,
,
Μητρόπολις Καλαβρύτων και Αιγιαλείας
Μόναχος Αγαθάγγελος Ασημακόπουλος
,
……….Κι η Ρωμελιώτικη Κάτω Χώρα (Ναυπακτίας) έδωσε στα 1917 το 15χρονο παιδί της στην Αγία Λαύρα, τον Αγαθάγγελο Ασημακόπουλο. Ο ενάρετος και αφιλοκερδής π. Καλλίνικος Διαμαντόπουλος, θείος του, που από χρόνια μόναζε εκεί, τον πήρε κοντά του. Ενδιαφέρθηκε γιά την μόρφωση και τον πνευματικό του καταρτισμό. Τελείωσε το Γυμνάσιο Καλαβρύτων και η επίδοσις ήταν πολύ καλή. Παράλληλα με τα γυμνασιακά μαθήματα μελέτησε κι έμαθε την Γαλλική γλώσσα. Μόρφωσις, αρετή και σύνεσις τον έκαμαν όχι μόνο πολύ συμπαθητικό στούς αδελφούς, αλλά και στην Μονή πολύ χρήσιμο.
……….Μιά από γενετής ελαττωματικότητα τού αριστερού ποδιού τον εμπόδισε να γίνει ιερεύς κι έμεινε απλός μοναχός. Μα κι έτσι αναδείχθηκε ένας από τούς πιό σεμνούς κι ενάρετους και χρησίμους αδελφούς τής Αγίας Λαύρας, που υπηρέτησε με όλες του τις δυνάμεις.
……….Μα δεν περιορίστηκε να είναι μόνον ο ακούραστος γραμματικός τής Μονής. Συνδέθηκε στενά μαζί με τον ευλαβέστατον πνευματικόν τής Μονής Βασίλειον, κι έκαμε κατηχητικήν εργασία μέσα κι έξω από το Μοναστήρι. Μέσα, βοηθούσε πολύ στην λειτουργία τής «συνάξεως», όπως την έλεγαν, ενός κύκλου δηλαδή στον όποιον έπαιρναν μέρος οι πατέρες και οι δόκιμοι και συζητούσαν πνευματικά θέματα. Προϊστάμενος τής «συνάξεως» έγινε ο π. Αγαθάγγελος και όπως παραδέχονται οι αδελφοί, με το κύρος, την σύνεση και την πνευματικότητά του, γινόταν αφορμή να ωφελούνται και να βελτιώνονται όλα τα μέλη της. Έξω, εργάσθηκε κυρίως τα τελευταία χρόνια στο Κατηχητικό και στο Κήρυγμα. Και μολονότι δεν ήταν θεολόγος, είχε τέτοια επιτυχία, που έδινε την εντύπωση αρίστου θεολόγου και καταρτισμένου ιεροκήρυκος.
……….Στην ακμή των ωραίων αυτών προσπαθειών βρήκε τον π. Αγαθάγγελο η ματωμένη ημέρα τής 13 Δεκεμβρίου, Και προσφέρθηκε μαζί με τ’ άλλα τρία σπάνια λουλούδια που αναφέραμε, ένα ακόμα ωραίο άνθος με «ευωδίαν Χριστού» στον Δημιουργό.
***
Ἐπιμέλεια κειμένου καὶ εἰκόνας : « Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο »
Πηγή: Το έργο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, «Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949.»
Γι' αὐτό, τῶν ἱερέων ποὺ ἐμαρτύρησαν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος τους, ἄς εἶναι ἡ μνήμη αἰωνίᾳ.