Η ΘΡΑΚΗ ΚΑΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ (1875-1978) ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΘΕΣΤΩΣ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΡΩΜΥΛΙΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΟΡΙΣΤΙΚΟ ΞΕΡΙΖΩΜΟ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΟ 1914

,

Ἡ συμμετοχὴ τῆς Ἀνατολικῆς Ῥωμυλίας ἤ Ῥουμελίας, στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ 1896
Ἡ συμμετοχὴ τῆς Ἀνατολικῆς Ῥωμυλίας ἤ Ῥουμελίας, στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ 1896

,

Η Θράκη κατά την Ανατολική κρίση  (1875-1978) και το καθεστώς τής Ανατολικής Ρωμυλίας μέχρι τον οριστικό ξεριζωμό τού Ελληνισμού το 1914

,

……….Κατὰ τὸν ῥωσοτουρκικὸ πόλεμο τοῦ 1877, ἡ κατάληψη ἀπό τοὺς Ῥώσους ἀρχικά τῆς βορείου Θρᾳκης καὶ ἀργότερα τῆς Ἀδριανούπολης, ἀναπτέρωσε τὶς ἐλπίδες καὶ τὸ ἠθικό τῶν βούργαρων καὶ ἀμέσως ἡ φιλοβουλγαρικὴ πολιτικὴ φάνηκε μὲ τὴν ἐγκατάσταση βουλγαρικῶν μηχανισμῶν σὲ κάθε ἀστικό κέντρο.

……….Στὴν Ἀδριανούπολη, στὸν Στενήμαχο, στὸ Δεδέαγατς (Ἀλεξανδρούπολη) στὸ Ὀρτάκιοϊ, στὸ Διδυμότειχο καὶ ἰδιαίτερα στὴν Φιλιππούπολη, οἱ ῥωσικὲς δυνάμεις κατοχῆς, τηροῦσαν καθαρὰ ἀνθελληνική στάση. Μὲ τὴν συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου (19 Φεβρ./3 Μαρτίου) καὶ τὴν ἴδρύση αὐτόνομης (μεγάλης) βουλγαρικῆς ἡγεμονίας, μὲ ἐκτεταμένες θρᾳκικὲς περιοχὲς, κινητοποιήθηκε ὁ Θρᾳκικὸς ἑλληνισμός σὲ ἕνα ἀγῶνα ἐνημέρωσης μὲ στατιστικοὺς καὶ ἐθνολογικούς χάρτες, ποὺ ἀποδείκνυαν τὴν συντριπτικὴ ὑπεροχή τοῦ Ἑλληνικοῦ στοιχείου ἀναλογικά μὲ τὶς ὑπόλοιπες ἐθνικές ὁμάδες.

……….Οἱ Πομάκοι ἐπίσης, ἐκδήλωσαν τὴν πρόθεσή τους νὰ ἐνταχθοῦν στὴν ἑλληνική καὶ ὄχι στὴν βουλγαρικὴ κυριαρχία. (…) Συνταρακτικὴ ἦταν ἡ ἐπιστολή Ἑλλήνων κατοίκων τῆς Σωζοπόλεως πρὸς τὸν Ἄγγλο πρέσβη στὴν Κωνσταντινούπολη τὸν Μάϊο τοῦ 1878, (ὅπου μεταξὺ ἄλλων ἔγραφαν) :

……….«Αἴφνης ἡ ῥωσσική κυβέρνησις διὰ τῆς συνθήκης τοῦ Ἁγίου Στεφάνου, ἐπέθηκεν ἐπί τοῦ τραχήλου τοῦ Ἑλληνισμοῦ, βαρύτερον βουλγαρικὸν ζυγὸν, διὰ τῆς ὁποῖας συνθήκης πάσαι αἱ ἀπό Αἴμου, Εὐξείνου, Αἰγαίου Πελάγους, μέχρι Ὀλύμπου, Ἑλληνικαί ἡμῶν χώραι, οὐ μόνον συμπεριλαμβάνονταν εἰς τὴν οὕτως ὑπό τῆς Ῥωσσίας ἀνακηρυχθείσαν βουλγαρικὴν ἡγεμονία, ἀλλ’ὑποδουλούνται ὑπ’ αὐτή αἱ ἑλληνικόταται Θρᾳκη καὶ Μακεδονία μετὰ τῶν μεγάλων καὶ ἱστορικῶν αὐτῶν πόλεων, καὶ τῶν δύο ἑκατομμυρίων κατοίκων, καθαρῶς Ἑλλήνων, ἴνα ἑνωθῶσι μετὰ τῆς ἐκεῖθεν τοῦ Αἴμου, ὑπέρ βουλγαρίας, ὥστε ὁ ὄγκος τῆς καθαρᾶς βουλγαρίας, μετὰ τοῦ σχετικῶς πλεονάζοντος κατὰ τὰ βορειότερα τῆς Θρᾳκης καὶ τῆς Μακεδονίας [τῆς ἄνω τοῦ ποταμοῦ Τσίντζα καὶ Φιλιππουπόλεως χώραν] νὰ ἰσοφαρίσῃ ἄν ὄχι πλειοψηφήσῃ τῶν Ἑλλήνων».

……….(…) Γιὰ τοὺς Βρετανούς, ἡ συνθήκη τοῦ Ἁγίου Στεφάνου διατάρασσε τὶς ἰσορροπίες δυνάμεων, τὸ status quo στὸ Ἀνατολικό ζήτημα, ὀπότε, ὡς τὸ μὴ χεῖρον βέλτιστον, φρόντισαν νὰ συντηρήσουν τὸ ὅπλο τοῦ ἑλληνισμοῦ ὡς ἀντίβαρο τοῦ πανσλαβισμοῦ, ἀναχαιτίζοντας τὴν ῥωσικὴ ἐπιρροή στὰ νότια τοῦ Αἴμου.

……….Στὸ Συνέδριο τοῦ Βερολίνου (13/6/1878), τὰ ἐδάφη τῆς (μεγάλης) βουλγαρίας περιορίστηκαν στὸ 1/3 τῆς ἀρχικῆς τους ἐκτάσεως, καὶ τὸ βόρειο τμῆμα τῆς Θρᾳκης σχημάτισε αὐτόνομη ἐπαρχία, τὴν Ἀνατολική Ρωμυλία ἤ Ρουμελία, ἡ ὁποῖα θὰ εἶχε ὡς νότιο σύνορο, τὸν Εὔξεινο Πόντο στὰ νότια τῆς Σωζοπόλεως, ποὺ θὰ ἀκολουθοῦσε τὴν ὀροσειρά τῆς Ῥοδόπης καὶ θὰ κατευθυνόταν στὰ βόρεια, μέχρι τὰ σύνορα τῆς βουλγαρικῆς ἡγεμονίας, στὸ ὕψος τῶν πηγῶν τοῦ Νέστου.


Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό: www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση