,

,

ΠΛΑΤΩΝΙΚΟΙ ΔΙΑΛΟΓΟΙ

ΤΙΜΑΙΟΣ

Εισαγωγή – Μετάφραση – Σχόλια:

Αθανάσιος Α. Τσακνάκης

Θεολόγος – Φιλόλογος

Τίμαιος ή Περί φύσεως

 

……….Ο «Τίμαιος» είναι το μοναδικό «περί φύσεως» πλατωνικό έργο και η αρχαιότερη πηγή γιά τον μύθο τής «χαμένης Ατλαντίδος». Η θεματολογία του παραπέμπει περισσότερο σε αριστοτελικό σύγγραμμα και σχετίζεται σαφώς με το αντικείμενο έρευνας των προσωκρατικών φυσικών φιλοσόφων.

……….Η διαλογική μορφή τού έργου, αμέσως μετά από την εκτενή διήγηση γιά την χώρα των Ατλάντων και τον πόλεμό τους εναντίων των Αθηναίων, παραχωρεί την θέση της σ’ έναν εκτεταμένο μονόλογο, στον οποίο ο αστρονόμος Τίμαιος – από την φημισμένη γιά την ευνομία της πόλη των Λοκρών – διδάσκει την δημιουργία τού κόσμου και την γέννηση τού ανθρώπου.

……….Η Φιλοσοφία, οι επιστήμες των Μαθηματικών και τής Γεωμετρίας, οι αρχές τής Μουσικής και οι λαμπρές συλλήψεις τής πλατωνικής Θεολογίας εισβάλλουν στον χώρο τής Φυσικής, τής Ιατρικής, τής Βιολογίας και τής Κοσμογονίας, επιχειρώντας να διερευνήσουν το μεγαλειώδες έργο τής δημιουργίας τού κόσμου, έχοντας ως βασικό εργαλείο έρευνας την «εύλογη πιθανότητα», την κατά το δυνατόν «μεγαλύτερη αληθοφάνεια».

……….Ο Πλάτων τοποθετεί τον «Τίμαιο» αμέσως μετά από την «Πολιτεία» και ακριβώς πριν από τον «Κριτία», ο οποίος αποτελεί την συνέχεια τού παρόντος έργου. Εκτός από τον Σωκράτη και τον Τίμαιο, στον διάλογο συμμετέχει ο Κριτίας και ο Ερμοκράτης. Ο πρώτος είναι διακεκριμένος γόνος μίας από τις παλαιότερες αριστοκρατικές οικογένειες, ένας Αθηναίος με ξεχωριστή μόρφωση και έντονη στρατιωτική και πολιτική δράση. Ο δεύτερος είναι ο φημισμένος Συρακούσιος στρατηγός, που κατατρόπωσε τον αθηναϊκό στρατό κατά την σικελική εκστρατεία τού 415 π.Χ. Οι τέσσερις συνομιλητές συναντιούνται στην Αθήνα, κατά τον εορτασμό των Μεγάλων Παναθηναίων.

……….Στην πορεία των αιώνων ο «Τίμαιος» απετέλεσε και συνεχίζει να αποτελεί πολύτιμη πηγή αναφοράς τόσο γιά τους ερευνητές τού μύθου τής Ατλαντίδος, όσο και γιά τους θεολόγους. Αντίθετα, η συμβολή του στην έρευνα και στην πρόοδο των φυσικών επιστημών δεν υπήρξε ιδιαιτέρως σημαντική. Είναι φανερό ότι η ενασχόληση τού Πλάτωνα με τις τελευταίες παρέμεινε πάντοτε ένα ευχάριστο, ωφέλιμο, χαλαρωτικό και διασκεδαστικό διάλειμμα

Ολόκληρο το βιβλίο μπορείτε να διαβάσετε στο : https://www.academia.edu/