Γράφει ο Αθανάσιος Τσακνάκης
.

.
Ο θεσμός τής Τοπικής Αυτοδιοίκησης θεμελιώνεται επάνω στο δημοκρατικό πολίτευμα. Προκειμένου να εξυπηρετεί τον σκοπό, γιά τον οποίο υπάρχει και κοστίζει, οφείλει να ενεργεί σύμφωνα με τις αρχές αυτού τού πολιτεύματος. Βασική αρχή τής Δημοκρατίας είναι η ορθή εφαρμογή δίκαιων νόμων, άρα κάθε Δημοκρατία, που σέβεται τον εαυτό της, περιφρουρεί την «κοινή λογική», χωρίς την οποία δεν δύναται να γίνει αντιληπτή ούτε η έννοια «ορθός» ούτε η έννοια «δίκαιος». Εξάλλου, η επίκληση τού λεγόμενου «πολιτικού κόστους» (ενός όρου που χρησιμοποιείται αντί τού σωστότερου «κομματικό ή παραταξιακό ή προσωπικό κόστος») προκειμένου να μην εφαρμοσθούν οι δίκαιοι νόμοι ή να μην τιμωρηθούν οι παραβάτες τους, αποτελεί διολίσθηση προς την Ολιγαρχία, δηλαδή προς ένα καθεστώς που άδικα και καταχρηστικά τοποθετεί το συμφέρον τής ισχυρότερης μερίδας των εξουσιαστών επάνω από οποιοδήποτε άλλο.
Αδιαμφισβήτητη αρχή τής Ελληνικής Δημοκρατίας είναι η προστασία τής ζωής, τής υγείας και τής σωματικής ακεραιότητας των ανθρώπων που ζουν εντός των πολιτικών ορίων της. Σε καιρό ειρήνης, οι τρεις προαναφερόμενες αξίες δύνανται να απειληθούν κατά δύο τρόπους: εκτάκτως και τακτικώς. Έκτακτη απειλή κατά τής ζωής, τής υγείας και τής σωματικής ακεραιότητας των πολιτών θα ήταν ένας σεισμός, μία ξαφνική επιδημία ή μία εγκληματική ενέργεια. Τακτική απειλή είναι η καθημερινή συσσώρευση απορριμμάτων σε συγκεκριμένα σημεία των κατοικημένων περιοχών, η έκλυση βλαβερών αερίων λόγω τής χρήσης των μέσων μεταφοράς ή η δράση αδέσποτων σκύλων οπουδήποτε και οποτεδήποτε. Το τελευταίο φαινόμενο, βέβαια, μέσα στον ευρωπαϊκό χώρο, αποτελεί τακτική απειλή μόνον γιά την Ελλάδα, αφού σε καμμία άλλη ευρωπαϊκή χώρα δεν παρατηρείται κάποια παρόμοια, άθλια κατάσταση Συνέχεια ανάγνωσης ΤΟ ΔΑΓΚΩΜΑ ΤΩΝ ΔΗΜΟΚΟΠΩΝ →

.

.

Γράφει ο Δημήτριος Τσιρόγλου, συγγραφέας
.

.
Όλος ένθεος, ωράθης και θεόληπτος, εστώς προ βήματος, τυραννικού Μιχαήλ, και γλώσση εκραύγαζες, εν θεορρήμονι: Μόνος Κύριος, Χριστός εστιν ώ άνομοι, και Θεός πάντων των όντων.[1]

Γεννήθηκε στην Γρανίτσα (ή Γρανίτζα) των Αγράφων της Ευρυτανίας. Τέκνο ευσεβών,  θεοσεβών και φιλανθρώπων γονέων, του Δημητρίου και της Σωτήρας (Σωτηρίας), ανατράφηκε με τα ιδεώδη της Ορθοδοξίας μαθαίνοντας εξ απαλών ονύχων τα της χριστιανικής πίστεως θέσμια και καταρτιζόμενος θεολογικώς. Θανόντος του πατρός αυτού και αφού νυμφεύθηκε ήλθε στην πόλη της Θεσσαλονίκης αρχιερατεύοντος μάλλον του μητροπολίτου Θεοφάνους, εργαζόμενος ως αρτοπώλης, πιθανόν ως υπάλληλος αρτοποιού.

Ο  Μιχαήλ συνέχισε την ενάρετη ζωή του, με ελεημοσύνες προς τους φτωχούς και σπουδαίο φιλανθρωπικό έργο προς την τοπική Εκκλησία. Λέγεται ότι προσέφερε σχεδόν όλα του τα κέρδη στους έχοντες χρείαν. Η εποχή στην οποία έζησε διακρίθηκε από την παρουσία στην πόλη σημαντικών προσωπικοτήτων της Εκκλησίας. Το περιβάλλον της μεταβυζαντινής Θεσσαλονίκης θα τον εμπνεύσει στο μαρτύριο. Ο Μιχαήλ διακατέχεται ήδη από θεία τρέλλα. Ζούσε εν αυτώ ο Χριστός.

Κάποια ημέρα ήλεγξε έναν μουσουλμανόπαιδα, ο οποίος είχε έρθει στο κατάστημα, που εργαζόταν ο Μιχαήλ, με σκοπό να αγοράσει τον άρτον τον επιούσιον. Ο Ευρυτάνας άγιος προσπάθησε να τον κατηχήσει, αλλά εις μάτην, αφού ο μικρός άπιστος κατέφυγε στους ομοθρήσκους του προς διαφώτισιν και δη σε διερχόμενο νομοδιδάσκαλο.
.
.
Η συνέχεια ΕΔΩ
.
.
.

.

.

Γράφει ο Αντιστράτηγος ε.α. Νικόλαος Αθ. Κολόμβας,

Επίτιμος Διοικητής Γ’ Σώματος Στρατού

.

«το ενδοξότερο μνημείο της νέας μας ιστορίας»

Κ.Παλαμάς
.

Η επική μάχη της Κλείσοβας, της ιστορικής μικρονησίδας της λιμνο­θάλασσας του Μεσολογγίου στις 25 Μαρτίου 1826, υπήρξε η ύστατη εκτυφλωτική αναλαμπή, αλλά και η κορυφαία ηρωική πράξη των «Ελεύθερων Πολιορκημένων», κατά τη διάρκεια της τρίτης πολιορκίας της πόλης (15 Απριλίου 1825 – 10 Απριλίου 1826), λίγο πριν τη μεγαλει­ώδη και ανεπανάληπτη Έξοδο της 10ης Απριλίου 1826. Η πρωτοφανών διαστάσεων επονείδιστη και πολυαίμακτη ήττα, που υπέστησαν τότε οι πολυάριθμες ορδές των Τουρκοαιγυπτίων του σκληροτράχηλου Κιουταχή και του αγέρωχου Ιμπραήμ από μια δράκα ηρώων, δεν έχει προηγούμενο, ακόμη και στην Ιστορία των Εθνών. Δυστυχώς, από τότε το συνταρακτικό αυτό γεγονός, δεν έτυχε της ανάλογης αναγνώρισης και προβολής και έχει περάσει στα «ψιλά γράμματα» της Ιστορίας.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.