.
.
γράφει ὁ Δημήτριος Τσιρόγλου
.
.
……….Ἀπορηματικὴ καὶ ἐνθουσιώδης μέχρι παραληρήματος ἦταν ἡ ἀντίδραση τῶν ἐλεύθερων καὶ ἀγωνιζομένων λαῶν καὶ κρατῶν τῆς ὑφηλίου στὴν ἡρωϊκὴ ἀντίσταση τοῦ ἑλληνικοῦ στρατοῦ καὶ δὴ τῆς 1ης ‘’σιδηρᾶς καὶ ἀκάμπτου’’ Μεραρχίας καὶ ὅλου τοῦ Β΄ Σώματος Στρατοῦ. Συνέχεια ανάγνωσης ΠΟΛΥΤΙΜΑ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ 28η ΚΑΙ ΤΟ ΒΟΡΕΙΟΗΠΕΙΡΩΤΙΚΟ ΕΠΟΣ
.
.
.
.
.
Τής μεγαλονήσου Κρήτης θείοι, βλαστοί.
Όλοι γεννήθηκαν στο χωριό Μέλαμπες Ρεθύμνου Κρήτης, από γονείς ευσεβείς χριστιανούς.
Οι δύο πρώτοι ήσαν αδελφοί καί εξάδελφοι μέ τούς άλλους δύο. Γιά τόν φόβο των τούρκων ήσαν κρυφοί χριστιανοί. Τήν πίστη τους δίδασκαν στίς συζύγους τους καί φύλαγαν στά παιδιά τους.
Οί περιστάσεις τους ανάγκαζαν ώστε τα εξωτερικά τους φερσίματα να μην είναι πάντα ενδεικτικά τής εσωτερικής τους καταστάσεως.
Το 1821 όμως, συντάχθηκαν με τους χριστιανούς και πολέμησαν γενναία για την ελευθερία της Πατρίδος.
Όταν επέστρεψαν στη γενέτειρα τους και πήγαν να πληρώσουν τους καθιερωμένους φόρους στους εντεταλμένους τούρκους, τους κατάγγειλαν σαν αποστάτες του Μουσουλμανισμού στον Μεχμέτ Πασά του Ρεθύμνου.
Συλλήφθηκαν και οδηγήθηκαν δεμένοι στην πόλη αυτή. Επειδή όμως δεν υπέκυψαν στις κολακείες των τυράννων και έμειναν σταθεροί στην πίστη, βασανίστηκαν με τον πιο φρικτό τρόπο.
Γιά το αμετάθετο τής γνώμης τους καί την σταθερή επιμονή τους στήν ορθόδοξη πίστη, ο κριτής αποφασίζει τον θάνατό τους. Ούτε απειλές, ούτε δώρα είχαν την δύναμη να τούς αλλάξουν.
Δεν μπορούσαν γιά πάντα να κρύβουν την πίστη τους. Την ομολογία τους πλήρωσαν με την ζωή τους.
Μέχρι την τελευταία τους στιγμή έψαλλαν το «Κύριε ελέησον».
Σύζυγοι καί τέκνα τους συγχάρηκαν στο μαρτυρικό τους δείπνο, γευόμενοι κι αυτοί δεσμά αιχμαλωσίας.
Τα τίμια λείψανα των αγίων πλημμύρισαν τούς πιστούς τού τόπου τους θαυματουργικές ιάσεις (Ρέθυμνο, 1824).
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’.
Τῆς Κρήτης γεννήματα καὶ Λάμπῃς θρέμματα, τοὺς τετραρίθμους Νεομάρτυρας ἀνευφημήσωμεν, Γεώργιον, Ἀγγελήν, Μανουὴλ καὶ Νικόλαον, οὗτοι γὰρ διὰ πίστιν τοῦ Κυρίου σφαγέντες, τὸ αἷμα αὐτῶν ἐθελουσίως ἐν τὴ Ρεθύμνη ἐξέχεαν, διὸ καὶ παρρησίαν ἔχοντες πρὸς Χριστόν, πρεσβεύουσιν ἀεί, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἠμῶν.
.
.
.
.
.
.
«Ὁ ἐχθρός, ἐπηρμένος ἀπό τὰς μέχρι τότε ἐπιτυχίας του, ἐλησμόνησεν ὡρισμένας σελίδας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ὅπως ἐκείνην τῶν ἀρχαίων Σπαρτιατῶν, ὅτε τοὺς πρέσβεις τοῦ Μεγάλου Βασιλέως, τοὺς ὁποίους εἶχεν ἀποστείλει διὰ νὰ ζητήσουν γῆν καὶ ὕδωρ, ἔρριψαν εἰς βαθὺ φρέαρ, ὅπως ἐλησμόνησαν καὶ τὸ «Μολὼν λαβὲ» τῶν Θερμοπυλῶν.
Ἠγνόησαν ἀναμφιβόλως καὶ τὸ πνεῦμα τῆς καθολικῆς θυσίας, τὸ ἐνυπάρχον εἰς τὴν πρὸς τὸν Μωάμεθ τὸν πορθητὴν ἀπάντησιν τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὅταν ὁ πρῶτος ἐζήτησε τὴν παράδοσιν τῆς Πόλεως :
« Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν»
Μεταξὺ τοῦ 1940 καὶ τῶν ἱστορικῶν περιπτώσεων τὰς ὁποίας ἐμνημονεύσαμεν ἰσχύουν ἀπολύτως ἀναλογίαι. Πανίσχυροι καὶ πολυάνθρωποι οἱ εἰσβολεῖς, ὀλιγάριθμοι καὶ ὑλικῶς ἀνίσχυροι οἱ ἀπειλούμενοι.
Καὶ οἱ Ἕλληνες ἐκεῖνοι, καθὼς καὶ οἱ τοῦ 1940 ἠγνόησαν τὴν ὑπεροχήν καὶ ἐβροντοφώνησαν τὸ ΟΧΙ.
.
.
Συνέχεια ανάγνωσης ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1912, 1940)
.
..
.
Ανχη (ΠΖ) ΙΩΑΝΝΟΥ ΖΩΓΡΑΦΟΥ
.
«Μεσολογγίτισσες, Σουλιώτισσες,
στεριᾶς’ καὶ θάλασσας
Ἑλληνοπούλες·
ἀνασκιρτῆστε σήμερα
καὶ μπᾶτε στὸ χορὸ!
καὶ δῶστε τὸ μαντήλι
σὲ κεῖνες ποὺ προβαίνουν
γυναῖκες τῆς τιμῆς!
Ὅμοιές σας πάντα!
Οἱ Ἑλληνοποῦλες εἶναι τοῦ Σαράντα
κι ἀκολουθοῦμε μεῖς!»
Α. ΑΥΓΕΡΙΝΟΥ Συνέχεια ανάγνωσης ΟΙ ΕΛΛΗΝΙΔΕΣ ΤΟΥ 1940
.
Τῆς Ἀλκμήνης Σταυρίδου-Ζαφρᾶκα
Ἀντιθέτως πρὸς τὴν διορατικὴ πολιτικὴ τοῦ Βασιλείου Β΄, ὁ ὁποῖος εἶχε διατηρήσει τὸν φόρο σὲ εἶδος τῶν ἀγροτικῶν πληθυσμῶν ποὺ ἴσχυε καὶ ἐπί Σαμουήλ, ὁ ἀδελφός του, αὐτοκράτορος Μιχαὴλ Δ΄ (1034-1041), Ἰωάννης ὁ Ὀρφανοτρόφος, ἄνθρωπος ἰδιοτελής καὶ ἄπληστος, ποὺ ἐπινοοῦσε διαρκῶς νέους φόρους, ἀπαίτησε τοὺς φόρους σὲ χρῆμα. Ἐπιπλέον, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ βούλγαρου ἀρχιεπισκόπου βουλγαρίας (Ἀχρίδος), διόρισε στὴν θέση του, τὸν ἐλληνικῆς καταγωγῆς Χαρτοφύλακα τῆς Ἁγίας Σοφίας Κωνσταντινουπόλεως, Λέοντα.
Τὸ 1040, ὁ Πέτρος Δολεάνος, ποὺ ἐμφανίσθηκε ὡς ἐγγονός τοῦ Σαμουὴλ, κήρυξε στὸ Βελιγράδι ἐπανάσταση κατὰ τοῦ Βυζαντίου, ἐνῶ κατέβηκε νοτιότερα πρὸς τὴν Ναϊσό καὶ τὰ Σκόπια, σκορπίζοντας τὸν θάνατο καὶ τὴν ἐρήμωση. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΠΟΛΙΟΡΚΙΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ ΤΟΝ ΟΚΤΩΒΡΙΟ ΤΟΥ 1040
.
.
.
Γράφει ὁ Γιῶργος Σκαμπαρδώνης στὴν «ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ»
Σὲ μία συζήτηση ποὺ εἶχε γίνει πέρσι στὴν TV100, ὑπῆρχε ἕνα ἐρωτηματολόγιο ἀπ’ τὸ πανεπιστήμιο περὶ Θεσσαλονίκης. Σὲ μία παράγραφο, ἀναφερόταν ἡ φράσις, ἤ ἡ ἐρώτησις :
«ἑνσωμάτωσις τῆς Θεσσαλονίκης στὸ νεοελληνικὸ κράτος».
Καὶ εἶπα ὅτι δὲν ὑπῆρχε «ἑνσωμάτωσις», ἀλλά καθαρὴ
Α Π Ε Λ E Υ Θ Ε Ρ Ω Σ Ι Σ. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΙΣ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ