδου Ἰουλίου καὶ Αὐγούστου τοῦ 1974, ἀποσιωπῶντας τὸ ἀπώτερο βάθος καὶ τὶς μακρύτερες ῥῖζες τοῦ προβλήματος, οἱ ὁποῖες ἐντοπίζονται στὴν ἐγκατάλειψη τοῦ ἀγώνα τῆς ΕΟΚΑ κατὰ τὴν περίοδο 1956-1959 καὶ στὴν ἐπιβολὴ τῶν διχοτομικῶν Συμφωνιῶν Ζυρίχης καὶ Λονδίνου, σημαίνει κάτι. Διότι, χωρὶς τὸ ἐπικυρωμένο μὲ ἐπίσημη Ἑλληνικὴ ὑπογραφὴ δικαίωμα μονομεροῦς στρατιωτικῆς ἐπεμβάσεως τῆς τουρκίας στὴν Κύπρο, « τραγωδία δὲν θὰ συνετελεῖτο».

……….Ἔγραψε ὁ Καραμανλῆς ὅτι: «… Ἀρχιεπίσκοπος Μακάριος ἀπειλούμενος συνεχῶς ἀπὸ τὴν ΕΟΚΑ Β΄ καὶ ὑπονομευόμενος ἀπὸ τὴν χούντα τῶν Ἀθηνῶν, διὰ τῆς γνωστῆς ἐπιστολῆς του, ποὺ ἀπηύθυνε στὶς 3 Ἰουλίου στὸν στρατηγὸ Γκιζίκη, ζητοῦσε τὴν ἀνάκληση ἀπὸ τὴν Κύπρο ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν, ἐνῶ συγχρόνως ἀπεφάσιζε νὰ μειώσῃ κατὰ τὸ ἥμισυ τὴν δύναμη τῆς Ἐθνοφρουρᾶς…».

……….Εἶναι ψευδὲς ὅτι τὴν Ἄνοιξη τοῦ 1974 ὁ Μακάριος ἀπειλεῖτο ἀπὸ τὴν ΕΟΚΑ Β΄ καὶ μάλιστα «συνεχῶς» καὶ ὅτι ὑπονομεύετο ἀπὸ τὴν Χούντα. Ἡ μὲν ΕΟΚΑ Β΄ εἶχε διαλυθῆ, μὲ τὰ περισσότερα μέλη της νὰ ἔχουν συλληφθῆ, ἡ δὲ στρατιωτικὴ κυβέρνηση τῶν Ἀθηνῶν πέρα ἀπὸ ἐπουσιώδεις διαφωνίες μὲ τὸν Μακάριο γιὰ τὴν ἔγκριση τοῦ καταλόγου τῶν δοκίμων ἀξιωματικῶν τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς, οὐδεμία ἄλλη ἀντιδικία εἶχε.  Τὸ δὲ ἐπιτελεῖο τῆς Ἐθνικῆς Φρουρᾶς, οὔτε τὴν ΕΟΚΑ Β΄ ὑποστήριζε, οὔτε τὴν δολοφονία τοῦ Μακαρίου ἐπεδίωκε.

………..Ὁ Μακάριος ἐπιχείρησε τεχνητὴ κρίση ὑπερβάλλοντας καὶ ἐπιδιώκοντας ἀποσταθεροποιητικὸ ἀποτέλεσμα στὰ τῆς Ἑλλάδος. Ἡ ἐπιστολὴ τοῦ Μακαρίου πρὸς τὸν Γκιζίκη, σκοπὸ εἶχε νὰ ἐκθέσῃ καὶ ἀπογυμνώσῃ ἠθικῶς τὸ καθεστὼς Ἰωαννίδη, ζητῶντας τὴν ἀποπομπὴ τῶν  Ἑλλήνων ἀξιωματικῶν.

……….Τὸ ὅτι ὁ Μακάριος ἐπεδίωξε νὰ πετύχῃ μείζονα πολιτικὸ στόχο, ἀποδεικνύεται ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι μετὰ ἀπὸ 2-3 ἡμέρες, κοινοποίησε τὴν ἐπιστολὴ μὲ εἰδικὸ ἀπεσταλμένο στὸν Καραμανλῆ καὶ στὸν Βασιλέα Κωνσταντῖνο, ἔχοντας μάλιστα συνάψει καὶ ὀλιγόστιχο σημείωμα γιὰ τὸν καθ’ ἕνα. Ἀργότερα ὁ κυβερνητικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ Μακαρίου καὶ συντάκτης τῆς ἐπιστολῆς, κ. Μιλτιάδης Χριστοδούλου, προσποιήθηκε ἄγνοια… ἐνῶ μετὰ ἀπὸ κάποια χρόνια τὸ ἐπιβεβαίωσε ὁ ἀρχηγὸς τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Μακαρίου, Γ. Τομπάζος.

…………Ἄλλη μία ἀπόδειξη τῶν εὐρύτερων πολιτικῶν στόχων ποὺ ἐπεδίωκε ὁ Μακάριος μὲ τὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Γκιζίκη, ἦταν καὶ τὸ ὅτι παρεκλείνοντας τῆς καθιερωμένης του τακτικῆς, α) σημείωσε ὅτι τὸ περιεχόμενό της, δὲν εἶναι ἀπόρρητο καὶ β) ἔσπευσε νὰ τὴν δημοσιοποιήσῃ, πρὶν ὑπάρξη ὁποιαδήποτε διαπραγμάτευση μὲ τὸ Στρατιωτικὸ καθεστώς, προφανῶς γιὰ νὰ τὸ ἐκθέσῃ, καὶ νὰ τὸ φέρῃ σὲ ἀδιέξοδο. Τὸ ἐρώτημα πολλῶν εἶναι,

……….«…ποῖον ἀπέβλεπεν ὁ Μακάριος νὰ ἀποκαταστήσῃ διὰ τῆς ἀποσταθεροποιητικῆς ἐνεργείας του· τὸν Καραμανλῆ ἤ τὸν Βασιλέα; Ἤ ἀμφότερους; Πάντως τὴν ἐνέργειά του δὲν δικαιολογούσαν οὔτε τὰ πράγματα, οὔτε οἱ Ἐθνικὲς ἀνάγκες».

……….Μία ἀνάγνωση μάλιστα τοῦ Κυπριακοῦ Τύπου κατὰ τὸ δεκαήμερο ποὺ προηγήθηκε τοῦ πραξικοπήματος, τὴν 15η Ἰουλίου 1974, πείθει ὅτι ἡ πλειονότητα τῶν ἐφημερίδων εὕρισκε ἀνεξήγητο καὶ ἐπικίνδυνο τὸ διάβημα Μακαρίου

……….Ὁ Κ. Καραμανλῆς σχετικὰ μὲ τὴν ἐπιστολὴ Μακαρίου, ἔγραψε στὸ Ὑπόμνημά του ὅτι:

“…ὅταν ἔλαβα γνώση τοῦ περιεχομένου της, τοῦ διεμήνυσα ὅτι ἡ ἐνέργειά του αὐτὴ ἠμπορεῖ νὰ προκαλέσῃ τὶς βίαιες ἀντιδράσεις τῆς χούντας καὶ τῶν ἐν Κύπρῳ συνεργατῶν της καὶ ὅτι θὰ ἔπρεπε συνεπῶς, νὰ λάβῃ τὰ μέτρα του… εἶναι προφανὲς ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος μὲ τὶς ἀποφάσεις του αὐτές, ἀπέβλεπε στὸν περιορισμὸ τῶν ἐναντίον του κινδύνων…”.

……….Στὴν πραγματικότητα, ὁ στρατηγὸς Γρίβας ἦταν ἤδη νεκρὸς ἐδῶ καὶ πέντε μῆνες, ἡ ΕΟΚΑ Β΄εἶχε οὐσιαστικῶς διαλυθεῖ, οἱ τρεῖς Μητροπολῖτες ἦταν «ἔκπτωτοι» καὶ ἀπόβλητοι, ἡ Ἑνωτικὴ Παράταξη τῆς Κύπρου ἦταν (καὶ εἶναι) καταδιωκόμενη καὶ χλευαζόμενη, καὶ ἡ ἐπίσημη Ἑλλάδα, ἄβουλη, ἀκολουθοῦσε τὴν πορεία τῆς «ἐφικτῆς» λύσεως τοῦ Κυπριακοῦ μέσω τῶν διαπραγματεύσεων. Σὲ ποιοὺς λοιπὸν κινδύνους γιὰ τὸν Μακάριο ἀναφερόταν ὁ κ. Καραμανλῆς;

……….Δὲν γνώριζαν, ὅτι τὸ ἐπὶ τρία χρόνια συνεχὲς στρίμωγμα τῶν Ἀθηνῶν, ὑπὸ ποικίλες κυβερνήσεις, θὰ ὡδηγοῦσε ξαφνικὰ σὲ ἄφρονα ἔκρηξη; Γιὰ πόσο οἱ κυβερνῶντες τὴν Κύπρο θὰ ἐξευτέλιζαν τὴν Ἑλλάδα (περισσότερο τὴν κοινοβουλευτικὴ παρὰ τὴν δικτατορική), καλυπτόμενοι πίσω ἀπὸ τὴν ὑπόθεση, ὅτι τυχὸν τιμωρητικὴ ἐνέργεια τῶν Ἀθηνῶν, θὰ ἔφερνε τὴν Ἑλλάδα ἀντιμέτωπη μὲ τὴν τουρκία ;

……….Ὅμως μὲ τὴν διαφωτιστικὴ δήλωση τοῦ Γ. Τομπάζου (ἀρχηγοῦ τῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Μακαρίου) σχετικὰ μὲ τὸ ὅτι τὸ περιβάλλον Μακαρίου γνώριζε ὅτι τὸ τυχὸν πραξικόπημα θὰ ἀκολουθοῦσε εἰσβολὴ τῶν τούρκων, καὶ ἡ – ὅπως πάντα – κατόπιν ἑορτῆς ἐκδήλωση τοῦ Κ. Καραμανλῆ, ὁ ὁποῖος προέβλεψε μὲν τὴν συμφορά, ἀλλὰ δὲν ἐνήργησε ἐγκαίρως… δημιουργοῦνται ἐρωτηματικά.

……….Ὁ ἴδιος ὁ Καραμανλῆς μὲ μία ἰδιαιτέρως διατυπωμένη πρόταση, δήλωσε ὅτι ὁ Μακάριος, «…ἔδινε στὴν Χούντα καὶ στοὺς ἐν Κύπρῳ ἀντιπάλους του,  τ ὸ  ἐ π ι χ ε ί ρ η μ α  ὅτι διὰ τῶν ἀποφάσεών του αὐτῶν, ἀποδυνάμωνε τὴν ἄμυνα τῆς νήσου καὶ τὴν ἐξέθετε σὲ κινδύνους…».

……….Ὁ χειρισμὸς στὴν διατύπωση τοῦ Καραμανλῆ βρίσκεται στὴν χρήση τῆς λέξεως «ἐ π ι χ ε ί ρ η μ α», διότι μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Μακαρίου νὰ διώξει τοὺς Ἕλληνες ἀξιωματικοὺς, λόγῳ τῶν δῆθεν ἐπαπειλούμενων κινδύνων…, ὅντως ἀποδυνάμωνε τὴν ἄμυνα τῆς Κύπρου. Χωρὶς ἀξιωματικούς, ἡ Ἐθνικὴ Φρουρά θὰ γινόταν ἀπειθάρχητο καὶ χωρὶς μαχητικὴ ἀξία «λεφούσι». Συνεπῶς ὁ κίνδυνος ἦταν πραγματικός.

……….Ἀκόμη μία παραπληροφόρηση στὸ Ὑπόμνημα Καραμανλῆ ὑπάρχει σχετικὰ μὲ τὴν δῆθεν διαμάχη τοῦ καθεστώτως Ἰωαννίδη μὲ τὸν Μακάριο γιὰ τὴν Ἕνωση. Σὲ καμμία ρήξη ἦλθε ποτὲ τὸ καθεστὼς Ἰωαννίδη μὲ τὸν Μακάριο μὲ ἀντικείμενο τὴν Ἕνωση. Ἀντιθέτως, μέσῳ τοῦ εἰδικοῦ συνταγματολόγου κ. Μιχ. Δεκλερῆ, ἡ Ἑλλάς μετεῖχε στὴν διαπραγματευτικὴ προσπάθεια νὰ βρεθῇ λύσις ἀνεξαρτησίας…

……….Συνεχίζοντας στὸ Ὑπόμνημά του ὁ κ. Καραμανλῆς, ἀναφέρει ὅτι «…τὴν ἐπομένην τοῦ πραξικοπήματος, ἀγωνιῶν (!!) γιὰ τὶς περαιτέρῳ ἐξελίξεις, ἔδωσα στὸν διεθνῆ Τύπο τὴν συνημμένη δήλωσή μου, διὰ τῆς ὁποίας ζητοῦσα τὴν παραίτηση τῆς Κυβερνήσεως τῶν Ἀθηνῶν…»

«Ἀγωνιῶν» ἤ ἀδημονῶν, πράγματι;  διερωτάται ὁ Σπύρος Παπαγεωργίου.

……….Ἄν θυμηθοῦμε τὴν δήλωση,

«…θ ὰ   π  έ σ ο υ ν  μ ό ν ο  μ ὲ  ἐ θ ν ι κ ὴ  σ υ μ φ ο ρ ὰ  ο ἱ  Σ υ ν τ  α γ μ α τ ᾶ ρ χ α ι…»   μετὰ τὴν κατάρρευση τῆς «γέφυρας» Ἀβέρωφ, πῶς νὰ πιστέψουμε τὴν ἐθνικὴ ἀγωνία τοῦ Καραμανλῆ;

Τό παρασκήνιο στὰ γεγονότα τῆς Κοφύνου τὸ 1967

……….Ἀνάλογη «ἀγωνία» ἐκδήλωσε καὶ γιὰ τὰ γεγονότα Κοφύνου τὸν Νοέμβριο τοῦ 1967, μὲ τὴν μειωμένη τότε ἀπομάκρυνση τῆς Ἑλληνικῆς Μεραρχίας, γεγονότα ποὺ ἐθεσαν καθοριστικὴ σφραγῖδα στὶς  μετέπειτα ἐξελίξεις. Διότι καὶ τὸ Φθινόπωρο τοῦ 1967, ὅταν σχεδιαζόταν παρασκηνικῶς ἡ ἀνατροπὴ τῶν Συνταγματαρχῶν καὶ ἡ παλινόρθωση τῶν πολιτικῶν, μοχλὸς καὶ πρόσχημα ἦταν δυστυχῶς τὸ Κυπριακό καὶ οἱ ἐλπίδες στηρίζονταν στὴν Ἄγκυρα…

……….Μετὰ τὶς ἀπειλητικὲς πτήσεις τῆς τουρκίας καὶ τὸ πολεμικὸ τελεσίγραφο, ὁ εἰς Παρισίους ἐξόριστος Καραμανλῆς, διέκοψε τὴν σιωπὴ στὶς 29/11/1967, δηλώνοντας στὴν «Λε Μοντ» ὅτι πρέπει νὰ φύγῃ ἡ Στρατιωτικὴ Κυβέρνησις! Στὶς 2/12/1967, ἡ φιλικὰ προσκείμενη «Ἀκρόπολις» ἔγραψε ὅτι, «…οἱ δηλώσεις Καραμανλῆ ἀποτελοῦσαν τὴν πρώτη φάση ἑνὸς σχεδίου γιὰ τὴν ἀνατροπὴ τῆς δικτατορίας…».

……….Καὶ τὸ σχέδιο ἦταν τὸ ἑξῆς· ὅταν τὸ Φθινόπωρο τοῦ 1967, ὁ γραμματέας τοῦ Κωνσταντίνου Β΄ ἐπισκέφθηκε τὸν Καραμανλῆ γνωστοποιῶντας του τὴν πρόθεση τοῦ βασιλέως νὰ ἀνατρέψῃ τοὺς Συνταγματάρχες, ὁ Καραμανλῆς τοῦ ὑπέδειξε ἄλλον δρόμον, πιὸ ἀσφαλῆ, πιὸ ὁμαλὸ καὶ πιὸ ἀποτελεσματικό λέγοντας: “ …ἐντὸς ὀλίγου θὰ διέλθη κάποια σοβαρὴ δοκιμασία τὸ καθεστὼς τῶν Ἀθηνῶν, ποὺ θὰ ὀφείλεται σὲ ἐθνικὴ περιπέτεια… Θὰ διευκολύνω ἐγὼ τὴν κατάστασιν ἀπὸ ἐδῶ. Ὅταν θὰ ἔλθη ἡ ἐθνικὴ περιπέτεια, τότε θὰ ὑψώσω τὴν φωνὴ μου. Θὰ κατηγορήσω εὐθέως τοὺς Συνταγματάρχες, θὰ καλέσω αὐτοὺς νὰ ὑποχωρήσουν, καὶ τοὺς ἀξιωματικοὺς νὰ τοὺς ἀνατρέψουν, ἄν δὲν θελήσουν ἑκουσίως νὰ παραχωρήσουν τὴν ἐξουσία…».  Ἀκρόπολις 13/1/1980.

Πίσω στὸ 1974

……….Ἐπανερχόμενοι στὸ Ὑπόμνημα τοῦ 1974, ὅπου παραπλανητικῶς ἀναφέρει ὅτι μετὰ τὸ Πραξικόπημα ἡ Ἐθνοφρουρὰ διχάστηκε σὲ Μακαριακοὺς καὶ ἀντι-Μακαριακούς καὶ ὅτι ὁ λαὸς ἀπελπισμένος κατηγοροῦσε τοὺς Ἕλληνες ἀξιωματικούς, ὁ Σπύρος Παπαγεωργίου ἀποσαφηνίζει τὴν κατάσταση γράφοντας ὅτι ὁ διχασμὸς προϋπῆρχε καὶ τὰ αἴτιά του, ποὺ ἀποσιωπᾶ ὁ Καραμανλῆς, ἦταν ἐθνικά. Σχετίζονταν μὲ τὶς Συμφωνίες Ζυρίχης καὶ Λονδίνου τοῦ 1959, οἱ ὁποῖες ἐγκατέλειπαν τὴν Κύπρο στὴν διάκριση τῶν τούρκων καὶ εἶχαν χωρίσει τοὺς Κυπρίους σὲ «Ζυριχικούς» καὶ «Ἀντιζυριχικούς» ἤ «Άνεξαρτησιακούς» καὶ «Ἑνωτικούς».  Ὅσον ἀφορᾶ στὸ ὅτι ὁ Κυπριακὸς λαὸς κατηγοροῦσε τοὺς Ἕλληνες ἀξιωματικούς, πάλι διατυπώνει μισὲς ἀλήθειες ὁ Καραμανλῆς, διότι τὸ έχθρικὸ κλῖμα προϋπῆρχε καὶ τὸ καλλιεργοῦσε ἡ Κυπριακὴ κυβέρνηση καὶ οἱ κομμουνιστές.

Κλείνοντας ὁ Σπῦρος Παπαγεργίου γράφει:

……….«…Ὅταν ἡ κυβέρνηση «Ἐθνικῆς Ἑνότητος», ἀνέλαβε (ἐπιτέλους) τὴν ἐξουσία ὑπὸ τὸν Κ. Καραμανλῆ, ἀνέλαβε καὶ τὴν αὐτονόητη ὑποχρέωση να ἀντιμετωπίσῃ πολεμικῶς καὶ διπλωματικῶς τοὺς τούρκους, δεδομένου ὅτι, ὡς πολιτικὴ κυβέρνηση, διέθετε πειστικώτερο πρόσωπο διεθνῶς. Λησμόνησε ὅμως τὸ χρέος της, ἐξαργύρωσε τὴν ἐπιταγὴ τοῦ Κυπριακοῦ αἵματος καὶ ἐξανέμισε τὸ προϊὸν της, γιὰ σκοποὺς ἀλλοτρίους…».

……….Ἀδράνησε ἐγκληματικῶς, ἐνώπιον τῶν τουρκικῶν προκλήσεων καὶ παρασπονδιῶν, χωρὶς νὰ καταγγείλῃ πειστικὰ τὴν μονομερὴ παραβίαση τῆς συμφωνίας, χωρὶς νὰ λαμβάνῃ ἐξισορροπητικὰ μέτρα, ἀλλὰ καὶ χωρὶς νὰ άποχωρῇ ἀπὸ τὶς συνομιλίες τῆς Γενεύης, οἱ ὁποῖες ἦταν καταφανῆς ἐμπαιγμὸς καὶ ἁπλὸς ἑλιγμὸς ποὺ χρειάζονταν οἱ τοῦρκοι μέχρι νὰ ἑτοιμάσουν τὴν κύρια ἐπίθεσή τους, σίγουροι ὅτι ἡ Ἁθήνα δὲν ἦταν διατεθειμένη νὰ ἀναλάβῃ στρατιωτικὴ καὶ διπλωματικὴ ἀνάσχεση τῆς εἰσβολῆς.

……….Ὁ Καραμανλῆς ἐπικαλέστηκε τὴν «ἀποδιοργάνωση» τῆς Κυπριακῆς Ἐθνοφρουρᾶς, τὶς «λιποταξίες» καὶ τὴν μετακίνηση τοῦ ἄμαχου πληθυσμοῦ ἀρκετὲς φορές, γιὰ νὰ μεταθέσῃ τὸ βάρος τῆς εὐθύνης σὲ ξένες πλᾶτες, «λησμονώντας» ὅτι κατά τὴν διάρκεια τῆς πρώτης εἰσβολῆς,  Ἑ ν ω μ έ ν ο ι  οἱ Κύπριοι μὲ τοὺς ἐξ Ἑλλάδος ἀξιωματικοὺς τους, ἀντιστάθηκαν παρὰ τὴν φοβερὴ ὑπεροπλία τοῦ ἐχθροῦ. Συγκράτησαν τοὺς εἰσβολεῖς σὲ μία ἀσφυκτικὴ παράκτια λωρίδα καὶ ἐκπόρθησαν ὅλους σχεδὸν τοὺς τουρκικοὺς θύλακες στὴν μαρτυρικὴ νῆσο.

……….«…Τὶ περίμενε ὁ ἐπανακάμψας ἐκ Παρισίων πρωθυπουργός;  Νὰ ἀντιμετωπίζουν ἐπ’ ἄπειρον καὶ ἀβοήθητοι ὅλη τὴν πολεμικὴ μηχανὴ τῆς τουρκίας; (…)  Ἤ νὰ…ἀντεπιτεθοῦν στὸ μητροπολιτικὸ τουρκικὸ ἔδαφος;…»

Ἐπίλογος:

……….Ὁ Ἀμερικανὸς διπλωμάτης Τζ. Χόρτον, ὁ ὁποῖος κατέθεσε τὴν ἱστορικὴ μαρτυρία γιὰ τὴν Μικρασιατικὴ Καταστροφή, σὲ ἀπόρρητη ἔκθεσί του εἶχε γράψει: “…Εἶναι ἀπίστευτον, ὅτι ὁ Ἕλλην πολιτικὸς εἶναι ἱκανὸς νὰ προχωρήσῃ ἀκόμη καὶ εἰς θυσίαν τῆς χώρας του καὶ πολλῶν ἀνθρωπίνων ζωῶν, ἀρκεῖ νὰ διατηρήσῃ τὸ κόμμα του εἰς τὴν ἐξουσίαν, ἔστω καὶ δι’ ὀλίγας ἡμέρας…».


Πηγές:

***

Ὁ Σπύρος Παπαγεωργίου γιὰ τὸν Καραμανλισμό.

Οἱ πολύτιμες πληροφορίες  του βασίζονται σὲ πρωτογενεῖς καὶ μόνο πηγές, ἀποτέλεσμα τῆς ἐργώδους του ἔρευνας.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»

Αφήστε μια απάντηση