,
,
11 Δεκεμβρίου
,
361.—Μετά την επιτυχημένη εκστρατεία στην Γαλατία, ο Ιουλιανός εισέρχεται στην Κωνσταντινούπολη, όπου Σύγκλητος και λαός τον υποδέχθηκαν με επευφημίες και ζητωκραυγές. Σε ηλικία 30 ετών στέφθηκε Αυτοκράτορας (γιά ορισμένους τέλη Νοεμβρίου). Γιά να σκιαγραφηθεί η ιστορική πορεία τού Ιουλιανού, γνωστού όπως έχει καθιερωθεί ως «παραβάτη» ή «αποστάτη», δεν αρκεί μία απλή αφήγηση ορισμένων γεγονότων, αλλά μία εμβάθυνση στην πραγματικότητα εκείνης τής εποχής τού 4ου μ.Χ. αιώνα. Στην ψυχή του είχε ταυτίσει τον Χριστιανισμό με όσους τον καταδίωξαν και απείλησαν την ζωή του, με αποτέλεσμα να τον αποστραφεί. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο φανατισμός και από την «Χριστιανική» αλλά και από την «Εθνική» πλευρά, δεν μπορεί να περιγράψει τον πραγματικό Ιουλιανό.
711.—Ο Αρμενικής καταγωγής Φιλιππικός Βαρδάνης αναγορεύεται Αυτοκράτορας μετά από στάση τού στρατού και τού στόλου. Θα παραμείνει στο θρόνο μέχρι τις 3 Ιουνίου τού 713. Ως ένθερμος οπαδός τού μονοθελητισμού απέρριψε με διάταγμά του όλες τις αποφάσεις τής ΣΤ΄ Οικουμενικής Συνόδου, προετοιμάζοντας με αυτή του την απόφαση την εικονομαχική πολιτική των επόμενων Αυτοκρατόρων.
969.—(βλ. & 10/12) Το ξημέρωμα τής 11ης Δεκεμβρίου δολοφονήθηκε στον κοιτώνα του, προδομένος από την σύζυγό του Θεοφανώ και τον Ιωάννη Τσιμισκή, ο Αυτοκράτορας Νικηφόρος Β΄ Φωκάς. Με στρατηγικές ικανότητες, αν και Αυτοκράτορας διαβίωνε ασκητικά, απαγορεύοντας στον εαυτό του υλικές πολυτέλειες. Είχε συχνή επικοινωνία με πνευματικούς και ασκητικούς ανθρώπους. Μετά την δολοφονία του, στον θρόνο τής Αυτοκρατορίας ανήλθε ο Ιωάννης Τσιμισκής, με συναυτοκράτορες τον Βασίλειο Β΄ (μετέπειτα Βουλγαροκτόνο) και τον Κωνσταντίνο Η΄. Πέρα από την ηθική πλευρά των γεγονότων, ο Ιωάννης Τσιμισκής όχι μόνο διατήρησε ό,τι είχε αποδώσει στην Αυτοκρατορία ο Νικηφόρος Φωκάς, αλλά ξεκίνησε νέα σειρά επιθετικών πολέμων κατά των μουσουλμάνων ηγετών γιά την ανακατάληψη των εδαφών που χάθηκαν από την μάχη τού Ιερομύακος (Yarmouk) το 636 μ.Χ. Το στρατιωτικό και επεκτατικό έργο τού Νικηφόρου Φωκά και τού Ιωάννη Τσιμισκή, συνετέλεσε στην απόλυτη ακμή τής Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
1228.—Ἡ σύναψη ἐτήσιας εἰρήνης τοῦ Θεόδωρου Ἄγγελου, Βασιλέα τοῦ Δυτικοῦ βασιλείου, μὲ τοὺς Φράγκους τοῦ Λατινικοῦ βασιλείου καὶ κατακτητὲς τῆς Βασιλεύουσας. Σὰν σήμερα, μετὰ τὸν θάνατο τοῦ Λατίνου βασιλέα τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ῥοβέρτου, ὁ διάδοχός του Βαλδουίνος Β΄ μὲ ὁμοφωνία καὶ τῶν ὑπολοίπων βαρώνων, συνῆψε ἐτήσια συνθήκη εἰρήνης μὲ τὸν Θεόδωρο Ἄγγελο. Ὁ Θεόδωρος Ἄγγελος (ἀντίπαλος τοῦ Ἰωάννη Βατάτζη), μετὰ τὴν ἀναγόρευσή του στὴν Θεσσαλονίκη σὲ βασιλέα καὶ αὐτοκράτορα τῶν Ῥωμαίων, κατέλαβε τὸ 1225 τὴν Θρᾲκη λεηλατῶντας τὶς πόλεις της. Ἔχοντας πλέον ὡς βάση ἐξορμήσεως τὴν Ἀδριανούπολη, στράφηκε κατὰ τοῦ Λατινικοῦ βασιλείου φτάνοντας ἔως τὶς πύλες τῆς Κωνσταντινουπόλεως. Ὅμως τὸ 1228 ἀναγκάστηκε νὰ συνάψῃ εἰρήνη λόγῳ τῆς ζημιογόνου διακοπῆς κάθε ἐμπορικῆς συναλλαγῆς μὲ τοὺς Ἐνετούς.
1282.—Απεβίωσε ο Μιχαήλ Η΄Αυτοκράτορας τής Ρωμανίας και ιδρυτής τής δυναστείας των Παλαιολόγων. Η οικογένεια των Παλαιολόγων ακολούθησε τον Θεόδωρο Α΄ Λάσκαρι στην Νίκαια, στο κράτος τής οποίας συνέχισαν να καταλαμβάνουν υψηλά αξιώματα. Μετά την απελευθέρωση τής Βασιλεύουσας, ο Μιχαήλ ως Αυτοκράτορας ακολούθησε κυρίως τολμηρή εξωτερική πολιτική. Παράλληλα όμως η περίοδος των Παλαιολόγων σημαδεύτηκε και από έριδες και συγκρούσεις μεταξύ των μελών τής οικογένειας, με αποτέλεσμα την επιτάχυνση τής πτώσεως τής Ρωμανίας.
.—Ο Ανδρόνικος Β΄ Παλαιολόγος ανακηρύσσεται Αυτοκράτορας τής Ρωμανίας μετά τον θάνατο τού πατέρα του, Μιχαήλ Η΄. Η εκκλησιαστική πολιτική τού Ανδρόνικου Β΄ ήταν ριζικά διαφορετική από εκείνην τού πατέρα του, καθώς ήταν ενάντιος οποιασδήποτε ενωτικής κινήσεως. Αποκήρυξε άμεσα την απόφαση τής Λυών το 1274, η οποία πάντως δεν ίσχυσε στην πράξη, τουλάχιστον από την εποχή τού Σικελικού Εσπερινού. Στα πλαίσια τής οικονομικής πολιτικής εφάρμοσε έναν νέο φόρο, το λεγόμενο «σιτόκριθον» ως υποχρεωτική εισφορά σε σιτάρι και κριθάρι, χωρίς όμως ιδιαίτερο αποτέλεσμα στα οικονομικά τής Αυτοκρατορίας.
1522.—Τριήμερη μέχρι τις 13 τού μήνα ανακωχή μεταξύ των υπερασπιστών τής Ρόδου και των τούρκων που την πολιορκούν.
1803.—(8–12 Δεκεμβρίου). Αφού συνθηκολόγησε, η Σουλιώτικη φάρα Ζάρμπα, βγήκε από το Κούγκι. Οι Ζερβάτες και ο Κουτσονίκας παρέδωσαν αναίμακτα την Κιάφα έναντι εξακοσίων πουγκιών και με την υποχρέωση να αποχωρήσουν από το Σούλι. Ο Φώτος Τζαβέλας μπήκε στο Κούγκι γιά να πείσει και τα τελευταία ανθιστάμενα γένη να παραδοθούν.
1820.—Κατόπιν συνθήκης με τον Αλή πασά των Ιωαννίνων, οι Σουλιώτες επανέρχονται στην πατρίδα τους και μετέχουν ως μισθοφόροι στον πόλεμο που διεξάγει εναντίον των ομοθρήσκων του.
1823.—(11-12/12) Οι πεντακοσίαρχοι Α. Παναγιωτάκης με τον Βουζομάρκο, ο οπλαρχηγός Μαυράκης, ο Γ. Παπαδάκης με ένα σύνολο 150 ανδρών προσπάθησαν να καταλάβουν με σκάλες το φρούριο τής Γραμβούσας, έγιναν όμως αντιληπτοί και εξοντώθηκαν από την φρουρά. Γύρω στους 90 αγωνιστές χάθηκαν σε αυτή την επιχείρηση, ανάμεσα τους και ο άξιος Σφακιανός πεντακοσίαρχος Βουζομάρκος.«Οἱ ἀδελφοί Ἀντώνιος καὶ Ῥαφαὴλ Σωσᾶναι, τρεῖς ἀδελφοί Κῶτσοι, Βουζομάρκος, Γ. Παπαδάκης ἤ Ξέπαπας, Π. Σουλιώτης, Μαυράκης, Δ. Δράμαλης, Ἀ. Παναγιώτου, Παπαμόσχου, Ξενοθοδωρῆς, Χατζηγιάννης, Βορακάκης κλ.π. εἰσπηδήσαντες ἐντός τοῦ φρουρίου Γραμβούσης τῆς Κρήτης πρὸς κατάληψιν αὐτοῦ, ἀπέτυχον. Ἐφονεύθησαν ἐντός τοῦ φρουρίου οἱ τρεῖς ἀδελφοί Κῶτσοι, Ῥαφαὴλ Σωσάνας, Βουζομάρκος, Γ. Παπαδάκης, Π. Σουλιώτης».
1825.—Άφιξη τουρκοαιγυπτιακών στρατευμάτων υπό τον Ιμπραήμ στο Μεσολόγγι. Ο Ιμπραήμ αφού πέρασε από την Πελοπόννησο πυρπολώντας χωριά, αποδεκατίζοντας τους πληθυσμούς τους, αιχμαλωτίζοντας Έλληνες γιά τα σκλαβοπάζαρα, βιάζοντας και λεηλατώντας, έφτασε στο Μεσολόγγι με 10.000 Αιγυπτίους, γιά να ενισχύσει τον Κιουταχή. Παρ’ όλο τον εμφύλιο σπαραγμό εκείνης τής περιόδου, παραμένουν στην συλλογική μνήμη οι ηρωϊκές στιγμές αντιστάσεως των Μανιατών και Μανατισσών στο ολέθριο πέρασμά του, και η θυσία τού Παπαφλέσσα και των πολεμιστών του στο Μανιάκι.
1836.—Κατόπιν ξεσπάσματος επιδημίας χολέρας στην Γερμανία, νόσησε και απεβίωσε στο Μόναχο, το μοναχοπαίδι τού Οδυσσέα Ανδρούτσου, ο 12ετής Λεωνίδας. Ο μικρός Λεωνίδας στάλθηκε στην Γερμανία και τέθηκε υπό την προστασία του πατέρα τού Όθωνος, μιάς και σε ηλικία ενός έτους έμεινε ορφανός από τον Ήρωα πατέρα του. Ήταν ο τελευταίος τής οικογένειας. Την ίδια χρονιά απεβίωσαν στον Μόναχο επίσης από την επιδημία χολέρας, και οι δύο υπασπιστές τού Όθωνα, Ηλίας Κατσάκος Μαυρομιχάλης και Αντώνιος Μιαούλης, όταν τον συνόδευσαν στην Γερμανία γιά να βρει νύφη.
1867.—Ο υποπρόξενος τής Ελλάδος στο Ηράκλειο, αναφέρει με έγγραφο στον Πρωθυπουργό Χαρίλαο Τρικούπη ότι ο παράτολμος Ηρακλής Κοκκινίδης επιτέθηκε στον Άγιο Μύρωνα και πέτυχε να φύγουν οι τούρκοι από την Πυργού. Εκεί, τραυματίστηκε από σφαίρα αλλά δεν εγκατέλειψε την μάχη.
1876.—Στην Κωνσταντινούπολη συγκροτείται διάσκεψη των εκεί πρεσβευτών των Μεγάλων Δυνάμεων. Η αποτυχία τής διασκέψεως λόγω αρνήσεως τής τουρκίας να αποδεχθεί τους όρους, σε συνδυασμό με τις βιαιότητες που ακολούθησαν, έδωσαν την αφορμή στην Ρωσία να κηρύξει πόλεμο κατά τής τουρκίας. Ένα γεγονός εκείνης τής περιόδου, λιγότερο γνωστό, ήταν η κατάκτηση τής κεντρικής Ασίας από την Ρωσική αυτοκρατορία. Υπολογίσιμη δύναμη αποτελούσαν οι νομαδικές φυλές των τουρκομάνων και των κιργίζιων οι οποίες συχνά πραγματοποιούσαν επιδρομές. Αυτές οι φυλές, εξ αιτίας των ρωσο-τουρκικών πολέμων και τής θρησκευτικο-εθνολογικής συγγένειάς τους με τους τούρκους, μετακινήθηκαν στην περιοχή τής Θράκης με τα αναμενόμενα επακόλουθα των δηώσεων, λεηλασιών, και δολοφονικών επιθέσεων κατά των Ελλήνων.
.—Στην ίδια Διάσκεψη, οι Μεγάλες Δυνάμεις μαζί με την τουρκία κατοχυρώνουν ουσιαστικά μεγάλο μέρος τής Θράκης και κομμάτι τής Μακεδονίας στην βουργαρία, δημιουργώντας την έτσι ως κρατική οντότητα. Εξαιρετικά άθλιος ο ρόλος τής Ρωσίας, καθώς και όλων των Ευρωπαϊκών δυνάμεων που συμμετείχαν, με σαφείς βλέψεις επεκτατισμού προς την Μεσόγειο. Στις δεσμεύσεις τής Διασκέψεως υπήρχε μνεία γιά ελεύθερη χρήση τής ελληνικής γλώσσας από τον γηγενή πληθυσμό […] Χαρακτηριστικότερο όμως όλων, είναι το γεγονός ότι… οι βούργαροι μέχρι εκείνη την στιγμή δεν διέβλεπαν τον εαυτό τους ως κράτος, ενώ, ήταν η πρώτη φορά (παγκοσμίως) που ακούστηκε το όνομα αυτό σε κράτος. Η Διάσκεψη θα λήξει στις 20/1/1877 (βλ. ημερ.)
1877.—Με το ξέσπασμα τής Ανατολικής Κρίσεως, η οικουμενική κυβέρνηση με Πρωθυπουργό τον ναύαρχο Κανάρη και υπουργό Εξωτερικών τον Χαρίλαο Τρικούπη, αναθέτει στον Στέφανο Σκουλούδη την εκπροσώπηση στις διαπραγματεύσεις με τους αλβανούς. Το διάστημα από 7 έως 14 Δεκεμβρίου 1877 πραγματοποιήθηκαν μυστικές διαπραγματεύσεις με τον Αβδούλ Μπέη και τον Μεχμέτ-Αλήβεη στην Κωνσταντινούπολη, με στόχο την προετοιμασία γιά μία ενδεχόμενη συμμαχία των δύο πλευρών σε περίπτωση ελληνοτουρκικής συρράξεως (βλ.& 7/12).
1893.—(10-11) Ψηφίστηκε το νομοσχέδιο που κατέθεσε στην Βουλή ο πρωθυπουργός Χαρίλαος Τρικούπης, με το οποίο επιτρεπόταν στην κυβέρνησή του να έλθει σε διαπραγματεύσεις με τους ομολογιούχους γιά την μεταρρύθμιση τής υπηρεσίας όλων των σε χρυσό δανείων – από το 1881 έως το 1890. Με αυτόν ουσιαστικά τον νόμο η κυβέρνηση κήρυξε την Ελλάδα σε πτώχευση, και τότε λέγεται ότι διακήρυξε ο Τρικούπης στην Βουλή την περίφημη φράση «Δυστυχώς επτωχεύσαμεν». Η φράση αμφισβητείται από πολλούς ότι ελέχθη.
1900.—Στρατιωτικό απόσπασμα τούρκων έρχεται σε σύγκρουση με ληστοσυμμορία βούργαρων κομιτατζήδων στην περιοχή τού Κοσσόβου. Την συμμορία υποστήριζαν και οι βούργαροι κάτοικοι τής περιοχής.
1904.—Η άγρια συμμορία τού βουργαρόφρονα Αποστόλ, δολοφονεί τον προύχοντα τού χωριού Πέτροβο Δημήτριο Αλίρη. Το έγκλημα διαπράχθηκε εν μέσω συγκεντρώσεως τού χωριού (…) Οι βούργαροι συνεχίζουν την τρομοκρατία στην Μακεδονία με σφαγές αμάχων.
.—Από το λημέρι του κοντά στο χωριό Ψέλτσικο, ο καπετάν Βάρδας συντάσσει και αποστέλλει λεπτομερή αναφορά προς το Κέντρο τού Μακεδονικού Αγώνος γιά τα πεπραγμένα μέχρι εκείνη την ημέρα. Στην αναφορά τόνισε και ορισμένα συμπληρωματικά μέτρα τα οποία έπρεπε να ληφθούν γιά τις περιοχές από τις οποίες είχε ήδη εικόνα.
1905.—Η Ελληνική δύναμη που ήταν εγκατεστημένη στην λίμνη των Γιαννιτσών υπό τους Ανθυπολοχαγούς Σταύρο Ρήγα και Γεώργιο Τόμπρα, προσβάλλει βουργαρική συμμορία μέσα στο Αρχοντικό. Αν και η μάχη ήταν δύσκολη εξ αιτίας και τουρκικής επεμβάσεως, οι Έλληνες αντάρτες κατόρθωσαν να διασπάσουν τον κλοιό και να διαφύγουν.
.—(μάλλον την ίδια ημέρα). Διπλάσια σε αριθμό βουργάρικη συμμορία περικύκλωσε το σώμα τού Μακεδονομάχου καπετάν Καβοντόρου (Ρήγας Σταύρος), στο σχισματικό χωριό Αλάρ, με την συνδρομή βουργαρόψυχων κατοίκων τού χωριού με αποτέλεσμα να κινδυνέψει η ζωή όλων των ανδρών του. Την τελευταία μόλις στιγμή εμφανίστηκε ο τρομερός καπετάν Ρουπακιάς (Γ. Τόμπρας από το Αϊβαλή τής Μ. Ασίας), με έναν μόλις άνδρα, τον γενναιότατο Κρητικό Θεόδ. Βόλακα, σώζοντας τους Έλληνες από βέβαιο αφανισμό. Στην μάχη τραυματίστηκε βαριά στο σαγόνι ο Κρήτας Εμμ. Μιγάκης και ο Θωμάς Προκοπίου από την Στρώμνιτσα στην ωμοπλάτη, αποτελώντας –ευτυχώς– τις μοναδικές απώλειες τού σώματος. [Κατά την επιστροφή τού σώματος στο λημέρι, τον Μιγάκη μετέφερε στις πλάτες του ο ίδιος ο Τόμπρας.] Ο Καβοντόρος, από τον Άγιο Δημήτριο τής Εύβοιας, ανέλαβε την αρχηγία στο σώμα του αμέσως μετά την αποχώρηση (λόγω ασθένειας) τού Κωνσταντίνου Μπουκουβάλα και διέπρεψε στην λίμνη των Γιαννιτσών. Η συνεργασία των δύο ανδρών με τον Τόμπρα, θα διαρκέσει μέχρι και την 1η Φεβρουαρίου τής επόμενης χρονιάς όπου το σώμα τού Μπουκουβάλα θα ενισχυθεί με τον Αναγνωστάκο, και κατά τον Απρίλιο θα συνεχίσουν ενοποιημένοι με τους Παπατζανετέα και Σακελλαρόπουλο.
1907.—Συμμορία βουργάρικη καταδιώκει δολοφονικά δύο ποιμένες κοντά στο εγκαταλελειμμένο σήμερα χωριό Ράμνα, ενώ τους αφαιρεί μέρος από το κοπάδι τους.
1912.—Ο Ελληνικός στρατός μάχεται εναντίον των τούρκων έξω από τα Ιωάννινα.
1916.—Ο Αυστριακός πρέσβης τής Κωνσταντινουπόλεως Pallavicini, πληροφορούσε την κυβέρνησή του γιά τα τελευταία γεγονότα στον Πόντο και συγκεκριμένα στην μαρτυρική Αμισό: «Λεηλατήθηκαν πέντε ελληνικά χωριά, κατόπιν κάηκαν. Οι κάτοικοι εκτοπίστηκαν.»
1919.—Στο μέτωπο στην Μ.Ασία επικρατεί ηρεμία.
1920.—Σε όλο το μέτωπο στην Μ. Ασία γίνονται μάχες περιπόλων.
1921.—Η Ελληνική Στρατιά στην Μικρά Ασία συνάπτει μάχες περιπόλων.
1922.—Μετά την κατάρρευση τού μετώπου στην Μικρά Ασία, η Ρόδος έγινε τόπος προορισμού γιά δεκάδες χιλιάδες Έλληνες που προέρχονταν από τα αντίκρυ σε αυτήν παράλιά της. Συνολικά, από τις 30 Σεπτεμβρίου θα δεχθεί 35.000 βιαίως εκπατρισθέντες Έλληνες.
1924.—Έξω τού χωρίου Στρυμονικό (Ν. Σερρών), τετραμελής συμμορία σταματά πομπή από πέντε αυτοκίνητα και ληστεύει όλους τους επιβαίνοντες. Η συμμορία κατάφερε να διαφύγει στο έδαφος τής Σερβίας, όμως εκεί συνελήφθησαν από την χωροφυλακή πλην ενός, και μεταφέρθηκαν σιδηροδέσμιοι στην Θεσσαλονίκη όπου κλείστηκαν στις φυλακές τού Γεντί-Κουλέ. (πληροφ. Σάκης Αραμπατζής).
1937.—Σαν σήμερα εκδόθηκε η υπ΄αριθ. 50215 εντολή γιά την έναρξη τής «Ελληνικής Επιχειρήσεως» τής Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων τής Ε.Σ.Σ.Δ., η οποία σηματοδοτεί μία από τις τραγικότερες σελίδες τής σταλινικής περιόδου. Γιά τους Έλληνες τής Σοβιετικής Ενώσεως, η επιχείρηση ξεκίνησε με το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων, των πολιτιστικών οργανώσεων και των εκδοτικών οίκων, ενώ στην συνέχεια η μυστική αστυνομία τής Εν Κα Βε Ντε, άρχισε να συλλαμβάνει αδιακρίτως τους πολίτες Ελληνικής καταγωγής ηλικίας 16 ετών και άνω. Από αυτούς άλλοι εξορίστηκαν και άλλοι θανατώθηκαν ως αντισοβιετικά στοιχεία… Στις 15 Δεκεμβρίου ξεκίνησαν οι μαζικές συλλήψεις των Ελλήνων σε όλη την επικράτεια τής τότε Σοβιετικής Ενώσεως.
1940.—Συνεχίζεται η αντεπίθεση των Ελλήνων εναντίον των Ιταλών στο μέτωπο τής Ηπείρου.
.—Ο Στρατός μας απελευθερώνει την περιοχή των πηγών τού Τομορίτσα και εκδιώκει τους Ιταλούς ακόμη πιό βόρεια.
.—Οι Ελληνικές δυνάμεις διά θυελλώδους εξορμήσεως εκδιώκουν τους Ιταλούς από τα υψώματα 1.220 και 1.150 τα οποία ήταν οχυρωμένα και περιχαρακωμένα.
1942.—Οι υπουργοί Εξωτερικών των Η.Π.Α. και τής Μ. Βρετανίας, δηλώνουν ότι μετά το τέλος τού πολέμου θα αναγνωρίσουν την αποκατάσταση τής ελευθερίας και ανεξαρτησίας τής αλβανίας (συμπεριλαμβανομένης σε αυτήν και τού βορείου τμήματος τής Ηπείρου). Μετά από σχετική διακοίνωση τής Ελληνικής Κυβερνήσεως, ο Βρεττανός υπουργός Εξωτερικών προέβη σε διευκρινιστική δήλωση, αναφέροντας ότι το ζήτημα των αλβανικών συνόρων με την Ελλάδα παραμένει ανοιχτό, γιά να συζητηθεί στην διάσκεψη ειρήνης μετά την λήξη τού πολέμου… (βλ.τα εγκώμια τής 10ης Δεκ.1940).
1944.—Κορυφώνεται η επίθεση των ΕΛΑΣιτών εναντίον τού Συντάγματος Μακρυγιάννη με τέτοια μανία, που ο Υποστράτηγος Άρκραϊτ τής Βρετανικής 23ης Τεθωρακισμένης Ταξιαρχίας πρότεινε την εκκένωση των Αθηνών, την σύμπτυξη προς τον Πειραιά και την απόσυρση σε βρετανικά πλοία. Ευτυχώς ο διοικητής τής 3ης Ορεινής Ταξιαρχίας, Συνταγματάρχης Θρασύβουλος Τσακαλώτος, αντέδρασε έντονα, με αποτέλεσμα να παραμείνουν οι δυνάμεις στις θέσεις τους.
.—Συνεχίζουν οι λυσσαλέες επιθέσεις των κομμουνιστών κατά τού Τμήματος Μηχανικού, το οποίο είναι από τα ελάχιστα κέντρα άμυνας κατά των σλαβοφρόνων που δεν έπεσε στα χέρια τους (μαζί με την Αστυνομική Διεύθυνση). Οι ελάχιστοι «Μπουραντάδες», όπως ονόμαζαν τους άνδρες τού συγκεκριμένου τμήματος, αντιστέκονταν γιά πολλές ημέρες εναντίον εξαιρετικά μεγάλων δυνάμεων με βαρύ οπλισμό, οι οποίες όμως αδυνατούσαν ακόμη και να πλησιάσουν στο τμήμα. Τις μεσημβρινές ώρες παρουσιάστηκε αγγλικό άρμα μάχης το οποίο προστάτευε την αποχώρηση των αγγλικών δυνάμεων από την Σχολή Ευελπίδων. Εκμεταλλευόμενη το γεγονός, η μικρή δύναμη των αστυνομικών προέβη σε ηρωική εξόρμηση, και αφού περικύκλωσε τον παρακείμενο «Οίκο τού φοιτητού» συνέλαβε αιφνιδιαστικά 46 κομμουνιστές.
.—Σαν σήμερα στην Αθήνα, συναντήθηκε ο Βρετανός στρατηγός Σκόμπυ (Ronald MacKenzie Scobie) με το ηγετικό στέλεχος τού Κ.Κ.Ε. Μιλτιάδη Πορφυρογένη. Ο αρχηγός των δυνάμεων τής Αθήνας, όπως ορίστηκε με κοινή συναίνεση στην Καζέρτα, ζήτησε από τον κομμουνιστή να τηρήσει τα υπογεγραμμένα στην Συμφωνία τής Καζέρτας, να σταματήσει την επίθεση και να καταθέσει ο ΕΛΑΣ τον οπλισμό του. Τα ίδια ζήτησε και από τον Στ. Σαράφη στις 7 τού μήνα, αλλά εκείνος προτίμησε να αιματοκυλίσει την Ελλάδα.
1945.—Μετά την ψήφιση τού αναγκαστικού νόμου 718/1945 (ΦΕΚ A΄ 298/11.12.1945), συστάθηκε το Υπουργείο Συντονισμού.
1947.—Το δικαστήριο καταδικάζει τον δοσίλογο Γεώργιο Πούλο σε θανατική καταδίκη και δις ισόβια. Λίγους μήνες νωρίτερα είχε αθωωθεί από την κατηγορία τής κατασκοπίας, αλλά η συνεργασία του με τους Γερμανούς τον οδήγησε στο εκτελεστικό απόσπασμα στις 11/6/1949.
1948.—Αρχίζει η μεγάλη επίθεση των κομμουνιστών εναντίον τής Καρδίτσας. Συνολικά, οι μάχες που έδωσαν ο Στρατός μας και οι πολίτες κατά των επίβουλων, διήρκεσαν περισσότερο από μία εβδομάδα (11-18/12/1948).
1949.—Στην Νέα Υόρκη επαινούνται οι επιτυχίες τού Έλληνα αρχιμουσικού, Δημήτριου Μητρόπουλου.
1955.—Η μάχη των Σπηλιών και οι στρατιωτικές ικανότητες τού Γρηγόρη Αυξεντίου. Σε μάχη που έγινε σαν σήμερα στο χωριό Σπήλια τής Κύπρου, οι αγωνιστές τής EOKA υπό τον Γρηγόρη Αυξεντίου και τον Γ. Γρίβα Διγενή, επιφέρουν σημαντικά πλήγματα στους Βρετανούς. Οι Άγγλοι στρατιώτες προχωρούσαν από δύο διαφορετικές κατευθύνσεις γιά να περικυκλώσουν τους αγωνιστές. Τότε ο Γρηγόρης Αυξεντίου επέδειξε τις εξαίρετες στρατιωτικές του ικανότητες και εκμεταλλευόμενος την επικρατούσα ομίχλη, παρέσυρε δύο φάλαγγες των Αγγλικών κατοχικών δυνάμεων (οι οποίες κατευθύνονταν προς τα κρησφύγετα), να συγκρουστούν μεταξύ τους. Οι Βρετανοί μέτρησαν 15 νεκρούς και 35 τραυματίες από ίδια πυρά.
1959.—Εξ αιτίας αεροπορικού ατυχήματος στο ΚΕΠ Λιβαδειάς Βοιωτίας, κατά την διάρκεια διατεταγμένης πτήσεως με αεροσκάφος τής Σχολής Αεροπορίας το οποίο κατέπεσε και συνετρίβη, έχασαν την ζωή τους οι αεροπόροι μας, Ευάγγελος Παναγιωταράκος και Ευγένιος Σιμωνίδης. http://www.pasoipa.org.gr/
1970.—Έκρηξη αυτοσχέδιας βόμβας σημειώνεται έξω από κινηματογράφο τής Θεσσαλονίκης, χωρίς θύματα.
1971.—Ανακοινώνεται ότι η τηλεόραση, από το 1972, θα καλύπτει με το σήμα της το σύνολο τής Ελληνικής Επικράτειας.
1977.—Έργο τής τρομοκρατικής οργανώσεως ΕΛΑ είναι οι βόμβες στο κινητό συνεργείο τής Αστυνομίας, στην οδό Παπάγου 2 στου Ζωγράφου.
1982.—Εγκαινιάζονται οι νέες εγκαταστάσεις τής Σχολής Ευελπίδων στην Βάρη Αττικής.
1992.—Η σκοπιανή βουλή αποφασίζει την αλλαγή τής ονομασίας των σκοπίων σε “Δημοκρατία τής Μακεδονίας-Σκόπια“.
1996.—Καταγράφονται από την κυβέρνηση οι μεγάλες καταστροφές που προξένησαν στον Νομό Ξάνθης οι καταρρακτώδεις βροχές και οι πλημμύρες μεταξύ 30 Νοεμβρίου και 1ης Δεκεμβρίου. Ο ακριτικός Νομός μετατράπηκε σε έναν απέραντο βάλτο, με κατεστραμμένα οδοστρώματα, πλημμυρισμένα σπίτια, μαγαζιά, βιομηχανίες, κτηνοτροφικές μονάδες, αγροκαλλιέργειες. Μέχρι το βράδυ τής 3ης Δεκεμβρίου έμεναν αποκλεισμένα πολλά χωριά τής ορεινής Ξάνθης. Η μεγάλη καταστροφή στον κάμπο άρχισε όταν έσπασε το ανάχωμα που υπήρχε στο 6ο χιλιόμετρο τού δρόμου Ξάνθης – Κομοτηνής. Τρεις άνθρωποι πνίγηκαν, εκατοντάδες έμειναν άστεγοι, ενώ μεγάλες ζημιές υπέστη και το Πόρτο Λάγο, στο οποίο τα μισά του σπίτια πλημμύρισαν. Ολοσχερώς καταστράφηκαν οι εγκαταστάσεις εκτροφής ψαριών, όταν υπερχείλισε η λίμνη Βιστωνίδα. Στα δε αποκλεισμένα Πομακοχώρια η αγωνία μεγάλωνε λόγω των ορεινών χιονοπτώσεων.
1999.—Στο Ελσίνκι, στην διάσκεψη των ηγετών των χωρών τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως, αποφασίζεται η προσέγγιση τής Ευρώπης με την τουρκία, αποσυνδέοντας το Κυπριακό από την ένταξη τής Κύπρου· στην τουρκία τονίσθηκε ότι πρέπει να εκδημοκρατιστεί και να παραπέμψει την επίλυση των διαφορών της με την Ελλάδα στο Διεθνές Δικαστήριο τής Χάγης…
2011.—Ο Χαράλαμπος Αθανασίου, πρώην πρόεδρος των δικαστών, δήλωσε στο ραδιόφωνο τού ΑΝΤ1 στις 11/12/2011, ότι οι πολιτικοί έχουν δεμένα τα χέρια των δικαστικών, οπότε αυτό που απονέμουν δεν είναι δικαιοσύνη, αλλά εντολές των πολιτικών. (Ο Χαράλαμπος Αθανασίου, στις εκλογές Μαΐου και Ιουνίου 2012 τέθηκε επί κεφαλής τού ψηφοδελτίου Επικρατείας τής Ν.Δ. και εξελέγη βουλευτής. Στις 21 Ιουνίου 2012 ορκίστηκε Αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών. Στις 25 Ιουνίου 2013 ορκίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης μετά τον ανασχηματισμό τής Κυβερνήσεως).
2017.—Δύο Έλληνες ορειβάτες κατευθυνόμενοι στο μονοπάτι από Λιβαδάκι προς Πριόνια (Όλυμπος), είχαν πτώση με αποτέλεσμα τον θάνατο τού Χρήστου Ανανιάδη, οδηγού Βουνού και εκπαιδευτή από την Θεσσαλονίκη και τον σχετικά ελαφρύ τραυματισμό τού σχοινοσυντρόφου του. Ο Χρήστος Ανανιάδης είχε μεγάλη δράση δεκαετιών σε βουνά και ορθοπλαγιές τής Ελλάδος και τού εξωτερικού, ενώ είχε και εκπαιδευτικό έργο σε δεκάδες σχολές. Ήταν από τους πιό γνωστούς και αγαπητούς Έλληνες ορειβάτες.
.—Ο ειδικός διαμεσολαβητής τού Ο.Η.Ε. γιά το ζήτημα τής ονομασίας των Σκοπίων, Μάθιου Νίμιτς, δήλωσε από τις Βρυξέλλες, ότι οι συνομιλίες γιά το θέμα τής ονομασίας, διήρκεσαν δύο ώρες και το κλίμα ήταν πολύ θετικό… Στην συνάντηση γιά τις διαπραγματεύσεις υπό την παρουσία του, παραβρέθηκαν ο Αδαμάντιος Βασιλάκης εκπροσωπώντας την Ελλάδα, και ο Βάσκο Ναουμόφσκι, εκπροσωπώντας τα Σκόπια.
2019.—Ο αναπληρωτής εκπρόσωπος τού Γενικού Γραμματέα τού Ο.Η.Ε., Φερχάν Χακ, επιβεβαίωσε ότι ο Οργανισμός έλαβε την επιστολή τής Αθήνας (βλ. 9/12). Με την επιστολή προς τον Γ.Γ. τού Ο.Η.Ε. Αντόνιο Γκουτέρες, η Αθήνα ζήτησε να μην πρωτοκολληθεί στα Ηνωμένα Έθνη και να μην δημοσιευθεί από το Τμήμα Ωκεάνιων Υποθέσεων και Δικαίου τής Θάλασσας τού Ο.Η.Ε. η συμφωνία οριοθετήσεως θαλασσίων ζωνών δικαιοδοσίας τουρκίας – Λιβύης. Στην επιστολή έγινε αναφορά και στο πλήθος των τουρκικών προκλήσεων, οι οποίες κορυφώθηκαν με την υπογραφή τού μνημονίου τουρκίας – Λιβύης. Σε ερώτημα δημοσιογράφου εάν ο Γκουτέρες θα αποδεχτεί ως νόμιμο έγγραφο το τουρκολιβυκό σύμφωνο, ο Χακ απάντησε ότι «[…] ακούγονται εντελώς διαφορετικές απόψεις γύρω από την νομιμότητά του». Μεταξύ άλλων δήλωσε ότι : «[…] η Γραμματεία δεν λαμβάνει θέση ούτε σχολιάζει ζητήματα που αφορούν την κυριαρχία, τα κυριαρχικά δικαιώματα ή την δικαιοδοσία των κρατών μελών γιά τους θαλάσσιους χώρους τους […]Έχουμε εμπιστοσύνη πως όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη θα αναγνωρίσουν την ανάγκη γιά συνεχή διάλογο […] σύμφωνα με τις αρχές που είναι ενσωματωμένες στον Καταστατικό Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, όπου όλες οι διαφορές θα πρέπει να επιλύονται με ειρηνικά μέσα». Τα ίδια λέγανε γιά το Βορειοηπειρωτικό, το Κυπριακό, και πάει λέγοντας…
.—Σεισμός σημειώθηκε στις 04:29 π.μ. ώρα Ελλάδος, μεγέθους 4,1 R και με επίκεντρο 32 χλμ Δυτικά τής νήσου Κέας. Το εστιακό βάθος προσδιορίστηκε στα 140 χλμ.