Η ΠΑΙΔΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ «ΑΧΙΛΛΕΙΟ»

,

Παιδιὰ κατὰ τὴν πρώτη ἡμέρα ἀφίξεώς τους σὲ παιδόπολη τοῦ Ἐράνου

 

Η ΠΑΙΔΟΠΟΛΗ ΚΕΡΚΥΡΑΣ «ΑΧΙΛΛΕΙΟ»

……….Κατὰ τὸν ἀποτρόπαιο καὶ ἐθνοκτόνο ἐμφύλιο πόλεμο – μετὰ τὰ Δεκεμβριανᾶ – περίοδο 1947-1950, ἕνα πρόβλημα γενοκτονίας – λέγε παιδομαζώματος – δημιουργήθηκε ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῶν ἀνταρτῶν. Μὲ τὴν ὀπισθοχώρηση τῶν τελευταίων, πρὸς βορρᾶν, συμπαρέσυραν, σαρώνοντας τὴν ὕπαιθρο, καὶ τὰ παιδιὰ μικρῆς ἡλικίας ἀπὸ 6-15 ἐτῶν καὶ τὰ προωθοῦσαν πρὸς τὴν ὁμηρία.

……….Χιλιάδες Ἑλληνόπουλα, θύματα τοῦ μίσους καὶ μιᾶς ἀκαταλόγιστης κομματικῆς ἐμπάθειας, ὁδηγήθηκαν πρὸς τὶς ἀνατολικὲς χῶρες, μακριὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους, ἀπὸ τ’ ἀδέλφια τους, ἀπὸ τὸ σπιτικὸ τους, ἀπὸ τὴν ἑλληνικὴ γῆ. Ἕνα τέλος, στὸν ἀφανισμὸ αὐτὸ τῶν Ἑλληνοπαίδων, ἔδωσε ὁ Ἑλληνικὸς στρατὸς ποὺ πρόλαβε νὰ σώσῃ τὰ παιδιὰ αὐτά, ἔγκαιρα, ἀπὸ τὰ χέρια τῶν ἀπαγωγέων.

……….Γιὰ τὴν περίθαλψη αὐτῶν τῶν κατατρεγμένων ὑπάρξεων συστήθηκαν – σὲ χρόνο ρεκόρ – τὰ ἱδρύματα ποὺ πῆραν τὴν ὀνομασία “Παιδοπόλεις” σὲ ἀρκετὲς πόλεις. Μία ἀπ’ αὐτὲς λειτούργησε στὴν Κέρκυρα καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Παιδόπολη Κερκύρας “Ἅγιος Σπυρίδων” Ἀχίλλειο.

……….Ἡ Παιδόπολη αὐτὴ δέχτηκε νὰ φιλοξενήσῃ περιθάλποντας τὰ ἀνταρτόπληκτα τῶν περιφερειῶν Κερασόβου Ἠπείρου, ἦτοι Κονίτσης, Θεσπρωτίας καὶ Ἰουλίου, ποὺ ἀνέρχονταν στὸν ἀριθμὸ 850 καὶ πλέον παιδιῶν.


Ὁλόκληρο τὸ ἄρθρο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό: www.e-istoria.com
***
Γράφει ο ιστορικός κύριος Μανώλης Βαλσαμίδης:

……….«Τα παραλάβαμε με ανάμεικτα συναισθήματα. Κλεμμένες ψυχές, δεμένες με αόρατες κλωστές, με αόρατους σε μας υπεύθυνους. Περίμεναν νεύμα για να μιλήσουν, να πουν από πού είναι. Κρυψίνοια, φόβος. Τα έζησα αυτά τα παιδιά,και πολλά άλλα που ήρθαν από την παραμεθόριο. Στον πευκώνα, στην Ν. Ελβετία Θεσσαλονίκης, στον χώρο της κατασκήνωσης των Κατηχητικών Σχολείων μια ομάδα εθελοντών φοιτητών του ΑΠΘ στήσαμε σκηνές. Το περίπτερο και ένα τολ τα κάναμε κοιτώνες. Στο κέντρο ένα γηπεδάκι για παιχνίδι. Δούλεψα δυόμιση χρόνια, έπαιξα μαζί τους, χάρηκα. Πολύβουο μελίσσι.

……….Θυμάμαι το σχολείο πρωτοβουλίας ενός φοιτητή της θεολογίας, του Τραντέλη. Έγινε αργότερα μητροπολίτης Λαγκαδά. Έβαλε θρανία μέσα σε μια μεγάλη στρατιωτική σκηνή και λειτούργησε ολοήμερο σχολείο χειμώνα καλοκαίρι. Τα παιδιά έδωσαν εξετάσεις στο δημοτικό σχολείο του Χαριλάου και πέρασαν σε ένα χρόνο δυο τάξεις. Να θυμηθώ τον αρχηγό Γιάννη Αργυρό, προϊστάμενο ιερέα αργότερα στο ναό του Αγίου Ελευθερίου Θεσσαλονίκης και μετά ιερέα κάπου στην Αμερική, να θυμηθώ τον υπαρχηγό Ανδρέα Γεράκη και την πλειάδα των φοιτητών στους οποίους μοιράζονταν ως pocket money οι δυο μισθοί, του αρχηγού και του διαχειριστή.

……….Και να θυμηθώ τους πάνω από μας επώνυμους εθελοντές, υπεύθυνους για τη λειτουργία της κατασκήνωσης, Αθανάσιο Φραγκόπουλο, Δ/ντή των κατηχητικών Θεσσαλονίκης, τον συμβολαιογράφο Αλκιβιάδη Τζούφη και τον βιομήχανο Λάζαρο Τσαούσογλου. Επιβλέποντες ήσαν ο βοηθός επίσκοπος Απαμείας και κατόπιν Ρόδου Σπυρίδων και ο Δ/τής της Τραπέζης της Ελλάδος Στάικος. Συνεργασία είχαμε τότε με όλες τις κατασκηνώσεις-παιδοπόλεις, ιδιαίτερα με την της Αγίας Τριάδος Θεσσαλονίκης, στην οποία αρχηγός ήταν η φιλόλογος και κατόπιν γυμνασιάρχης Γεωργίτσα. Αυτά τα λίγα από τον διαχειριστή της παιδόπολης της Νέας Ελβετίας, φοιτητή τότε, ετών είκοσι δύο. Είχε να θρέψει και να ντύσει 150 παιδιά. Με την ευχή να θυμόμαστε. για να προσέχουμε, να αγαπάμε αυτήν την πατρίδα, την Ελλάδα.»


Αφήστε μια απάντηση