ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 14 ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΥ

,

.

14 Ιανουαρίου

,

532.—Μαίνονται οι συρράξεις στην Κωνσταντινούπολη λόγω τής Στάσεως τού Νίκα, παίρνοντας την μορφή επαναστάσεως. Ο Ιουστινιανός ήταν ο Αυτοκράτορας που ενσυνειδήτως επιδίωξε να χρησιμοποιήσει ως κομματικό όργανο τους δήμους, εν προκειμένω τον δήμο των Βένετων. Οι Πράσινοι αντιπροσώπευαν την ανώτερη τάξη, ενώ οι Βένετοι τα κατώτερα στρώματα. Εκείνη την εποχή κάθε ιδεολογία έφερε ένα θρησκευτικό ένδυμα. Οι Βένετοι λοιπόν ταυτίζονταν με την Ορθοδοξία ενώ οι Πράσινοι ήταν ανεκτικοί απέναντι στις αιρέσεις. Όταν όμως ο χόμο νόβους (homo novus) Ιουστινιανός, θέλησε να αποδυναμώσει τους δήμους από την πολιτική επιρροή που ασκούσαν, το μόνο που κατάφερε ήταν να ενώσει τους δύο αντιπάλους σε κοινό μέτωπο εναντίον του.

1539.(π.ημ.) «Εἷς μέγας σεισμὸς συνταράσσει τὴν νῆσον Κρήτην».(Ἐξ αὐτογράφου σημειώματος Γεδεῶν, ἐπισκόπου Αὐλοποτάμου Κρήτης. Εὑρίσκεται εἰς τὸν ὑπ’ἀριθ. 5.φ.2α κώδικος τοῦ Ἁγ.Νικολάου Ἄνδρου).   

1595.—Μικρής εντάσεως σεισμός έπληξε την Κρήτη. Οι επιστήμονες τον χαρακτηρίζουν ως προσεισμό τού μεγάλου, ο οποίος συνέβη στις 16 Νοεμβρίου και έφτασε τα 6,8 Ρίχτερ.

1819.—Μετά από την παραίτηση τού Πατριάρχη Κύριλλου Στ΄, ο Γρηγόριος Ε΄ ανέλαβε τον θώκο γιά τρίτη φορά. Είχε εκλεγεί από τις 15 Δεκεμβρίου 1818. Ο ιεροεθνομάρτυρας πατριάρχης, που ο εικονικός αφορισμός τής επαναστάσεως είναι το μεγάλο επιχείρημα των σημερινών στρατευμένων πολεμίων του, όταν τον προέτρεψαν να φύγει γιά να γλυτώσει την ζωή του, απάντησε: «Μὴ μὲ προτρέπετε εἰς φυγήν· μάχαιρα θὰ διέλθῃ τὰς ῥύμας τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τῶν λοιπῶν πόλεων τῶν χριστιανικῶν ἐπαρχιῶν. Ὑμεῖς ἐπιθυμεῖτε, ἐγὼ μετημφιεσμένος νὰ καταφύγῳ εἰς πλοῖον, ἤτοι κλεισθεῖς ἐν οἰκία οἰουδήποτε εὐεργετικοῦ ἡμῖν πρέσβεως, νὰ ἀκούῳ, πῶς εἰς τὰς ὁδοὺς οἱ δήμιοι κατακρεουργοῦν τὸν χηρεύσαντα λαόν! Οὐχί!».

1822.—«Οἱ τοῦρκοι παρέδωσαν διὰ συνθήκης τὸ φρούριον τῆς Κορίνθου εἰς τὸν Δημήτριον Ὑψηλάντην. Εἴσοδος εἰς αὐτὸ τοῦ ὑπὸ Βαλέσταν τακτικοῦ (Θ. Κολοκοτρώνης).»  Τέσσερεις ημέρες μετά την ομαλή αποχώρηση αλβανών και λαλαίων από το φρούριο τής Κορίνθου (βλ. 10/1), ο Κιαμίλμπεης αναγκάστηκε να το παραδώσει στον Δημήτριο Υψηλάντη και τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Μετά την παράδοση τού Κάστρου, στο μέγαρο τού πρόκριτου Θεοχάρη Ρέντη εγκαταστάθηκε το πρώτο Τυπογραφείο (Καλαμάτας-Κορίνθου), που τύπωσε το Πρώτο Σύνταγμα και την περίφημη “Διακήρυξη τής Ανεξαρτησίας“. Στα μέσα Μαρτίου έφτασε στο λιμάνι των Κεγχρεών τυπογραφικό πιεστήριο σταλμένο από το Λιβόρνο. Ο Ιωάννης Φιλήμων με την τυπογραφική του εμπειρία στο Πατριαρχικό Τυπογραφείο Κωνσταντινουπόλεως, το αποσυναρμολόγησε, διευκολύνοντας την μεταφορά του στην Κόρινθο. Ακολούθησε τον Απρίλιο τού 1822 μία λιθογραφική τυπογραφία, σταλμένη από την Μασσαλία, δώρο τού πατριώτη Ιωάννη Χατζημιχαήλ. Αυτός ο εξοπλισμός με προσωπικό οκτώ ατόμων, απάρτισε ένα επαρκές εθνικό τυπογραφείο. Ήδη από τις 8 Φεβρουαρίου η Γερουσία Δυτικής Ελλάδος έγραψε στον Κωλέττη, υπουργό Εσωτερικών: «Ἡ ἐξοχότης της ἐγνωρίζει καλώτατα τοὺς λαοὺς τούτους, καὶ ἠξεύρει ὅτι τὰ ἔντυπα προξενοῦσιν ἐνθουσιασμόν. Ἄς ἐπιμεληθῇ λοιπὸν νὰ δουλεύσῃ ταχέως ἡ τυπογραφία καὶ νὰ μᾶς προφθάνῃ τὰς πράξεις τῆς Διοικήσεως  εἰς πολλὰ ἀντίγραφα». Η εκστρατεία τού Δράμαλη και η κατάληψη τής Κορίνθου, επέφεραν την διάλυση τού τυπογραφείου και την μεταφορά του στο Μεσολόγγι.

.—Η κυανόλευκη σημαία η οποία καθορίστηκε από την Συνέλευση τής Επιδαύρου, υψώθηκε γιά πρώτη φορά στις επάλξεις τού παλαιού φρουρίου. «[…] Ἄλλο ἀνακῦψαν πρόβλημα διὰ τὴν Συνέλευσιν τῆς Ἐπιδαύρου, ὑπῆρξεν ἡ διατήρησις ἤ ἡ κατάργησις τῶν συμβόλων καὶ τῆς σημαίας τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας. Ὁ Μαυροκορδᾶτος ἐχειρίσθη τὸ θέμα ἐπιδεξίως, προβάλλοντας τὴν δυσμενῆ διάθεσιν ἀνά τὴν Εὐρώπην ἔναντι τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας καὶ ἐπισείοντας τοὺς κινδύνους χαρακτηρισμοῦ τῆς Ἐπαναστάσεως ὡς συνέχειας τῆς Φιλικῆς Ἑταιρίας. Ἐξοστρακίσθηκε λοιπὸν πᾶν ὅ,τι θὰ ἠδύνατο νὰ χαρακτηρίσῃ τὴν ἐπανάστασιν καὶ τὸ νέοϊδρυόμενο Ἑλληνικό Κράτος, ὡς συνέχεια ταύτης, καθιερώθη δὲ διὰ τὰ ἐθνόσημα καὶ τὰς σημαίας τὸ κυανοῦν καὶ τὸ λευκόν. Εἰς ὅ,τι ἀφορᾶ τὴν σημαίαν, ἦτο ἀπαραίτητος ἡ ἀπόφασις τῆς Ἐθνικῆς Συνελεύσεως, καθ’ ὅσον ἔως τότε ἐπεκράτει πλήρης σύγχυσις, ἑκάστης νήσου, ἑκάστου ἀρχηγοῦ ὅπλων κ.λπ., χρησιμοποιούντων ἰδίαν, μὲ διάφορα χρώματα καὶ παραστάσεις».  (Μάμουκα, ἔ.ἀ. τ. Β’, σ.33)

1823.—«Ἀπεβίωσεν ἐν Ἑρμιόνῃ ὁ ἀντιπρόεδρος τοῦ Νομοτελεστικοῦ σώματος Θάνος Κανακάρης». (Ἄλλες πηγὲς ἀναφέρουν ὡς ἡμερομηνία θανάτου τὴν 14η Μαρτίου).

1824.—(π.ημ.) «Ἄφιξις Ὀρλάνδου καὶ Λουριώτου εἰς Λονδῖνον». Οι Ορλάνδος και Λουριώτης καταφθάνουν στην Αγγλία με σκοπό την σύναψη δανείου· εξουσιοδότηση είχαν λάβει από το Εκτελεστικό (κυβέρνηση Κουντουριώτη στο Κρανίδι) στις 21 Μαΐου 1823, όταν διαπιστώθηκε ότι τα ταμεία ήταν άδεια. Στις 28 Ιανουαρίου 1824, εγκρίθηκε ένα δάνειο ονομαστικής αξίας 800.000 λιρών, από το οποίο εκταμιεύθηκε το 52% (472.000). Μετά από την αφαίρεση προμηθειών, χρεολυσίων και την προκαταβολή τόκων δύο ετών, έφθασαν στην Ελλάδα μόλις 298.000 λίρες, από τις οποίες η κυβέρνηση σπατάλησε το μεγαλύτερο μέρος στην εμφύλια διαμάχη. Καπεταναίοι όπως ο Γκούρας, εμφάνιζαν περισσότερους άνδρες, γιά να επωφελούνται τους επί πλέον μισθούς. Το σκωπτικό, “ο καπετάν ένας”, είναι από εκείνη την περίοδο.

1834.—Ἐκδίδεται στὸ Ναύπλιο ἡ ἐφημερίδα «Σωτῆρ». Τὸν Μάϊο τοῦ 1835 θὰ μεταφερθῇ στὴν Ἀθῆνα. Τόσο ὁ ἐκδότης, Ν. Σκοῦφος, ὅσο καὶ ὁ ὑπεύθυνος συντάκτης τοῦ «Σωτῆρος», Ἀντώνιος Ἰωαννίδης, παραπέμφθηκαν κατ’ ἐπανάληψη σὲ δίκη, λόγῳ τῆς ἀντιβαυαρικῆς ἀρθρογραφίας τῆς ἐφημερίδας (βλ. Τρύφ. Εὐαγγελίδου, Ἱστορία τοῦ Ὄθωνος, βασιλέως τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 1893, σ.127-128). Ὁ ἐμπνευστής καὶ ἱδρυτὴς τῆς μυστικῆς ἑταιρείας τῶν Εὐαγγελιζομένων, μὲ καταγωγὴ ἀπό τὴν Μεσημβρία τῆς Θρᾲκης, ἀξιωματικός Ἀριστείδης Χρυσοβέργης, ἀντιβαυβαρικός ὤν, εἶχε συγγράψει τὸ ἔργο μὲ τὸν τίτλο, «Διογένης ἤ ἡ ἐνεστῶσα κατάστασις τῆς  Ἑλλάδος» […] τὸ ὁποῖο ἐντάσσεται σὲ μία μακρὰ σειρὰ ἀντιβαυαρικῶν κειμένων. Ἀφιέρωσε δὲ τὸ βιβλίο του στὸν μαχητικὸ δημοσιογράφο Νικόλαο Σκοῦφο, ἐκδότη τῆς ἐφημερίδος «Σωτῆρ», ἐπίσης διακριθέντα γιὰ τὴν ἐναντίον τῶν Βαυαρῶν ἀρθρογραφία καὶ γιὰ τὴν μετά φανατισμοῦ ὑποστήριξη τῶν ἀρχῶν τοῦ «γαλλικοῦ» κόμματος μὲ άρχηγό τὸν Ἰωάννη Κωλέττη.

1878.—Το Μακεδονικό επαναστατικό σώμα, μαζί με μαχόμενους καλόγερους, επιχειρεί έξοδο από το πολιορκούμενο επί διήμερο, μοναστήρι τής Σουβριάς. Όταν το πλοιάριο που μετέφερε τον Λεωνίδα Βούλγαρη μαζί με τους άνδρες του με προορισμό την Μακεδονία, προς ενίσχυση τού εκεί αγώνος, αναγκάστηκε λόγω θαλασσοταραχής να δέσει στην Σκιάθο, ο Βούλγαρης έστειλε στο νοτιοανατολικό Πήλιο εβδομήντα έξι άνδρες να ξεκινήσουν κι’ εκεί επανάσταση. Ο ίδιος επέστρεψε στην Αθήνα γιά νέα στρατολόγηση. Το επαναστατικό σώμα βοηθούμενο από τους Πηλιορείτες, κατέφυγε στο μοναστήρι τής Σουρβιάς όπου στις 12/1 περικυκλώθηκε από τους τούρκους και ξεκίνησε μεγάλη μάχη η οποία έληξε δύο ημέρες μετά (14/1),  με έξοδο μαχομένων και καλογήρων. Στην μονή έμειναν δύο ηλικιωμένοι μοναχοί τους οποίους ο τουρκικός στρατός, «[…] τῆς ἀναχωρήσεως τῶν ἐπαναστατῶν, εἰς τὴν Μονὴν ἔθετο πῦρ καὶ ἀποτέφρωσεν αὐτήν μετὰ τῶν δύο δυστυχῶν μοναχῶν, ὥν τὸν μὲν ἔσφαξε, τὸν δὲ τυφλὸν ζῶντα ἐν τῇ πυρᾶ ἔρριψε !».

.—Οι Κρήτες υψώνουν την Σημαία τής Επαναστάσεως στο χωριό Σερβιλί Αλικιανού των Χανίων και ζητούν την ένωση τού νησιού με την μητέρα Ελλάδα.

1880.—Ο Πειραιώτης μηχανοτεχνίτης Εμμανουήλ Γρυπάρης, παρουσιάζει στον Φαληρικό όρμο το «υποβρύχιο σκάφος» του. Από την ημερομηνία αυτή αρχίζει ουσιαστικά η ιστορία των ελληνικών υποβρυχίων.

1906.—Μετά τον νόμο τού 1901 γιά ίδρυση Γεωργικής Σχολής στην Λάρισα λόγω τού κληροδοτήματος Αβέρωφ γι’ αυτόν τον σκοπό, η πορεία τής υλοποιήσεως υπήρξε αργή και με πολλά εμπόδια που θα καθυστερήσουν την έναρξη λειτουργίας τής Σχολής γιά μία δεκαετία. Η έκταση γιά το κτήριο παραχωρήθηκε το 1903 από το Υπουργείο Οικονομικών και οι εργασίες κατασκευής άρχισαν τον Ιούνιο τού 1908. Εν τω μεταξύ, μέχρι τα τέλη τού 1904 είχε κατατεθεί το μεγαλύτερο μέρος των χρημάτων τού κληροδοτήματος, το οποίο ανήλθε τον Μάϊο τού 1909, όταν τελείωσε το ζήτημα τής εκκαθαρίσεως, στο ποσό τού 1.109.355 δραχμών.

.—(ν.ημ.)Ο καπετάν Λίτσας (Αντώνιος Βλαχάκης)  και ο Λουκάς Κόκκινος, έχοντας ακούσει ότι ο Μήτρος Βλάχος βρισκόταν στο Έζερετς, επιτέθηκαν στο χωριό. Η βόμβα που έριξαν στο σπίτι όπου κρυβόταν ο Μήτρος Βλάχος τον τραυμάτισε μεν, αλλά κατάφερε να διαφύγει. Το ελληνικό σώμα πέταξε βόμβες και σε άλλα σπίτια, φονεύοντας αρκετούς κομιτατζήδες. Ανατίναξαν και μία αποθήκη με πυρομαχικά, φυσίγγια και βόμβες. Οι τούρκοι έφτασαν στο σημείο τής συμπλοκής, οι Έλληνες όμως (που είχαν έναν νεκρό και πέντε τραυματίες), κατάφεραν να διαφύγουν.

1908.—Αναφορά τού Μητροπολίτη Μελένικου Αιμιλιανού, μάς γνωστοποιεί φόνους και δηώσεις βουργαροκομιτατζίδων σε χωριά των Σερρών. Αρχηγός των κτηνών ήταν ο Χρήστε.

1913.—Το τουρκικό πυροβολικό σφυροκοπά τις ελληνικές θέσεις στην περιοχή τού Μπιζανίου. Οι μάχες στο Μπιζάνι ξεκίνησαν από τις αρχές Δεκεμβρίου τού 1912 και συνεχίστηκαν και το πρώτο δεκαήμερο τού Ιανουαρίου τού 1913, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο ταγματάρχης Βελισσαρίου στις επιχειρήσεις αυτές υπαγόταν στο 1ο Σύνταγμα Ευζώνων. Κατά τις πρώτες ημέρες μάλιστα (7/1), τραυματίστηκε ελαφρά στο πόδι και νοσηλεύτηκε γιά μικρό διάστημα.

1915.—Υπόμνημα τού Μεταξά προς τον Βενιζέλο, προβάλλει τις ισχυρές του επιφυλάξεις σχετικά με την εκστρατεία στην Μικρά Ασία. Συνολικώς ο Μεταξάς υπέβαλλε στον Βενιζέλο δέκα Υπομνήματα, (με αύξοντα αριθμό Ι-Χ), με τα οποία τον ενημέρωνε γιά τα επόμενα βήματα που έπρεπε να κάνει η Ελλάδα στον στρατιωτικό τομέα, εν όψει πιθανού νέου πολέμου με την τουρκία. Αυτά είναι τα κρίσιμα χρόνια που έφεραν αντιμέτωπο τον Μεταξά με τον Βενιζέλο γιά καθαρώς στρατιωτικά θέματα, αλλά με πολιτικές προεκτάσεις και επιπτώσεις, και οδήγησαν τον Μεταξά στην παραίτηση του από την θέση τού Αρχηγού τού Επιτελείου, στις 17 Φεβρουαρίου 1915. Με την ίδια ημερομηνία είναι και το αντίστοιχο Υπόμνημα ΙΧ, περί τής αρνήσεως συμμετοχής τού Ελληνικού στρατού στην εκστρατεία των Δαρδανελλίων, και την είσοδο τής Ελλάδος στον πόλεμο.

.—Επίσημη έκθεση προς το υπουργείο Εξωτερικών, προειδοποιεί την Ελληνική κυβέρνηση γιά τον επερχόμενο κίνδυνο: «[…] Μεταξύ των υπό τού Νεοτουρκικού κομιτάτου ληφθεισών αποφάσεων είναι και ο εκτουρκισμός των Ελληνικών πληθυσμών, ο οποίος δεν είναι δυνατός, εφόσον υπάρχουσι συμπαγείς ελληνικοί συνοικισμοί. Αι στρατιωτικαί ανάγκαι παρέχουσιν καταλληλοτάτην πρόφασιν ίνα διασκορπισθώσιν οι χριστιανοί και ούτω καταστή δυνατός ο εκτουρκισμός αυτών.» Κατά τον F. Sartiaux, πλέον, «…οι Νεότουρκοι αποκάλυψαν το μεγαλεπήβολο σχέδιό τους, την εξόντωση δηλαδή όλων των ιθαγενών χριστιανών τής Μικράς Ασίας. Ποτέ, σε καμμιά περίοδο τής Ιστορίας, κανένα πιό διαβολικό σχέδιο δεν είχε στοιχειώσει την φαντασία τού ανθρώπου

1918.—Ο Αχμέτ Τζεμάλ πασάς, υποχρεώνει τους Έλληνες τής Σμύρνης να γίνουν οθωμανοί υπήκοοι ή να απελαθούν. Δυστυχώς 800 οικογένειες ομοεθνών δέχτηκαν, ενώ, 400 από τις οικογένειες που αρνήθηκαν εκτοπίστηκαν στην Χάμα τής Συρίας και οι περιουσίες τους δημεύτηκαν.

1920.—Στο μέτωπο τής Μ. Ασίας έχουμε δράση περιπόλων.

.—Το ανώτατο συμβούλιο τής συνδιασκέψεως τής ειρήνης υπό την προεδρίαν τού Κλεμανσώ, «[…] εδέχθη την συμφωνίαν Τιτόνι-Βενιζέλου και την διά ταύτης αποδεχθείσαν μεθόριον γραμμήν μεταξύ αλβανίας-Ελλάδος». Η συμφωνία αυτή τελικά δεν εφαρμόσθηκε. Ο Βενιζέλος είχε έλθει «[..] εις απ’ ευθείας διαπραγματεύσεις μετά τής Ιταλίας διά να άρει τας αντιδράσεις της και επέτυχεν ούτω να υπογραφή την 29ην Ιουλίου 1919 η περίφημος συμφωνία Βενιζέλου-Τιτόνι διά τής οποίας η Ιταλία ανεγνώρισε τας επί τής Βορείου Ηπείρου ελληνικάς διεκδικήσεις, έναντι αναγνωρίσεως εκ μέρους τής Ελλάδος ιταλικής εντολής επί τού εναπομένοντος εις την αλβανίαν εδάφους. Διά κοινής επισήμου Πράξεώς των, τής 9ης Δεκεμβρίου 1919, αι τρεις Μεγάλαι Δυνάμεις, Αγγλία, Γαλλία και Ηνωμέναι Πολιτείαι τής Αμερικής, υιοθέτησαν και επεκύρωσαν την συμφωνίαν Βενιζέλου-Τιτόνι, το δε ανώτατον συμβούλιον τής συνδιασκέψεως τής ειρήνης υπό την προεδρίαν τού Κλεμανσώ, εδέχθη την 14η Ιανουαρίου 1920 την συμφωνίαν Τιτόνι-Βενιζέλου και την διά ταύτης αποδεχθείσαν μεθόριον γραμμήν μεταξύ αλβανίας-Ελλάδος. Η συμφωνία αυτή τελικώς δεν εφαρμόσθηκε».

1921.—Ο Ελληνικός στρατός στην Μ. Ασία δέχεται μικροεπιθέσεις ατάκτων τούρκων.

1922.—Η Ελληνική Στρατιά στην Μ. Ασία ετοιμάζει την άμυνά της.

1925.—Η Αστυνομία Πόλεων εγκαθίσταται στον δεύτερο όροφο τού κτηρίου των Παλαιών Ανακτόρων, στους χώρους που κατείχε η Τοπογραφική Υπηρεσία τού υπουργείου Γεωργίας.

1928.—Στην Βουλή, ολοκληρώθηκε η συζήτηση γιά την συγκρότηση Γερουσίας (Ν. 3786). Η συζήτηση είχε αρχίσει στις 5 Δεκεμβρίου τής προηγούμενης χρονιάς.

1929.—Με Συντακτική Πράξη συγκροτείται η Γερουσία.

1935.—Με υπόμνημα τού εκπροσώπου τής Ισπανίας, ζητήθηκε η συμβουλευτική γνώμη τού Διεθνούς Διαιτητικού Δικαστηρίου τής Χάγης ως προς το σχολικό ζήτημα τής ομογένειας τής Βορείου Ηπείρου και την απόφαση τής αλβανίας να κλείσει τα Σχολεία.  Η ομογένεια θα δικαιωθεί, αλλά το ανθελληνικό κράτος δεν τήρησε γιά πολύ τις δεσμεύσεις του.

1938.—Ο Ι. Μεταξάς, θεσπίζει την λειτουργία μαθητικών συσσιτίων στα σχολεία τής Ελλάδος.

1941.—Απέπλευσε από το Πόρτ Σάϊντ (Port Said) νηοπομπή με προορισμό τον Πειραιά· περιελάμβανε εικοσιτέσσερα μεγάλα φορτηγά, κυρίως αγγλικά και ελληνικά, γεμάτα με πολύτιμο φορτίο, στρατιωτικό υλικό, τρόφιμα και γαιάνθρακες. Την συνοδεία αποτελούσαν πέντε ελληνικά αντιτορπιλικά. Διοικητής τής νηοπομπής είχε ορισθεί έφεδρος Άγγλος αντιπλοίαρχος που είχε αποστρατευθεί από καιρό, αναλαμβάνοντας τέτοια καθήκοντα γιά πρώτη φορά. Ανώτερος Διοικητής τής Συνοδείας ήταν ο Έλληνας Πλοίαρχος, Μεζεβίρης Γρηγόριος, με καταγωγή από την πλευρά τού πατέρα του, δικηγόρου Στεφάνου Μεζεβίρη, από τον Στενήμαχο τής Ανατολικής Ρωμυλίας.

.—Οι ιταλικές δυνάμεις επιτίθενται εναντίον των ελληνικών χωρίς να επιτύχουν κέρδος.

.—Η ιταλική αεροπορία βομβάρδισε την Πρέβεζα και την περιφέρεια τής Κοζάνης.

.—Ο Έλληνας πυγμάχος Χριστοφορίδης Αντώνιος, κατέκτησε τον τίτλο τού παγκόσμιου πρωταθλητή κατηγορίας ημιβαρέων βαρών, στο Κλήβελαντ των Η.Π.Α. Γεννημένος στην Σμύρνη, βρέθηκε πρόσφυγας στην Αθήνα σε ηλικία τεσσάρων ετών, ορφανός από πατέρα πεσόντα στο μέτωπο τής Μ.Ασίας. Ορφανός κι’ από μητέρα λίγο αργότερα, αποφάσισε στα δεκαεπτά του να μεταβεί στο Παρίσι. Εκεί άρχισε ν’ ασχολείται επιτυχημένα με την πυγμαχία όπου και ξεκίνησε η ανερχόμενη πορεία του·  το 1937, στο Βερολίνο, μπροστά στον Χίτλερ και υπό τις αποθαρρυντικές κραυγές των Γερμανών, νίκησε τον Γερμανό αντίπαλό του, και κατέκτησε το δικαίωμα να διεκδικήσει το πρωτάθλημα Ευρώπης. Ο Χίτλερ αποχώρησε πριν την λήξη τού αγώνα, όταν διαπίστωσε ότι ο Γερμανός αθλητής δεν είχε ελπίδες να νικήσει. Ο Χριστοφορίδης σε όλη του την καριέρα αρνήθηκε όλες τις υπηκοότητες που τού προτάθηκαν. Ήθελε να αγωνίζεται ως Έλληνας.

1943.—Ιταλοί φονεύουν τον αρχηγό τής αντιστασιακής οργανώσεως ΜΙΔΑΣ, Ταγματάρχη Ιωάννη Τσιγάντε. «[…]Οι Ιταλοί μετά από τηλεφώνημα που δέχθηκαν, άρχισαν συστηματική έρευνα στο κτήριο που δηλώθηκε η παρουσία του. Ο Τσιγάντες ψύχραιμος, άρχισε να καίει το αρχείο του, αλλά από τον καπνό προδόθηκε η θέση του στους Ιταλούς, οι οποίοι εισέβαλαν στο διαμέρισμα. Εκείνος πυροβόλησε έναν Ιταλό και δοκίμασε να διαφύγει. Στην εξώπορτα τον εμπόδισε ο σκοπός, τον οποίο όμως πυροβόλησε τραυματίζοντάς τον. Αλλά ο λαβωμένος σκοπός ανταπέδωσε τα πυρά και ο Ιωάννης Τσιγάντες έπεσε νεκρός». Ο ταγματάρχης Ιωάννης Τσιγάντες, αδελφός τού Χριστόδουλου, ιδρυτή τού Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής, έφτασε με υποβρύχιο στην Ελλάδα στις 2 Αυγούστου τού 1942, με σκοπό να οργανώσει ανταρτικά σώματα μέσα στον Ελληνικό χώρο από την Πελοπόννησο έως την Μακεδονία και Θράκη. Οι συνεννοήσεις με τους αρχηγούς και επιτελείς των κομμάτων καθώς και με αξιωματικούς συνεχίζονταν μέχρι την ημέρα τού θανάτου του, χωρίς όμως να καταλήξουν σε αποτέλεσμα.

1944.—Οι κομμουνιστές με αρχηγό τον Βελουχιώτη, επιτίθενται στον ΕΔΕΣ στην Ήπειρο.

1948.—Ημερομηνία θανάτου τού ηρωικού π. Γεώργιου Σούλη από την Βόρειο Ήπειρο. Οι αλβανοί, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι σπούδασε στην Ελλάδα και έζησε στις Η.Π.Α., συνέλαβαν τον ιερέα το 1946 ως πράκτορα των Ελλήνων και των Αμερικανών. Αφού φυλακίστηκε στο φρούριο τού Αργυροκάστρου και βασανίστηκε απάνθρωπα γιά δύο χρόνια, εκτελέστηκε στις 14 Ιανουαρίου τού 1948.

1949.—Σκοτώθηκε ο πιλότος μας Φώτης Φινίννης εκτελώντας πολεμική άσκηση στην περιοχή Νάουσας Ημαθίας, όταν το αεροσκάφος του, τύπου Σπίτφάϊαρ (Spitfire) τής Αεροπορικής Βάσεως Σέδες, προσέκρουσε λόγω πυκνής νεφώσεως στην κορυφή τού όρους Βερμίου και συνετρίβη.  http://www.pasoipa.org.gr/

.—Μετά από 3 οδυνηρές ημέρες γιά την Νάουσα, ο εθνικός Στρατός καταφέρνει να εκδιώξει τούς κομμουνιστές οι οποίοι είχαν εισβάλει στην πόλη τής Μακεδονίας (βλ.και 15/1).

1950.—Από την συνεργασία των Ν. Πλαστήρα και Ε. Τσουδερού, προκύπτει η Εθνική Προοδευτική Ένωση Κέντρου (ΕΠΕΚ).

1951.—Απεβίωσε ο Γρηγόριος Ξενόπουλος, λογοτέχνης και δημοσιογράφος.  Ως αρχισυντάκτης και μετέπειτα διευθυντής τού περιοδικού «Διάπλασις των παίδων», βοήθησε το Ελληνόπουλο ν΄ ανακαλύψει μόνο του το αντικείμενο τής γνώσης και να αγκαλιάσει την φύση, τις αξίες και τους συνανθρώπους του. Ως συγγραφέας και μυθιστοριογράφος θέλησε να περιγράψει την ελληνική κοινωνία τής εποχής του, αλλά σε αρκετά έργα του περιγράφονται και ζωντανεύουν παλαιότερες κοινωνίες, κυρίως τής Ζακύνθου. Έργα του διασκευάστηκαν γιά τον κινηματογράφο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση.

1956.—Οι κατοχικές δυνάμεις των Βρετανών στην Κύπρο, μαστιγώνουν αγρίως μαθητές που έλαβαν μέρος σε συγκεντρώσεις με αίτημα την Ένωση με την μητέρα Ελλάδα.

1959.—Η κυβέρνηση Καραμανλή, ανακοινώνει τις προθέσεις της γιά εφαρμογή νέων μέτρων και σταθμών στην χώρα.

.—Κυκλοφορεί το πρώτο φύλλο τής «Ομάδας», τής πρώτης μικρού σχήματος εβδομαδιαίας αθλητικής εφημερίδας, από τον Οργανισμό Λαμπράκη. Η «Ομάδα» κυκλοφόρησε με 20 σελίδες και τιμή 20 δραχμές. Ανέστειλε την έκδοσή της στις 15 Οκτωβρίου 1974. Στις 19 Σεπτεμβρίου 1980, η «Ομάδα» επανακυκλοφόρησε, αλλά ως εβδομαδιαίο περιοδικό γιά να ανασταλεί και πάλι η έκδοση τον Ιούνιο τού 1982. Έκτοτε ο τίτλος χρησιμοποιήθηκε στο καθημερινό αθλητικό ένθετο τής εφημερίδας «Τα Νέα».

1964.—Συνέδριο στο Λονδίνο μεταξύ Αγγλίας, Ελλάδος, Κύπρου και τουρκίας, γιά νέες προσαρμογές στο Σύνταγμα τής Μεγαλονήσου.

1967.—Η μεταβατική κυβέρνηση Παρασκευόπουλου (βλ. 22 Δεκεμβρίου 1966), έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης από την Βουλή. Ανέλαβε καθήκοντα μετά την παραίτηση τής κυβερνήσεως Στεφανόπουλου, η οποία είχε  αναλάβει την εξουσία τον Σεπτέμβριο τού 1965, παραμένοντας περισσότερο από ένα χρόνο με την κοινοβουλευτική υποστήριξη τής ΕΡΕ.  Στα μέσα Δεκεμβρίου 1966, επετεύχθη σχετική συμφωνία μεταξύ Γεωργίου Παπανδρέου – Π. Κανελλόπουλου – με την σύμφωνη γνώμη και τού Κωνσταντίνου Β΄-, και στις 20/12, η Ε.Ρ.Ε. ανακοίνωσε ότι αποσύρει την εμπιστοσύνη της από την κυβέρνηση. Την επομένη, ο Στεφανόπουλος παραιτήθηκε κλείνοντας με την ενέργειά του αυτή, την θλιβερή περίοδο των «Ιουλιανών». Ακολούθησε ο σχηματισμός μεταβατικής – υπηρεσιακής κυβερνήσεως υπό τον Ιωάννη Παρασκευόπουλο, με αποστολή την προετοιμασία προς την νέα και αποφασιστική εκλογική αναμέτρηση τού Μαΐου 1967.  Τους πρόλαβε η 21η Απριλίου.

1974.—Η κυβέρνηση λαμβάνει μέτρα γιά πρόσωπα τού δημοσίου που διορίστηκαν την περίοδο τής λεγόμενης‘’Επταετίας’’.

1992.—Ο πρωθυπουργός τής χώρας Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αρχίζει μαραθώνιο επισκέψεων στην Ευρώπη, με πρώτη στάση την Σερβία.

.—Το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο αρχίζει τις εργασίες γιά την υπόθεση Κοσκωτά.

2019.—Ἀπεβίωσε ὁ ἱστορικός, φιλόλογος καί δοκιμιογράφος Σαράντος Ἰ. Καργάκος. Γεννήθηκε τό 1937 στό Γύθειο Λακωνίας καὶ σπούδασε Κλασσική Φιλολογία στό Πανεπιστήμιο Ἀθηνῶν. Ἐργάστηκε ἐπὶ 35 ἔτη στὰ μεγαλύτερα ἰδιωτικὰ ἐκπαιδευτήρια τῶν Ἀθηνῶν καί στούς μεγαλύτερους φροντιστηριακούς ὀργανισμούς, στοὺς ὁποίους πάντα ἦταν ἱδρυτικὸ μέλος («Ἡράκλειτος», «Ἀριστοτέλης»). Ἀρνήθηκε τήν “ἀρένα” τῆς πολιτικῆς ἐπιλέγοντας τήν ὁδό τῆς Μεγάλης Πολιτικῆς, πού γι’ αὐτόν ἦταν ἡ Διδασκαλία. Ὡς παιδαγωγὸς, ἔθεσε σκοπὸ τῆς ζωῆς του νὰ διαπλάσει ἐσωτερικὰ ἐλεύθερους καὶ ἀξιοπρεπεῖς ἀνθρώπους, ποὺ θὰ διακρίνονται γιὰ τὸ ἦθος καὶ τὴν εὐθικρισία τους. Ὡς ἱστορικὸς συγγραφέας, διακρινόταν γιὰ τὴν νηφαλιότητα μὲ τὴν ὁποία προσέγγιζε τὰ θέματά του. Μιὰ ὁλόκληρη ζωὴ στηλίτευε τὰ κακῶς κείμενα τῆς πατρίδος μας καὶ μοχθοῦσε γιὰ τὴν ἠθικὴ ἀνύψωση τῶν συμπολιτῶν του. Πονοῦσε γιὰ τὸν ἐκπεσμὸ τῆς πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου καὶ γιὰ τὴν δικτατορία τῆς ἀσημαντότητας ποὺ ἔχει ἐγκατασταθεῖ γιὰ τὰ καλὰ στὴν Ἑλλάδα,φαινόμενα ποὺ πολέμησε μὲ πάθος. 

2020.—Οι βανδαλισμοί στην Παναγία Δεξιά και η αύξηση τής εγκληματικότητας στην Θεσσαλονίκη. Σαν σήμερα ο επικεφαλής τής δημοτικής παράταξης «Θεσσαλονίκη πόλη Ελληνική», Γιάννης Κουριαννίδης, με παρέμβασή του στο δημοτικό συμβούλιο αναφέρθηκε στους διαρκείς βανδαλισμούς από αλλοδαπούς, τής δεύτερης μεγαλύτερης εκκλησίας τής Θεσσαλονίκης, η οποία βρίσκεται στο κέντρο.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.e-istoria.com 

Αφήστε μια απάντηση