.
.
.
.
«Ὁ ἐχθρός, ἐπηρμένος ἀπό τὰς μέχρι τότε ἐπιτυχίας του, ἐλησμόνησεν ὡρισμένας σελίδας τῆς ἑλληνικῆς ἱστορίας, ὅπως ἐκείνην τῶν ἀρχαίων Σπαρτιατῶν, ὅτε τοὺς πρέσβεις τοῦ Μεγάλου Βασιλέως, τοὺς ὁποίους εἶχεν ἀποστείλει διὰ νὰ ζητήσουν γῆν καὶ ὕδωρ, ἔρριψαν εἰς βαθὺ φρέαρ, ὅπως ἐλησμόνησαν καὶ τὸ «Μολὼν λαβὲ» τῶν Θερμοπυλῶν.
Ἠγνόησαν ἀναμφιβόλως καὶ τὸ πνεῦμα τῆς καθολικῆς θυσίας, τὸ ἐνυπάρχον εἰς τὴν πρὸς τὸν Μωάμεθ τὸν πορθητὴν ἀπάντησιν τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, ὅταν ὁ πρῶτος ἐζήτησε τὴν παράδοσιν τῆς Πόλεως :
« Τὸ δὲ τὴν πόλιν σοι δοῦναι, οὔτ’ ἐμόν ἐστίν οὔτ’ ἄλλου τῶν κατοικούντων ἐν ταύτῃ· κοινῇ γὰρ γνώμῃ πάντες αὐτοπροαιρέτως ἀποθανοῦμεν καὶ οὐ φεισόμεθα τῆς ζωῆς ἡμῶν»
Μεταξὺ τοῦ 1940 καὶ τῶν ἱστορικῶν περιπτώσεων τὰς ὁποίας ἐμνημονεύσαμεν ἰσχύουν ἀπολύτως ἀναλογίαι. Πανίσχυροι καὶ πολυάνθρωποι οἱ εἰσβολεῖς, ὀλιγάριθμοι καὶ ὑλικῶς ἀνίσχυροι οἱ ἀπειλούμενοι.
Καὶ οἱ Ἕλληνες ἐκεῖνοι, καθὼς καὶ οἱ τοῦ 1940 ἠγνόησαν τὴν ὑπεροχήν καὶ ἐβροντοφώνησαν τὸ ΟΧΙ.
.
.
Δύο σταθμοὶ τῆς νεωτέρας Ἑλληνικῆς Ἱστορίας (1912, 1940)
Συνέχεια ανάγνωσης ΔΥΟ ΣΤΑΘΜΟΙ ΤΗΣ ΝΕΩΤΕΡΑΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (1912, 1940) →