Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΒΑΓΙΑΖΗΤ Α΄ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΓΓΟΛΟ ΤΑΜΕΡΛΑΝΟ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

,

Πίνακας τοῦ Stanisław Chlebowski (1835–1884) μὲ τίτλο «Sułtan Bajazyt w niewoli u Timura» «Ὁ σουλτάνος Βαγιαζήτ Α’ αἰχμαλωτισμένος ἀπό τὸν Τιμούρ»

,

Ὁ Βαγιαζήτ Α΄, σουλτᾶνος τῶν τούρκων καὶ υἱός τοῦ Μουρᾶτ Α΄, γεννήθηκε τῷ 1347, ἀνῆλθε στὸν θρόνο τῷ 1389 καὶ πέθανε τῷ 1403. Μεταξὺ τῶν πολέμων ποὺ διεξήγαγε, εἶναι ἡ μάχη τῆς Νικοπόλεως στὴ Θρᾲκη, ὅπου νίκησε τὸν Οὕγγρο Σιγισμόνδο καὶ τοὺς συμμάχους του, ἡ πολιορκία τῆς Βασιλεύουσας ἐπί 8 χρόνια φέρνοντας τους πολιορκούμενους σὲ ἀπελπιστική κατάσταση, ἀναγκάζοντας τὸν αὐτοκράτορα Ἰωάννη Παλαιολόγο νὰ προσφύγῃ γιὰ βοήθεια στὴν Δύση – χωρὶς οὐσιαστική ἀνταπόκριση – καὶ ἡ ἐπιδρομές κατὰ τοῦ Μορέως καὶ τοῦ Δεσπότη του, Θεόδωρου Παλαιολόγου. Στράφηκε ὅμως καὶ κατὰ τούρκων ὁμοθρήσκων του, μὲ ἀποτέλεσμα..

 Η ΗΤΤΑ ΤΟΥ ΒΑΓΙΑΖΗΤ Α΄ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΟΓΓΟΛΟ ΤΑΜΕΡΛΑΝΟ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ ΤΗΣ ΑΓΚΥΡΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ

 

Ἐπιλεγμένο ἀπόσπασμα ἀπό τὸν κατὰ τὸν ἀνέκδοτον ἑλληνικόν Βερβερινὸν κώδικα 111 τῆς Βατικανικῆς Βιβλιοθήκης.

……….«…Καὶ τὸν Μπαγιαζήτη τὸν εἶχε δεμένο ἀπό τὸν λαιμὸν μὲ ἅλυσες χρυσὲς καὶ τὸν ἔσυρνε ὅλη τὴν Ἀνατολή καὶ εἰσέ ὅλην τὴν Σουρίαν, ὅπου καὶ ἄν ἐπήγαινε, ὅσο ὁπού ἀπόθανε ὁ Μπαγιαζήτης. Καὶ ὅταν ἐκαβαλλίκευε, τὸν ἔβαλλε καὶ ἔπεφτε εἰς τὴν γῆ, καὶ ἐπάτειέ τον εἰς τὴν ράχι του, καὶ ἐκαβαλλίκευε»…

……….(…)(95,2-95,6).Καὶ ὁ Μπαγιαζήτης, ἐπειδή διὰ τὸν φόβο τοῦ Ταμερλάνου, βασιλέως τῆς μεγάλης Ταταρίας, ἄφησε τὴν Πόλι καὶ ἐδιάβη μὲ τὰ φουσσᾶτα του εἰς τὴν Ἀνατολή, ἐπολέμησε ἕνα κάστρο, τὴν Ἔρτζικα, τὴν ὁποίαν τὴν ὥριζε ἕνας δοῦκας τοῦρκος, καὶ τὴν ἐπῆρε, ἐδιάβη καὶ ἐπάτησε καὶ ἄλλους ἀφεντάδες τούρκους καὶ ἐπῆρε τὴν ἀφεντία τους.

……….(95,7-96,16).Καὶ τότε ἐμαζώκτησαν ὅλοι οἱ ἀφεντᾶδες τῆς Ἀνατολῆς καὶ ἐδιάβησαν καὶ έπαραπονέθησαν εἰς τὸν Ταμερλάνο, λέγοντας ὅτι : «Ὁ σουλτὰν Μπαγιαζήτης μᾶς ἐπάτησε καὶ μᾶς ἐπῆρε τοὺς τόπους μας καὶ τὴν ἀφεντία μας. Καὶ ἡ ἀφεντία σου εἶσαι μεγάλος βασιλέας καὶ ἔχεις δύναμι πολλὴ· καὶ νὰ ‘ρθωμε καὶ ἐμεῖς νὰ τόνε πολεμήσωμε, ὅτι αὐτός ἐβουλήθη νὰ μὴν ἀφήσῃ μηδὲ ἐμᾶς, μηδὲ τὰ κάστρη μας». Τότε ἔστερξε ὁ Ταμερλάνος καὶ ἑτοιμάστη καὶ (μήνυσε τοῦ Βαγιαζῆτ):

……….(96,17-97,9).«Ἐπειδή καὶ πολεμᾷς τοὺς ὁμόπιστούς μας τούρκους δὲν εἶσαι καλὸς ἄνθρωπος, διατὶ ἔπρεπε νὰ πολεμᾷς ἀλλόφυλους καὶ ὄχι τοὺς τούρκους τοῦ προφήτης μας, ὁπού δὲν σοῦ ἐφταίσανε ποτὲ, καὶ κάμεις ἀδικία».

……….(97,10-98,2) (Τότε ὁ Βαγιαζῆτ ἀφοῦ ἄκουσε ὑπομονετικά τὸν μαντατοφόρο ἀπάντησε) : «Κάμε νὰ εἰπῇς τοῦ βασιλέου σας τοῦ Ταμερλάνου ὅτι μηδὲ ἡ Ἀνατολή μηδὲ ἡ Δύσι δὲ μὲ ἀγαποῦνε, διατὶ ἐγώ πολεμῶ διὰ τὴν πίστι, καὶ ἐπειδή δὲν τοῦ ἀρέσει ἐκεῖνα ποὺ κάμω καὶ παίρνω, καὶ θέλει νὰ μὲ ἐβγάλῃ ἀπό τοὺς τόπους ὁπού ἐπῆρα μὲ τὸ σπαθί μου, ἄς τὸ ἠξεύρῃ πὼς εἶμαι ἐχθρός του».

……….(…) (98,3-98,13) Καὶ ὡς τὰ ἤκουσε (ὁ Ταμερλάνος), ἐμανιώθη πολὺ, καὶ ἔκραξε καὶ τοὺς ἀφεντάδες τοὺς τούρκους καὶ τοὺς εἶπε τὶς ἀπόκρισες (ἀπαντήσεις)  τοῦ Μπαγιαζήτη. Τότε πάλι ἐστείλανε τὸν τζαούση μαντατοφόρο εἰς τὸν Μπαγιαζήτη, ὅτι νὰ δώσῃ τὰ κάστρη καὶ τὶς χῶρες ὁπού ἐπῆρε τῶν ἀφεντάδων τῶν τούρκων, εἴτε δὲ καὶ δὲν τὰ ἐπιστρέψῃ, τὸν ἔχει διὰ ἐκθρόν καὶ: «Θέλω σηκωθῇ μὲ τὰ φουσσᾶτα μου νὰ ‘λθῶ ἀπάνω σου νὰ πάρω καὶ τοὺς τόπους σου, ὁπού ἔχεις εἰς τὴν Ἀνατολή».

……….Τότε, ὡς τὰ ἤκουσε ὁ Μπαγιαζήτης, ἐγέλασε καὶ ἀναγέλασε τὰ λόγια του.

……….(100,8-101,12).  Τότε ὁ Ταμερλάνος ἐπῆρε τὰ φουσσᾶτα του καὶ ἐδιάβη καὶ ἐπῆρε τὴν χώρα τὴν Σεβαστείαν καὶ τὴν Καππαδοκίαν, καὶ ἐπήγαινε παίρνοντας τὴν Ἀνατολή. Καὶ ἧρθε καὶ κοντὰ εἰς τὴν Κωνσταντινούπολι. Καὶ ὁ Μπαγιαζήτης ὁπού εὑρίσκετόνε εἰς τὴν Ρούμελη, εἰς τὰ μέρη τῆς Θεσσαλίας, ὡς τὰ ἐγροίκησε πὼς ὁ Ταμερλάνος ἐπῆρε τὴν Σεβαστείαν καὶ πάγει παίρνοντας τὶς τόπους τῆς Ἀνατολῆς, καὶ ἐν τῷ ἅμα ἐπῆρε τὰ φουσσᾶτα του καὶ ἀπέρασε εἰς τὴν Ἀνατολή. Τότε πάλι ἔμαθε πὼς ὁ Ταμερλάνος ἐπῆρε τὴν Σεβαστεία καὶ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τοὺς ἔκοψε καὶ πολλὴ σκλαβίαν ἔκαμε καὶ ἐπιάσε καὶ τὸν υἱόν τοῦ Μπαγιαζήτη ζωντανὸ καὶ τοῦ ἔκοψε τὸ κεφάλι του.

……….(138,6 ἑπ.) Καὶ εἰσέ τοῦτα ἐδιάβησαν καὶ ἄλλα μαντᾶτα τοῦ Μπαγιαζήτη, ὅτι νὰ ἐπιστρέψῃ τοὺς τόπους ἐκείνων τῶν ἀφεντάδων καὶ νὰ τοῦ δώσῃ καὶ δύο χιλιάδες καμήλια βούτυρο καὶ δύο χιλιάδες τέντες, καὶ νὰ βάλῃ νὰ διαλαλήσῃ εἰσέ ὅλην του τὴν βασιλείαν ὅτι ὁ Ταμερλάνος εἶναι μεγάλος βασιλέας καὶ ὅσα ἄσπρα καὶ φλωρία κάμῃ, νὰ γράφῃ τὸ ὄνομα τοῦ Ταμερλάνου, καὶ νὰ τοῦ στείλῃ καὶ ἕνα του υἱόν νὰ τὸν ἔχῃ εἰς τὴν κούρτη του ὑπόδουλο. Καὶ ἐάν δὲν θέλῃ νὰ τὰ στείλῃ καὶ νὰ τὰ κάμῃ αὐτά, τὸν θέλει ἔχει διὰ ἐκθρόν μεγάλον. Καὶ ὡς τὰ ἤκουσε αὐτά ὁ Μπαγιαζήτης, δὲν τοῦ ἔστειλε ἀπόκρισι καμμίαν. (139,3-141,18). Καὶ ὁ Ταμερλάνος ἐρχότονε νὰ τὸν εὕρῃ μὲ ὀκτακόσες χιλιάδες φουσσᾶτο. Καὶ ἐδιάβῃ τὰ μέρη τῆς Φρυγίας καὶ Λυδίας….

Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό : www.e-istoria.com
Περισσότερα γιὰ τοὺς μογγόλους καὶ τὶς ἐπιδρομές τους στόwww.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση