.
……….Ἡ φοβερὴ ἀνθρωποσφαγὴ τοῦ Α΄ παγκοσμίου πολέμου εἶχε τελειώσει ἐδῶ καὶ ἕνα χρόνο, μὲ τὴν ἦττα τῆς Γερμανίας, Αὐστροουγγαρίας, καὶ τῶν συμμάχων τους, Βουλγαρίας καὶ Τουρκίας, ποὺ ἐπισημοποιήθηκε στὴν ἀνακωχὴ τῆς 11ης Νοεμβρίου τοῦ 1918. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΟΡΙΣΤΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΘΡΑΚΗΣ ΤΟΝ ΜΑΪΟ ΚΑΙ IOΥΛIO ΤΟΥ 1920
.
.
.
Ένας ιδιοφυής επιχειρηματίας διεθνών προδιαγραφών, ένας ευπατρίδης με μεγάλη καρδιά, ήταν ο Ευγένιος Ευγενίδης.
Γεννημένος στο Διδυμότειχο, στις 22 Δεκεμβρίου 1882, τέκνο του Αγαπίου Ευγενίδη, ανώτατου δικαστικού της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, και της Χαρίκλειας Αφεντάκη, άφησε νωρίς τη γενέτειρα του για να ξεκινήσει το βίο του, το λαμπρό και σπάνιο βίο των μεγάλων ανδρών. Ο πατέρας του, διαβλέποντας από τότε στην αγγλική γλώσσα ένα μέσο μιας ευρύτερης κοσμοπολίτικης σταδιοδρομίας, τον προέτρεψε να σπουδάσει στο Robert College , τη Ροβέρτειο Σχολή των Ρωμιών της Πόλης. Συνέχεια ανάγνωσης ΕΘΝΙΚΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΕΣ – ΕΥΓΕΝΙΟΣ ΕΥΓΕΝΙΔΗΣ
.
.
,
……….Βάσις κυρία ἐπὶ τῆς ὁποίας ἐστηρίχθησαν πάντοτε τὰ ἐπιχειρήματα τῶν διεκδικούντων καὶ ἀμυνομένων καὶ ἀγωνιζομένων ὑπέρ τῆς ἀπελευθερώσεως τῆς Θρᾲκης ὑπῆρξεν ἡ Ἐλληνικότης αὐτῆς.
……….Ταύτην τὴν ἐγνώριζον πολὺ σαφῶς ὄχι μόνον οἱ τοῦρκοι, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ ὅλοι οἱ διαμφισβητοῦντες αὐτὴν γείτονες καὶ ταύτην προσεπάθησαν κατὰ καιροὺς νὰ ἐπισκιάσωσιν, οἱ μὲν τοῦρκοι διὰ τῆς πρὸ τοῦ Βαλκανικοῦ πολέμου πολιτικῆς τῶν καταπιέσεων καὶ κυρίως τοῦ ἐποικισμοῦ εἰς ἐπίκαιρα σημεῖα τούρκων, προσεπάθησαν δὲ νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἐθνολογικὴν μορφὴν ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τοῦ ἐκτοπισμοῦ τῶν Ἑλληνικῶν οἰκογενειῶν εἰς τὴν Μικρὰν Ἀσίαν ἀφ’ ἐτέρου δὲ διὰ τῆς στρατολογίας τοῦ ἀκμαίου ἄρρενος πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ εὕρισκε τὸν θάνατον αὐτοῦ ὑπὸ τὰς δυσκόλους συνθῆκας τῆς ζωῆς ὑπὸ τὰς ὁποίας ἐξηναγκάζοντο νὰ διάγουν.
……….Ἐκτὸς ὅμως τῶν τούρκων ὑπῆρχον καὶ οἱ βούλγαροι, οἱ ὁποῖοι ὀνειροπολοῦντες πάντοτε τὴν πραγματοποίησιν τῆς συνθήκης τοῦ Ἁγ. Στεφάνου, προσεπάθουν ἀφ’ ἑνὸς μὲν διὰ τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Μακεδονο-Αδριανοπολίτικου κομιτάτου ἐν τουρκία καὶ βουλγαρία, ἀφ’ ἐτέρου δὲ διὰ τῆς θαυμασίως ὀργανωμένης προπαγάνδας τῶν ἐν τῷ ἐξωτερικῷ, νὰ τρομοκρατήσουν μὲν πολλάκις ἐν συνεργασίᾳ μετὰ τῶν τουρκικῶν Ἀρχῶν τὸν ἐγχώριον (Ἑλληνικὸν) πληθυσμὸν διὰ τῶν ἐνεργειῶν τοῦ κομιτάτου, νὰ διαδώσουν δὲ συγχρόνως μεταξὺ τῶν εὐπίστων Εὐρωπαίων καὶ Ἀμερικανῶν τὴν γνώμην ὅτι μέγα μέρος τῆς Θρᾲκης καὶ κυρίως τὸ γειτνιάζον πρὸς τὴν βουλγαρίαν, κατωκεῖτο ὑπό βουργάρων…
.
.
.
……….Λαὸς τουρκικῆς καταγωγῆς.
……….Ζοῦσαν ὡς νομάδες στὰ δυτικὰ τῆς Κασπίας θάλασσας, μεταξὺ τοῦ Οὐράλη καὶ τοῦ Βόλγα. Κατὰ τὸ τελευταῖο πέμπτο τοῦ 10ου αι. θὰ ἐγκατασταθοῦν στὴν περιοχὴ βορείως τοῦ Δούναβη. Συνέχεια ανάγνωσης ΕΠΙΔΡΟΜΕΙΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ – ΠΕΤΣΕΝΕΓΟΙ
.
.
Δρ. Χρήστος Μητσάκης
.
.
……….Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης (90-30 π. Χ.) στο πέμπτο βιβλίο, παράγραφος 47, του έργου του «Ιστορική Βιβλιοθήκη», μάς παρέχει μία μοναδικής αξίας πληροφορία, η οποία, επειδή αναφέρεται στην απώτερη προϊστορία, εκλαμβάνεται ενδεχομένως ως μυθοπλασία και δεν τυγχάνει, δυστυχώς, της δέουσας προσοχής. Μία όμως προσεκτική ανάγνωση της σχετικής παραγράφου δείχνει πως πρόκειται για την καταγραφή της αρχαιότερης, ίσως και παγκοσμίως, ανάμνησης ιστορικού γεγονότος. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΣΑΜΟΘΡΑΚΗ ΚΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΚΑΤΑΚΛΥΣΜΟΣ
.
.
.
Μ. Φιλήντα
.
Ο χειμώνας (ή κάλλιο ο χειμός, πως το λέγανε στη βορειοανατολική Θράκη) του 1908, με βρήκε στη Σαρακινού, ή Σαρακίνα τής Β.Α. Θράκης.
Εδώ πρέπει να πούμε, πώς η αρχική ονομασία είτανε στα Ρακινού, στα χτήματα δηλ του Ρακινού.
Έπειτα όταν ξεχάστηκεν ο Ρακινός και τα χτήματά του. η ονομασία Σταρακινου παρετυμολογικά έγινε: Σαρακινού έπειτα η Σαρακινού (η κώμη δηλ. Σαρακινού) και τέλος κατά το σκήμμα Βυζού και Βύζα. είπανε τη Σαρακινού και Σαρακίνα.
Λοιπόν άφτού μέστειλε τη χρονιά εκείνη, πού είχε κηρυχτεί το Τούρκικο Σύνταγμα, ο μακαρίτης ο ‘Ιδας, για να διδάξω στους καλούς ανθρώπους εκείνους τον εθνικισμό, ώστε μια μέρα πολύ κοντινή να γίνει ή χώρα τους. Ελλάδα.
Είδα όμως πώς οι άνθρωπόι τής χώρας εκείνης είτανε πολύ πιο εθνικιστές από μένα κι απ’ αφτή τη μεριά τουλάχιστο κάμνουν το κα9ήκον τους στην εντέλεια. Τότες κεγώ επιδόθηκα σε γλωσσικές παρατηρήσεις, τής ντόπιας γλώσσας κι ωφελήθηκα πολύ, ωφέλησα και την επιστήμη, όπως θα δούμε αμέσως.
Ανάμεσα στα πολλά και ποικίλα καινούργια πράματα πού παρετήρησα στη γλώσσα των βόρειων θρακών άκουσα και τις φράσες πα α πάς; (=που θα πάς) τα α κάνις (τι θα κάνεις), που με βοηθήσανε νάβρω το νόμο τής συναλοιφής πού λέγαν οι παλιοί γραμματικοί.
Το α(=θα) τόξαιρα κι από πρώτα, γιατί κεμείς στην Αρτάκη μας έτσι το λέγαμε, Το θα λοιπόν χάνει το αρχχικό του θ από τη συνεκφορά του με τις αντωνυμίες τον, τη, το κλ. προκλιτικές, του ρήματος αντικείμενα, πού ακολουθούνε συχνότατα και κοινότατα το θα. Το φαινόμενο αφτό το λένε ανομοίωση, η ξέμοιασμα. Όταν δηλ. σε συλλαβές καταποδιαστές τύχουνε δύο σύμφωνα που οπωσδήποτε προφέρνονται με τα ίδια στοματήσια όργανα, πολλές φορές χάρη γιά εφκολία στην προφορά αποσιωπάται το ένα τους λ. γ. ….
.
.
.
.
.
