.
.
……….Είμαστε στα 1956 και στο Παλαιομέτοχο τής Κύπρου οι Μιχαήλ Κουτσόφτας, Στέλιος Μαυρομάτης και Ανδρέας Παναγίδης, Κύπριοι αγωνιστές τής ΕΟΚΑ, απαγχονίζονται από τούς Βρετανούς. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΝΑΓΙΔΗ ΠΡΙΝ ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΤΕΙ
.
.
.
Η ΑΝΑΓΝΩΣΙΜΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ
ΚΑΙ Ο ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Δημήτρης Τσιρόγλου
Πρώην γενικός γραμματέας Σωματείου Υπαλλήλων Βιβλίου-Χάρτου
Νομού Θεσσαλονίκης
Τελευταία έλαβε χώρα μία πρωτοφανής, στα ελληνικά χρονικά, είδηση, που μας άφησε εμβρόντητους. Ειλικρινά δεν πιστεύαμε στα μάτια μας. Ανήκουστη. Πρωτάκουστη: ‘’Οι Έλληνες είναι τελευταίοι στην ανάγνωση και μελέτη των βιβλίων, ανάμεσα στους αναγνώστες όλων των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης’’. Τρομερή διαπίστωση!! Και όλα αυτά σύμφωνα με έρευνα της περίφημης Eurostat, η οποία αποφαίνεται κάθε λίγο και λιγάκι για οτιδήποτε αφορά τους πολίτες της Ένωσης. Τι, πώς, πόσο δηλαδή. Παρόμοια είναι και τα πρόσφατα αποτελέσματα της πολλής «Πανελλήνιας Έρευνας Αναγνωστικής Συμπεριφοράς και Πολιτιστικών Πρακτικών» του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ).
Την είδηση φρόντισαν να αναδημοσιεύσουν οι γνωστοί αδηφάγοι δεινόσαυροι, ώστε να εμπεδώσουμε και να αφομοιώσουμε την συγκλονιστική είδηση, μπας και συνέλθουμε λιγάκι κι αρχίσουμε να μελετάμε λιγουλάκι παραπάνω. Δημοσιεύθηκαν άρθρα με ‘’βαρύγδουπους τίτλους’’, όπως: ‘’Πιαστήκαμε αδιάβαστοι‘’, ‘’ένας στους δύο δεν ανοίγει βιβλίο’’ κ.ά.
Ποτέ, μα ποτέ, κανένας ανευθυνοϋπεύθυνος δεν μελέτησε, και κυρίως, δεν συνδύασε και τα αποτελέσματα των άλλων στατιστικών αναλύσεων της eurostat, που αφορούν άλλα ζητήματα, όπως – και κυρίως – είναι ο συνολικός χρόνος εργασίας των εργαζομένων στη χώρα μας σε σχέση με τους συναδέλφους των άλλων χωρών. Τι σύμπτωση(!!): Ο Έλληνας εργαζόμενος είναι ο περισσότερο εργαζόμενος σ’ όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Από το γεγονός αυτό (αλλά κι από στατιστικές) προκύπτει ότι έχει τον λιγότερο ελεύθερο χρόνο από κάθε άλλον πολίτη. Να ανατρέξουμε και σ’ άλλα στατιστικά στοιχεία; Είναι επί πλέον και ο λιγότερο αμειβόμενος απ’ όλους. Επίσης (αν αντέχετε) είναι ο σκληρότερα εργαζόμενος σ’ όλη την Ένωση.*
Πριν από λίγα χρόνια η εφημερίδα ‘’Καθημερινή’’, προς τιμήν της, ερεύνησε στατιστικά τις τιμές ενός συγκεκριμένου τίτλου βιβλίου, ‘’Ο Χάρι Πόττερ και η φιλοσοφική λίθος’’, του οποίου η ελληνική έκδοση ήταν (τι σύμπτωση πάλι) η ακριβότερη σ’ όλη την Ένωση. Γενικά ο μέσος όρος του κόστους ενός βιβλίου κυμαίνεται περί τα 18 ευρώ, κοντά δηλαδή ένα μεροκάματο, καθιστώντας το βιβλίο το ακριβότερο στην Ευρώπη.
Σ’ όλα αυτά προστίθεται και η ανυπαρξία κρατικής πολιτικής βιβλίου. Η πολιτεία συμμετέχει σε εκδηλώσεις που αφορούν το βιβλίο με… χαιρετισμούς. ‘’Χαιρετισμό απηύθυνε ο χ υπουργός πολιτισμού’’. Ή με παραστάσεις: ‘’Παρέστη ο χ υπουργός’’. Ή με τις περίφημες αιγίδες: ‘’Υπό την αιγίδα του τάδε υπουργείου’’ κλπ. Δηλαδή νά ‘χαμε να λέγαμε.
Προσωπική μου άποψη είναι ότι, κύρια αιτία, εκτός των άλλων που έχουν αναφερθεί, αποτελεί η πλήρης εμπορευματοποίηση του αγαθού που λέγεται βιβλίο, η ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία των εκδοτικών οίκων (επίσημα ονομάζεται ‘’ένταξη της χώρας στο ευρώ’’), η κρατική πολιτική που επικεντρώνεται κυρίως στην ενίσχυση των καημένων εκδοτικών επιχειρήσεων, για την οποία αποτελεί ‘’πολιτιστικό καθήκον’’. Η μέριμνα εκδοτών, βιβλιοπωλών και πολιτικών παραγόντων επικεντρώνεται κυρίως στην δημιουργία όλο και περισσοτέρων σχολικών βιβλιοθηκών με αποκλειστικό γνώμονα το κέρδος (ελάτε τώρα Φαρισαίοι, δεν περνάν αυτά σε μας). Μεταξύ των αιτίων είναι και το γεγονός ότι πολύ μεγάλος αριθμός βιβλίων και μάλιστα παιδικών τυπώνονται στην Κίνα και στην Ταϊλάνδη, με ό,τι συνεπάγεται αυτό: Π.χ. ορθογραφικά λάθη ακόμη και στους τίτλους των βιβλίων, δηλαδή στα εξώφυλλα. Μέχρι εκεί μπορεί να φτάσει η αγάπη των εκδοτών γενιτσάρων προς τους λιλλιπούτειους αναγνώστες.
Ένας σημαντικός λόγος είναι και η ποιότητα του βιβλίου. Σήμερα οι κατηγορίες έχουν αλλάξει σημαντικά: Βιβλία ‘’θαλάσσης’’, ‘’ελαφρά’’, ανάλαφρα’’, χαλαρωτικά’’, που όταν τα διαβάσεις γίνεσαι αλοιφή. Δηλαδή ό,τι χρειάζεται σήμερα η παγκοσμιοποιημένη κοινωνία και ο παγκοσμιοποιημένος ανήθικος καπιταλισμός.
Ουσιαστικά δεν βλέπουν τους πολίτες ως αναγνώστες, αλλά ως αγοραστές. Δεν τους ενδιαφέρει η ανάγνωση του βιβλίου, αλλά η αγορά του, η κατανάλωσή του και μόνο, που θα φέρει νέα κέρδη στα ήδη υπάρχοντα.
Συμπερασματικά υπάρχουν (ευτυχώς) απλές λύσεις-κινήσεις που , αν γίνουν, θα φέρουν και τα επιθυμητά αποτελέσματα, δηλαδή αύξηση της αναγνωσιμότητας, και είναι: γενναία αύξηση των αμοιβών των εργαζομένων τουλάχιστον σύμφωνα με τις πραγματικές πληθωριστικές τιμές και άνω,** μείωση ή και κατάργηση του Φ.Π.Α. στο βιβλίο, μείωση των ωρών εργασίας στις 35 κ.ά.
Μήπως κανείς από τους αναγνώστες αυτού του αρθριδίου εξακολουθεί να διερωτάται γιατί οι Έλληνες διαβάζουν λιγότερο απ’ όλους του πολίτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης;
.
.
*Απλή λογική: Έχουμε ως χώρα την ακριβότερη τηλεφωνική μονάδα, άρα θα έχουμε και το μικρότερο ποσοστό προσβάσιμων πολιτών στο διαδίκτυο. Πράγμα το οποίο, ακριβώς, συμβαίνει. Τα αυτά και για το βιβλίο, όπως και για πολλά άλλα αγαθά.
**Πρόσφατα διεθνούς φήμης οικονομικός σύμβουλος μεγάλης πολυεθνικής είπε το περίφημο: ‘’Πρέπει να γίνουν αυξήσεις μισθών ώστε οι εργαζόμενοι να μπορούν να αγοράσουν τα προϊόντα που παράγουμε’’.
.
.
.
του Αθανάσιου Τσακνάκη
.
.
.
.
«Εμφράσσειν τας οδούς…»
Τα κλειστά μάτια τής Αθήνας και οι ανοιχτές πληγές τής Θράκης
.
.
Επί πολλά έτη ο γενναίος θρακικός επαρχιακός τύπος φιλοξενεί αξιόλογα και εμπεριστατωμένα δημοσιεύματα γιά την παράνομη δράση ξένων δυνάμεων στους τρεις νομούς τής Θράκης μας. Αυτές οι επαναλαμβανόμενες διαμαρτυρίες δεκάδων δημοκρατικών πολιτών συνοδεύονται ενίοτε από σχετικές ερωτήσεις και επερωτήσεις βουλευτών προς τους αρμόδιους υπουργούς, γεγονός που αποδεικνύει ότι η δικαιολογημένη ανησυχία των Θρακιωτών καθίσταται τελικά γνωστή στην εκάστοτε κυβέρνηση. Παρά ταύτα, η ακολουθούμενη διαδικασία αντιμετώπισης των τεκμηριωμένων καταγγελόμενων απειλών παραμένει πάντοτε η ίδια: έμμεση έκκληση γιά εθελοτυφλία και άμεση εφαρμογή επιπόλαιων κατευναστικών μέτρων. Πόσο υπερβολική ή άστοχη να είναι άραγε η άποψη που υποστηρίζει ότι το νέφος τού «λεκανοπεδίου» δεν επιτρέπει στην αθηναϊκή όραση να παρατηρήσει με έντονη προσοχή την ακριτική περιοχή μας; Συνέχεια ανάγνωσης «Εμφράσσειν τας οδούς…»
Θεόδωρος Κορρές
.
.
ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ (324-1025)
.
Η Μακεδονία από τον Δ΄ έως τον ΣΤ΄ αιώνα
Παρά το γεγονός ότι η πλειονότητα των νεωτέρων ιστορικών τοποθετεί στο 324, έτος της μονοκρατορίας του Μεγάλου Κωνσταντίνου, την απαρχή της ιστορίας του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους που αργότερα ονομάσθηκε Βυζάντιο, πρέπει να ανατρέξουμε στην περίοδο της Τετραρχίας, γιατί τότε συμβαίνουν σημαντικά γεγονότα που θα είναι καθοριστικά για το μέλλον της Μακεδονίας.
Κατά την περίοδο αυτή, ο Καίσαρας Γαλέριος μετέφερε την έδρα της διοικήσεώς του από το Σίρμιο της Παννονίας στη Θεσσαλονίκη, οικοδόμησε πολυτελές ανακτορικό συγκρότημα, τη Ροτόντα, την θριαμβευτική αψίδα που φέρει το όνομά του και ουσιαστικά κατέστησε την Θεσσαλονίκη πρωτεύουσα του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους. Η σύντομη αυτή αναδρομή στα χρόνια του Γαλερίου είναι επιβεβλημένη και για έναν ακόμη, σημαντικότερο ίσως λόγο. Γιατί τότε έγιναν οι περίφημοι διωγμοί κατά των Χριστιανών, στους οποίους μαρτύρησε το 305 και ο Ρωμαίος αξιωματικός Δημήτριος. Και είναι γνωστό πόσο στενά συνδεδεμένο είναι το όνομα και η λατρεία του μάρτυρος Δημητρίου, που από τον ΣΤ΄ ήδη αιώνα θεωρείται πολιούχος της Θεσσαλονίκης, με την ιστορία της πόλεως και ιδιαίτερα με τις προσπάθειές της να αμυνθεί κατά των ποικίλων εχθρών που την απειλούσαν.
Τις διοικητικές μεταρρυθμίσεις του Διοκλητιανού συνέχισε ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Διοίκηση της Μοισίας χωρίσθηκε, πιθανώς πριν το 327, στις Διοικήσεις της Δακίας και Μακεδονίας, όπως μαρτυρείται στη Notitia dignitatum, πηγή του Ε΄ αιώνος. Στο νέο διοικητικό σχήμα, η επαρχία της Μακεδονίας χωρίσθηκε σε Macedonia prima και Macedonia secunda.
Έτσι, τον Δ΄ αιώνα τα όρια της Μακεδονίας έφθαναν μέχρι τον ποταμό Νέστο ανατολικά, προς βορράν μέχρι το σημερινό Βελεσά (Titov-Veles), στα δυτικά μέχρι την Παλαιά Ήπειρο και στα νότια μέχρι τη Θεσσαλία. Αξίζει να σημειωθεί ότι τα όρια της Μακεδονίας μεταβάλλονται στους αιώνες που ακολουθούν.
Την σπουδαιότητα της Θεσσαλονίκης ως διοικητικού κέντρου αντιλήφθηκε και ο Μέγας Κωνσταντίνος, ο οποίος την κατέστησε βάση των επιχειρήσεών του, κατά την περίοδο 322-323. Σύμφωνα με τον ιστορικό του Ε΄ αιώνος Ζώσιμο, ο Μέγας Κωνσταντίνος κατασκεύασε στη νοτιοδυτική γωνία της πόλεως ένα τεχνητό τετράγωνο λιμάνι, για να ελλιμενισθούν τα πλοία του στόλου που είχε συγκεντρώσει, προκειμένου να μεταφέρει τον στρατό του στη Μικρά Ασία στην αναμέτρησή του με τον Λικίνιο. Ο «σκαπτός» λιμένας του Μεγάλου Κωνσταντίνου έμελλε να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στην εμπορική κίνηση και οικονομική ανάπτυξη της Θεσσαλονίκης στα βυζαντινά χρόνια, όπως αναφέρουν πηγές του Ι΄ και του ΙΒ΄ αιώνος. Ας σημειωθεί ότι στις φυλακές της Θεσσαλονίκης μεταφέρθηκε μετά την ήττα του ο Λικίνιος και εκεί παρέμεινε έως την εκτέλεσή του, το 325.
.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.
.,
.
,
Ριντβάν Ακάρ
(Συγγραφέας)
……….[ ] ….σε αυτό το σημείο θα είναι πολύ χρήσιμο να συζητήσουμε γιά το 9ο γραφείο τού Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος (ΛΡΚ). Το 9ο γραφείου τού ΛΡΚ ήταν αρμόδιο γιά τις μειονότητες και γιά την κατανομή τού εισοδήματος. Από αυτή την άποψη είναι πολύ εντυπωσιακό. Μόνο ένα γραφείο ήταν αρμόδιο γι’ αυτά τα δύο διαφορετικά θέματα. Συνέχεια ανάγνωσης ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΩΝ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΑΝΩΝ ΜΙΛΟΥΝ…
.
,
Γοβγίνας ή (Γοβιός) Ἀγγελῆς (Λίμνη Εὐβοίας 1780 - Βρυσάκια Εὐβοίας 1822)
………..Ὁπλαρχηγὸς τοῦ 1821, φίλος του Ὀδυσσέα Ἀνδρούτσου μὲ τὸν ὁποῖο συνδέθηκε στενὰ ὅταν ἦταν στὴν ὑπηρεσία τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ. Μὲ τὴν ἔκρηξη τῆς Ἐπανάστασεως ἀκολούθησε τὸν Ἀνδροῦτσο καὶ πολέμησε μαζί του στὸ Χάνι τῆς Γραβιᾶς (8 Μαΐου 1821). Ἔδρασε στὴν Εὔβοια ὡς ἀρχηγὸς τῶν ἐπαναστατικῶν σωμάτων τῆς περιοχῆς καὶ ἀντιμετώπισε στὰ Βρυσάκια τὸν Ὁμὲρ Βρυώνη (15 Ἰουλίου 1821) ἀναγκάζοντάς τον νὰ ἀποσυρθῇ. Σκοτώθηκε σὲ ἐνέδρα τῶν τούρκων στὶς 28 Μαρτίου τοῦ 1822 στὴν ἴδια περιοχὴ μὲ τὸν ἀδερφό του Ἀναγνώστη.
Η μάχη στα Βρυσάκια
……….Οι πρώτες επιθέσεις των επαναστατών κατά τού φρουρίου τής Χαλκίδας (στις 29 Μαΐου και το πρώτο δεκαήμερο τού Ιουνίου 1821) με αρχηγό τον καπετάν Βερούση, απέτυχαν εξ αιτίας τής ανικανότητάς του και τού απειροπόλεμου των επαναστατών.
……….Οι Έλληνες απελπίστηκαν και ζήτησαν από τον πλοίαρχο Αλεξάνδρο Κριεζή την αντικατάστασή του. Ο Κριεζώτης, συσκεφθείς με τους άλλους οπλαρχηγούς, αποφάσισε και διόρισε Γενικό Αρχηγό Ευβοίας τον Αγγελή Γοβιό, από την Λίμνη, πρωτοπαλίκαρο τού Οδυσσέα Ανδρούτσου και συμπολεμιστή του στο Χάνι τής Γραβιάς.
……….Ο Γοβιός με ευχαρίστηση δέχτηκε την αρχηγία τού Αγώνα τής Ελευθερίας στην Εύβοια. Συμπεριέλαβε συμπολεμιστή του και συναρχηγό, τον ανδρείο και ικανό Κώτσο Δημητρίου .Την άλλη μέρα έφθασε στον Άγιο από την ιδιαίτερή του πατρίδα Λίμνη και άρχισε την αναδιοργάνωση τού στρατοπέδου των Βρυσακίων, περιμένοντας την επίθεση των τούρκων τής Χαλκίδας.
……….Οι τούρκοι τής Χαλκίδας πράγματι βγήκαν από το φρούριο και επιτέθηκαν εναντίον των Ελλήνων στα Ψαχνά και στα Βρυσάκια, αντεπιτεθέντες όμως οι Έλληνες τους έτρεψαν σε φυγή, με αποτέλεσμα να κλειστούν στην Χαλκίδα περιμένοντας ενισχύσεις από την Στερεά.
……….Πράγματι, ο Ομέρ Βρυώνης, θέλοντας να εξουδετερώσει την επανάσταση στην Εύβοια, γιά να έχει τα χέρια του ελεύθερα προς εύκολη καθυπόταξη τής Ανατολικής Στερεάς και κατόπιν τής Πελοποννήσου, έφθασε στην Χαλκίδα από την Θήβα με 2.000 στρατιώτες τον Ιούλιο τού 1821.
……….Οι Χαλκιδαίοι τούρκοι είπαν στο Βρυώνη ότι οι Έλληνες είναι επαναστάτες χωριάτες και ανίκανοι γιά πόλεμο. Ο Αγγελής προβλέποντας έξοδο των τούρκων και επικείμενη μεγάλη μάχη, τοποθέτησε τους στρατιώτες του ως ακολούθως: Αυτός με 300 εκλεκτούς κατέλαβε το οχύρωμα των Βρυσακίων. Τους υπολοίπους στρατιώτες, περίπου χίλιους, τους διαμοίρασε· ένα μέρος με οπλαρχηγούς τον Κώτσο και τον Αγγελή Νικολάου τοποθέτησε ανατολικά και τους άλλους με αρχηγό τον Μπαλαλά νότια.
……….Από την θάλασσα παρακάλεσε το πλοίο τού Κριεζή και τα πλοία τής Λίμνης να πλησιάσουν στην ξηρά και να υποστηρίξουν το οχύρωμα βγάζοντας από τα πλοία τέσσερα κανόνια στην ξηρά υπό τον άξιο ναυτικό Θεόδωρο Μπούφη.
……….Ο Αγγελής στα χαρακώματα εμψύχωσε τους άνδρες του με αυτά τα λόγια: «Αδέρφια μου, μην τους φοβάστε τους χαλιτούπηδες, τους ρεζίληδες τουρκοχαλκιδαίους. Όσοι και νάναι, με την δύναμη του Θεού, εύκολα θα τους χαλάσουμε. Αδέρφια, σήμερα θα δοξάσουμε τα ευβοϊκά όπλα».
……….Οι Έλληνες, έχοντας εμπιστοσύνη στον αρχηγό τους και στην βοήθεια των πλοίων, ανέκτησαν μεγάλο θάρρος κι έγιναν ατρόμητοι.
……….Στις 15 Ιουλίου 1821 ο Ομέρ Βρυώνης βγήκε από το Φρούριο τής Χαλκίδας με τους αλβανούς του, με τους Χαλκιδαίους τούρκους και με ιππικό και πυροβολικό και πήρε θέση απέναντι από το ελληνικό στρατόπεδο.
……….Ο Αγγελής, γνωρίζοντας ότι αρχηγός των τούρκων ήταν ο Βρυώνης, εκμυστηρεύτηκε την αλήθεια μόνο στον Κώτσο και τον Μπαλαλά δίνοντάς τους θάρρος, ενώ στους άλλους είπε ότι είναι τούρκοι Χαλκιδαίοι χαύνοι και δειλοί, τους οποίους με την βοήθεια τού Θεού εύκολα θα καταστρέψει.
……….Ο Βρυώνης άρχισε τον κανονιοβολισμό γιά να καταστρέψει το οχύρωμα των Ελλήνων. Οι Έλληνες επέμεναν καρτερικά και άρχισαν να πυροβολούν όταν πλησίασαν οι τούρκοι κι ύστερα από διαταγή τού Αγγελή.
……….Ο Ομέρ Βρυώνης, γιά να παρακολουθήσει την εύκολη μάχη, όπως την φανταζόταν, καθόταν στνη θέση «Τρύπιο Λιθάρι» και από εκεί παρακολουθούσε τον αγώνα. Όταν είδε την εξέλιξη τής μάχης, που ήταν ντροπή γι’ αυτόν, αναφώνησε σαν άλλος Ξέρξης: «Μωρ” αυτά δεν είναι ρεντίφικα τουφέκια, όπως μού είπαν, παρά είναι κλέφτικα και Σουλιώτικα».
……….Οι τούρκοι επί επτά ώρες συνεχώς πολεμούσαν πεισματικά τους Έλληνες και τρεις φορές επιτέθηκαν κατά των οχυρωμάτων τους, αλλά και τις τρεις φορές αποκρούστηκαν αποδεκατισμένοι από το εύστοχο βόλι των Ελλήνων και των τηλεβολημάτων των πλοίων.
……….Ο Βρυώνης, βλέποντας το μάταιο και ανώφελο τής μάχης, απελπίστηκε και οπισθοχώρησε ντροπιασμένος γιά την Χαλκίδα. Στην οπισθοχώρησή τους οι τούρκοι έπεσαν στα βαλτώδη νερά τού Κωλοβρέχτη και βούλιαξαν πολλοί. Στην άτακτη φυγή τους εγκατέλειψαν στον δρόμο και δύο κανόνια.
……….Στην μάχη οι τούρκοι είχαν 70 νεκρούς και 150 τραυματίες. Από τους Έλληνες δεν φονεύθηκε κανένας. Οι τούρκοι είχαν την γνώμη πως ήταν ακόμη αρχηγός ο ανίκανος Βερούσης, γι’ αυτό την έπαθαν και την πλήρωσαν ακριβά.
……….Στην μάχη πολέμησε γιά πρώτη φορά υπό τον αρχηγό Σούτα και διακρίθηκε γιά το απαράμιλλο θάρρος και τον ηρωισμό του, ο μελλοντικός οπλαρχηγός τής Εύβοιας, Καρύστιος, Νικόλαος Κριεζώτης. Έδειξε τέτοια ανδρεία, που προκάλεσε την προσοχή τού Γοβιού και τού Κώτσου και έδειξε σε αυτούς τί μπορεί να προσφέρει μελλοντικά στην πατρίδα του.
Πολιορκία Χαλκίδος και Καρύστου
Δύο οι εκδοχές τής άγριας δολοφονίας των οπλαρχηγών τής Ευβοϊκής Επανάστασης
……….1.— Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή τής «Υπερτάτης Αρχής» των Αρεοπαγιτών που ακολουθούν οι περισσότεροι ιστοριογράφοι, οι Έλληνες αγωνιστές, ο αρχηγός τής Ευβοϊκής Επανάστασης Αγγελής Γοβιός, ο υπαρχηγός του Κώτσος Δημητρίου (Αρβανίτης) και ο αδελφός τού Αγγελή, Αναγνώστης Γοβιός, έπεσαν θύματα νυχτερινής ενέδρας των τούρκων, λίγο έξω από το Ελληνικό στρατόπεδο στα Βρυσάκια, στην θέση Δύο Βουνά των Ψαχνών Ευβοίας και περιγράφονται μερικές υποεκδοχές τού γεγονότος.
……….Σύμφωνα με αυτό το σενάριο, μετά την δολοφονία τού αρχηγού, τού αδελφού του και τού υπαρχηγού του, οι τούρκοι τους αποκεφάλισαν και εξέθεσαν τα κεφάλια τους (καρφωμένα σε πασάλους) στην Χαλκίδα, αφού τα περιέφεραν και σε μερικά χωριά. Γιά το τελευταίο γεγονός, δηλαδή τής έκθεσης των κεφαλών σε δημόσια θέα επί πασάλων στην Χαλκίδα από τους τούρκους, συμφωνούν όλοι οι συγγραφείς των ιστορικών γεγονότων τής Ευβοϊκής Επανάστασης. Τα πτώματα των αγωνιστών βρέθηκαν και θάφτηκαν στην παραλία των Βρυσακίων (κοντά στα Ψαχνά Ευβοίας).
……….2.—Σύμφωνα με μιά άλλη εκδοχή, η οποία βγαίνει μόνο από ένα δημοτικό τραγούδι, η δολοφονία των οπλαρχηγών ήταν πράξη εκδίκησης κατά τού αρχηγού – στρατηγού Αγγελή, από μέλη τής οικογένειας Μπαλαλά, γιά το περιστατικό τιμωρίας πολλών μελών τής οικογένειας από τον Αγγελή. Σημασία έχει, ότι μετά δεν σημειώθηκε κανένα γεγονός αντεκδίκησης που να ενισχύει αυτή την εκδοχή.