ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ – ΛΑΖΑΡΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗΣ – ΚΑΠΕΤΑΝ ΛΑΖΟΣ

.

Λάζαρος Αποστολίδης – καπετάν Λάζος

.

Λάζαρος Ἀποστολίδης (Καπετάν Λάζος)

Ὁ Λάζαρος Ἀποστολίδης, γεννήθηκε τῷ 1886 στὴν Λεύκη Καστοριᾶς (πρώην Ζουπάνιστα). Ἀρχικά ἐντάχθηκε στὴν Ἐθνική Ἐπιτροπή καὶ συνεργάστηκε μὲ τὸν ὁπλαρχηγό Ἀριστείδη Μαργαρίτη ἀπό τὴν Καστοριᾶ, μὲ τὸν ὁποῖο πῆρε μέρος στὴν μάχη τοῦ Ἐζερετσίου (Πετροπουλάκι) Καστανοχωρίων, ἐναντίον βουλγάρων κομιτατζήδων. Μὲ τὴν ἐπανάσταση τοῦ Ἴλιντεν, προσέφυγε στὴν Ἀθήνα. Στὴν συνέχεια, ἐπανῆλθε στὴν Μακεδονία καὶ συνεργάστηκε μὲ τὸν Γεώργιο Τσόντο (καπετάν Βάρδα).

Τὸν Ἰούνιο τοῦ 1905, τὸ σῶμα του, μὲ ὑπαρχηγό τὸν Ηλία Δεληγιαννάκη, ἔδωσε μάχη μὲ κομιτατζῆδες στὴν Κοντορρόπη (Μεταμόρφωση) Καστοριᾶς, ἐναντίον τοῦ κομιτατζῆ Κωνστᾶντο Ζίφκωφ, ἐνῷ τὸν Φεβρουάριο τοῦ ἴδιου ἔτους, τὸ σῶμα του συνεπλάκη μὲ τὶς ὀμάδες τῶν Κυριᾶκ Σκούρτωφ καὶ Πάντο Σίντωφ, στὸ Ἰζγλιμπί (Ποριᾶ) Καστοριᾶς καὶ λίγο ἀργότερα μὲ τὴν ὀμάδα τοῦ Ναοὺμ Πετρῶφ στὴν Μάγγελα (Ἄνω Περιβόλι) Καστοριᾶς.

Ο καπετάν Λάζος με συμπολεμιστές του.

Ἀγωνίστηκε καθ’ ὅλη τὴν διάρκεια τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγώνα καὶ συνέχισε τὴν δράση του καὶ μετὰ τὴν ἐπανάσταση τῶν Νεοτούρκων, τῷ 1908. Ἔγγραφο τοῦ Κέντρου Τρικάλων μὲ ἡμερομηνία 17/05/1908, μεταξὺ ἄλλων τὸν συγχαίρει γιὰ τὰ κατορθώματά του τὰ ὁποία προκαλοῦν τὸν θαυμασμὸ τοῦ κόσμου.

Κατὰ τὸν Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, μαζὶ μὲ τὸν Γεώργιο Ἀλεξίου (Μακρῆ) ἀπό τὰ Γρεβενᾶ, ὑπερασπίστηκαν τὸ Βογατσικὸ (14/10/1912) περισώζοντας τὰ γυναικόπαιδα ἀπό τὴν αἰχμαλωσία καὶ τοὺς ἐξευτελισμούς, λαμβάνοντας μέρος καὶ στὴν μάχη τῆς Σιάτιστας -Μαυροχωρίου (4/11/1912), μαζὶ μὲ 300 Μακεδόνες, ὑπό τὶς διαταγὲς τοῦ ἐπίσης Μακεδονομάχου, Κατεχάκη.

Συμμετεῖχε στὸν Βορειοηπειρωτικὸ Ἀγώνα καὶ τὸ σῶμα του διακρίθηκε ἰδιαίτερα στὶς μᾶχες τῆς Βίγλιστας καὶ τῆς Μοσχόπολης, τῷ 1916. Γιὰ τὴν τόλμη ποὺ ἔδειξε στὰ ὑψώματα τῆς Βιγλίτσας, δόθηκε τῷ 1936, τὸ ὅνομά του στὸ φυλάκιο 36 (φυλάκιο καπατάν Λάζου). Δὲν ὑστέρησε σὲ θάρρος οὔτε στὴν μάχη τῆς Μοσχόπολης στὶς 16/10/1916, μεταξὺ ἀλβανῶν καὶ  Ἑλλήνων.

Ὁ ἥρωάς μας, ἀπεβίωσε στὴν Κωνσταντινούπολη, τῷ 1921, ὑπό ἀδιευκρίνιστες συνθῆκες, ὅπου εἶχε μεταβεῖ μὲ ψευδώνυμο γιὰ Ἐθνικούς λόγους καὶ θεραπεία ἀσθενείας του.

[Διαφορετικὴ πηγὴ ἀναφέρει ὅτι τραυματίσθηκε σὲ μάχη κατὰ τὴν διάρκεια τοῦ Α’ Παγκοσμίου πολέμου, μεταφέρθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη γιὰ νοσηλεία, ὅπου καὶ ἀπεβίωσε μετὰ ἀπό λίγο καιρὸ. Πίσω του ἄφησε τέσσερα ἄξια παιδιὰ (τρία κορίτσια καὶ ἕνα ἀγόρι). Ἡ κόρη του Πηνελόπη, παρασημοφορήθηκε δύο φορὲς γιὰ τὴν δράση της ὡς ἐθελόντρια ἀδελφή τοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, ἐνῷ ὁ γιὸς του Ἀθανάσιος, ὑπηρέτησε στὸν Ἑλληνικό στρατό φτάνοντας στὸ βαθμὸ τοῦ Στρατηγοῦ· μετεῖχε ὡς δευτεροετὴς Εὕελπις στὸ ἔπος τοῦ 1940, πολέμησε ἐπί δύο ἔτη στὸν ΕΔΕΣ τοῦ Ναπολέοντα Ζέρβα καὶ τέλος στὸν Συμμοριτοπόλεμο, τραυματίσθηκε ὑπερασπιζόμενος τὶς θέσεις τοῦ Ἐθνικοῦ Στρατοῦ ὡς νεαρὸς Λοχαγὸς].

Σὲ ἀναγνώριση τῶν Ἐθνικῶν του ὑπηρεσιῶν, ὁ καπετάν Λάζος ἔλαβε τιμητικὰ τὸν βαθμὸ τοῦ Ἀνθυπολοχαγοῦ Πεζικοῦ καὶ ὡς Μακεδονομάχος ἀναγνωρίστηκε Ὁπλαρχηγός Α’ Τάξεως. Ἡ προτομὴ του βρίσκεται σὲ ἀλσύλλιο τῆς ὁδοῦ Ὕδρας στὴν Καστοριᾶ, ἐνῷ τὸ ὅνομά του φέρουν ἡ ὁδός ἐπί τῆς οἰκίας του (στὴν Καστοριᾶ) καὶ ὁδός στὴν κωμόπολη Μανιάκοι Καστοριᾶς.

Αφήστε μια απάντηση