Η ΣΥΝΔΕΣΗ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΧΙΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟΥΣ ΚΥΚΛΟΥΣ ΤΟΥ 19ου ΑΙΩΝΟΣ

,

ΟΜΗΡΟΣ,

Ὁ Ὅμηρος καὶ ἡ Σφαγὴ τῆς Χίου

,

” Δὲν κλαῖμε ἐδῶ ἄν ἐχάσαμε γεννήματα τοῦ ὁνείρου·
ἐδῶ θρηνοῦμε τὸ χαμὸ τῆς κόρης τοῦ Ὁμήρου” .

,

,

Ἄρθρο βασισμένο στὸ βραβευμένο ἀπό τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἐπιστημονικό ἔργο τῆς δρ. Φιλολογίας, Ἀθηνᾶς Ζαχαροῦ-Λουτράρη, «Ὅμηρος, Χίος Ἀοιδός»

,

Ἡ σύνδεση τοῦ Ὁμήρου μὲ τὴ Χίο, ἔλαβε μία ἀκόμη ἀφορμή γιὰ νὰ ἐκφραστεῖ στοὺς διεθνεῖς πνευματικοὺς κύκλους τοῦ 19ου αἰῶνα, τὴν Μεγάλη Σφαγὴ καὶ γενικὴ καταστροφὴ τοῦ νησιοῦ τὸ 1822. Ἡ Χίος παρουσιάζεται ὡς ἡ ὄμορφη, ἀλλά κακοποιημένη καὶ σφαγμένη κόρη τοῦ θείου ποιητὴ, μέσα σὲ στίχους καὶ πεζὰ κείμενα ἑλλήνων καὶ ξένων λογοτεχνῶν.

Ἀνάμεσα στὰ ἐπιμελῶς καταγεγραμμένα πολυπληθὴ τεκμήρια-πειστήρια τῆς σύνδεσης τοῦ ποιητὴ τῶν ποιητῶν μὲ τὴ Χίο, στὸ βραβευμένο ἀπό τὴν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν ἐπιστημονικό ἔργο τῆς δρα Φιλολογίας, Ἀθηνᾶς Ζαχαροῦ-Λουτράρη, «Ὅμηρος, Χίος Ἀοιδός», περιέχεται μέρος αὐτῶν τῶν λογοτεχνικῶν κειμένων, ἰδίως ἑμμέτρων, ποὺ παράχθηκαν ἐκείνη τὴν περίοδο, γιὰ νὰ ὑμνήσουν τὸν Ὅμηρο καὶ νὰ θρηνήσουν τὴν κακὴ μοῖρα τῆς γενέτειράς του.

Οἱ φιλέλληνες ποιητὲς

Ὁ Γερμανός φιλέλληνας ποιητὴς, Gustav Benjamin Schwab (1792-1850), συνέθεσε ἕνα μακροσκελὲς ποίημα, ὑπό μορφὴ θεατρικοῦ ἑμμέτρου ἔργου 629 στίχων, ἐκ τῶν ὁποίων στὸ ἔργο τῆς κ. Ζαχαροῦ-Λουτράρη, μεταφέρεται σχετικὸ ἀπόσπασμα, αὐτό ποὺ συνδέεται μὲ τὸν τυφλὸ ποιητὴ καὶ τὴ σύγχρονη καὶ διάσημη Σχολὴ τῆς Χίου:

*****

Ἔτσι μὲ ἔστειλε σὲ ἕνα ἅγιο νησὶ,
ὁ Ὅμηρος εἶδε τὸ φῶς σ’ αὐτό,
καὶ κυριαρχοῦσε σὰν προστατευτικὸ πνεῦμα πάνω στὸ ἔδαφός της.

*****

Καὶ μέσα ἀπό κήπους προβάλει ἡ πόλη
μὲ ὡραῖα σπίτια, ὅλα φτιαγμένα ἀπό πέτρα.
Καὶ ἕνα ἀπό αὐτά, ἔγινε ὁ ναὸς τῶν Μουσῶν,
ὅπου κατοικεῖ ἡ σοφία τῶν ἀρχαίων πατέρων
κι ἐκεῖ ἀκούγεται τὸ τραγούδι τοῦ ἁγίου τραγουδιστὴ,
ἐκεῖ κάθονται ὁλόγυρα οἱ δάσκαλοι τῶν Ἑλλήνων:
Ἡ μεγάλη Σχολὴ μὲ περιμένει καὶ μένα ἐκεῖ.

*****

Οἱ σφαγὲς τῆς Χίου, ἐνέπνεαν τοὺς ποιητὲς πολλὰ χρόνια ἀργότερα, ἀφοῦ ὅπως ἀναφέρεται στὸ ἴδιο ἐπιστημονικό ἔργο, τὸ 1864, ὁ Γάλλος, ἐπίσης φιλέλληνας ποιητὴς, Th.de Banville, προσωποποιεῖ τὴ Χίο «ὡς τὴν πεθαμένη κόρη τοῦ βαριόμοιρου πατέρα, τοῦ Ὁμήρου, ποὺ τὴ θρηνεῖ στὴν ἄκρη τοῦ πελάγου»:

*****

ΧΙΟΣἩ Χίος τ’  ὁλόχαρο νησὶ στὸ κλᾶμα βαλαντώνει.
Μέσ’ σ’ ἕνα σπίτι, ποὺ ἀγριεμένο πέλαο τὸ κυκλῶνει, σὲ κᾶσα ἀπ’ ἀγριοπλάτανο σοῦ κείται ἡ θυγατέρα, μὲ ξέπλεκα ξανθὰ μαλλιὰ, βαρυόμοιρε πατέρα.

*****

Μὲ ἀπόγνωση ἀναστρέφοντας τὴν ἄσπρη του γενειᾶδα,
ὁ ἄθλιος πατέρας χύθηκε, στοῦ πέλαγου τὴν ἄκρη,
καὶ βαρυαναστενάζοντας, χύνει ποτάμι δάκρυ,
καὶ περπατάει ἀλόγιαστα, μὲ τὴν καρδιὰ καμμένη

*****

Δὲν κλαῖμε ἐδῶ ἄν ἐχάσαμε γεννήματα τοῦ ὀνείρου·
ἐδῶ θρηνοῦμε τὸ χαμὸ τῆς κόρης τοῦ Ὁμήρου.

,

Τὴν μετάφραση τοῦ πρώτου ποιήματος, ὑπογράφουν οἱ, Λ. Μυγδάλης καὶ Ν. Παπαδόπουλος, ἐνῲ τοῦ δεύτερου, ὁ Ν. Προεστόπουλος.

Πηγὴ τὸ ἱστολόγιο : http://www.politischios.gr/ 

 

Αφήστε μια απάντηση