,

.

Χαραλάμπους Δημήτριος. Γεννήθηκε στο χωριό Λιμνάτης, τής επαρχίας Λεμεσού, το 1925. Σκοτώθηκε από Άγγλους στρατιώτες που τού έστησαν ενέδρα, στην τοποθεσία Κοκκινόγια στο Λιμνάτη, στις 13 Οκτωβρίου 1958. Σύζυγος: Άρτεμις Δημητρίου. Παιδιά: Μιλτιάδης και Ηρούλα. Γονείς: Χαράλαμπος Αναστάση και Διαμαντού Παπαπέτρου. Αδέλφια: Νικόλας, Βασίλης, Αιμίλιος, Ελένη, Δέσποινα.

……….Ο Δημήτριος Χαραλάμπους τελείωσε το δημοτικό σχολείο τού χωριού του και ήταν οικοδόμος. Εντάχθηκε στον Αγώνα τον Ιούλιο τού 1956 και συνδέθηκε αμέσως με την ανταρτική ομάδα τής περιοχής του, με την οποία πήρε μέρος σε ενέδρες εναντίον των Άγγλων στον δρόμο Λεμεσού – Αμιάντου.

……….Στις 2 Φεβρουαρίου 1957, κατά την διάρκεια ερευνών, ξέφυγε από την προσοχή των Άγγλων στρατιωτών, τους οποίους συνόδευε προδότης, και κρύφτηκε. Τα τοπικά στελέχη τής ΕΟΚΑ τού χωριού του, συνελήφθησαν ομαδικά και κρατήθηκαν στα κρατητήρια. Σε λίγες μέρες συνελήφθη και ο ίδιος, κρατήθηκε γιά 17 μέρες και απολύθηκε. Ορίστηκε αργότερα ως υπεύθυνος τής ΕΟΚΑ Λιμνάτη και έδρασε με τους αντάρτες τής περιοχής του, που διέμεναν στο “Σπήλαιο τού Κουταλιανού” και άλλα κρησφύγετα στα γύρω περιβόλια, ως ημιαντάρτης. Συμπαραστάτης του στην προσφορά του, υπήρξε και η σύζυγός του, Άρτεμις, η οποία ετοίμαζε φαγητό γιά τους αντάρτες και έπλενε τα ρούχα τους. Στο σπίτι τους γινόταν κάποτε και η ετοιμασία των επιτόπιας κατασκευής ναρκών γιά ανατινάξεις.

……….Στις 13 Οκτωβρίου 1958, αφού συνεννοήθηκε με την γυναίκα του να τον αντιπροσωπεύσει σε συγγενικό τους γάμο, επιλέγοντας γι’ αυτήν και το φόρεμά της που τού άρεσε, πήγε να συνοδεύσει τον τομεάρχη του σε περιοδεία από το Λιμνάτη στην Λάνια. Στην περιοχή Κοκκινόγια έπεσαν σε ενέδρα των Άγγλων με τους οποίους αντάλλαξαν πυρά, από τα οποία ο Δημήτριος Χαραλάμπους πληγώθηκε θανάσιμα.

……….Η σύζυγός του Άρτεμις, παρέστη στην κηδεία του αδάκρυτη, ντυμένη στο καλό της φόρεμα, που εκείνος είχε διαλέξει γιά τον γάμο.

……….“Όταν μού φέρανε νεκρό τον άντρα μου“, αφηγείται η σύζυγός του, “το πρόσωπό του ήταν γελαστό. Αυτή είναι η παρηγοριά μου. Με κανένα τρόπο δεν θέλησα να βγάλω τα ρούχα μου που φορούσα στον γάμο, αυτά που άρεσαν στον Δημήτρη μου. Με τα καλά μου τον συνόδεψα στην κηδεία του, ενώ το δάκρυ μου είχε στερέψει“.

***

Πηγή κειμένου: Κέντρο Έρευνας και Τεκμηρίωσης – ΙΔ.Α.Α.Ε. 

Πηγή εικόνας :  http://lekythos.library.ucy.ac.cy/

Επιμέλεια κειμένου και εικόνας: Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο