.

.

.

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ (ΤΟ ΑΡΧΑΙΟ ΕΘΙΜΟ ΕΠΙΚΛΗΣΗΣ ΒΡΟΧΗΣ ΣΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΟΥ Ν. ΔΡΑΜΑΣ ΣΗΜΕΡΑ)

.

Σε περίοδο ανομβρίας, παράλληλα με τις εκκλησιαστικές εθιμικές περιφορές εικονισμάτων και λαβάρων, υπήρχε σε αρκετά μέρη ένα ιδιόμορφο δρώμενο, γνωστό ως Ντουντούλα, Περπερούνα κ.ά. ονομασίες, με κύριο στοιχείο τη φυτομορφική μεταμφίεση. Το δρώμενο ήταν αρκετά γνωστό και στην περιοχή της Δράμας, όπως δείχνει η επόμενη περιγραφή του 1931, στο Ημερολόγιο Ανατ. Μακεδονίας και Θράκης:
«Στη Μικρόττολι (Καρλίκοβα) καθώς και εις άλλα χωριά της Δράμας, όταν τους καλοκαιρινούς μήνες δεν βρέχη και η ανομβρία απειλή να καταστρέψη τη γεωργική παραγωγή, εκτός από την επίκληση της θείας αντιλήψεως με τις εκκλησιαστικές λιτανείες για να πέση βροχή και σωθή ή ευεργετηθή η γεωργία για καλή εσοδεία, έχουν και το εξής έθιμο: Ένα κορίτσι φτωχής οικογένειας περιβάλλει το γυμνό της σώμα με χορτάρια και διάφορα πρασινάδια του χωραφιού, καθώς και με λίγα φυτά από εκείνα που συνήθως καλλιεργούν περισσότερο στο χωριό και οδηγούμενο από 2-3 άλλα κοριτσάκια, γυρίζει τις πρωινές ώρες μετά την ανατολή του ηλίου τους δρόμους και πάει στα σπίτια των γεωργών με την αράδα. Εκεί στην αυλή τραγουδάει με τας συνοδούς της, με ιδιόρρυθμο μονότονο μέλος, ένα τραγουδάκι με παράκλησι στο Χριστό και τον άγιο του χωριού για να στείλη βροχή στα χωράφια του χωριού, να τα δροσίση και να τα ποτίση για να καλοκαρπίσουν, να μη χαθούν οι κόποι των γεωργών που δούλεψαν, και να μην έρθη πείνα στο χωριό. Τραγουδώντας αυτά, κάνει και κάνα δυο γύρους χορευτικούς και ύστερα η νοικοκυρά και κατά προτίμησιν τα κορίτσια του σπιτιού, ως σύμβολο της αθωότητας και καλής καρδιάς, χύνουν απάνω στο χορτοντυμένο το κορίτσι, στη ντουντούλα, νερό και του προσφέρουν γι’ αμοιβή κέρματα ή ένα σαγανάκι ή πιάτο σιτηρά (αραβόσιτο, σιτάρι, κριθάρι ή σίκαλι), τα οποία παίρνουν στο δισάκι τα κορίτσια που συνοδεύουν τη ντουντούλα. Αυτό επαναλαμβάνεται και στα άλλα σπίτια έως το μεσημέρι.
Στα μεγάλα χωριά γίνονται δύο ή περισσότερες ντουντούλες για να προφθάσουν όλα τα σπίτια και να χαρίση ο Θεός βροχή για τα σπαρτά. Ντουντούλες γίνονται και γυρίζουν στα σπίτια και την ημέρα που γίνεται και λιτανεία για τη βροχή με τη σχετική εκκλησιαστική ευχή ύστερα από την τελετή και τη διάλυσι των πιστών από την Εκκλησία, γιατί την ημέρα αυτή βρίσκονται όλες οι νοικοκυρές στο σπίτι και οι αμοιβές για τα φτωχοκόριτσα αυτά που παρακαλούν το Θεό και τους αγίους των Εκκλησιών του χωριού και προπαντός τον Προφήτη Ηλία για να βρέξη και δέχονται να βρέχωνται, είναι μεγαλύτερες. Τα δώρα τα μοιράζουν αυτά τα φτωχοκόριτσα με αναλογία, δίνονται το περισσότερο στη ντουντούλα. Η λέξη αυτή επεκράτησε στα χωριά και σήμαινε και τον καταλαμβανόμενο από βροχή σε ύπαιθρο χωρίς μέτρο προφυλάξεως και λέγουν ‘έγινε ντουντούλα’, δηλαδή βράχηκε ή μουσκεύτηκε από τη βροχή.

.

.
.
.
Η συνέχεια στο κείμενο ΕΔΩ
.
.
.

.

.

.

Της Το νόμισμα, κατεξοχήν έκφραση υλικής υποστήριξης των δραστηριοτήτων του ανθρώπου., γρήγορα πέρασε στη σφαίρα των εξουσιαστικών δυνάμεων. Η πορεία του νομίσματος από τον τόπο παραγωγής του, το νομισματοκοπείο, χάνεται σε δρόμους πολύπλοκους τους οποίους καθορίζει η τροχιά και το μέγεθος της ανθρώπινης πράξης. Διοχετεύεται στο εμπόριο, ανταλλάσσεται με είδη διατροφής, οικοσκευής και καλλωπισμού, γίνεται αμοιβή για το στρατιώτη, τον κρατικό υπάλληλο, τον οικοδόμο, τον καλλιτέχνη, για κάθε εργαζόμενο. Συντροφεύει τον ταξιδιώτη και τον περιηγητή στις περιπλανήσεις του, ακολουθεί τον άνθρωπο στις επεκτατικές του επιδιώξεις, υποστηρίζει την παιδεία και τις τέχνες, γίνεται μέσο λύτρωσης της ανθρώπινης ψυχής με φιλανθρωπίες και προσφορές στους ναούς, παραχαράσσεται και μετατρέπεται εύκολα σε αντικείμενο αισχροκέρδειας.
Ο ρόλος του νομίσματος, στη μακραίωνη πορεία του, αναγκάστηκε να δεσμευτεί και να προσαρμοστεί σε κανόνες, οι οποίοι προφανώς καθορίζονται από τις οικονομικές συνήθειες ή πολιτικές επιδιώξεις της κάθε εποχής. Επιπλέον, παράγοντες πολιτιστικής ευαισθησίας, σε συνδυασμό με τη φιλοσοφική κοσμοθεωρία και τις βιοτικές συνήθειες των κοινωνικών συνόλων, καθώς και με τις θεσμοθετημένες και υπερβατικές αξίες, συνέτειναν στην κατεστημένη μορφοποίηση της δυναμικής του νομίσματος.
Η αναδρομή στο βυζαντινό κόσμο και η προσέγγισή του μέσα από την ιστορική εξέλιξη του νομισματικού του συστήματος, σε συνάρτηση με τις πολιτικές πράξεις και δικονομικές διεργασίες που το περιέβαλαν, είναι αρκετά ελκυστική.
Συνοπτικά η νομισματική ιστορία του Βυζαντίου, με δάση την εξέλιξη των διαφόρων νομισματικών εκδόσεων, μπορεί να διαιρεθεί σε τέσσερις κύριες περιόδους:
1η Περίοδος: Από τον Αναστάσιο Α’ (491-518) μέχρι τα μέσα του 8ου αι. Κατά την περίοδο αυτή οι χρυσές νομισματικές εκδόσεις αποτελούνται από τον σόλιδο, που ισούται με 1/72 της Ρωμαϊκής λίτρας, όπως αυτή είχε διαμορφωθεί στα χρόνια του Μεγάλου Κωνσταντίνου και τις δύο υποδιαιρέσεις του το σεμίσσιο και το τρεμίσσιο, που αντιστοιχούν στο μισό και το τρίτο του σόλιδου. Οι αργυρές κοπές μέχρι το πρώτο τέταρτο του 7ου αι. έχουν αναμνηστικό χαρακτήρα. Ωστόσο το 615 ο αυτοκράτορας Ηράκλειος εισάγει για πρώτη φορά ένα βαρύ ασημένιο νόμισμα, το εξάγραμμο, που όπως μας πληροφορεί το Πασχάλιο Χρονικό, καθιερώνεται υποχρεωτικά με νόμο στις κρατικές πληρωμές. Μετά το 681 το εξάγραμμο περιορίζεται σε κοπή αναμνηστικού χαρακτήρα, ενώ εξαφανίζεται παντελώς στις αρχές του 8ου αι. Ο 6ος αι. μπορεί να χαρακτηριστεί ως η πιο σημαντική περίοδος στην εξέλιξη του χάλκινου νομίσματος. Σύντομα οι υποδιαιρέσεις του φόλλι που καθιέρωσε ο Αναστάσιος πληθαίνουν και στα χρόνια του Ιουστινιανού Α’, παράλληλα με τους φόλλεις, τα εικοσανούμμια και τα δεκανούμμια κυκλοφορούν πεντανούμμια, δεκαεξανούμμια, οκτανούμμια, τριαντακοντανούμμια, νομίσματα τεσσάρων και δύο νουμμίων. Αντίθετα ο 7ος αι. χαρακτηρίζεται από μια παρακμή στις κοπές των χάλκινων νομισμάτων. Η χάραξη του σχεδίου πολλές φορές είναι αδέξια, παρατηρείται συστηματική επικοπή πάνω σε παλαιότερους τύπους, η κυκλοφορία τους μειώνεται, ενώ τα νομισματοκοπεία και οι διάφορες υποδιαιρέσεις σταδιακά περιορίζονται.

.

.

.

Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.
.