Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΥΔΑΣΠΗ 326 π.Χ. (31/7)

,

Η  Μακεδονική φάλαγγα επιτίθεται στο κέντρο τής μάχης  τού Υδάσπη. Δημιουργία τού  Ζαν Αλεξάντρ Μισέλ Αντρέ Καστέν (Jean Alexandre Michel André Castaigne The phalanx attacking the centre in the battle of the Hydaspes by Andre Castaigne 1898-1899).

,

Η ΜΑΧΗ ΤΟΥ ΥΔΑΣΠΗ 326 π.Χ.
Ἐπιλεγμένο ἀπόσπασμα ἀπό τὴν ἐξαιρετική ἔκδοση τῶν Ρ.-Η.-Σ. ΑΠΟΣΤΟΛΙΔΗ, «ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ» – Γιόχαν Γουστάβου Ντρόϊζεν.

.
……….[ ]  Τὸ πρωὶ κόπασε ἡ θύελλα κ’ ἔπαψε πιὰ ἡ βροχή· τὸ ποτάμι φουσκωμένο ροχθοῦσε στὶς ψηλὲς ἀκτές τοῦ νησιοῦ, καὶ λίγο παραπάνω θὰ διάβαινε ὁ στρατός. Πρῶτος ὁ Ἀλέξανδρος, μὲ τοὺς σωματοφύλακες Πτολεμαῖο, Περδίκκα καὶ Λυσίμαχο, τὸν ἀρχηγό τῶν βασιλικῶν ὑπασπιστῶν Σέλευκο, καὶ κάποιους διαλεχτοὺς ἀπό δαύτους, μπάρκαραν στὴν τριακόντορο, ποὺ κ’ ἐπικεφαλῆς ξεκίνησε, ἐνῶ στὶς ὑπόλοιπες ἀκολουθοῦσαν οἱ ἄλλοι ὑπασπιστές, καί, σὲ βάρκες, πλοιάρια, σχεδίες καὶ δερμάτινα πλωτά, οἱ ἱππεῖς κ’οἱ πεζοί, ὅλοι μαζὶ 4000 ἱππεῖς, χίλιοι ἱπποτοξότες, κάπου 6000 ὑπασπιστές, κι ἀκόμα 4000 πάνω-κάτω οἱ ψιλοὶ πεζοί, μὲ τοὺς Ἀγριᾶνες, τοὺς ἀκοντιστὲς καὶ τοὺς τοξότες· οἱ δύο φάλαγγες ἔμειναν στὴ δεξιὰ ὄχθη, νὰ φυλᾶνε καὶ νὰ ἐλέγχουν τὸ δρόμο ἀπ’τὸ Κασμίρ.

……….[ ] Παραπλέανε, κιόλας, οἱ τριακόντοροι τὴν ψηλὴ δασωμένη ἀκτή τοῦ νησιοῦ καὶ παρακάμπτοντας τὸ βορεινὸ του ἄκρο ἀντικρύζουν ἀπέναντι τοὺς ἱππεῖς τῶν προφυλακῶν τοῦ ἐχθροῦ· ἐκεῖνοι, σὰν εἶδαν τόση δύναμη νὰ καταπλέῃ, στρίψαν κ’ἔφυγαν καλπάζοντας στὴν ἀνοιχτή πεδιάδα, ἀφήνοντας ἔρημη τὴν ὄχθη κι ἀνυπεράσπιστη· κανεὶς δὲν ἦταν ἐκεῖ νὰ τοὺς ἐμποδίσῃ, κι ὁ Ἀλέξανδρος λοιπὸν πάτησε πρῶτος ἀντίπερα, κ’ὕστερ’ ἀπό τὴ δικιὰ του, ἄραξαν κ’οἱ ἄλλες τριακόντοροι, ἔπειτα ἔφτασε τὸ ἱππικό κι ὁ ὑπόλοιπος στρατός, καὶ σὲ λίγο συντάχτηκαν ὅλοι σὲ φάλαγγες πορείας, γιὰ νὰ προελάσουν. Κ’εἶδαν τότε πὼς σὲ νησὶ πάλι βρισκόντουσαν!

……….Τ’ὁρμητικό ρεῦμα τοῦ ποταμοῦ – ποὺ ἡ κοίτη του ἐδῶ, ἀπότομα, στρίβει δυτικὰ – εἶχε ρουφήξει τὸ χῶμα κάτω ἀπ’τὰ χείλια τῆς χαμηλῆς ὄχθης, κ’ εἶχε ἀνοίξει καινούργιο κανάλι, μὲ κάμποσο νερό!..

……….Πολλὴ ὥρα κινδυνεύοντας, ἔψαχναν – μάταια – νὰ βροῦνε κάποιοι πέρασμα οἱ ἱππεῖς, γιατὶ παντοῦ μεγάλο ἦταν τὸ βάθος καὶ πολὺ τὸ πλάτος. Μέχρι ποὺ εἶπαν πὼς δὲν ἔμενε παρὰ νὰ φέρουν γῦρο μὲ τὰ πλεούμενα, καὶ τ’ἄλλα τους δερμάτινα πλωτά, ὥς τὴν ἄκρη τοῦ ποταμόνησου· μὰ ὁ πιὸ σοβαρὸς κίνδυνος ἦταν πὼς ἀργοῦσαν ἔτσι, κι ὁ ἐχθρός θάβρισκε καιρὸ νάστελνε κ’ἰσχυρότερη δύναμη, ποὺ θὰ τοὺς δυσκόλευε, ἄν δὲν τοὺς ἀπόκλειε κι ὁλότελα νὰ περάσουν. Τελοσπάντων βρῆκαν κάποια διάβαση ποὺ νὰ πατιέται κάπως, καὶ μὲ πολὺ κόπο τὰ ‘βγαλαν πέρα ἐκεῖ, ἄνθρωποι κι ἄλογα μὲ τὸ ρεῦμα, γιατὶ τὸ νερὸ τοὺς ἔφταν’ ἴσαμε τὸ στῆθος, καὶ τ’ ἄλογα εἶχαν ἔξω μόνο τὸ κεφάλι!

……….Σιγὰ – σιγά, ὁπωσδήποτε, πέρασαν τὰ διάφορα τμήματα στὴν ἀντίπερα ὄχθη, καὶ πυκνὰ παραταγμένοι δεξιὰ οἱ Τουρανοὶ ἱππεῖς, κ’ ὕστερα οἱ μακεδονικὲς ἶλες, ἔπειτα οἱ ὑπασπιστές καὶ στὴν ἀριστερή πτέρυγα τὸ ψιλὸ πεζικὸ, ξεκίνησαν· μετὰ στρίψαν δεξιά, τραβῶντας τὴν ὄχθη πρὸς τὰ κάτω τοῦ ποταμοῦ, κατὰ τὸ στρατόπεδο τοῦ ἐχθροῦ. Γιὰ νὰ μὴν κουράσῃ τοὺς πεζούς, διέταξε ὁ Ἀλέξανδρος νάρχωνται ἀργά, κι αὐτός, μ’ὅλους τοὺς ἱππεῖς καὶ τοὺς ὑπό τὸν Ταύρωνα τοξότες, ὥρμησε μπρός, κάπου μισὴ ὥρα δρόμο, μὲ τὴ σκέψη πὼς ἄν ἐρχόταν ἐναντίον τους ὁ Πῶρος μ’ ὅλη τὴ δύναμη, θὰ κατάφερνε ὁ ἴδιος, μὲ τ’ ἀνώτερο ἱππικό του, νὰ τοὺς κρατήσῃ, ὅσο νὰ φτάσῃ τὸ πεζικὸ· ἤ, ἄν τάχαναν βλέποντάς τον ἄξαφνα ἔτσι μπρὸς τους οἱ Ἰνδοί κ’ ἔκαναν πίσω, τοῦ ‘φταναν οἱ 5000 ἱππεῖς γιὰ νὰ τοὺς κυνηγήσῃ.

……….Ὁ Πῶρος ἀπ’ τὴν ἄλλη, σὰν τοῦπαν οἱ προφυλακὲς του, πούτρεξαν πίσω, πὼς πολὺς στρατὸς φτάνει, νόμισε ἀρχικά πὼς ὁ Ἀβισάρης (σύμμαχός του) ἦταν, ἀπ’τὸ Κασμίρ, μὲ τ’ ἀσκέρι του! Ἀλλά μπορεῖ νάχε παραλείψει ὁ σύμμαχός του νὰ τοῦ μηνύσῃ πὼς ἔρχεται; Ἤ ὅταν πέρασε πιὰ τὸ ποτάμι, οὔτε νὰ τοῦ ἀναγγείλῃ πὼς φτάνει ἐντάξει;…Μπά!

……….Φανερὸ πὼς Μακεδόνες ἤτανε, καὶ διάβηκαν λοιπὸν τὸν ποταμὸ ἀνεμπόδιστα – ποὺ χιλιάδες ἄντρες ἔπρεπε νὰ τοὺς εἶχε κοστίσει – καὶ δὲ θὰ μποροῦσαν ἑπομένως οἱ Ἰνδοί ἀδιαφιλονίκητα οὔτε τὴ δικιὰ τους ὄχθη νάχουν! Τὰ στρατεύματα ὅμως πούβλεπαν ἀναπτυγμένα πέρα ὥς πέρα, κατά πάνω καὶ κατὰ κάτω στὴν ἀπέναντι ὄχθη ἀκόμα, βέβαια κι ἀπόκλειαν νάναι καὶ πολὺ μεγάλο τὸ σῶμα ποὺ πέρασε· ἄρα ὁ Πῶρος ἔπρεπε, καθὼς εἶχε διαβῇ νὰ τ’ ἀποκόψῃ καὶ νὰ τὸ ξεπαστρέψῃ, νὰ τὸ χτυπήσῃ δηλαδὴ — ποὺ τόσο εὔκολο ἦταν δὰ (ὅσο κι ἀπαραίτητο) — μὲ τ’ ἅρματα καὶ τοὺς ἐλέφαντες.

……….Κι ὡστόσο, τὸ μόνο ποὺ φρόντισε, γιὰ τὴν ὥρα, ἦταν ν’ ἀνακόψῃ τὴν προέλασή του, ἀποφεύγοντας κάθε κρίσιμη μάχη, ὡσότου νάρθῃ ὁ Ἀβισάρης. Ἔστειλε λοιπὸν τὸ γιό του, 2000 ἱππεῖς καὶ 120 ἅρματα, θαρρῶντας πὼς ἔφτανε τόση δύναμη.

……….Σὰν τοὺς εἶδε ὁ Ἀλέξανδρος ἔτσι νὰρχωνται καταπάνω του ἀπ’ τὰ διπλανὰ λιβάδια τῆς ὄχθης, νόμισε πὼς ὁ Πῶρος τοῦ ριχνόταν μ’ὅλο τὸ στρατό του καὶ πὼς τοῦτοι δῶ ἦταν ἡ ἐμπροσθοφυλακή του· γι’ αὐτό καὶ διέταξε τοὺς ἱππεῖς του νὰ ἑτοιμαστοῦν γιὰ μάχη· ὅταν κατάλαβε ὅμως πὼς δὲν ἐρχόταν ἄλλος στρατὸς πίσω τους, διάταξε ἀμέσως ἐπίθεση!

……….Ρίχτηκαν τότε ἀπό παντοῦ οἱ Τουρανοὶ μὲ τ’ ἄλογά τους, καὶ τοὺς ζάλιζαν, τοὺς κύκλωναν, καθὼς οἱ ἷλες τῶν Μακεδόνων ὥρμαγαν ἴσα πάνω τους καὶ τοὺς διασποῦσαν, κ’ οἱ Ἰνδοί μάταια πάλευαν νὰ φυλαχτοῦν, νὰ ξεφύγουν, ὥσπου σὲ λίγο, παρὰ τὴ γενναία τους ἀντίσταση, νικήθηκαν.

……….Τετρακόσιοι πέσαν ἐκεῖ στὸ πεδίο τῆς μάχης – καὶ μαζὶ κι ὁ γιός τοῦ Πώρου – ἐνῶ τ’ ἅρματα μὴ μπορῶντας γρήγορα νὰ ξεφύγουν, στὰ μαλακὰ καὶ λασπερὰ ἐκεῖνα χώματα τῶν λιβαδιῶν, πιάστηκαν ἀπ’ τοὺς Μακεδόνες, ποὺ πολὺ πιὸ μαχητικοὶ τώρα, χιμοῦσαν κατὰ μπρός!..

……….Φτάσαν ὅσοι γλύτωσαν, στὸ στρατόπεδό τους, κ’ εἶπαν τὶ ἔπαθαν, πὼς σκοτώθηκε καὶ τ’ ἀρχοντόπουλο, κι ὁ Ἀλέξανδρος πλακώνει!

……….Μόνο τώρα νιώθει ὁ Πῶρος μὲ ποιὸν ἔχει νὰ κάνῃ, καὶ πὼς λοιπὸν πρέπει, τὸ ταχύτερο, ὅσο ἀκόμα μπορεῖ, νὰ προλάβῃ τὶς συνέπειες τῶν ἀνεπαρκῶν του μέτρων, ποὺ μόνο πιὸ κοντὰ τοῦ φέραν τέτοιο κίνδυνο! Δὲν τοῦ ‘μενε πιὰ παρὰ νὰ ριχτῇ ἀμέσως μὲ τὴν πολὺ μεγαλύτερη δύναμή του καταπάνω στὸν ἐχθρό ποὺ πλησίαζε καὶ νὰ τὸν συντρίψῃ πρὶν μαζέψῃ γύρω του κι ἄλλο στρατὸ καὶ χάσῃ ἔτσι καὶ τὸ στερνό του ἀριθμητικό πλεονέκτημα.

……….Δὲν ἔπρεπε ὅμως καὶ ν’ἀπογυμνωθῇ ὁλότελα ἡ ὄχθη του ἀπέναντι στὸ μακεδονικὸ στρατόπεδο, γιὰ νὰ μὴν περάσουν κ’ οἱ ἕτοιμοι νὰ ριχτοῦν ἐκεῖνοι καὶ τοὺς χτυπήσουν ἀπό πίσω· γι’ αὐτό ἄφησε κιόλας ὁ Πῶρος στὸ στρατόπεδό του μερικοὺς ἐλέφαντες καὶ πολλὲς χιλιάδες ἄντρες νὰ προσέχουν τὶς κινήσεις τοῦ Κράτερου ἀντίκρυ καὶ νὰ φυλᾶν τὴν ὄχθη τους, ὁρμῶντας ὁ ἴδιος ἐναντίον τοῦ Μεγαλέξαντρου, μ’ ὁλάκερο τὸ ἱππικό του – 4000 ἱππεῖς – 300 πολεμικὰ ἅρματα, 30000 πεζοὺς καὶ 200 ἐλέφαντες.

……….Ἀφοῦ πέρασε τὰ ἑλώδη λιβάδια κοντὰ στὸ ποτάμι καὶ βγῆκε στὴν ἀνοιχτή ἀμμουδερή πεδιάδα, ποὺ βόλευε καὶ τὴν ἀνάπτυξη τῶν δυνάμεών του καὶ τὴν ἀποδοτικότητα τῶν ἐλεφάντων, παράταξε γιὰ μάχη τὸ στρατό του, κατὰ τὸ ἰνδικό:

……….μπροστὰ-μπροστά, σ’ ἕνα φοβερὸ μέτωπο ἑφτά χιλιομέτρων, τοὺς διακόσιους του ἐλέφαντες, μὲ διάκενα κάπου 30 μέτρων ἀνάμεσά τους, κι ἀποπίσω τους, σὲ μιὰ δεύτερη παράταξη, τὸ πεζικὸ κατὰ λόχους ἴσαμε 150 ἀντρῶν, ἔτσι ποὺ κάθε λόχος νὰ φράζῃ τὸ διάστημα μεταξὺ τῶν ἐλεφάντων. Πλάι στοὺς ἔσχατους λόχους, τοῦ δεξιοῦ κι ἀριστεροῦ ἄκρου τῆς γραμμῆς τοῦ πεζικοῦ, ποὺ ἐκτείνονταν παραπάνω ἀπ’ τὸ μέτωπο τῶν ἐλεφάντων, τάχτηκαν 2000 ἱππεῖς, καὶ κάθε ἄκρη πιὰ τῆς μακρυᾶς αὐτῆς παράταξης προστατευόταν ἀπό 150 ἅρματα, μὲ δύο ὁπλῖτες πάνω τὸ καθένα τους, δύο τοξότες μὲ τόξα μεγάλα, καὶ δύο ἁρματωμένους ἡνίοχους. Ἡ κύρια δύναμη δηλαδὴ ἦταν οἱ διακόσιοι ἐλέφαντες, ποὺ τόσο πιὸ ἀποδοτικά κιόλας θὰ ἐνεργοῦσαν, ὅσο τὸ ἱππικό, ποὺ ἐξ ἀνάγκης βασίζονταν σ’ αὐτό κατεξοχὴν τὴ μέρα κείνη ὁ Ἀλέξανδρος, δὲ μποροῦσε νὰ τοὺς ἀντιμετωπίσῃ.

……….Καὶ πράγματι, μιὰ δυνατὴ ἐπίθεση μποροῦσε νὰ τοὺς ἐξοντώσῃ τοὺς Μακεδόνες· μανιασμένοι νὰ χιμᾶν οἱ ἐλέφαντες τοῦτοι καταπάνω τους, καὶ προστατευόμενοι ἀπ’ τ’ ἀνεξάρτητα ἐκεῖνα τμήματα πεζικοῦ, ποὺ σὰ μηχανὲς ἀποπίσω τους θὰ κατατόξευαν, βέβαια καὶ μποροῦσαν ἔτσι νὰ κάνουν τὸ ἱππικό νὰ τὸ βάλῃ στὰ πόδια, καὶ νὰ λακπατήσουν τὴ φάλαγγα, ἐνῶ τὸ ἰνδικό ἱππικό καὶ τ’ ἅρματα θὰ τοὺς κυνηγοῦσαν καὶ δὲ θὰ τοὺς ἄφηναν νὰ ξεφύγουν ἀπ’ τὸ ποτάμι· [ ]  ὅπως καὶ νάταν, ὁ Πῶρος θάπρεπε, μόλις ἀντίκρυζε τοὺς ἐχθρούς, νὰ ὁρμήσῃ μή ἀφήνοντάς τους τὸ πλεονέκτημα τῆς ἐπίθεσης – κ’ ἰδιαίτερα ὄχι βέβαια τῆς ἐκλογῆς τοῦ μέρους ὅπου θὰ τοὺς βόλευε κείνους ν’ ἀρχίσουν τὴ μάχη· μὰ δίστασε, κι ὁ Ἀλέξανδρος τὸν πρόλαβε κ’ έκμεταλλεύτηκε ἀπ’ τὴν πλευρὰ του τὰ πάντα, μὲ προσοχὴ καὶ τόλμη – γιατὶ καὶ μόνο ἔτσι μποροῦσε νὰ ἰσοφαρίσῃ τὴν ἀριθμητική ὑπεροχή τῶν Ἰνδῶν.

……….[ ]  Κι ἀφοῦ ζύγωσε ὁ Ἀλέξανδρος τὴν παράταξη τοῦ ἐχθρικοῦ ἱππικοῦ σ’ ἀπόσταση βολῆς, ἔστειλε μπροστὰ τοὺς χίλιους Δᾶες, μὲ χαλάζι βέλη καὶ τ’ἄγριά τους ἄλογα, τ’ ἀκράτητα, νὰ ζαλίσουν τοὺς Ἰνδούς ἱππεῖς ἐνῶ λάξεψε κι αὐτός δεξιώτερα ἀκόμα, κατὰ τὰ πλευρά τους, γιὰ νὰ πέσῃ πάνω τους μ’ ὅλη του τὴ φόρα, προτοῦ καλοσυνέλθουν ἀπ’ τὸν αίφνιδιασμὸ τῶν Δαῶν κι ἀνασυνταχτοῦν νὰ τὸν ἀντιμετωπίσουνε. Βλέποντας τὸν κίνδυνο, συγκεντρώνει ὁ Πῶρος γρήγορα τοὺς ἱππεῖς του καὶ διατάζει ἀντεπέλαση· ὁρμάει ὅμως ἀμέσως ὁ Κοῖνος καὶ ρίχνεται ἀπό πίσω σ’ ὅσους εἶχε ἀπέναντί του κ’ ἔστριβαν κιόλας δεξιά· καθὼς τάχασαν ἀπ’ τὴ δεύτερη αὐτή ἀπειλή, προσπάθησαν οἱ Ἰνδοί νὰ στηθοῦν σ’ἕνα διπλό μέτωπο, καὶ ν’ ἀντικρούσουν καὶ τὰ δύο ἱππικά στίφη, ποὺ τοὺς χτύπαγαν συγχρόνως· καὶ τότε ὁ Ἀλέξανδρος, καθὼς ἀνασχηματίζονταν, ὀρμάει ἔτσι ὥστε δὲν ἄντεξαν τὴν ἐπίθεσή του καὶ τόσκασαν τρέχοντας νὰ φυλαχτοῦν πίσω ἀπ’ τ΄ ἀκλόνητο τεῖχος τῶν ἐλεφάντων – ἐνῶ κάποια ζῶα ὁ Πῶρος τάστελνε κατὰ τοῦ ἀντιπάλου ἱππικοῦ ὅπου τὰ μακεδονικὰ τους ἄλογα δὲν ἄντεχαν τὴ βραχνή κραυγή τους κ’ ἔφευγαν πίσω τρομαγμένα.

……….Μὰ ἔφτασε πανωκεῖ τρέχοντας κ’ ἡ φάλαγγα τῶν ὑπασπιστῶν, ὁπότε χίμησαν ἐναντίον τους οἱ ἄλλοι ἐλέφαντες τῆς παράταξης κι ἄρχισε μάχη φονική!

……….Τὰ θηρία ἔσπαγαν τὶς πυκνὲς τάξεις κι οὐρλιάζοντας τοὺς ἔριχναν χάμω μὲ τὶς προβοσκίδες τους λακπατοῦσαν, τοὺς ξέσκιζαν μὲ τοὺς χαυλιόδοντες, καθὼς μὲ κάθε πληγὴ μάνιαζαν καὶ παραπάνω· οἱ Μακεδόνες ὅμως δὲν ὑποχώρησαν· διάλυσαν τὶς τάξεις τους καὶ πολέμαγαν μὲ τὰ πελώρια θηρία σὰ μονομάχοι-χωρίς βέβαια νὰ πετυχαίνουν ἄλλο ἀπ’ τὸ νὰ μὴν ἐξοντωθοῦν, μὴν ὑποχωρῶντας ὅμως κιόλας.

……….Παίρνοντας θάρρος, ἀπό τὴν προώθηση τῶν ἐλεφάντων, οἱ Ἰνδοί ἱππεῖς ξανασυμμαζεύονται καὶ ρίχνονται στοὺς Μακεδόνες ἱππεῖς· ἀλλά δυνατώτεροι ἐκεῖνοι, καὶ πιὸ ἐξασκημένοι, τοὺς παίρνουν φαλάγγι, καὶ ξαναγλύτωσαν μονάχα πίσω ἀπ’ τοὺς ἐλέφαντες. Τὸν Κοῖνο στ’ ἀναμεταξύ, τὸν ἔχουνε φέρει οἱ περιστάσεις τῆς μάχης νὰ ἑνωθῇ μὲ τὶς ἱππαρχίες τοῦ βασιλιᾶ, κ’ ἔτσι ξανασυγκροτημένο τὸ ἱππικό μπορεῖ ὅλο μαζὶ νὰ ἐνεργήσῃ· πέφτουν λοιπὸν μ’ὅλη τους τὴν ὀρμή στὸ ἰνδικό πεζικό, κ’ ἐκεῖνοι σπᾶν, φεύγουν ἄτακτοι, ἐνῶ καταπόδι τοὺς κυνήγαγαν οἱ ἱππεῖς· τέλος φτάνουν πάλι καὶ τοῦτοι μὲ μεγάλες ἀπώλειες νὰ καλυφθοῦν στοὺς μαχόμενους ἐλέφαντες.

……….Χιλιάδες ἔτσι συρρέαν καὶ συνωστίζονταν στὸ φρικιαστικό αὐτό πεδίο μάχης τῶν ἐλεφάντων φίλοι κ’ ἐχθροί σὲ πηχτὸ ματωμένο σύμπλεγμα, ὁ ἕνας πάνω στὸν ἄλλο· καὶ τὰ θηρία, χωρὶς κανέναν πιὰ τὰ περισσότερα νὰ τὰ ὁδηγῇ καὶ νὰ τὰ προστάζῃ, τρομαγμένα κ’ἐξαγριωμένα ἀπ’ τὸν ἀλαλαγμό τοῦ πολέμου, κι ἀπ’ τὶς πληγὲς τους μανιασμένα, ρίχναν χάμω καὶ καταπατοῦσαν ὅποιους βρίσκονταν κοντὰ τους, «δικοὺς» καὶ «ξένους»· οἱ Μακεδόνες ὅμως, ἔχοντας ἄνοιγμα πίσω τους, νὰ κινοῦνται ἐλεύθερα κατάντικρυ στοὺς ἐλέφαντες, ὑποχωροῦσαν ὅταν ἐκεῖνοι ὥρμαγαν, τοὺς ἀκόντιζαν καὶ τοὺς κυνηγοῦσαν μόλις ξαναγύρναγαν· ἐνῶ ἀναγκασμένοι νὰ μάχωνται ἀνάμεσά τους οἱ Ἰνδοί, μήτε νὰ κρυφτοῦν μήτε νὰ γλυτώσουν κατάφερναν.

……….Τέλος, λέγεται πὼς ὁ Πῶρος ποὺ διεύθυνε ἀγῶνα πάνω ἀπ’ τὸν πολεμικὸ του ἐλέφαντα, κατάφερε νὰ μαζέψῃ σαράντα ἀπλήγιαστα ἀκόμα ζῶα καὶ μ’αὐτά νὰ ὁρμήσῃ ν’ἀρπάξῃ τὴ νίκη· ὁ Ἀλέξανδρος τότε, στέλνει τοὺς τοξότες έναντίον του, καὶ τοὺς (Θρᾷκες) Ἀγριᾶνες μὲ τοὺς ἀκοντιστές ποὺ πολὺ ἐπιδέξια, ἄλλοτε ξέφευγαν σὰν τοὺς ὥρμαγαν οἱ ἐλέφαντες, ἄλλοτε τοὺς τόξευαν ἀπό μακρυά, καὶ τοὺς ὁδηγούς τους , κι ἄλλοτε τρύπωναν ἀνάμεσά τους καὶ τοὺς κόβαν μὲ τσεκούρια τὶς φτέρνες, ἔτσι ποὺ κάμποσα θηρία κυλιόντουσαν κιόλας ψοφῶντας στὸ χῶμα τὸ σπαρμένο νεκροὺς καὶ μισοπεθαμένους, ἐνῶ τ’ἄλλα σέρναν μανιασμένα τὰ βραχνά τους ἐκεῖνα τσιρίγματα καὶ ξαναχίμαγαν κατὰ τῆς πυκνῆς πιὰ φάλαγγας, ἀλλά χωρίς ἀποτέλεσμα γιατὶ τώρα δὲν τὰ φοβόντουσαν.

……….Στὸ μεταξὺ ὁ Ἀλέξανδρος μαζεύει πέρ’ ἀπ’τὸ πεδίο τῆς μάχης τὸ ἱππικό του ἐνῶ στὴν ἀποδῶ μεριὰ συγκλίνουν ὅλ’ οἱ ὑπασπιστές, ὁπότε προστάζει νὰ ριχτοῦν ὅλοι μαζὶ καταπάνω στοὺς περικυκλωμένους ἐχθρούς καὶ μὲ σύγχρονη διπλῆ ἐπίθεση νὰ συντρίψουν τὰ διαλυμένα πλήθη τους!.. Κανένας δὲ μποροῦσε πιὰ ν’ ἀντισταθῇ.

[ ] Σκοτώθηκαν κάπου 20.000 Ἰνδοί κι ἀνάμεσά τους δύο γιοὶ τοῦ Πώρου, ὁ ἄρχοντας Σπιτάκης, κι ὅλ’ οἱ ἀρχηγοί τοῦ πεζικοῦ καὶ τοῦ ἱππικοῦ μ’ ὅλους τοὺς ἡνίοχους καὶ τοὺς ἐλεφαντηλάτες· 3.000 ἄλογα καὶ πάνω ἀπό 100 ἐλέφαντες ἦταν ψόφιοι στὸ πεδίο τῆς μάχης, ἐνῶ 80 ζώγρησαν οἱ Μακεδόνες.

……….Ὁ βασιλιὰς Πῶρος, βλέποντας ἔτσι συντριμμένη πλέον τὴ δύναμή του, τοὺς ἐλέφαντές του ἐξουθενωμένους, τὸ στρατό του περικυκλωμένο κ’ ἐντελῶς διαλυμένο, γύρεψε νὰ πεθάνῃ ἐκεῖ πολεμῶντας· καὶ πολλὴ ὥρα τὸν φύλαγε ὁ χρυσός (;) του θώρακας κι ὁ πιστὸς του ἐλέφαντας, ὥσπου τὸν πέτυχε τέλος ἕνα βέλος στὸ δεξιό ὦμο· μὴ μπορῶντας πιὰ νὰ συνεχίσῃ νὰ πολεμάῃ καὶ μὲ τὸ φόβο μὴν πιαστῆ ζωντανὸς ἀπ’ τοὺς ἐχθρούς, στρίβει νάβγῃ ἀπό τὴ συμπλοκή!

……….Ὁ Ἀλέξανδρος ποὺ πολλὲς φορὲς τὸν εἶχε ξεχωρίσει στὴ μάχη πάνω, τὸν ψηλὸ γηραιὸ ἡγεμόνα τῶν Ἰνδῶν ἀπό τὸν καταστόλιστό του ἐλέφαντα νὰ προστάζῃ παντοῦ καὶ νὰ ἐμπνέῃ κ’ εἶχε θαυμάσει τὸ γενναῖο ἡγέτη, τρέχει ξοπίσω του, νὰ τοῦ σώσῃ τὴ ζωὴ, ἀλλά τότε σωριάζεται κάτω ἀπ’ τὰ πόδια τουὁ γέρο πιστὸς του Βουκεφάλας, τὸ πολεμικὸ του ἄλογο, κατάκοπο καὶ μὲ τὸ κάμμα τῆς ἡμέρας!

……….Στέλνει εὐθύς τὸν ἄρχοντα τῶν Ταξίλων, νὰ προλάβῃ τὸν Πῶρο πούφευγε! Μὰ μόλις εἶδ’ ἐκεῖνος τὸν παλιὸ του ἐχθρό, στρίβει καταπάνω του τὸν ἐλέφαντα καὶ μὲ τὴν στερνή του δύναμη τοῦ ρίχνει τ’ ἀκόντιό του ποὺ παρά τρίχα τὸ ξέφυγε ὁ ἄλλος, χάρη στὸ γοργό του ἄλογο!

……….Στέλνει ὁ Ἀλέξανδρος κι ἄλλους Ἰνδούς καὶ μαζὶ τὸν ἄλλωτε φίλο τοῦ Πώρου, τὸν ἄρχοντα Μερόη. Κατεξαντλημένος ὁ Πῶρος, ἀπ’ τὸ αἷμα πούχανε, καὶ διψῶντας τρομερά, τὸν ἄκουσε μὲ ἀπάθεια…κ’ ὕστερα ὁ ἐλέφαντας γονάτισε, καὶ μὲ τὴν προβοσκίδα του ἀπόθεσε τὸ βασιλιὰ στὴ γῆ.

……….Κι ἀφοῦ ἤπιε καὶ συνῆλθε, ζήτησε τοῦ Μερόη νὰ τὸν πάῃ στὸν Ἀλέξανδρο… Ὅπως τὸν εἶδ’ ἐκεῖνος ἀπό μακρυά, κάλπασε, μὲ κάποιους φίλους του, νὰ τὸν προϋπαντήσῃ…Κ’ ὕστερα ἀπ’ τὰ πρῶτα χαιρετιστήρια λόγια, τὸν ρώτησε λέν’ ὁ Ἀλέξανδρος, πῶς θέλει νὰ τοῦ φερθῇ ; Κι ὁ Πῶρος τοῦ ἀπάντησε : – Βασιλικά ! Κ’ ἐπειδή ὁ Ἀλέξανδρος τοῦπε: – Αὐτό θὰ τὸ κάνω γιὰ μένα ! Ἐσύ ὅμως, γιὰ σένα, ὅ,τι θὲς γύρεψέ μου! ἐκεῖνος ἀποκρίθηκε πώς: Ὅλα εἶναι μέσα σ’ αὐτό!

……….Βασιλικὰ πράγματι φέρθηκε ὁ Ἀλέξανδρος στὸ νικημένο κ’ ἡ μεγαλοψυχία του ἦταν κι ἡ σωστότερη πολιτική…


Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»

Αφήστε μια απάντηση