,
,
ΑΡΙΣΤΟΞΕΝΟΥ Δ. ΣΚΙΑΔΑ-Τακτικοῦ καθηγητοῦ τῆς Ἀρχαίας Ἑλληνικῆς Φιλολογίας
(Ἡρόδ. 1,24)
……….Ὁ Ἡρόδοτος εἶναι, ὡς γνωστόν, ἡ παλαιότερη πηγή, ποὺ ἔχομε, γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ ταξιδιοῦ τοῦ Ἀρίονος καὶ τὴν περιπέτειά του μὲ τοὺς ληστὲς στὸ πλοῖο. Ἡ παράδοση αὐτὴ ἦταν γνωστὴ στὴν Ἀρχαιότητα καὶ εὐρύτερα διαδεδομένη. Χωρὶς ἀμφιβολία ὁ Ἡρόδοτος εἶχε ὑπ’ ὄψη του παλαιότερες ἀφηγήσεις σχετικὰ μὲ τὸν Ἀρίονα, ποὺ τὶς ἀξιοποίησε μέσα στὴ νουβέλλα του.
……….(Ὁ ἴδιος ἀναφέρεται σαφέστατα σὲ δύο πηγὲς τῆς παραδόσεως, σὲ μιὰ Κορινθιακὴ καὶ σὲ μιὰ Λεσβιακή (1,23) : «λέγουσι Κορίνθιοι (ὁμολογέουσι δὲ σφι Λέσβιοι)…» καὶ 1,24, 8: «ταῦτα μὲν νυν Κορίνθιοί τε καὶ Λέσβιοι λέγουσι». Γιὰ τὸν Ἀρίονα ὅμως ὑπάρχει – κατὰ τὸν Ἡρόδοτο – καὶ τρίτη πιστοποίηση : Τὸ «ἀνάθημα χάλκεον» τοῦ Ἀρίονος στὸ Ταίναρο, ποὺ παρίστανε ἄνθρωπο ἐπάνω σὲ δελφίνι. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία, ὅτι ὅσα ἄκουσε ὁ Ἡρόδοτος ἀπὸ Κορινθίους καὶ Λεσβίους πρέπει νὰ ἀνάγωνται ἀρχικὰ σὲ μιὰ κοινὴ πηγή.)
……….(…) Ἔξω ὅμως ἀπὸ τὶς λεπτομέρειες τῆς ὅλης ἱστορίας, μᾶς ἐνδιαφέρει ἐδῶ κυρίως ἕνα κεντρικὸ σημεῖο τῆς ἡροδότειας ἀφηγήσεως : ἡ στιγμὴ τοῦ κινδύνου καὶ ἡ ἀντιμετώπισή του ἀπὸ τὸν Ἀρίονα.