,

,

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΙΩΑΝΝΙΝΩΝ ΔΡΥΪΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΟΝΙΤΣΗΣ

Ιερ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΓΕΡΑΝΗΣ 

.

……….Στα Βορειοδυτικά τής Κονίτσης, στις υπώρειες τού Κάμενικ και τέσσερα περίπου χιλιόμετρα από την Ελληνοαλβανική μεθόριο, είναι κτισμένο το χωριό Αμάραντος (πρώην Ίσβορος). Εκατόν πενήντα περίπου οικογένειες αποτελούν την κοινότητα αυτήν που είναι από τις καλλίτερες τού Νομού. Ορεινό το μέρος κάνει τούς άνδρες να στραφούν στις τέχνες. Επίσης είναι δραστήριοι και τίμιοι έμποροι. Πολλοί έχουν διαπρέψει στις επιστήμες.

……….Με στολή ή δίχως στολή οι Αμαραντινοί είναι πάντα στρατιώτες τής πατρίδος. Το ’40-’41 το χωριό πολλές φορές έγινε θέατρο σφοδρών μαχών. Στην Κατοχή είδαν τις περιουσίες τους να διαρπάζωνται, τα σπίτια τους να πυρπολούνται, τούς συγχωριανούς να εκτελούνται, άλλους να υποκύπτουν στα βασανιστήριά τους. Η αγάπη τού Αμαράντου τροφοδότησε την υπομονή τους και έμειναν εκεί.

……….Με την απελευθέρωση άρχισε η ανόρθωσις. Τότε έπεσε η πληγή τού συμμοριτοπολέμου. Οι συμμορίτες κράτησαν τον Αμάραντο πολύν καιρό στον έλεγχό τους. Οι νέοι αναγκάσθηκαν να φύγουν τώρα στην Κόνιτσα κι αλλού. Δεν μπορούσαν όμως να φύγουν όλοι. Μαζί μ’ αυτούς έμεινε, κι ο π. Αθανάσιος Γεράνης.

……….Ο π. Αθανάσιος γεννήθηκε στον Αμάραντο το 1878. Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο και παρηκολούθησε μαθήματα στην Αστική Σχολή. Μα δεν περίμενε μόνο από το Σχολείο. Όλες τις διαθέσιμες ώρες του τις αφιέρωνε στην μελέτη θρησκευτικών βιβλίων. Δεν έλειπε από λειτουργία κι ήταν πάντα βοηθός τού λειτουργού. Έτσι έμαθε χωρίς κόπο το τυπικό τής Εκκλησίας, πολλά τροπάρια και βίους αγίων. Οι συγχωριανοί του άκουγαν μ’ ευχαρίστηση τις διηγήσεις του.

……….Το 1908 έφυγε στην Αμερική. Σε τρία χρόνια όμως γύρισε γιά να λάβει μέρος στούς Βαλκανικούς πολέμους. Υπηρέτησε ως εθελοντής το ’12 με ’13 κι αργότερα στην Μικρασιατική εκστρατεία. Όταν πήραν τέλος οι περιπέτειες τού Έθνους, ο Αθανάσιος θέλησε να εκπληρώσει την βαθιά του επιθυμία, να ιερωθεί. Χειροτονήθηκε ιερεύς κι εφημέρευε στην Αγ. Βαρβάρα πρώτα, κι αργότερα, το 1932, στον Αμάραντο, όταν εκοιμήθηκε ο ιερεύς τού χωρίου του.

……….Οι κομμουνισταί δεν μπορούσαν να ανεχθούν την εθνική και θρησκευτική δράση του. Ζητούσαν αιτία να τον εξοντώσουν. Και δεν άργησαν να την βρουν. Μερικά παλληκάρια τού χωριού που δεν μπόρεσαν να φύγουν μαζί με τούς άλλους, πριν έρθουν οι συμμορίτες, εκρύπτοντο στο γειτονικό δάσος. Την συντήρηση και την διαφυγή τους είχε αναλάβει ο π. Αθανάσιος. Μιά, δυό, οι συμμορίτες κατάλαβαν τις προφυλαγμένες κινήσεις του. Έτσι μιά Κυριακή την ώρα που ετοιμαζόταν να κάμει την θεία Ευχαριστία, ορμούν στην εκκλησία, τίγρεις διψασμένες γιά αίμα, μιά ομάδα συμμορίτες.

……….Τον άρπαξαν και τον έφεραν στο Μοναστήρι τής Φούρκας Κονίτσης. Εκεί είχαν το αρχηγείο τους. Τον υπέβαλαν σ’ απερίγραπτα βασανιστήρια. Τόσο που φαινόταν καθαρά πως ήταν κοντά η τελευταία του ημέρα. Δεν χρειαζόταν την τουφεκιά ή την αγχόνη ή το τσεκούρι τους. Τον μετέφεραν τότε στο Μοναστήρι Ζέρμας κι εκεί παρέδωσε την αγία ψυχή του στις 10 Φεβρουαρίου 1948.

«Ενεδύθη εξ ύψους σωτηρίου ιμάτιον εν τη απεκδύσει του σώματος».

***

Ἐπιμέλεια κειμένου καὶ εἰκόνας :  « Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο »

Πηγή: Το έργο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, «Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949.»

Γι' αὐτό, τῶν ἱερέων ποὺ ἐμαρτύρησαν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος τους,  ἄς εἶναι ἡ μνήμη αἰωνίᾳ.