.
Τῆς Ἀλκμήνης Σταυρίδου-Ζαφρᾶκα
Ἀντιθέτως πρὸς τὴν διορατικὴ πολιτικὴ τοῦ Βασιλείου Β΄, ὁ ὁποῖος εἶχε διατηρήσει τὸν φόρο σὲ εἶδος τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν ποὺ ἴσχυε καὶ ἐπί Σαμουήλ, ὁ ἀδελφός του, αὐτοκράτορος Μιχαὴλ Δ΄ (1034-1041), Ἰωάννης ὁ Ὀρφανοτρόφος, ἄνθρωπος ἰδιοτελής καὶ ἄπληστος, ποὺ ἐπινοοῦσε διαρκῶς νέους φόρους, ἀπαίτησε τοὺς φόρους σὲ χρῆμα. Ἐπιπλέον, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ βούλγαρου ἀρχιεπισκόπου βουλγαρίας (Ἀχρίδος), διόρισε στὴν θέση του, τὸν ἐλληνικῆς καταγωγῆς Χαρτοφύλακα τῆς Ἁγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, Λέοντα.
Τὸ 1040, ὁ Πέτρος Δολεάνος, ποὺ ἐμφανίσθηκε ὡς ἐγγονός τοῦ Σαμουὴλ, κήρυξε στὸ Βελιγράδι ἐπανάσταση κατὰ τοῦ Βυζαντίου, ἐνῶ κατέβηκε νοτιότερα πρὸς τὴν Ναϊσό καὶ τὰ Σκόπια, σκορπίζοντας τὸν θάνατο καὶ τὴν ἐρήμωση.
Ὁ Αὐτοκράτωρ Μιχαὴλ Δ΄, ποὺ βρισκόταν στὴν Θεσσαλονίκη γιὰ νὰ προσκυνήσῃ τὸν τάφο τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, καθὼς ἔπασχε ἀπό ἐπιληψία, ἐπέστρεψε ἐσπευσμένως στὴν Κωνσταντινούπολη.
Ὁ Δολεάνος δὲν κατευθύνθηκε ἐναντίον τῆς Θεσσαλονίκης, προφανῶς λόγῳ τῆς ὁχυρώσεώς της. Ἕνας στρατηγὸς του ὅμως, κατέλαβε τὸ Δυρράχιο, ἐνῶ ἄλλο τμῆμα τοῦ στρατοῦ του, κατέβηκε πρὸς νότον καὶ κατέλαβε πρόσκαιρα τὴν Δημητριάδα, ἐνῶ συνάντησε σφοδρή ἀντίσταση στὴν Θῆβα.
Τελείως ὅμως ἀπροσδόκητα, στὸ Κίνημα τοῦ Δολεάνου, προσχώρησαν οἱ κάτοικοι τοῦ Θέματος Νικοπόλεως στὴν Ἤπειρο (ἐκτός ἀπό τὴν Ναύπακτο), ὄχι τόσο ἀπό συμπάθεια πρὸς τὸν βούλγαρο στασιαστή, ὅσο γιατὶ ἦταν ἀγανακτισμένοι ἀπό τὴν βαριὰ φορολογία καὶ τὴν καταπίεση τοῦ ὑπευθύνου τῆς εἰσπράξεως τῶν φόρων, ποὺ εἶχε σταλεῖ ἀπό τὴν Κωνσταντινούπολη.
Ἡ Ἐπανάσταση τοῦ Δολεάνου, ἔλαβε ἄλλη τροπὴ, ὅταν ἐμφανίσθηκε στὸ προσκήνιο ὁ Ἀλουσιάνος, ἀνεψιός τοῦ Σαμουήλ, ποὺ εἶχε χρηματίσει πατρίκιος καὶ στρατηγὸς Θεοδοσιουπόλεως στὴν Μικρὰ Ἀσία, κατηγορήθηκε ὅμως ἄδικα γιὰ προδοσία, φυλακίσθηκε καὶ ὁ Ὀρφανοτρόφος τοῦ ζητοῦσε ἕνα ὑπέρογκο ποσὸ γιὰ νὰ τὸν ἐλευθερώσῃ.
Τελικὰ, ὁ Ἀλουσιάνος, κατόρθωσε νὰ διαφύγῃ ἀπό τὴν Κωνσταντινούπολη καὶ ἦλθε στὴν Μακεδονία. Συνάντησε τὸν Δολεάνο στὸν Ὀστροβό, στὴν Δυτικὴ Μακεδονία, ὁ ὁποῖος, ἀπό φόβο μήπως οἱ βούλγαροι προσχωρήσουν στὸν Ἀλουσιάνο, τὸν ὀνόμασε συμβασιλέα καὶ τοῦ ἀνέθεσε μάλιστα νὰ καταλάβῃ τὴν Θεσσαλονίκη. Ὁ Ἀλουσιάνος, μὲ 40.000 στρατό, πολιόρκησε τὴν πόλη, ἡ ὁποῖα ἀντέταξε σθεναρὴ ἄμυνα. Ὕστερα ἀπό ἕξι ἡμέρες πολιορκίας, οἱ Θεσσαλονικεῖς, μετὰ ἀπό ὁλονύκτια δέηση στὸν Ναὸ τοῦ πολιούχου Ἁγίου Δημητρίου, ἐπιχείρησαν ἔξοδο «τοῦ μάρτυρος προομαλίζοντος» καὶ κατετρόπωσαν τοὺς ἐχθρούς.
Μάλιστα, πολλοὶ βούλγαροι αἰχμάλωτοι, ἔλεγαν ὅτι εἶχαν δεῖ :
«νεανίαν ἔφιππον… προηγούμενον τῆς ρωμαϊκῆς φάλαγγος».
Ὁ Ἀλουσιάνος, μετὰ τὴν ἥττα του, φοβούμενος μήπως κατηγορηθεῖ ἀπό τὸν Δολεάνο γιὰ προδοσία, παρέσυρε τὸν Δολεάνο καὶ τὸν τύφλωσε καὶ στὴν συνέχεια κατέφυγε στὸν αὐτοκράτορα, στὴν Μοσυνόπολη τῆς Θράκης.
Σὲ ἀντάλλαγμα, ἔλαβε τὸν τιμητικὸ τίτλο τοῦ μαγίστρου. Ὁ Μιχαήλ, ἔφθασε στὴν Θεσσαλονίκη καὶ ἐξεστράτευσε ἐναντίον τῶν βουλγάρων ὥς τὸν Πρίλαπο, συνέλαβε τὸν στρατηγό τους, Ἰβάτζη καὶ ἀφοῦ ἀποκατέστησε τὴν τάξη στὴν Μακεδονία, ἐπέστρεψε μαζὶ μὲ τὸν Δολεάνο καὶ τὸν Ἰβάτζη στὴν Βασιλεύουσα, ὅπου ἐτέλεσε θρίαμβο στὸν ἱππόδρομο.
Πηγή, ἡ ἠλεκτρονικὴ σελὶδα τοῦ Ἰδρύματος Μουσείου Μακεδονικοῦ Ἀγῶνος : http://www.imma.edu.gr/imma/
Ἐπιλογή ἀποσπάσματος καὶ πολυτονισμὸς κειμένου, «Ἑλληνικό Ἡμερολόγιο».