.

.

Οι Κεχηναίοι

 .

Πρόσωπα και Χαρακτήρες τής Κεχήνης

 .

Η Κεχήνη είναι μία χώρα πολύ μακρινή. Βρίσκεται κυριολεκτικά σε άλλον πλανήτη. Εκεί κατοικεί το περήφανο κεχηναϊκό έθνος, οι Κεχηναίοι, και στα κείμενα που ακολουθούν θα επιχειρήσουμε να τους γνωρίσουμε. Κάποτε διάβασα σε ένα λεξικό ότι «κεχηναίος», στην αρχαία ελληνική, σημαίνει «χαχόλος», «χάνος», «αποβλακωμένος», αλλά νομίζω ότι πρόκειται γιά απλή σύμπτωση, αφού οι αρχαίοι Έλληνες δεν ταξίδεψαν ποτέ σε άλλους πλανήτες…

 .

Αθανάσιος Τσακνάκης

.

Το  σούργελο

 .

……….Η κατηγορία των «σουργελοειδών» εμπερικλείει στους αξιοθρήνητους κόλπους της έναν ασύλληπτα μεγάλο αριθμό Κεχηναίων θηλυκού γένους. Όλα τούτα τα θλιβερά κοριτσάκια βιώνουν έναν άνευ προηγουμένου διχασμό προσωπικότητας: στο σπίτι υφίστανται (ακολουθώντας τις συμβουλές τής σοφής μαμάς) την ανατολίτικη ανδροκρατία τού μπαμπά (τού κατά φαντασίαν «αφέντη») ή τού μεγάλου αδελφού (άλλος «να μην πω» κι αυτός), ενώ στον δρόμο, στην δουλειά ή στην παρέα αντιμετωπίζουν την δυτικού τύπου δήθεν «χειραφέτηση». Τα βασικά χαρακτηριστικά αυτής τής τρισάθλιας κατηγορίας είναι η «τσομπανο-μπαρόκ» εμφάνιση και το «ύφος-Δυναστεία», σε συνδυασμό – φυσικά – με τον απαραίτητο «πισινό-πλατεία». Με δυό λόγια: κακό χάλι…

……….Σκαρφαλωμένη μετά κόπων και βασάνων σε τακούνι είκοσι πόντων – μία ακόμη απελπισμένη απόπειρα ν’ αγγίξει το ύψος τού ενός μέτρου και «κάτι» – η «λυγερόκορμη» (αυτό πιστεύει γιά τον εαυτό της) Κεχηναία αγωνίζεται να ισορροπήσει τα ατέλειωτα οικοδομήσιμα τετραγωνικά τού πελώριου πισινού της επάνω στις μυτερές, στενές γόβες – δερματίνη βέβαια, όχι δέρμα – που αγόρασε στις εκπτώσεις. Αν φορά μίνι-φούστα, λανσάροντας την άποψη ότι ο άνθρωπος κατάγεται από τον χοίρο, την τραβά προς τα κάτω κάθε δύο βήματα και κοιτά με αριστοκρατική αηδία – «α, να χαθείς σαχλέ» – όσους την παρατηρούν όχι γιατί την γουστάρουν (όπως νομίζει), αλλά γιατί (συνήθως) γελούνε με τους πατσάδες της.

……….Η κακόγουστα σοβαντισμένη και με φτηνά υλικά μπογιαντισμένη – μάλλον αξιολύπητη και ίσως λίγο συμπαθητική – φατσούλα της κρύβει ένα «δημιουργικότατο» μυαλό (τόσο έχουν και οι ρέγκες), το οποίο απασχολούν μονίμως οι τρομερές εξελίξεις τής κάθε παρακμιακής σαπουνόπερας, τα φτηνά κουτσομπολιά τού σιχαμερού χώρου όπου ζει (τρόπος τού λέγειν) και δουλεύει (κυριολεκτικά), ο βίος και η πολιτεία κάποιου κουνιστού και κουνημένου, το «τύλιγμα» κάποιου ταλαίπωρου γαμπρού (δημοσιοϋπάλληλου, στρατιωτικού… εν ολίγοις «σταθερομισθωτού») και άλλες μικρότητες που δεν ομολογεί ποτέ, αφού παντού θέλει να περνιέται ως «άνετη και περπατημένη γκόμενα», κάτι που σπανιότατα, η δύστυχη, επιτυγχάνει.

……….Δεν επαναλαμβάνει ποτέ την ίδια ανοησία, γιατί έχει πάντοτε μιά καινούρια να πει (ίδια η μάνα της, βρε παιδί μου). «Ασφαλώς» και «δεν είναι παρθένα», ενώ δεν ξέρει πού πάνε τα τέσσερα. «Ασφαλώς» και «την ζητούσαν πολύ καλύτεροι γαμπροί», αλλά δεν ήθελε να τον πληγώσει, τον λυπήθηκε. «Ασφαλώς» και «είναι μορφωμένη», αφού έχει πτυχίο (λέγεται και «χαρτί υγείας»). Πολλά ηλίθια και ανούσια «ασφαλώς», που προδίδουν την απέραντη, την ατέλειωτη, την ισόβια ανασφάλειά της…

……….Χόμπυ; Μα, φυσικά, τα κλασικά: διάβασμα (καφετερία, δηλαδή), μουσική (σκυλάδικα και μπαράκια τής κακιάς ώρας, προς αναζήτηση κοροϊδο-γαμπρού) και αθλητισμός (τρεχάλα για το φτωχομεροκάματο).

……….«Σούργελο», λοιπόν. Τιποτένιο πλασματάκι. Αξιαγάπητο (με κόπο και άφθονη καλή διάθεση) μόνον και μόνον γιατί πλάστηκε από τον έναν, κοινό Πατέρα όλων. Και αξιολύπητο γιατί ποτέ δεν κατάλαβε το «καθ’ ομοίωσιν»… Κ’ εδώ που τα λέμε, ποιός από τους υπόλοιπους το έχει καταλάβει; Μήπως εσείς;