.

.

.

ΠΑΣΧΑΛΙΝΑ ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ ΕΘΙΜΑ

 .

. 

Εἰς τὸν ὀρθόδοξον Χριστιανικὸν κόσμον ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ἦτο «πιστῶν εὐφροσύνη».

Περί τοῦ μὴ συνεορτασμοῦ τοῦ Πᾶσχα μετὰ τῶν ἰουδαίων, ἔχομεν ἀπαγορευτικούς κανόνας τῆς τε ἐν Ἀντιοχεία Συνόδου ὡς καὶ τῶν διαταγῶν τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, αἴτινες ἀφορίζουσι τοὺς παρακούοντας λαϊκοὺς, καθαιροῦσι δὲ τοὺς κληρικοὺς.

Οἱ πιστοὶ ἐφρόντιζον νὰ ἐπαλείψωσι δι’ ἀσβέστου ἤ νὰ βάψωσι μὲ διάφορα χρώματα τοὺς τοίχους τῶν οἰκειῶν των καὶ νὰ σαρώσωσι τὰ δάπεδα αὐτῶν, ἀφ’ ἐτέρου δὲ νὰ στρώσωσιν ἐπὶ τοῦ ἐδάφους των κλάδους δάφνης, μυρσίνης, δενδρολιβάνου, φύλλα λεμονέας καὶ τὰ τοιαῦτα.

Οὐχὶ δὲ μόνον τὰς οἰκείας περιεποιοῦντο οἱ Χριστιανοὶ κατὰ τὰς ἡμέρας τοῦ Πᾶσχα, ἀλλὰ και καινουργῆ φορέματα ἐφρόντιζον νὰ φορῶσι, νὰ λαμπροφορῶσιν, ὅπως ἔλεγον τότε, ἤ, ὡς λέγομεν σήμερον, νὰ φοροῦν Πασκαλιάτικα, Λαμπριάτικα ἤ λαμπρᾶ ἤ νὰ λαμπραγκαινιάζουν.

Τὸ Πᾶσχα, ὅν μέγας δεσμός ἀγάπης, ὡς ἐπακολούθημα εἶχε καὶ τὴν δόσιν φιλήματος «ὑπὸ τῶν ἐκκλησιαζομένων, δύο μάλιστα Βυζαντινοὶ συγγραφεῖς, Χριστόφορος ὁ Μυτιληναῖος, καὶ κατὰ τὸν ΙΒ’ αἰῶνα Θεόδωρος ὁ Πρόδρομος, ἔγραψαν ἐπιγράμματα «εἰς τὸν κατὰ τὸ Πᾶσχα γινόμενον ἀσπασμὸν».

Πόσον δὲ τὸ φίλημα τοῦτο θὰ ἦτο τότε διαδεδομένον, πασιφανῶς δεικνύει τὸ καὶ σήμερον κατὰ τὴν δευτέραν Ἀνάστασιν ἀνταλλασσόμενον φίλημα.

 .

 .

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στὸ : www.e-istoria.com

.

.

.

.

.

.

Ἡ εἰσαγωγὴ τῆς Ἑλληνικῆς Ἰατρικῆς στὸ Θιβὲτ τὸν 7ο καὶ 8ο αἰῶνα μ.X.

.

”  Ἡ παραίνεση τοῦ Ἕλληνα ΓΑΛΗΝΟΥ πρὸς τοὺς Θιβετάνους μαθητὲς του, νὰ μὴν κάνουν διακρίσεις στοὺς ἀσθενεῖς ὡς πρὸς τὴν θεραπεία, συνάδει μὲ τὶς βασικὲς ἀρχὲς τοῦ Ἑλληνικοῦ πολιτισμοῦ ” 

.

Τοῦ Christopher I. Beckwith καθηγητή KENTPIKΩN EYPAΣIATIKΩN ΣΠOYΔΩN

στὸ Indiana University Bloomington, Indiana.

.

«Παρά τὶς μέχρι σήμερα ἀντιλήψεις ὡς πρὸς τὴν προέλευση τῆς Θιβετάνικης Ἰατρικῆς, νέα στοιχεῖα μᾶς ὑποχρεώνουν ν’ ἀλλάξουμε γνώμη.

Στὴν διαμόρφωση τῆς Θιβετάνικης Ἰατρικῆς ἔπαιξε σημαντικότατο ρόλο καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἰατρικὴ παράδοση, ἀλλὰ καὶ ἡ Ἑλληνικὴ Ἰατρικὴ σκέψη, ἡ ὁποῖα εἶναι καὶ ἡ κυρίαρχη.

Διαπιστώνουμε μέσα ἀπὸ τὶς ἱστορικὲς πηγὲς, ὅτι οἱ προσωπικοὶ γιατροὶ ὅλων τῶν Θιβετάνων βασιλέων τῆς ἐποχῆς, προέρχονται ἀπὸ τὴν Khrom (τὸ Θιβετάνικο ὄνομα γιὰ τὴν Βυζαντινὴ αὐτοκρατορία).

Οἱ Πέρσες, ἤδη ἀπὸ τοὺς Ἑλληνιστικοὺς χρόνους, εἶναι ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Ἰατρικὴ ἀλλὰ καὶ τὴν περίοδο ἐκείνη (γύρω στὰ μέσα τοῦ 7ου μ.Χ. αἰῶνα), διατηροῦν μία περίφημη Ἰατρικὴ Σχολὴ μὲ τὸ ὄνομα Gundsabur (βλ. Elgood) ἡ ὁποῖα διδάσκει οὐσιαστικὰ τὴν Ἑλληνικὴ Ἰατρικὴ (στὰ ἀραβικὰ al tibb al yunaniyy).

Κατὰ τὴν χρονικὴ περίοδο αὐτὴ (7ος-8ος αἰῶνας μ.Χ.), οἱ Ἕλληνες γιατροὶ τῆς βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας εἶναι γνωστοὶ σὲ ὅλο τὸν τότε [γνωστὸ] κόσμο ὡς ἐπιδέξιοι χειρουργοὶ καὶ θεραπευτὲς τῆς κεφαλῆς.»……

.

.

Διαβᾶστε τὴν συνέχεια τοῦ ἄρθρου στὸ : www.e-istoria.com

,

.,,

,

Ἀναδημοσίευση ἐπιβάλλεται μὲ τὴν αὐτονόητη ἀναφορά στὴν πηγὴ

,

.,

.

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΝ

Διονυσίου Α.Ζακυθηνοῦ

Τακτικοῦ καθηγητοῦ τῆς Βυζαντινῆς Ἱστορίας.

Ἡ ἀντίληψις ὅτι οἱ λόγιοι τοῦ Βυζαντίου, ἐγκαταλείποντες τὴν ἀπειλουμένην πρωτεύουσὰν των καὶ ἀκολούθως τὴν δουλωθεῖσαν πατρίδα των, μετέφερον εἰς τὴν Δύσιν τὰ μνημεῖα τῆς ἀρχαίας γραμματείας, ἐδίδαξαν τὴν ἑλληνικὴν γλῶσσαν, ἡρμήνευσαν τὴν ἑλληνικὴν Φιλοσοφίαν καὶ προεκάλεσαν οὕτω τὴν ἀναγέννησιν τῶν γραμμάτων, εἶναι πολὺ παλαιά. Συνέχεια ανάγνωσης ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΣΥΜΒΟΛΗΣ ΕΙΣ ΤΗΝ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΙΝ (α΄) →

.

.

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΤΟΥ

 .

Ελένη Αρβελέρ

 .

Το πρόβλημα αφορά στ ον χώρο της επεξεργασίας της ακριτικής παράδοσης στην Ανατολική Ευρώπη και Μικρασία. Βέβαια, υπάρχουν πολλοί τρόποι προσέγγισης για την μελέτη του πολύπλοκου αυτού θέματος. Και μόνη η απαρίθμηση των γειτόνων της αυτοκρατορίας στα διαφορετικά σύνορα της επικράτειάς της, γειτόνων που υπέστησαν ή προκάλεσαν τις αντιδράσεις του Βυζαντίου κατά τον χιλιόχρονο ιστορικό του βίο, φτάνει για να δηλώσει το αδύνατο του εγχειρήματος, αν θέλει κανείς να αναφερθεί στην πολιτική, στη διπλωματία, στις σχέσεις και στις επαφές του Βυζαντίου με τους συχνά εναλλασσόμενους εξωτερικούς εχθρούς ή φίλους.

Είναι επίσης αυτονόητο ότι η αυτοκρατορική πολιτική απέναντι και σε σχέση με τους γείτονες του Βυζαντίου εξαρτάται από την φύση και την στάση του καθενός, και βέβαια διαφοροποιείται ανάλογα με τα συμφέροντα και τις προτεραιότητες κάθε φορά της αυτοκρατορίας. Το αενάως ζητούμενο πάντως ήταν η διαφύλαξη των εδαφών (όλων των υπαρχόντων της αυτοκρατορίας) και η επανάκτηση των απολεσθέντων.

Να σημειώσουμε παρενθετικά ότι η αρχή αυτή δίνει χροιά άμυνας σε όλη την εξωτερική πολιτική του Βυζαντίου, δεδομένου ότι η ρωμαϊκή καταγωγή και υπόσταση του κράτους εξασφάλιζαν ως θεμελιακή απαρχή του ιστορικού του βίου την παρουσία σε τρεις ηπείρους, τον έλεγχο της Μεσογείου και την αδιαφιλονίκητη επικράτειά του στα νερά του Ευξείνου Πόντου. Να πούμε καλύτερα ότι η ρωμαϊκή κληρονομιά, που το Βυζάντιο διεκδικεί και υπερασπίζεται αδιάλειπτα, ισοδυναμεί με την τότε έννοια της παγκοσμιότητας, που ήθελε «κάθε γη βατή και κάθε θάλασσα πλωτή να ανήκει στη Ρώμη», κατά τη ρήση του Διόδωρου του Σικελιώτη.

Παρά την ιδεολογική αυτή παγκοσμιότητα, που θέλει την αυτοκρατορία μόνο κυρίαρχο της οικουμένης, το Βυζάντιο δεν έπαψε να συνορεύει με τον υπόλοιπο ανεξάρτητο από αυτό κόσμο, πολιτικά και στρατιωτικά. Τα σύνορα αυτά γνωρίζουν κατά καιρούς αυξομειώσεις και σημαντικές αλλαγές στις διάφορες περιοχές. Οι αλλαγές αυτές σημαδεύουν ωστ όσο μια προοδευτική και συνεχή σχεδόν συρρίκνωση της παγκόσμιας αυτοκρατορίας προς όφελος των εξωτερικών πολυποίκιλων κατά καιρούς εχθρών της, αυτών που ο ένας μετά τον άλλον εγκαθίστανται στα εδάφη της και μετατρέπονται σε γείτονες με αυτόνομα κράτη, χωρίς να πάψουν να διεκδικούν περιοχές του Βυζαντίου.

Εκτός από τα μεταλλασσόμενα και μετακινούμενα αυτά σύνορα πολιτικοστρατιωτικής υφής, η αυτοκρατορία διαφοροποιείται από τον υπόλοιπο κόσμο και πολιτιστικά: τα ήθη και έθιμα, οι παραδόσεις, τα γλωσσικά και θρησκευτικά χαρακτηριστικά, τα πάτρια των Βυζαντινών, σημειοδοτούν τα πολιτιστικά της σύνορα, που συμπίπτουν με την ακτινοβολία της αυτοκρατορίας, ακτινοβολία που απλώνεται σε σφαίρα ευρύτερη αυτών της πολιτικής επικράτειάς της. ….

.

.

Ολόκληρο το κείμενο ΕΔΩ

.

.

.