ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ-09 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

9 Σεπτεμβρίου

337.—Το μοίρασμα τής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας μεταξύ των γυιών τού Μεγάλου Κωνσταντίνου. Οι τρείς γυιοί τού Μ. Κωνσταντίνου συγκεντρώθηκαν στην Παννονία και αποφάσισαν ποιά τμήματα τής Αυτοκρατορίας θα διοικούσαν. Ο Κωνστάντιος  Β΄ (333-361), δευτερότοκος γυιός τού Μεγάλου Κωνσταντίνου, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας τού Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους στο οποίο συμπεριλαμβανόταν η σημερινή Ελλάδα και όλη η περιοχή τής Θράκης. Ο πρωτότοκος γυιός τού Μεγάλου Κωνσταντίνου –από την Φαύστα-, Φλάβιος Κλαύδιος  Κωνσταντίνος Β΄, ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας τού Δυτικού, κυβερνώντας τις Γαλατία, Βρετανία και Ισπανία, από το 334-340. Ο τρίτος γυιός, ο Κώνστας, όριζε την Ιταλία, την Αφρική και την Ιλλυρία. Αργότερα ο πρωτότοκος Κωνσταντίνος Β΄, υπαναχωρώντας στα κοινώς συμφωνηθέντα, εισέβαλε στην Ιταλία όπου και σκοτώθηκε, αφήνοντας τον αδελφό του Κώνστα μόνο κύριο σε όλη την Δύση. Ο δευτερότοκος, Κωνστάντιος Β΄ και Αυτοκράτορας τού Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους, ήταν οπαδός τής αιρέσεως τού Αρείου και πολέμησε με πάθος την Ορθοδοξία. Σε Σύνοδο δε που συγκάλεσε στο Ρίμινι (359 μ.Χ.), ανακήρυξε τον Αρειανισμό επίσημο δόγμα τής Αυτοκρατορίας.

384.—Ημερομηνία γεννήσεως τού Αυτοκράτορα τής Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και γυιού τού Θεοδόσιου Α΄, Ονώριου. Η βασιλεία τού Ονώριου, ο οποίος ανέβηκε στον θρόνο όταν ήταν ακόμη ανήλικος, συνέπεσε με μία ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο γιά την Αυτοκρατορία, όταν τα κύματα των βαρβάρων εισέβαλαν από παντού και ήταν πλέον φανερή η επικράτηση τού γερμανικού στοιχείου στην δυτική Ευρώπη.Το εντυπωσιακότερο συμβάν κατά την βασιλεία τού Ονώριου, ήταν οι πρωτοφανείς σφαγές, λεηλασίες και καταστροφές που προκάλεσε το πέρασμα των βαρβάρων τού Αλάριχου από την Ελλαδική χερσόνησο μέχρι την Σπάρτη, και οι σφαγές και λεηλασίες τής Ρώμης.

780.—Μετά τον θάνατο τού Λέοντα Δ΄ Ίσαυρου, αναγορεύτηκε αυτοκράτορας ο γυιός του Κωνσταντίνος ΣΤ΄ σε ηλικία μόλις δέκα ετών· παρέμεινε στον θρόνο μέχρι τις 15 Αυγούστου τού 797, όταν μετά την Στάση τού Σταυράκιου, η οποία οργανώθηκε με την ενθάρρυνση και τής μητέρας του Ειρήνης, συνελήφθη και τυφλώθηκε στην αίθουσα τής πορφύρας τού Παλατιού. Η εξουσία περιήλθε πλέον στην βασιλομήτορα Ειρήνη την Αθηναία. Η Ειρήνη αποτελεί το πρώτο παράδειγμα γυναίκας στην Ιστορία τού Βυζαντίου, η οποία διοίκησε έχοντας πλήρη ελευθερία κατά την άσκηση τής ανώτατης εξουσίας. Υπήρξε απόλυτη μονάρχης, εκπροσωπώντας έναν νεωτερισμό που ήταν αντίθετος με τις κοσμικές παραδόσεις τής Αυτοκρατορίας. Σημειωτέον ότι στα επίσημα στοιχεία και διατάγματα, δεν ονομάζεται «Αυτοκράτειρα» αλλά «Ειρήνη ο πιστός Αυτοκράτωρ».

923.—Ο τσάρος των βούργαρων Συμεών, συναντάται με τον  Αυτοκράτορα τής Ρωμανίας Ρωμανό Α΄ Λεκαπηνό μπροστά στα τείχη τής Κωνσταντινουπόλεως, γιά την συνομολόγηση ειρήνης. Η συνάντηση αυτή υπήρξε άκαρπη. Έναν χρόνο μετά, τον Νοέμβριο τού 924, ο Συμεών και ο Ρωμανός θα ξανασυναντηθούν. Η σκηνή τής συναντήσεώς τους διατηρήθηκε γιά πολύ χρόνο στην μνήμη των σύγχρονων και των μεταγενεστέρων και εμπλουτίστηκε με θρύλους. Ο Ρωμανός, «[…] τ σεπτν τς περαγίας Θεοτόκου τεθησαύρισται μοφόριον, κα τοτο κεθεν […]  νελόμενος  κα σπερ τιν θώρακα διάρρηκτον περιβαλλόμενος κα τν πίστιν, τν ες τν μωμον Θεοτόκον οα περικεφαλαίαν τινα περιθέμενος, ξεισι το ναο, πλις σφαλέσι περιφραξάμενος….». Στην συνέχεια, απευθυνόμενος στον βούργαρο ηγεμόνα, είπε: «[…] κήκοά σε θεοσεβ νθρωπον ντα κα Χριστιανν πάρχειν ληθινόν, βλέπω δ τ ργα μηδαμς τος λόγοις συμβαίνοντα. διον μν γρ θεοσεβος νδρός κα Χριστιανο, τ τν ερήνην γαπν κα τν γάπην σπάζεσθαι, επερ Θες γάπ κα στι κα λέγεται, σεβος δ κα πίστου τ χαίρειν σφαγας κα αμασιν δίκως κχεομένοις….»Ο Συμεών μετά από αυτή την συνάντηση δεν επιχείρησε άλλη επιδρομή κατά τής Αυτοκρατορίας. Αρκέστηκε μόνον να αυτοαποκαλείται «βασιλεύς Ρωμαίων» ή «βασιλεύς βουλγάρων και Ρωμαίων», χωρίς ποτέ να τού αναγνωριστεί ο τίτλος από την Ρωμανία.

955.—Ἄφιξις στὴν Βασιλεύουσα τῆς Μεγάλης Δούκισσας τοῦ Κιέβου, Ὅλγας. Ἡ ἀρχόντισσα τῆς Ῥωσίας Ὅλγα τοῦ Κιέβου (Ἔλγα), ἔγινε δεκτὴ ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπου ὑπέβαλε τὸ αἴτημά της νὰ λάβῃ τὸ Ἅγιο Βάπτισμα. Εἶναι ἡ πρώτη ἀπὸ τοὺς Ῥώσους ἡγεμόνες ποὺ ἀσπάστηκε τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστη. Ἡ Μεγάλη Δούκισσα Ὅλγα ἔφτασε στὰ ἀνάκτορα συνοδευόμενη ἀπὸ τὶς ἀρχόντισσες συγγενεῖς της, τοὺς πιὸ καλοὺς ὑπηρέτες, τοὺς ἀποκρισιάριους (πρεσβευτὲς) τῆς Ῥωσίας, καὶ τοὺς Ῥώσους ἐμπόρους ποὺ κατοικοῦσαν στὴν Κωνσταντινούπολη. Ἡ Ὅλγα ἦταν σύζυγος τοῦ Ἰγκόρ καὶ μητέρα τοῦ τέταρτου ἡγεμόνα τῶν Ρώσων, Σβιατοσλάβου. Ὡς ἐπίτροπος τῆς ἐξουσίας ὅσο ὁ γυιὸς της ἦταν ἀνήλικος, ἔδειξε σκληρὴ ἀποφασιστικότητα, ἐκδικούμενη τὸν θάνατο τοῦ συζύγου της καὶ σπάνιες ἡγετικὲς ἱκανότητες γιὰ γυναῖκα τῆς ἐποχῆς. Βαπτίστηκε ἀπὸ τὸν Πατριάρχη Θεοφύλακτο καὶ λέγεται ὅτι ἔλαβε τὸ ὄνομα Ἑλένη (Елена) πρὸς τιμὴν τῆς Ἁγίας Ἑλένης, μητέρας τοῦ Αὐτοκράτορα Μεγάλου Κωνσταντίνου. Στὴν Ῥωσία συνέχισε νὰ ὀνομάζεται Ἕλγα. Ἡ Μεγάλη Δούκισσα ἁγιοποιήθηκε τὸ 1547. Μέχρι ὅμως τὸν πλήρη ἐκχριστιανισμὸ τῶν Ῥώσων, θὰ περάσουν ἀρκετὰ χρόνια, κατὰ τὴν διάρκεια τῶν ὁποίων οἱ ἐπιθέσεις τους κατὰ τῆς Αὐτοκρατορίας δὲν σταμάτησαν. Ὅπως δὲν σταμάτησαν καὶ οἱ ἱεραποστολικὲς προσπάθειες τῆς Αὐτοκρατορίας. Μὲ τὸν ἐκχριστιανισμὸ τῶν Ῥώσων μιὰ τεράστια ἔκταση ἐντάχθηκε στὴν σφαίρα ἐπιρροῆς τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοῦ Ῥωμαίϊκου πολιτισμοῦ καὶ βεβαίως ἐπηρεάστηκε καθοριστικὰ ἡ νοοτροπία καθὼς καὶ ὁ πνευματικὸς καὶ ὑλικὸς πολιτισμὸς τους. (Ἡ περιγραφὴ τῆς ὑποδοχῆς καὶ διαμονῆς τῆς Μεγάλης Δούκισσας στὴν Βασιλεύουσα μὲ ὅλο τὸ ἐθιμοτυπικό, ἔχει καταγραφεῖ στὸ δεύτερο βιβλίο τῆς «Περί Βασιλείου Τάξεως»· συντάχθηκε ἀπὸ τὸν Αὐτοκράτορα Κωνσταντῖνο Ζ΄ Πορφυρογέννητο  – ἤ γιὰ λογαριασμὸ του – στὰ μέσα τοῦ 10ου αἰῶνα. Πρόκειται γιὰ ἕνα συμπίλημα ἀρχαϊκῶν ἀλλὰ καὶ σύγχρονων τοῦ Πορφυρογέννητου τελετουργικῶν τυπικῶν τῆς Αὐλῆς.)

1398.—Πεθαίνει ο βασιλιάς τής Κύπρου Ιάκωβος Α΄, τον οποίο και θάπτουν στην εκκλησία τού Αγίου Δομίνικου στην Λευκωσία.

1570.—Οι οθωμανοί τού Μουσταφά Πασά συνεχίζουν να λεηλατούν την Λευκωσία μετά την άλωσή της, και την τελική επικράτησή τους σε ολόκληρη σχεδόν την Κύπρο. Η λεηλασία εξακολούθησε  επί τρείς ολόκληρες ημέρες. Ο αριθμός των νεκρών τής πρώτης μέρας λέγεται ότι ξεπέρασε τις 20.000. Στις 15 Σεπτεμβρίου, ημέρα Παρασκευή, ο Μουσταφά πασάς ανάπεμψε ευχαριστήρια στον Αλλάχ μέσα στην φραγκική μητρόπολη. Έναν χρόνο μετά, κυριεύτηκε και η Αμμόχωστος.

1685.—Μετά από έναν μήνα πολιορκίας, οι τούρκοι τού Χασάν αγά παραδίδουν το φρούριο Ζαρνάτα στούς Μανιάτες. 

1687.—Ο στόλος των Ενετών καταπλέει στον Πειραιά. Στα 1686 οι Αθηναίοι είχαν στείλει κρυφά στην Κόρινθο αντιπροσωπεία, και προσκάλεσαν τον Φραγκίσκο Μοροζίνι να καταλάβει την Αθήνα, διαβεβαιώνοντάς τον ότι θα τον συνδράμουν με τρόφιμα και πολεμιστές. Στις 26 Σεπτεμβρίου τού 1687, θα συμβεί το έγκλημα τής ανατινάξεως τού Παρθενώνα από τις βόμβες τού Μοροζίνι, υπό τις ζητωκραυγές των στρατιωτών του.

1707.—Εντείνεται η ηφαιστειακή δραστηριότητα στην Θήρα, όταν το νησί το οποίο αναδύθηκε στις 23 Μαΐου (ως ενεργό ηφαίστειο) ενώθηκε με ένα παρακείμενο, από το οποίο προεξείχαν 60 ενεργοί κρατήρες. Από αυτούς τους 60 κρατήρες, οι τέσσερεις ξερνούσαν συνεχώς φωτιά και πυρακτωμένους βράχους.

1807.—Ο νέος Διοικητής τής Επτανήσου, Γάλλος Μπερτιέ, καταλύει το Σύνταγμα τής Επτανήσου Πολιτείας τού 1803, και μαζί με αυτό την αυτονομία τού επτανησιακού κράτους. Προηγήθηκε η Συνθήκη τού Τιλσίτ μεταξύ Ρώσων και Μεγάλου Ναπολέοντα.

1821.—«Μάχη ἔξω τῶν Πατρῶν ἐν τῇ θέσει Σαραβάλι καὶ φυγὴ Ἑλλήνων ἀρχηγηθέντων ὑπὸ τῶν Πετμεζαίων καὶ Κουμανιωτῶν κατὰ Ἰσοὺφ Σελὴμ πασᾶ.» Έξω από την Πάτρα, στην θέση Σαράβαλι, έγινε μάχη μεταξύ Ελλήνων και τούρκων. Την μάχη κέρδισαν οι τούρκοι.

.—«Μάχη ἐν τῷ μετοχίῳ τοῦ μοναστηρίου Ὀμπλοῦ τοῦ Δήμου Φαρῶν τῶν Πατρῶν καὶ φυγὴ Ἑλλήνων στρατηγηθέντων ὑπὸ Σισίνη κατὰ Ἰσοὺφ Σελὴμ πασᾶ.» Στο μετόχιο τού μοναστηριού Ομπλού, από την Πάτρα, οι τούρκοι επιτέθηκαν εναντίον των Ελλήνων και τούς έτρεψαν σε φυγή. Όμως στις 9 Μαρτίου τού 1822 θα επαναληφθεί η μάχη, και παρ’ όλες τις δυσκολίες οι Έλληνες θα νικήσουν με αρχηγό τον Γέρο τού Μοριά.  (Οι αλβανόφωνοι τής περιοχής ονόμαζαν το μοναστήρι τής Όμπιλ Παναγίας, δηλαδή τής Γλυκειάς Παναγίας ή τού Ομπλού, όπως επικράτησε.)

.—«Μάχη 1 ὥραν ἔξω τῶν Πατρῶν ἐν τῇ θέσει Πουρναρόκαστρον καὶ φυγὴ Ἑλλήνων, ὧν ἡγεῖτο ὁ Ἀ. Ζαΐμης κατὰ Ἰσούφ Σελὴμ πασᾶ.»

.—«Ὁ Γεώργιος Ὀλύμπιος θέσας πῦρ εἰς τὴν ἐντὸς τοῦ Κωδωνοστασίου τοῦ μοναστηρίου Σέκου τῆς Μολδαυίας ὑπάρχουσαν πυρίτιδα ἀνετινάχθη μετὰ τῶν ὀπαδῶν του εἰς τὸν ἀέρα.» Ο Γεωργάκης Ολύμπιος την τελευταία μέρα τής πολιορκίας τής Μονής Σέκου από τις πολυάριθμες τουρκικές δυνάμεις, διαπίστωσε ότι η συνέχιση τής αντιστάσεως ήταν μάταιη· ευρισκόμενος στο κωδωνοστάσιο τής Εκκλησίας, φώναξε τότε στους συντρόφους του: «Εγώ θα καώ, ‘σείς αν θέλετε φύγετε, θα σάς ανοίξω εγώ την πόρτα». Οι περισσότεροι, όμως, προτίμησαν να πεθάνουν μαζί του. Ο Ολύμπιος πυροβόλησε τότε ένα βαρέλι με πυρίτιδα και το κωδωνοστάσιο ανατινάχθηκε αμέσως, θάβοντας κάτω από τα ερείπια Έλληνες και τούρκους. Τριάντα τρείς Έλληνες που βρίσκονταν σε άλλα σημεία τής Μονής, εξήλθαν ξιφήρεις και κατόρθωσαν να περάσουν ανάμεσα από τις τουρκικές φάλαγγες και να φτάσουν στην Τρανσυλβανία. Όσοι επέζησαν και αιχμαλωτίστηκαν, σφαγιάστηκαν στην αυλή τής Μονής, ο δε Φαρμάκης, ο οποίος είχε την ατυχία να σωθεί από την ανατίναξη τού κωδωνοστασίου, οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και θανατώθηκε μετά από πολλά βασανιστήρια.

1825.—Οι Έλληνες φρουροί τού Μεσολογγίου καταστρέφουν χαρακώματα των τούρκων πολιορκητών. «Καταστροφὴ προχωμάτων Μεχμὲτ Ρεσὶτ πασᾶ Κιουταχῆ ἔξω τοῦ Μεσολογγίου ὑπὸ τοῦ ὑπονομευτοῦ Π. Σωτηροπούλου.»

1826.—Ο Μακρυγιάννης νικά τον Κιουταχή στην Αθήνα, και κυριεύει τουρκική αμυντική τάφρο.

1833.—Αρχίζει κατόπιν παραινέσεως τού Μέττερνιχ, η Διάσκεψη τού Μύνχενγκρετς (Τσεχοσλοβακία), κατά την οποία έλαβαν μέρος η Ρωσία, η Αυστρία και η Πρωσία. Μεταξύ άλλων, διακηρύσσεται εκ νέου η επέμβαση των Μεγάλων Δυνάμεων γιά την καταστολή στασιαστικών κινημάτων (έτσι κατονόμαζε την Ελληνική Επανάσταση ο αργυρώνητος από τους τούρκους), ενώ αναγνωρίζεται η Ρωσοτουρκική Συνθήκη τού Χουνκιάρ Ισκελεσί (βλ. 8/7ου). Η Διάσκεψη θα λήξει στις 19 τού μήνα.

1846.—(21/9 ν. ημ.) Σὰν σήμερα πραγματοποιοῦνται τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ἀστεροσκοπίου Ἀθηνῶν. Τὸ νεοκλασικὸ κτήριο θεμελιώθηκε κατὰ τὴν διάρκεια ἐκλείψεως ἡλίου στὶς 26 Ἰουνίου /8 Ἰουλίου 1842. Ἀναγέρθηκε χάρις στὴν δωρεᾶ τοῦ ὁμογενή ἐπιχειρηματία τῆς Βιέννης, βαρώνου Γεώργιου Σίνα, ὁ ὁποῖος χρηματοδότησε καὶ τὸν ἐξοπλισμὸ του μὲ αὐστριακῆς προελεύσεως μηχανήματα καὶ ὄργανα. Ἡ ἐπιλογή τῆς χωροθετήσεώς του στὸν Λόφο τῶν Νυμφῶν, συνδέεται μὲ τὸν θρῦλο ὅτι ἀπό τὸ σημεῖο ἐκεῖνο ἔκανε τὶς παρατηρήσεις του ὁ Ἀθηναῖος ἀστρονόμος Μέτων τὸν 5ο αἰῶνα π.Χ.

1850.—Ενώ ο Όθωνας βρίσκεται στο εξωτερικό, η Αμαλία που εκτελεί χρέη αντιβασιλέα, διαλύει την Βουλή και προκηρύσσει εκλογές.

1852.—Ημερομηνία γεννήσεως τού ανθρώπου των γραμμάτων και των τεχνών, Μπάμπη Άννινου. Ο λογοτέχνης και ευθυμογράφος Άννινος, βραβευμένος από την Ακαδημία Αθηνών, γεννήθηκε στο Αργοστόλι τής Κεφαλλονιάς και πέθανε στην Αθήνα (23/5/1934).

1888.—Μία νέα ισχυρή σεισμική δόνηση εντάσεως 6,2 τής κλίμακας Ρίχτερ, προκαλεί καταστροφές στο Αίγιο. Πάμπολλοι μετασεισμοί ακολούθησαν τις επόμενες δέκα πέντε μέρες, ολοκληρώνοντας καταστροφές και ζημιές σε πολλά χωριά, αλλά και την ίδια την πόλη τού Αιγίου.

1897.—Ο Ελληνικός στόλος βομβάρδισε και στην συνέχεια πυρπόλησε  τις τούρκικες αποθήκες πολεμοφοδίων που βρίσκονταν στην Σκάλα Λεπτοκαρυάς (κοντά στον Πλαταμώνα).

1905.—Οι αιμοδιψείς βούργαροι δολοφονούν με πιστόλι τον προύχοντα τού Πετριτσίου, Δημήτριο Φίλιππου. Η Μακεδονία πλημμυρίζει κυριολεκτικά στο αίμα.

1906.—Ἀλβανίζοντες καὶ ὀπαδοί τῆς ῥουμανικῆς προπαγάνδας, δολοφόνησαν σὲ ἐνέδρα τὸν Μητροπολίτη Κορυτσᾶς Φώτιο. Ὁ θάνατός του συγκλόνισε τὸ πανελλήνιο καὶ ἡ συγκίνηση τῶν κατοίκων τῆς Κορυτσᾶς ἦταν ἀπερίγραπτη κατὰ τὴν ὥρα τῆς κηδείας του, ἡ ὁποία τελέστηκε ἀπό τοὺς μητροπολίτες, Καστοριᾶς Γερμανὸ Καραβαγγέλη καὶ Δυρραχίου Προκόπιο, στὶς 12 Σεπτεμβρίου, μὲ συμμετοχὴ δεκάδων ἱερέων καὶ χιλιάδων Ἑλλήνων τῆς πόλεως. Ὁ Πόντιος ἀπό τὴν Κερασοῦντα ἐθνομάρτυρας ἱεράρχης, Φώτιος (κατὰ κόσμο Ἡλίας Καλπίδης), ἦταν θῦμα τοῦ Μακεδονικοῦ Ἀγῶνα. Ὅταν ἡ ῥουμάνικη προπαγάνδα, ὑποβοηθούμενη ἀπό τὴν ἀλβανική, προσπάθησε νὰ καταγράψῃ τοὺς Ἕλληνες ὡς «ἀρναούτ» καὶ ὄχι ὡς «ῥοῦμ», μὲ σκοπὸ τὴν ἀλλοίωση τοῦ πληθυσμοῦ, ἀποσκοπῶντας νὰ δείξῃ στὶς ἀλλοδαπές Δυνάμεις ὅτι ὁ πληθυσμὸς ἦταν ἀλβανορωμουνικός καὶ ὅτι οἱ Ἕλληνες ἦταν μιὰ μειοψηφία, ἡ ἀντίδραση τοῦ Φώτιου ἦταν ἐντονότατη. Ὁ Γερμανὸς φιλόσοφος καὶ καθηγητὴς στὸ πανεπιστήμιο τῆς Ἰένας Γκέσλορ, γνώρισε τὸν Φώτιο καὶ  σὲ σύγγραμμά του σημείωσε πὼς τέτοιο ἄντρα, μὲ τόση βαθιὰ μόρφωση, τέτοιο ἦθος καὶ τόση ἀποφασιστικότητα, δὲν εἶχε συναντήσει.

1907.—Κατά την δεύτερη ημέρα τής παρουσίας τού Μακεδονομάχου Εμμ. Κατσίγαρη στο χωριό Μπέρνικ, συνέβη ένα πανέμορφο γεγονός. Ο θρυλικός Κρήτας, εκτός τού ότι κατάφερε να πείσει τους κατοίκους να αποποιηθούν το Σχίσμα και να επανέλθουν στην Ορθοδοξία, κάλεσε ιερέα από το γειτονικό χωριό Ψαίνιστα και έγινε ανάδοχος σε όλα τα αβάπτιστα βρέφη τού χωριού! Μαζί με τον Ιερέα ήλθε και ο συντοπίτης του Πέτρος Δραγάτης με την αβάπτιστη κορούλα του, την οποία όμως βάπτισε ο Μακεδονομάχος από την Δαμασκηνιά, Χαράλαμπος Μιτσελέτος. Ακριβώς το ίδιο είχε επαναλάβει ο αρχηγός πριν κάποιες ημέρες στο χωριό ΡάπεσιΡάπτσι), με έξι βρεφούδια, όπου κι’ εκεί έφερε ιερέα από άλλο χωριό. Ακολούθησε ολοήμερο γλέντι, στο οποίο κάλεσε και κατάφερε να μεταστρέψει επίσης τους μέχρι εκείνη την στιγμή βουργαρόφρονες Γιώργο και Στογιάννη Μαϊκόφτση.

.—Οι βούργαροι συνεχίζουν να κατασφάζουν αθώους πληθυσμούς στην Μακεδονία.

1912.—Οι Έλληνες διαδηλώνουν κατά τής οθωμανικής αυτοκρατορίας γιά τις διώξεις των ομογενών στις περιοχές της. Αίτημά τους, η αυτοδιάθεση των Ελλήνων ομογενών.

1913.—Ὁ Στέφανος Δραγούμης παραιτήθηκε ἀπὸ τὴν θέση τοῦ Γενικοῦ Διοικητή Μακεδονίας, λόγῳ τῆς ἀναγνωρίσεως ἀπὸ τὸν πρωθυπουργὸ Ἐλ. Βενιζέλο ὑπάρξεως ὑποτιθέμενης «ῥουμανικῆς μειονότητας». Ἡ προσπάθεια τῆς Ῥουμανικῆς κυβερνήσεως τὸν Μάρτιο τοῦ 1913 στὴν διάσκεψη τοῦ Λονδίνου, νὰ ἀποτελέσουν τὰ βλαχικὰ χωριὰ Γράμμου, Πίνδου ἕνα αὐτόνομο κρατίδιο μὲ εἰδικὰ προνόμια, τὸ ὁποῖο θὰ ἐνσωματωνόταν στὸ νεοσύστατο ἀλβανικὸ κράτος, δὲν εἶχε ἐπιτυχία. Ἡ πρόταση αὐτὴ δὲν ἔγινε δεκτή, ἀλλὰ στὸ περιθώριο τῆς Συνθήκης τοῦ Βουκουρεστίου ὁ Βενιζέλος, μὲ ἐπιστολὴ του στὸν Ῥουμάνο πρωθυπουργό, ἀναγνώρισε τὴν ὕπαρξη «ῥουμανικῆς μειονότητας». Ἐξ αἰτίας αὐτῆς τῆς ἀναγνωρίσεως, ὁ Στέφανος Δραγούμης παραιτήθηκε ἀπὸ τὴν θέση τοῦ Γενικοῦ Διοικητὴ Μακεδονίας στὶς 9 Σεπτεμβρίου 1913, ἐξηγῶντας ἐγγράφως τοὺς λόγους ποὺ τὸν ὥθησαν στὴν ἐνέργεια αὐτή.

1916.—Ὅλοι οἱ βούργαροι καὶ οἱ τοῦρκοι κάτοικοι τῆς Ἀνατολικῆς Μακεδονίας, βοηθούμενοι ἀπό τὸν βουργάρικο στρατό, κλέβουν, λεηλατοῦν καὶ σκοτώνουν τοὺς Ἕλληνες κατοίκους, οἱ ὁποῖοι πρό τοῦ κινδύνου, φεύγουν πρὸς Καβάλα καὶ ἀπό ἐκεῖ στὴν Θάσο.

.—Οι άθλιοι αλλά και κατοχικοί δήθεν «Σύμμαχοι» τής ΑΝΤΑΝΤ καταλαμβάνουν όλες τις ταχυδρομικές και τηλεγραφικές υπηρεσίες τής χώρας, αποκόπτοντας κάθε δυνατότητα επικοινωνίας.

.—Την ίδια ημέρα, καταγράφονται αθρόες προσχωρήσεις στο στρατιωτικό πραξικόπημα τού Ελευθέριου Βενιζέλου («Κίνημα Εθνικής Άμυνας»), το οποίο προωθούν οι δήθεν «Σύμμαχοι» και λίγο αργότερα θα το ορίσουν ως «νόμιμη» κυβέρνηση.

1917.—Οι βασιλικοί κήποι διαρρυθμίζονται και αποδίδονται στην χρήση τού κοινού.

1918.—Το Ελληνικό σύνταγμα Γαργαλίδη μάχεται εναντίον των Γερμανοβούργαρων στην Σερμενλή Μακεδονίας.

.—Η XIV Μεραρχία, υπό τον Υποστράτηγο Ιωάννη Ορφανίδη, νικά τους Γερμανοβούργαρους στην μάχη τής Βρέμιτσας και τους καταδιώκει στην κοιλάδα τής Στρώμνιτσας.

1919.—Ο Ελληνικός στρατός στην Μικρά Ασία δέχεται επιθέσεις περιπόλων.

1920.—Ο Ελληνικός στρατός στην Μικρά Ασία δρα με περιπόλους εναντίον των τούρκων.

1921.—Μετά την απόφαση γιά διακοπή τής πορείας προς Άγκυρα, οι Ελληνικές δυνάμεις τής Στρατιάς Μικράς Ασίας συνεχίζουν την σύμπτυξή τους στην γραμμή Δορυλαίου-Αφιόν. Αναλυτικότερα:

.—Η Ι Μεραρχία τού Α΄Σώματος Στρατού έφτασε στο Χαμιντιέ και στάθμευσε κοντά στο Στρατηγείο τού Σώματος, ενώ οι ΙΧ και Χ Μεραρχίες αποχώρησαν από το Α΄Σ.Σ. και επανήλθαν στα οικεία τους Σώματα.

.—Τα Β΄και Γ΄ Σώματα Στρατού συνεχίζοντας την πορεία τους προς Δυσμάς, εισήλθαν στο εσωτερικό τής αμυντικής τοποθεσίας. Το Γ΄Σ.Σ. διέθεσε στον τομέα βορείως τού Πουρσάκ την ΙΙΙ Μεραρχία, ενώ η VII Μεραρχία στάθμευσε ως εφεδρεία κοντά στο χωριό Μπαχτσετζίκ. Μετά την διάλυση τού Μικτού Αποσπάσματος Μιχαλίτς, το 16ο Σύνταγμα Πεζικού κινήθηκε προς την περιοχή που βρίσκεται νοτιοανατολικά τής λίμνης Ασκανίας, γιά να ενωθεί με την ΧΙ Μεραρχία στην οποία ανήκε.

1922.—Ο υπουργός των Εξωτερικών τής Ιταλίας, καταγγέλει την προηγηθείσα Ελληνο – Ιταλικής Συμφωνία Βενιζέλου – Τιτόνι, η οποία αφορά και τα Δωδεκάνησα. Ο κακόδοξος δήλωσε στον Πρεσβευτή τής Ελλάδος Μεταξά τα εξής: «Επειδή προσεγγίζει η σύγκλησις Συνδιασκέψεως προς κανονισμόν τού Ανατολικού Ζητήματος επί τη βάσει νέας καταστάσεως ουσιωδώς διαφόρου προς την καθορισθείσαν υπό τής Συνθήκης των Σεβρών, η Ιταλική Κυβέρνησις επιθυμεί να γνωστοποιήσει εις την Ελληνικήν Κυβέρνησιν ότι η Ιταλία θεωρεί εκπτώτους τις ειδικές μετά τής Ελλάδος Συμφωνίες περί των Δωδεκανήσων…» Και συνεχίζει: « … αν εξεδηλούτο διάθεσις περί παραχωρήσεων των νήσων εις την Ελλάδα, τούτο θα εξέθετε τον Ελληνικόν πληθυσμόν αυτών εις την τουρκικήν βίαν και εκδίκησιν…» Να μάς ευεργετήσουν ήθελαν οι άνθρωποι…

.—(π.ημ) Συγκροτήθηκε στην Χίο τριμελής επιτροπή υπό τον Συνταγματάρχη Πλαστήρα, ο οποίος θεώρησε ότι επί κεφαλής τού πραξικοπήματος έπρεπε να τεθεί ο Διοικητής τής ΙΙ Μεραρχίας, Συνταγματάρχης Γονατάς. Αυτός δέχτηκε την αρχηγία υπό τον όρο ότι θα εζητούντο: 1. Η παραίτηση τού Βασιλέα Κωνσταντίνου υπέρ τού Διαδόχου. 2. Η άμεση διάλυση τής Εθνοσυνελεύσεως. 3. Ο σχηματισμός κυβερνήσεως η οποία θα ενέπνεε εμπιστοσύνη στις Δυνάμεις Συνεννοήσεως (ΑΝΤΑΝΤ) και κατόπιν διενέργεια εκλογών, με τις οποίες ο λαός θα αποφάσιζε γιά το πολίτευμα. 4. Η άμεση ενίσχυση τού στρατού στην Θράκη.

.—(π.ημ.)Συμφωνία των Συμμάχων στο Παρίσι γιά εκχώρηση τής Ανατολικής Θράκης στην τουρκία (συζητήσεις Πουανκαρέ και Λόρδου Κώρζον).

.—(ν.ημ.)Τὰ πρῶτα κεμαλικὰ τμήματα ἔκαναν τὴν ἐμφάνισή τους στὴν Σμύρνη μεταξὺ 10 καὶ 11 τὸ πρωί. Ὀργανώνονται μεγάλης ἐκτάσεως σφαγὲς κατὰ τῶν Ἑλλήνων καὶ τῶν Ἀρμενίων. Δολοφονοῦνται περίπου 150.000 ἄτομα.

1923.—Η χώρα μας κάνει δεκτή την απόφαση τής Πρεσβευτικής Διασκέψεως των Παρισίων γιά δικαίωση των αιτημάτων τής Ιταλίας, στην υπόθεση Τελλίνι. Όπως όμως προέκυψε από την έρευνα, τελικά οι δολοφόνοι των μελών τής ιταλικής επιτροπής ήταν μέλη αλβανικής συμμορίας. Παρ’ όλο που οι πραγματικοί δολοφόνοι βρέθηκαν, η πραξικοπηματική κυβέρνηση Πλαστήρα αποδέχτηκε τους βαρύτατους όρους που έθεσαν οι Ιταλοί γιά να αποχωρήσουν από τα καταληφθέντα νησιά μας, Κέρκυρα, Παξούς και Αντίπαξους. Το κόστος που είχαμε από την τρομερή αυτή αδικία των βάρβαρων αλλοδαπών, ήταν τεράστιο και πολύπλευρο.

1925.—Συλλαμβάνεται ο ιδιοκτήτης τής εφημερίδας “Σκρίπ” γιά παραβίαση τού λεγόμενου “κατοχυρωτικού”.

1926.—Εν’ όσω συνεχίζει η δίκη τού Θεόδωρου Πάγκαλου, ο Γεώργιος Κονδύλης διενεργεί προσπάθειες διαλύσεως των Ταγμάτων τής λεγόμενης «Δημοκρατικής Φρουράς» τού απερχόμενου δικτάτορα. Από τις συρράξεις των Αρχών με τα Τάγματα των Βασίλειου Ντερτιλή και Ναπολέοντα Ζέρβα, στις οποίες μάλιστα έλαβαν μέρος και απλοί πολίτες, διαβάζουμε (από την εφημερίδα «Σκριπτ») ότι τα θύματα σε τραυματίες και νεκρούς έφτασαν τα 350. Μέσα στην πρωτεύουσα συνέβησαν κανονικές ένοπλες συρράξεις.

1929.—Οἱ ἐφημερίδες τῆς ἐποχῆς γνωστοποιοῦν τὸν «θρασύτατο ἄθλο» τοῦ Μήτρου Τζατζᾶ καὶ τὴν ὁμηρία τοῦ γερουσιαστὴ Σωτήριου Χατζηγάκη, τοῦ γιατροῦ Κώστα Ζάχου, τοῦ Ἀθανασίου Μπαλιάκου, καὶ τοῦ γυιοῦ τοῦ πιλοποιοῦ Ῥαφτάκου, μὲ σκοπὸ τὴν ἀπόσπαση λύτρων. Ἡ συμμορία ἀναζητοῦσε τὰ παιδιὰ τοῦ προύχοντα Ἀναστάσιου Ἀβέρωφ, Μιχάλη καὶ Βαγγέλη (τὸν μετέπειτα ὑπουργὸ καὶ ἀρχηγὸ τῆς Ν.Δ.), γιὰ νὰ διεκδικήσουν λύτρα. Συμπτωματικὰ ὅμως δὲν εἶχαν ταξιδέψει ἐκείνη τὴν ἡμέρα μὲ τὸ καραβάνι. Τελικὰ κράτησαν ὡς ὁμήρους τὸν γερουσιαστὴ καὶ ἀκόμη τέσσερεις.  Ἡ ἀπαγωγή συντάραξε τὸ πανελλήνιο καὶ τὴν κυβέρνηση τοῦ Ἐλευθέριου Βενιζέλου. Τελικά, μὲ τὴν καταβολὴ μέρους τῶν λύτρων καὶ μετὰ ἀπό μεγάλη ταλαιπωρία, οἱ ὅμηροι ἀπελευθερώθηκαν. Ἡ συμμορία τοῦ Τζατζᾶ, ἐξοντώθηκε στὶς 23 Μαρτίου 1930, ὅταν περικυκλώθηκε ἀπό 15 ἄνδρες τῶν καταδιωκτικῶν ἀποσπασμάτων στὴν θέση Παλαιοκαρυᾶ, κοντὰ στὴν Ἐλάτη.

1933.—Ο πρωθυπουργός Παναγής Τσαλδάρης αναχωρεί γιά την Άγκυρα, με σκοπό να υπογράψει ελληνοτουρκικό σύμφωνο φιλίας.

1939.—Γίνονται συστάσεις γιά κατανάλωση τού ψωμιού με φειδώ, αποφυγή κάθε σπατάλης και εντατικότερη καλλιέργεια τής γης (βλ.& 10/9).

1941.—Ιταλοί με αρχηγό τον Στρ. Διοικητή Κυκλάδων, καταφθάνουν στην Δήλο. Εκεί, έκαναν παράνομες ανασκαφές, και άδειασαν το τοπικό μουσείο.

.—Ιδρύεται στην Αθήνα ο “Εθνικός Δημοκρατικός Ελληνικός Σύνδεσμος” (ΕΔΕΣ), με αρχηγό τον Στρατηγό Ναπολέοντα Ζέρβα. Ο ΕΔΕΣ συγκρότησε ισχυρές ανταρτικές ομάδες, κυρίως στην Ήπειρο και την Αιτωλοακαρνανία, και με την αντιστασιακή δράση του, σε συνεργασία με το Συμμαχικό Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, συνέβαλε αποφασιστικά στην απελευθέρωση τής χώρας. [Υπάρχει και η θέση ότι ο αντιστασιακός αγώνας (ΕΑΜ-ΕΛΑΣ, ΕΔΕΣ και λοιπών αντιστασιακών οργανώσεων), ουδεμία προσφορά είχε στην έκβαση τού Β΄Π.Π. Σε ειδικές μόνο περιπτώσεις όπως στην Μακεδονία την Θράκη και την Ήπειρο, οι μη προσκείμενες στον ΕΛΑΣ αντιστασιακές ομάδες προστάτευσαν τους Έλληνες κατοίκους από τις βουργαρικές και τσάμικες συμμορίες που συνεργάζονταν με τους κατακτητές. Καταδιώχθηκαν όμως από τον ΕΛΑΣ ως «προδοτικές»…]

1942.—Συμβαίνει σαν σήμερα η καταστροφή ενός Ιταλικού στρατιωτικού αποσπάσματος από τον Άρη Βελουχιώτη, στην Ρεκά τής Γκιώνας. Ήταν το πρώτο καταγεγραμμένο κτύπημα τού ΕΛΑΣ εναντίον Ιταλών, ωστόσο απέφερε την μήνη των Ιταλών οι οποίοι προέβησαν σε ομαδικές εκτελέσεις αθώων ανθρώπων. Μάλιστα, μετά την εκτέλεση ορισμένων Ιταλών αιχμαλώτων τής μάχης από τον Βελουχιώτη, οι βάρβαροι προέβησαν στην πλήρη καταστροφή τού χωριού Προσήλιου κοντά στην πόλη τής Άμφισσας.

.—Το κατοχικό καθεστώς αρχίζει τις μαζικές απολύσεις όσων κατήλθαν στην μεγάλη απεργία, η οποία άρχισε στις 7 τού μήνα.

1943.—Τμήμα 15 περίπου Γερμανών το οποίο είχε βρεθεί στο χωριό Αετός Τριφυλίας, προσβλήθηκε από κομμουνιστές τού ΕΛΑΣ. Την ίδια ημέρα, οι Γερμανοί εκτέλεσαν ως αντίποινα στην έδρα τους, στο Δώριο Τριφυλίας, δύο Έλληνες που κρατούσαν υπόδικους, ενώ στις επόμενες ημέρες έκαψαν στο σύνολό του το χωριό Αετός (βλ. 11/9ου), όπου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο στην πυρά και 5 ηλικιωμένοι που δεν μπόρεσαν να απομακρυνθούν εγκαίρως.

.—Εξουδετέρωση από ανταρτική ομάδα τού γερμανικού φυλακίου στο Λασίθι Κρήτης, με θύματα δύο Γερμανούς στρατιώτες.

.—Ο π. Δημήτριος Πρίβας, επιστρέφοντας από μία βάπτιση έπεσε θύμα τής βουργάρικης θηριωδίας.

.—Τμήματα τού γερμανικού στρατού εισέβαλαν στο χωριό Ριζόμυλο τού Νομού Μαγνησίας, το οποίο ήταν ήδη εγκαταλειμμένο από τους κατοίκους, καταστρέφοντας και καίγοντας ό,τι είχαν προλάβει να στήσουν και να χτίσουν οι κάτοικοί  του μετά την πυρπόληση τής 23ης Μαρτίου 1943. Τα θύματα που έχει η Κοινότητα από το 1940 έως το 1945 συνεπεία τού πολέμου, είναι 30.

.—Εκτελέστηκε από τους Γερμανούς στην Θεσσαλονίκη ο Μόνιμος Ασυρματιστής Αεροπορίας, Νικόλαος Καπάτος. 

.—Την αυγή οι Άγγλοι κατέλαβαν άλλη μία φορά την νήσο Μεγίστη, με σκοπό να την καταστήσουν ορμητήριο γιά την κατάληψη και των άλλων νήσων τού ανατολικού Αιγαίου.

.—Μετά την Ιταλική συνθηκολόγηση, οι Γερμανοί υπό τον Κλήμαν επιτέθηκαν στην Ιταλική φρουρά Ρόδου, δυνάμεως 40.000 ανδρών και την ανάγκασαν να παραδοθεί 2 ημέρες μετά.

.—Συστήθηκε από αντιπροσώπους 45 κρατών, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, η Διεθνής Οργάνωση γιά Περίθαλψη και Αποκατάσταση Ηνωμένων Εθνών UNRRA (United Nation Relief Reabilitation Administration).

.—Η νήσος Σύμη βομβαρδίστηκε ανηλεώς από τα Γερμανικά «στούκας» επί 18 ημέρες, με κόστος πολλούς νεκρούς, τεράστιες καταστροφές κτηρίων και πλοίων. Όσοι κάτοικοι επέζησαν, την εγκατέλειψαν.

1944.—Οι απάνθρωποι και αιμοσταγείς βούργαροι εγκαταλείπουν την Θράκη. Η εκκένωση τής Θράκης από τους Γερμανούς είχε ξεκινήσει στα τέλη τού Αυγούστου, και ολοκληρώθηκε τις πρώτες ημέρες τού Σεπτεμβρίου, μετά από φρικτή Κατοχή 3 και πλέον ετών.

.—Οι Γερμανοί τής Άρτας, κανονιοβολούν την Μονή Βλαχερνών στην Ήπειρο.

.—Οι Γερμανοί εκκενώνουν την Νάουσα.

.—Οι απάνθρωποι Γερμανοί συλλαμβάνουν και εκτελούν έναν Έλληνα στο Μέτσοβο, ενώ απαγάγουν άλλους έξι. Τους οδήγησαν ως ομήρους στην Γερμανία, αλλά δεν επέστρεψαν ποτέ. Όλες οι επιδρομές των κτηνών στο Μέτσοβο, συνοδεύτηκαν από λεηλασίες, καταστροφές και απίστευτες δηώσεις. Η άλλοτε ανθηρή αυτή κωμόπολη, την περίοδο τής κατοχής είχε ερημωθεί και οι κάτοικοι ήλθαν σε οικτρή κατάσταση, μιάς και δεν τους απέμεινε ούτε βιός γιά να τραφούν…

.—Κομμουνιστές αντάρτες τού ΕΑΜ, αφού απήγαγαν τον ιερέα Ιωάννη Μπαμπούρα, τον παρέδωσαν σε όργανα τής δολοφονικής οργανώσεως ΟΠΛΑ. Αυτοί, αφού τον βασάνισαν φρικωδώς ως «προδότη», τον κρέμασαν από μία ελιά. (Άλλη πηγή αναφέρει τον θάνατό του τον μήνα Δεκέμβριο.)

.—Η σύλληψη και το μαρτυρικό τέλος τού ιερέα Ευάγγελου Παυλή (ή Πουλή). Ο άτυχος εφημέριος τού χωριού Ταξιάρχης Πηγαδίων, τής επαρχίας Οιτύλου, απήχθη από κομμουνιστές αντάρτες τού ΕΛΑΣ και κατακρεουργήθηκε από αυτούς, μαζί με έναν από τους γυιούς του.

1946.—Η εκτέλεση τού ιερέα τού χωριού Δεσπότης, τής Ι. Μ. Γρεβενών, εφημέριου Στέργιου Λιόλιου. Οι αντάρτες τού ΕΛΑΣ, αφού τον υπέβαλαν σε φρικτά βασανιστήρια, κατόπιν τον εκτέλεσαν εν ψυχρώ. Ο ανεξίκακος ιερέας, πριν κλείσει τα μάτια του σήκωσε το χέρι του και ευλόγησε με περισσή γλυκύτητα τους κομμουνιστές δολοφόνους του. (Άλλες πηγές αναφέρουν ως ημερομηνία θανάτου του, την 9η Οκτωβρίου.)

1948.—Κατόπιν εκρήξεως νάρκης την οποία είχαν τοποθετήσει κομμουνιστές τού ΕΛΑΣ, θανατώνεται ο ιερέας τού χωριού Χιόνατου τής Ι. Μ. Καστοριάς, Κωνσταντίνος Μακρόπουλος.

1951.—Ο Ελληνικός Συναγερμός τού Παπάγου κατακτά την σχετική πλειοψηφία στις εθνικές εκλογές (36,53%), αλλά κυβέρνηση τελικά σχηματίζει ο Πλαστήρας (ΕΠΕΚ) με την υποστήριξη των Φιλελεύθερων τού Σοφοκλή Βενιζέλου.

1953.—Η βουργαρία ζητάει από τις Η.Π.Α. και από την Ελλάδα να αποκαταστήσουν με αυτήν τις διπλωματικές τους σχέσεις.

1967.—Στην Κεσσάνη τού Έβρου και στην Αλεξανδρούπολη, πραγματοποιείται διήμερη συνάντηση των πρωθυπουργών τής τουρκίας Ντεμιρέλ και τής Ελλάδος Κόλλια.

1970.—Συλλαμβάνονται στην Αθήνα δύο Άραβες τρομοκράτες με εκρηκτικές ύλες, έτοιμοι γιά τρομοκρατική ενέργεια.

1972.—Ὁ Πέτρος Γαλακτόπουλος κατέκτησε τὸ Ἀργυρὸ Μετάλλιο στοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνες τοῦ Μονάχου στὴν Κατηγορία τῶν 74 κιλῶν ἑλληνορωμαϊκῆς πάλης, ἀντιμετωπίζοντας στὸν τελικὸ τὸν Τσεχοσλοβάκο Βίτσελσαβ Μάχα, ὁ ὁποῖος ἐπικράτησε στὰ σημεῖα 5-3. Ὁ Γαλακτόπουλος ἔφτασε στὸν τελικὸ ἀφοῦ προηγουμένως εἶχε νικήσει τὸν Βέλγο Μπένς, τὸν Αὐστριακό Μπέργκερ, τὸν Φινλανδό Τάπιο καὶ ἦλθε σὲ ἰσοπαλία μὲ τὸν περίφημο Σοβιετικὸ Ἰουμένοβ.

1974.—Ὁ δικηγόρος Ἀλέξανδρος Λυκουρέζος κατέθεσε μήνυση κατὰ 15 πρωτεργατῶν τοῦ πραξικοπήματος τῆς 21ης Ἀπριλίου, δίνοντας ἔτσι τὴν νομικὴ ἀφορμὴ γιὰ τὴν ἔναρξη τῶν διώξεων  Ἑλλήνων Ἀξιωματικῶν καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ Γεώργιου Παπαδόπουλου.

1983.—Δημοσιεύεται στον Τύπο το πλήρες κείμενο τής Συμφωνίας γιά τις Στρατιωτικές Βάσεις, το οποίο υπογράφηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών. Σύμφωνα με αυτό, οι Βάσεις θα παραμείνουν στην Ελλάδα έως το 1990, ενώ ως αντάλλαγμα θα δοθεί από τις Η.Π.Α. βοήθεια γιά τον εκσυγχρονισμό των Ενόπλων Δυνάμεων.

1984.—Ενοποίηση των σωμάτων Ασφαλείας, Χωροφυλακής και Αστυνομίας Πόλεων.

1990.—Ο Πιτ Σάμπρας κατακτά τον πρώτο του τίτλο «Grand Slam» και γίνεται ο νεώτερος (19 ετών και 28 ημερών) αθλητής στο άθλημα τού τένις ο οποίος κατακτά το «US Open», κερδίζοντας τον Αντρέ Αγκάσι στον τελικό με 6-4, 6-3, 6-2.

1993.—Η αποχώρηση τεσσάρων βουλευτών τού κυβερνώντος κόμματος τής Νέας Δημοκρατίας, έχει ως αποτέλεσμα την πτώση τής κυβερνήσεως Μητσοτάκη και την προκήρυξη νέων εκλογών γιά τις 10 Οκτωβρίου.

1995.—Θεμελιώνεται το Μέγαρο Μουσικής στην Θεσσαλονίκη.

1996.—Στην Κύπρο, η κυβέρνηση δίνει συγκλονιστικά στοιχεία στην δημοσιότητα, τα οποία αποδεικνύουν ότι δολοφόνος τού Σολωμού Σολωμού στην Δερύνεια είναι ο Κενάν Ακίν, ψευδοϋπουργός Γεωργίας τού ψευδοκράτους.

2005.—Ο Βλαδιμήρ Πούτιν είναι ο πρώτος Ρώσος Πρόεδρος που επισκέπτεται το Άγιον Όρος.

2017.—Ὁ θρυλικὸς   Ἕ λ λ η ν α ς  ἀθλητὴς τῆς καλαθοσφαιρίσεως μὲ καταγωγὴ ἀπὸ τὰ Δωδεκάνησα, Νίκος Γκάλης, ἔγινε ἐπίσημα μέλος τοῦ Naismith Basketball Hall of Fame. Ἡ τιμητικὴ τελετὴ πραγματοποιήθηκε στὸ Σπρίγκφιλντ τῆς Μασσαχουσέτης τῶν Η.Π.Α. Εἶναι ὁ πρῶτος Ἕλληνας ἀθλητὴς ποὺ λαμβάνει αὐτὴν τὴν ἀναγνώριση, συμμετέχοντας στὴν ξεχωριστὴ ὁμάδα τῶν θρύλων τῆς καλαθοσφαιρίσεως. Ὁ Νίκος Γκάλης τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Ὁμογένειας, δὲν λησμόνησε ποτὲ τὶς ρίζες του καὶ τὴν καταγωγή του.

2018.—Μία ημέρα μετά τα έκτροπα τής κυβερνητικής Αστυνομίας εναντίον των ειρηνικών διαδηλωτών γιά το σκοπιανό στην Θεσσαλονίκη, ο Γενικός Γραμματέας των ειδικών φρουρών  Στράτος Μαυροειδάκος, δήλωσε στον τηλεοπτικό σταθμό ΣΚΑΙ  ότι η εντολή στους αστυνομικούς ήταν να ρίξουν χημικά τα οποία ο ευνοϊκός !.. άνεμος θα μετέφερε προς τους διαδηλωτές. Τόνισε δε ότι επιβάλλεται η ανεξαρτητοποίηση τής Ελληνικής Αστυνομίας από τον εκάστοτε πολιτικό αρχηγό της, διότι αναλόγως τής κυβερνήσεως την στρέφουν εναντίον συγκεκριμένης μερίδας πολιτών.

2019.—Απεβίωσε στα 63 του χρόνια από καρδιακή ανακοπή, στον Πτελεό Μαγνησίας, ο συνθέτης και τραγουδιστής, Λαυρέντης Μαχαιρίτσας.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση