Αρχείο ετικέτας ΜΟΝΕΣ-ΜΟΝΑΣΤΗΡΙΑ

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ, ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821

.

ΜΟΝΗ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ.

.

.

Ἱερᾶ Μονὴ Έσφιγμένου

 .

 .

                                                          Χριστιανικοὶ χρόνοι – βυζάντιο – τουρκοκρατία –  ἡ ἐπανάστασις τοῦ 1821

 

ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΙ ΧΡΟΝΟΙ – ΒΥΖΑΝΤΙΟ

 

Σὲ ὅλα τὰ σωζόμενα ἔγγραφα τῆς Μονῆς ἀποκαλεῖται: «Ἱερά Μεγάλη Μονὴ καὶ Σεβασμία Βασιλικὴ Μονὴ εἰς ὄνομα τιμωμένη τοῦ Σωτῆρος καὶ ἐπονομαζομένη τοῦ Ἐσφιγμένου» ἤ «Ἱερά Μονὴ τοῦ Φιλανθρώπου Σωτῆρος Χριστοῦ».

Ἀπό τὴν προσηγορία λοιπὸν αὐτή τοῦ «Ἐσφιγμένου» καὶ στὴν καθωμιλουμένη «Σφιγμένου» καὶ «Σιμένου» καὶ ἀπό τὴν τοποθεσία ποὺ βρίσκεται, προφανῶς ἐξάγεται τὸ συμπέρασμα ὅτι πῆρε ἡ Μονὴ τὴν ἐπωνυμία αὐτή ἀπό τὴ θέση μᾶλλον, παρὰ ὅπως ἀναφέρει ἡ παράδοσις ἀπό τὸν Ὅσιο Ἐσφιγμένο ὁ ὁποῖος ὅπως λέγεται ἐζώννυτο μὲ σχοινὶ συνεσφιγμένως.

Ἡ ἀρχαῖα αὐτή Μονὴ ἔμεινε ἐγκαταλειμμένη ἀπό τὸ 830-870, λόγῳ τῶν ἐπιδρομῶν τῶν Ἀγαρηνῶν καὶ μετὰ παρέλευση 40-80 ἐτῶν ἐπανδρώθηκε πάλι.

Σὲ χειρόγραφο τῆς Μονῆς Βατοπαιδίου τοῦ 998 ἡ Μονὴ ἀναφέρεται ὡς «Ἐσφαγμένου». Περὶ τὸ 1005 εἶχε σὲ ἀπόσταση 100 μέτρων κοντὰ στὴ Μονὴ Βατοπεδίου ἐξαίρετο ἐλαιῶνα καλούμενο Ἀγρό.

Τὸ 1016 σὲ ἐγκλητικό γρᾶμμα τοῦ ὁσίου Παύλου Β΄, ὑπογράφει ὡς Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Ἐσφιγμένου, ὁ Θεόκτιστος, μὲ τὸν «Πρῶτο» τοῦ Ἁγίου Ὄρους Νικηφόρο, τὸ Βατοπεδινὸ Νικόλαο τὸν Λουτρακηνὸ, τὸν Κύριλλο τῆς Μονῆς Χαρζανᾶ (πέριξ τῶν Ἰβήρων), τὸν Νικηφόρο Σταυρονικῆτα καὶ ἄλλους.

Τὸ 1035 πωλήθηκε στὸν Ἡγούμενό της Θεόκτιστο, χερσαῖα γῆ ἀπό τὸ κοντινὸ Μοναστήρι τῶν Πλακίων, τὸ δὲ 1046, ὁ Ἡγούμενος Ἐσφιγμένου Κύριλλος, ὑπέγραψε τὸ δεύτερο Τυπικὸ τοῦ Κωνσταντίνου Θ΄ τοῦ Μονομάχου.

Μετὰ ἀπό αὐτά ἀποσπάσθηκε μέρος τοῦ ὄρους, ἔπεσε πάνω στὴ Μονὴ καὶ τὴν κατέστρεψε, ὅπως προαναφέρθηκε.

Ἡ Ἱστορία λέει ὅτι: «ἡ Πουλχερία πολλᾶς Ἐκκλησίας καὶ πτωχεῖα, καὶ ξενῶνας τε καὶ Μοναστήρια κτίσασα πᾶσι καὶ τὰς ἀρμοδίους προσόδους βασιλικῶς ἀπένειμεν». Ἀποδεικνύεται λοιπὸν ἡ ἴδρυσις τοῦ Ναοῦ ἀπό τὴν Πουλχερία μὲ τὰ γύρω κελλία, τὰ ὁποῖα καταστράφηκαν ἀπό τὴν κατολίσθηση τοῦ ὄρους καὶ τοὺς ληστοπειρατὲς.

Μὲ αὐτό τὸν τρόπο ἀναγκάστηκαν οἱ Μοναχοὶ νὰ ἀνοικοδομήσουν τὴ Μονὴ τους στὴν εἴσοδο τῆς χαράδρας καὶἀνάμεσα σὲ δύο βουνὰ κοντὰ στὴν θάλασσα, ἡ ὁποῖα διατήρησε τὰ περὶ τῆς Πουλχερίας στὴν μνήμη της.

Ἡ παράδοσις ἀναφέρει ὡς κτήτορες καὶ τὸν Θεοδόσιον Β’ (408—450) τὸν Μικρὸ, ἀδελφό τῆς Πουλχερίας καθῶς καὶ τὴν Εὐδοκία, τὴν σύζυγό του.

Πολὺ παράτολμη θεωρεῖ ὁ Ἡγούμενος τῆς Μονῆς Γεράσιμος Σμυρνάκης, τὴ γνώμη ποὺ ὑποστήριξε κάποιος περιηγητὴς Γερμανὸς Θεολόγος κατὰ τὸ ἔτος 1899, ὅτι κτήτωρ τῆς Μονῆς ὑπῆρξε κάποια ἄλλη Πουλχερία, ἀδελφή τοῦ Ρωμανοῦ Γ’ τοῦ Ἀργυροῦ (1028 —1034), τῆς ὁποῖας ἡ παράδοσις θὰ εἶχε διασώσει τὴν μνήμη, ὅπως ἐπίσης καὶ ἐάν ἐπρόκειτο γιὰ ἄλλη Πουλχερία, τὴ θυγατέρα τοῦ εἰκονομάχου Θεοφίλου.

Ἡ περίμετρος τῆς παλαιᾶς Μονῆς ἦταν 160 ὀργυιές ἤ περισσότερο ἀπό 1 1/2 στάδιο, κατὰ τὸν ἡγούμενο Θεοδώρητο, μὲ ὀκτώ πύργους καὶ τὸ σχῆμα της ἀπό μακρυὰ ἔδινε τὴν ἐντύπωση βασιλικοῦ στέμματος.

Τὸ παλαιὸ Καθολικὸ τῆς Μονῆς, τιμώμενο στὴ μνήμη τῆς θείας Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν στηριζόταν σὲ τέσσερεις μαρμάρινους κίονες, τὸ δὲ ἔδαφος ἦταν ψηφιδωτὸ μὲ ποικιλόχρωμα ψηφοθετήματα.

Εἶχε δύο νάρθηκες καὶ ἐξωνάρθηκα, περιστύλιο κι ἀπό πάνω τὸ κωδωνοστάσιο μὲ ρολόϊ καὶ δίπλα ἀπό τοὺς νάρθηκες εἶχε δύο παρεκκλήσια, ἕνα τοῦ ἁγίου Δημητρίου καὶ ἕνα τοῦ ἁγίου Νικολάου.

Πρὸς τὸ βόρειο μέρος τοῦ Καθολικοῦ ὑπῆρχε καὶ ἄλλος Ναὸς τιμώμενος στὴν μνήμη τοῦ Γενεσίου τῆς Θεοτόκου μὲ θόλο καὶ περιστύλιο ἐξωνάρθηκα, ὡραῖος καὶ καθ’ ὅλα ἔντεχνος.

Ἧταν ἀρχαιότατο κτίριο ἀλλά εἶχε πλέον ἀποσαθρωθῆ.

Κοντὰ στὸ θόλο, ἦταν ζωγραφισμένη ἡ ἁγία Πουλχερία μὲ βασιλικὴ ἀλουργίδα καὶ κρατώντας στὰ χέρια φιάλη. Ἕνα μόνον θωράκιο τοῦ παλαιοῦ διαστύλου τοῦ Ναοῦ αὐτοῦ σώζεται στὴν κρήνη ἔξω ἀπό τὸ ἀρτοποιεῖο τῆς Μονῆς.

Ὑπῆρχε στὴ Μονὴ φιάλη τοῦ ἁγιασμοῦ, τῆς ὁποῖας ἡ περιφέρεια ἦταν δύο ὀργυιές, καὶ ὁ ὄροφος ὑποστηριζόταν ἀπό δέκα κίονες, χρονολογουμένη ἀπό τὸ μῆνα Μάϊο τοῦ ἔτους 1357, Ἰνδικτιῶνος Γ΄, ἐπί αὐτοκράτορος Ἰωάννου Γ΄ τοῦ Παλαιολόγου.

Ὑπῆρχε ἀκόμη τὸ 1774-1805 καὶ ἔφερε τοὺς ἑξῆς στίχους (μεταφρασμένους ἀπό ρωσσικὸ κείμενο) μὲ τὴν ἀκόλουθη ἕννοια : «Ὁρᾶς, θεατᾶ, τέρψιν καὶ ποικιλίαν τὴν ἐκ μαρμάρων τεχνικῶς σκευασθείσαν. Καὶ τὸν ποιητήν ἡ τάξις καταπλήττει.

Βλέπε πρὸς τούτοις καὶ μυστήριον ξένον, πῶς ὁ καθαρὸς καθάρσιον ἐξαιτεῖται».

Ἐδῶ ἀναγράφουμε τοὺς διασωθέντες ὑπολειπομένους στίχους ὅπως εἶχαν στὸ πρωτότυπο: «θέλων τοιγαροῦν τὸν Ἀδᾶμ ἀποπλύναι καὶ τοὺς ἐξ αὐτοῦ ὅντας ἀναμορφῶσαι | Δειλιῶν ὁ Πρόδρομος τὴν χεῖρα τρέμων, πῶς τῆς κορυφῆς ἄπτεται τοῦ Δεσπότου Ταῦτα βλέπων, ἄνθρωπε, Χριστὸν ἐξύμνει, ὅς ἐτησίως φωτισμὸν νέμει πᾶσι».

Ἤδη στὴν θέση αὐτή ὑπάρχει ἡ νέα φιάλη μὲ θόλο ὑποστηριζόμενο ἀπό κίονες μὲ κιονόκρανα ὅπως καὶ μαρμάρινα θωράκια μὲ λίγα ἀνάγλυφα κοσμήματα.

.

ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ

. Συνέχεια ανάγνωσης ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΕΣΦΙΓΜΕΝΟΥ ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ, ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ 1821

Ο ΙΜΠΡΑΗΜ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

.

Η ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ.

.Ο ΙΜΠΡΑΗΜ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ

Αμυντικές προετοιμασίες – Το φρόνημα των μεγαλοσπηλαιωτών

.

Το 1824 η ελληνική επανάσταση είχε ήδη εξαπλωθεί τόσο, ώστε ο σουλτάνος Μαχμούτ αναγκάστηκε να ζητήσει τη βοήθεια του πασά της Αιγύπτου Μεχμέτ Αλή. Αυτός εμπιστεύθηκε το δύσκολο έργο της καταστολής των εξεγερμένων Ελλήνων στο γιο του Ιμπραήμ. Ο τελευταίος, έχοντας ως ορμητήριο τη Σούδα της Κρήτης, την οποία είχε καταλάβει το 1824, εξεστράτευσε εναντίον της Πελοποννήσου.

Η απόβαση των αιγυπτιακών στρατευμάτων στην Πελοπόννησο έλαβε χώρα στις 11 και 12 Φεβρουαρίου 1825. Σοφά είχε επιλεχθεί ως τόπος απόβασης το λιμάνι της Μεθώνης. Ο Ιμπραήμ, εκτός από τους συμπατριώτες στρατηγούς του, διέθετε ένα επιτελείο γάλλων και ιταλών αξιωματικών, οι οποίοι διαχειρίζονταν τα τεχνικά σώματα του στρατού, δηλαδή το πυροβολικό και το μηχανικό.

Οι Έλληνες, απορροφημένοι στις εσωτερικές διενέξεις, αντιμετώπισαν επιπόλαια τον νέο κίνδυνο αδράνησαν, όταν θα μπορούσαν να καταφέρουν ένα καθοριστικό χτύπημα στον εχθρό, δηλαδή τη στιγμή της απόβασης, και έτσι έδωσαν τη δυνατότητα στους αντιπάλους να συνταχθούν και να αρχίσουν το εφιαλτικό έργο τους, που για χρόνια έσπειρε τον τρόμο και το θάνατο σ’ ολόκληρη την Πελοπόννησο. Οι περισσότεροι στρατιωτικοί και πολιτικοί ηγέτες των Ελλήνων τη στιγμή της άφιξης των Αιγυπτίων ήταν φυλακισμένοι, ενώ ο λαός στο άκουσμα της είδησης για τον ερχομό των Ιμπραήμ αντιδρούσε ψυχρά την υποτίμηση αυτή των αντιπάλων οι Έλληνες, δυστυχώς, έμελλε να πληρώσουν ακριβά. Ο ικανότατος αιγύπτιος στρατηλάτης όργωσε σχεδόν ανενόχλητος την Πελοπόννησο επιδιδόμενος συχνά σε φρικαλεότητες και βανδαλισμούς.

Το μοναστήρι του Μεγάλου Σπηλαίου ήταν ήδη γνωστό στο αντίπαλο στρατόπεδο ως ένα ισχυρό ορμητήριο των ελληνικών δυνάμεων και τόπος ιδιαίτερης στρατιωτικής σημασίας για τους επαναστατημένους. Κι όχι μόνον αυτό το μοναστήρι παρείχε στέγη σε πολλές οικογένειες των προυχόντων της περιοχής που, από το φόβο του επιδρομέα, αναζήτησαν καταφύγιο στους κόλπους του. Όπως μας πληροφορεί ο Κ. Οικονόμος, «κατά δε το Μέγα Σπήλαιον πανταχόθεν ήσαν καταφυγόντες χιλιάδες πολλαί, μεθ’ ων συνηριθμούντο και πεντακόσιαι ολόκληραι οικογένειαι». Το μοναστήρι προσέφερε μεγάλη υλική βοήθεια για τις ανάγκες του αγώνα, σε σημείο, πάντα κατά τη μαρτυρία του Οικονόμου, να εκποιήσει και αυτά τα αργυρά ιερά σκεύη. Οι μοναχοί, εξάλλου, δεν δίστασαν να λιώσουν οποιοδήποτε χάλκινο αντικείμενο του μοναστηριού, ακόμη και αυτά τα πόμολα των θυρών, για να γίνουν πυρομαχικά. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΙΜΠΡΑΗΜ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΣΠΗΛΑΙΟΥ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ

Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

 

Η πολιορκία τής Μονής Παναγίας Βαρνάκοβας. Έργο τής κυρίας Ιωάννας Ξέρα.
 Μονή Παναγίας Βαρνάκοβας. Έργο τής κυρίας Ιωάννας Ξέρα.
Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΙΟΥΤΑΧΗ

 ,

……….Μελετώντας την ιστορία της Μονής και συγκεκριμένα το συγκλονιστικό γεγονός της πολιορκίας της από τα στρατεύματα του Κιουταχή τον Μάιο του 1826, αντιλαμβάνεται κανείς την συνδρομή και προστασία της Θεομήτορος προς τούς πολιορκημένους Μοναχούς και στρατιωτικούς. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΒΑΡΝΑΚΟΒΑΣ

ΜΕΤΕΩΡΑ – ΤΟΠΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

,

,

Μετέωρα – τόπος συνάντησης Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων

.

……….Ὅλες οἱ θεωρίες συγκλίνουν στὸ γεγονὸς ὅτι οἱ βράχοι τῶν Μετεώρων, σχηματίστηκαν ἀπὸ διάβρωση καὶ συσσώρευση ἱζημάτων καὶ λοιπῶν πετρωμάτων στὴν περιοχὴ τοῦ σημερινοῦ κάμπου τῆς Θεσσαλίας πρὶν ἀπὸ 20 μὲ 30 ἑκατομμύρια χρόνια. Συνέχεια ανάγνωσης ΜΕΤΕΩΡΑ – ΤΟΠΟΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

ΤΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΜΟΝΕΣ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ

.

.

Η θέση, ή δικαιοδοσία και ή αποστολή το οικουμενικού πατριαρχείου και των μητροπολιτών μέσα στον ορθόδοξο κόσμο.
.
Ποιά είναι τώρα ή θέση και ή δικαιοδοσία του Πατριάρχη και των άλλων εκκλησιαστικών αρχόντων ανάμεσα στους ορθοδόξους ραγιάδες τής οθωμανικής αυτοκρατορίας;
Οι χριστιανικοί πληθυσμοί αποβλέπουν προς τον ανώτατο θρησκευτικό ηγέτη τους με εμπιστοσύνη, σεβασμό και δέος. Ντυμένος με το συνηθισμένο καλογερικό ράσο και φορώντας ένα μεγάλο κάλυμμα (σκιάδιο) από πίλημα, όπου ήταν ραμμένη μια φαρδιά χρυσή λωρίδα σε σχήμα σταυρού, ζει απλά και σεμνά μέσα στην περιοχή του πατριαρχείου (βλ. εικ. 11) με ετήσιο εισόδημα 200 δουκάτα (κατά τα μέσα του 16ου αιώνα) για την ενδυμασία, την διατροφή και τα βιβλία του. Το ποσόν αυτό συνάγεται από της εκκλησίες που υπάγονται στην δικαιοδοσία του. Επί τής πατριαρχείας του Μεθοδίου Γ’ (1668-1671), επειδή απαγόρεψαν στον Πατριάρχη και στους άλλους κληρικούς να φορούν σκιάδια, έβαλαν μικρά καλύμματα από κόκκινο βελούδο με κόκκινους σταυρούς. Τις εκκλησιαστικές του επαρχίες επισκέπτεται κάθε 5 χρόνια. Οι μοναχοί του πατριαρχικού οίκου μιλούν στον Πατριάρχη με σεβασμό, αλλά ελεύθερα και χωρίς φόβο, πράγμα πού κάνει εντύπωση στους ξένους – χαρακτηριστικό σημάδι της φιλελεύθερης ουσίας της ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η αίγλη του πατριαρχικού αξιώματος επί τουρκοκρατίας εξηγείται από τις ιδιαίτερες συνθήκες, πού δημιουργήθηκαν μετά την Άλωση και οι οποίες εξύψωσαν πολύ το κύρος του. Τώρα ο πατριάρχης θεωρείται και ονομάζεται από τούς Τούρκους μ ι λ λ έ τ μ π α σ ή ς (εθνάρχης), ό ανώτατος δηλαδή εκκλησιαστικός και πολιτικός αρχηγός των ορθόδοξων χριστιανών, εφόσον κατά την τότε αντίληψη των μουσουλμάνων οι έννοιες θρησκεία και Έθνος ήταν ταυτόσημες. Και τις δύο συνυφασμένες τις εξέφραζε μιά μόνη λέξη, ή αραβική μ ι λ λ έ τ.
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.

Επιστρέφουν θριαμβευτικώς εις το Άγιον Όρος οι Ρώσσοι Ονοματολάτραι;;;

Τα “Κατουνάκια”

.

.

του Μάριου Πηλαβάκη
.

.

Πριν εκατό ακριβώς έτη το έγκριτον Ρωσσικόν περιοδικόν «Ρώσσος Μοναχός» (αρ. 4, Φεβρουάριος 1912), το οποίον εξέδιδεν ο πλέον λόγιος και ασκητικός ιεράρχης μέλος της Ρωσσικής Ιεράς Συνόδου, Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος, ο οποίος διετέλεσεν πρύτανης των Θεολογικών Ακαδημιών Μόσχας, Καζάν και Πετρουπόλεως, εδημοσίευε επί τρεις συνεχείς εκδόσεις του μιαν κριτικήν του Ρώσσου ιερομονάχου Χρυσάνθου της Αγιορείτικης Σκήτης του Αγίου Ανδρέου όπου κατεδίκαζεν ως αιρετικό το βιβλίον του πρώην Αγιοπαντελεημονίτου μοναχού Ιλαρίωνος «(Ἐπί των Ορέων του Καυκάσου» Δύο οικουμενικοί πατριάρχαι ο Ιωακείμ  Γ’ τό 1912 και ο Γερμανός Ε’ και η Ἱερά Κοινότης του Αγίου Όρους καθώς επίσης και η Ρωσσική Σύνοδος κατεδίκασαν το προαναφερθέν βιβλίον ως αιρετικόν και τους ακολουθούντας τας δοξασίας του ως «ανοήτως θεολογούντας».

            Εις το Άγιον Όρος δύο πρώην μαθηταί του Αρχιεπισκόπου Βολυνίας Αντωνίου ο ιερομόναχος Αλέξιος και ο μοναχός Θεοφάνης απόφοιτοι των θεολογικών Ακαδημιών της Μόσχας και του Καζάν καθώς επίσης και ο ηγούμενος του Ρωσσικού αρχιμανδρίτης Μισαήλ και ο δικαίος της Σκήτης του Αγίου Ανδρέου Ἱερώνυμος υπεστήριξαν τας Ορθοδόξους θέσεις εις αυτήν την διαμάχην.

Ο γέρων Καλλίνικος (;)

            Βαρύνουσα όμως ήτο η γνώμη του  επί 45ετίαν, εγκλείστου γέροντος Καλλινίκου των Κατουνακίων (1853-1930), όποιος «έφθασεν εις ύψη θεωρίας και ηξιώθη θείων εκλάμψεων κατά την άσκησιν της νοεράς προσευχής». Ούτος ο μακαριστός γέροντας -άριστος γνώστης της ρωσσικής γλώσσης- έστειλεν υπομνήματα εις το Οικουμενικόν Πατριαρχείον, την Ἐκκλησίαν της Ρωσσίας  και τον Τσαρομάρτυρα Νικόλαον  Β’ όπου απεδείκνυε με επιχειρήματα ως αιρετικήν την διδασκαλίαν των Ονοματολατρών οι οποίοι, ως έλεγεν «άφησαν το κεφάλι και λάτρευαν την σκούφιαν».

            Ποιοι ήσαν οι οπαδοί και οι χρηματοδόται των αιρετικών ονοματολατρών, οι οποίοι πίστευαν ότι τό όνομα του Ιησού  είναι η ουσία του;

Πρώτος και καλύτερος ο ιερομόναχος Αντώνιος Μπουλατόβιτς πρώην αξιωματικός του Ρωσσικού στρατού ο οποίος πολεμώντας εις την Μαντζουρίαν εφόνευσεν, συμφώνως με μαρτυρίας της αδελφής του,  δεκάδας Κινέζους. Ο Μπουλατόβιτς είχε σπουδάσει νομικά και ξένας γλώσσας. Άλλοι οπαδοί ήσαν ο Ρώσσος φιλόσοφος και πρίγκηπας Ευγένιος Τρομπετσκοϊ και ο πνευματικός του γ. Σωφρονίου του Έσσεξ και αιρετικός π. Σέργιος Μπουλγάκωφ   καί οι τρεις άμοιροι θεολογικής παιδείας.

Τελευταίος ονοματολάτρης του 20ου αιώνος υπήρξε συμφώνως με τον Μητροπολίτην Βολοκόλαμσκ Ιλαρίωνα Αλφέεφ ο γ. Σωφρόνιος του Έσσεξ.

            Ο ίδιος δε ο Αλφέεφ, υποστηρίζει τους Ονοματολάτρας έχοντας μάλιστα γράψει δύο βιβλία δι’ αυτούς και προσπαθεί να τούς αποκαταστήση εκκλησιαστικώς ἀνατρέποντας την προεπαναστατικήν καταδίκην των υπό του Πατριαρχείου της Μόσχας.

Εσχάτως η σκήτη του Αγίου Ανδρέου είναι στόχος των συγχρόνων Ονοματολατρών.

                                                              28 Φεβρουαρίου 2012

                                                            Μνήμη Βασιλείου οσίου του ομολογητού

                                                                   Μ.Π

Σημ. Ο Αρχιεπίσκοπος Αντώνιος ήτο υποψήφιος Πατριάρχης και το 1917 διωρίσθη Μητροπολίτης Κιέβου. Μετά κατέφυγε είς την Δύσιν και έγινε πρόεδρος τῆς Συνόδου τῶν Ρώσσων της Διασποράς. Υπήρξε μέγας φιλέλλην και ὑποστηρικτής του Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου. Εκοιμήθη δέ την 11ην Αυγούστου 1936.Ας είναι αιωνία η μνήμη του.

.

Ὑπεύθυνος ὕλης Μάριος Ι. Πηλαβάκης. Τόπος ἐκδόσεως: Θεσσαλονίκη.

 .

.

Σημείωση 2: Ευχαριστώ τον κύριο Πηλαβάκη για την ευγενική παραχώρηση του άρθρου.

 .

.

Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΣΟΥΜΕΛΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ

Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΣΟΥΜΕΛΑ,
ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΝΕΟΦΥΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗΝ

ΟΔ. ΛΑΜΨΙΔΗ

Μοναδικόν αλλά και βασικόν βοήθημα διά την ιστορίαν τής ιδρύσεως τής μονής Σουμελά εν τω Μικρασιατικώ Πόντω ως και τής βιογραφίας των Αθηναίων μοναχών, ιδρυτών ταύτης, παραμένει το βιβλίον Ε. Κυριακίδου, «Ιστορία τής παρά την Τραπεζούντα Ιεράς μονής τής υπεραγίας Θεοτόκου τής Σουμελά», εν Αθήναις 1898. Ο σοφός εκείνος ιστορικός, διά να αφηγηθή τα ανωτέρω γεγονότα, εβασίσθη τελείως εις το τελευταίον των τριών έργων των εκτυπωθέντων κατά την χρονικήν περίοδον 1768 – 1775. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΒΙΟΣ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΙΔΡΥΤΩΝ ΤΗΣ ΜΟΝΗΣ ΣΟΥΜΕΛΑ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ