ΣΑΠΦΩ Η ΔΕΚΑΤΗ ΜΟΥΣΑ

.

sappho-coomans-cr2[1].

Σαπφῶ ἡ δεκάτη Μοῦσα

 .

Συκοφαντημένο, διαστρεβλωμένο καὶ μιαρὸ παρουσιάζεται τὸ θηλυκὸ πρόσωπο τῆς Ἑλληνικῆς ἀρχαιότητος. Ἡ οὐσία του ὅμως, ἡ πραγματικότητα καὶ ἡ ἀλήθεια,  βρίσκονται ἐκ διαμέτρου ἀντίθετα.

Ἡ Σαπφῶ ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες μορφὲς τῆς ἀρχαίας λυρικῆς ποιήσεως μαζὺ μὲ τὸν Ἀλκαῖο. Φαίνεται πὼς ἀγαποῦσε ἰδιαίτερα τὴ μουσικὴ καὶ κάθε ὀμορφιᾶ.

Πολλοὶ τὴν ἔχουν ἀποκαλέσει «δεκάτη μοῦσα» ἤ καὶ «θνητὴ μοῦσα» (τῆς λυρικῆς καὶ τῆς ἐρωτικῆς ποιήσεως) ἐνῶ ὁ Πλάτων τὴν ἔχει ἀποκαλέσει «σοφή».

Τὸ 380 μ.Χ. ὁ Γρηγόριος ὁ Ναζιανζηνὸς διέταξε γιὰ πρώτη φορὰ νὰ καίγονται τὰ ποιήματα τῆς Σαπφοῦς. Στὴ συνέχεια τὸ 1073, οἱ ἐκκλησιαστικὲς ἀρχὲς τοῦ Βυζαντίου καὶ τῆς Ρώμης, διέταξαν νὰ καοῦν ὅλα τὰ βιβλία ποὺ εἶχαν ἀπομείνει μὲ ἐρωτικὰ ποιήματα τῆς Σαπφοῦς, μὲ συνέπεια τὰ ἐλάχιστα ἀποσπάσματα ποὺ σώζονται σήμερα νὰ καλύπτουν ἕνα πολὺ μικρὸ ποσοστὸ τοῦ συνολικοῦ της ἔργου.

Διαβᾶστε ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο στό : www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση