ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ – Iερ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΕΡΔΙΚΟΜΑΤΗΣ (+6/4/1945)

,

ΙΕΡΕΙΣ,

Ιερ. Αλέξανδρος Περδικομάτης

,

……….Στα Βορειοδυτικά τής πόλεως Κερκύρας, στα 19 χιλμ.,πάνω σ’ ένα ύψωμα που δεσπόζει στην εύφορη κοιλάδα τού Ρόπα, είναι το χωριό Κανακάδες. Τα σπίτια είναι αραιά και τα τριγυρίζουν ευρύχωρα περιβόλια. Διακόσιοι πενήντα περίπου είναι οι κάτοικοι κι ασχολούνται με την γεωργία. Σ’ αυτό το μικρό χωριό γεννήθηκε στα 1907 ο π. Αλέξανδρος.

……….Ήταν εγγονός τού ιερέως Αλεξάνδρου Γ. Περδικομάτη και τον διεδέχθηκε στην ενορία των Κανακάδων. Τελείωσε το Ελληνικό Σχολείο τού Σκριπτερού και έφηβος βοηθούσε τον πάππο του στις ιεροτελεστίες. Έκαμε το στρατιωτικό του, νυμφεύθηκε κι απέκτησε πέντε παιδιά. Στα 1935 πήγε στο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο και στα 36 έγινε κληρικός. Στην αρχή έγινε εφημέριος στο χωριό Γιαννάδες κι έπειτα στο χωριό του. Ιερωμένος σεμνός καλοκάγαθος, στεκόταν στο ύψος τής αποστολής του. Θύμα μιάς τουφεκιάς έπεσε ο π. Αλέξανδρος, αλλά και τής σταθεράς αποφάσεώς του να μην γίνει προδότης τής εντολής τής αγάπης.

……….Στις 17 Μαρτίου 1944 ο αείμνηστος ήταν στο χωράφι του, όταν από κάποιον κυνηγό αντήχησε μιά τουφεκιά. Εκείνη ακριβώς την στιγμή περνούσαν δυο Γερμανοί στρατιώτες που κατήγγειλαν το γεγονός στην Αστυνομία Δουκάδων. Έγινε εντατική έρευνα στην περιοχή, αλλά εκτός από τον π. Αλέξανδρο δεν βρέθηκε κανείς. Όπλο πουθενά. Ποιός επυροβόλησε; Ο γενναίος ιερεύς είπε στην ανάκριση ότι δεν ήταν εκείνος, δεν εφανέρωσεν όμως και το δράστη. Δεν μπορούσε να τον υποδείξει γιατί ήξερε ότι θα τον κατέστρεφε. Το βάρος έπρεπε να το κρατήσει ο ίδιος και το κράτησε παλληκαρίσια. Επακολούθησε φυλάκισή του, μεταφορά στας Αθήνας κι έπειτα στην Γερμανία. Εκεί, στην φυλακή Stein στην Αυστρία έγινε η συνάντησή μας, ενώ σέρναμε τα κάρρα των Γερμανών. (Βλ. το βιβλίο μας «Μάρτυρες, σελ. 122). Λίγα μπορέσαμε να πούμε στην πρώτη εκείνη συνάντησή μας που ήταν και η τελευταία. Περιττό ν’ αναφέρω τα βασανιστήρια και την ταλαιπωρία τού π. Αλεξάνδρου. Είναι η γνωστή από πολλά δημοσιεύματα κακουχία τού γερμανοκαταδίκου.

μ.
……….Ο π. Αλέξανδρος χάθηκε στο χαλασμό τής 6 Απριλίου 1945, που έγινε στην αυλή των φυλακών τού Stein και που προσπαθούμε να περιγράψωμε στο βιβλίο μας που εμνημονεύσαμε, (σελ. 142-146) επιχειρώντας το αδύνατο.

……….Εκεί, λοιπόν, στο πανδαιμόνιο αυτό, τις παραμονές τής απελευθερώσεώς μας, ενώ η εκλεπτυσμένη απ’ το μακρό διάβα τού χρόνου κεραία τής προσδοκίας μας συνελάμβανε τον ανεπαίσθητο γι’ άλλους κραδασμό τής ατμόσφαιρας από το θριαμβευτικό πλησίασμα τής συμμαχικής Νίκης, έπεσε στάχυ ώριμο ο π. Αλέξανδρος στην θεριστική βολή των ταγμάτων S. S. τού Χίτλερ.

……….Την ημέρα εκείνη είχε φθάσει η είδησις ότι ο πόλεμος ετελείωσε, η Αυστρία συνθηκολόγησε κι επομένως είμαστε ελεύθεροι. Πράγματι, ανοίγουν οι πόρτες των κελλιών κι ακούγεται ο φύλακας να ξεφωνίζει το γερμανικό του «έξω», ανεκτίμητα ακριβά αυτή την φορά. Ωρμήσαμε όλοι να πάρωμε τα πράγματά μας και να περάσωμε τις ανοικτές, αφρούρητες πιά πύλες. Τότε, ενώ έψαχνε ο καθένας να βρει τα πράγματά του, μπήκαν τα S. S. κι άρχισαν τους πυροβολισμούς. Αυτό είναι που δεν περιγράφεται. Θαύμα το πώς σωθήκαμε, όσοι σωθήκαμε.

……….Ο π. Αλέξανδρος ήταν απ’ εκείνους που «έπλυναν στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι τού αρνίου».

«ΕΠΕΒΗΤΕ ΑΙΜΑΣΙΝ ΟΙΚΕΙΟΙΣ ΩΣ ΑΡΜΑΤΙ, ΚΑΙ ΠΡΟΣ ΥΠΕΡΚΟΣΜΙΑ ΗΡΘΗΤΕ ΣΚΗΝΩΜΑΤΑ ΠΑΡΑ ΧΡΙΣΤΟΥ ΕΠΑΞΙΑ ΓΕΡΑ ΛΑΜΒΑΝΟΝΤΕΣ»

***

Ἐπιμέλεια κειμένου :  « λληνικ μερολόγιο »

Πηγή: Το έργο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου«Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949.»

Γι' ατό, τν ερέων πο μαρτύρησαν γι τν κκλησία κα τ θνος τους,  ς εναι  μνήμη αωνί.

Αφήστε μια απάντηση