.
.
……….Ο Άγιος Ραφαήλ – μαζί με τον Άγιο Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη – είναι ο νέος απεσταλμένος τού Θεού που ήρθε στην Γη, την κρίσιμη αυτή εποχή, γιά να προσφέρει τα θαύματά Του και να μας λυτρώσει από τις αρρώστιες και την απόγνωση. Συνέχεια ανάγνωσης ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
.
.
……….Ο ιερεύς Κωνσταντίνος Πανταζής στά 1944 ήταν ογδόντα ετών και εφημέρευε στήν γενέτειρά του Κερασιά σαράντα έτη και άνω. Συνέχεια ανάγνωσης ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ-π.ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΝΤΑΖΗΣ (+1/4/1943)
.
.
.
Φτωχοί αγρότες έφεραν στον κόσμο στον Πύργο της Ηλείας τον ιερέα Χαράλαμπο Παναγιωτόπουλο. Ήσαν όμως ευσεβείς καί τό γάλα πού επότισαν τό μικρό ήσαν οί λόγοι του Χριστού. Αργότερα, δέν έλειψε από τά Κατηχητικά καί τις Χριστιανικές συντροφιές. Μετά τό Γυμνάσιο γράφτηκε στή Θεολογική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών. Τά έξοδα της σπουδής του τά εξοικονομούσε δουλεύοντας. Στά 1933 ενυμφεύθηκε καί σέ τρία χρόνια χειροτονήθηκε από τον αείμνηστον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χρυστόστομο καί τοποθετήθηκε εφημέριος στό Ναό Κοιμήσεως τής Θεοτόκου (Κυνοσάργους). Έχει έμεινε ως τό τέλος τής ζωής του.
Πολύ αξιόλογη ήταν η πνευματική, κοινωφελής καί φιλανθρωπική δρασις του. Κατηχητής από λαϊκός, ώς Ιερεύς ίδρυσε Κατηχητικά Σχολεία όλων τών ειδών καί πρός χάριν τους εξέδιδε τό χριστιανικόν έντυπο «Κήρυξ τής αλήθειας» και τό Κατηχητικόν Ημερολόγιον 1935. Τό 1943 ίδρυσε τούς «Ομίλους του Σταυρού» γιά νέους καί νέες, μέ σκοπό τή χριστιανική τους διάπλασι. Μέ τήν καθοδήγησί του η Αδελ¬φότης κυριών καί δεσποινίδων Κυνοσάργους «Παναγία η Ελεούσα» ίδρυσε κατασκηνώσεις στήν Αγ. Παρασκευή Αττικής κατά τά έτη 1938-40 πού άρχισαν μέ 45 παιδιά καί τις σταμάτησε η Κατοχή μέ 120. Ακόμα, ίδρυσε καί διηύθυνε ο ίδιος Δημοτικό Σχολείο καί ανέπτυξε συστηματικό κηρυκτικόν έργο.
Κατά τόν ελληνοϊταλικό πόλεμον, υπηρέτησε ώς στρατιωτικός ιερεύς στά Νοσοκομεία Λαρίσης πρώτα καί ο τότε Μητροπολίτης μνημονεύει εύφημα τή δράσι του. Ύστερα έφθασε στήν πρώτη γραμμή, όπου έμεινε ως τήν κατάρρευσι.
Η Κατοχή δέν έδεσε τά χέρια της πολυμήχανης αγάπης του π. Χαραλάμπη. Εδημιούργησε «Προμηθευτικόν Συνεταιρισμόν Ενοριτών» Ι. Ν. Κοιμήσεως Θεοτόκου Κυνοσάργους», ίδρυσεν εφηβικό συσσίτιο, του οποίου οί συσσιτούντες νέοι έφθασαν τούς 1200. Ένα από τά πιο μεγάλα φαρμάκια πού τον πότισεν η Κατοχή ήταν η παράστασίς του στις τελευταίες στιγμές τών καταδικασμένων Ελλήνων άπό τούς Γερμανούς. Φαίνεται ό πόνος του σέ σχετική πρός τήν Αρχιεπισκοπήν έκθεσίν του της 19-6-43. (Εκτελεσθέντες έπι Κατοχής, Αθήναι 1947, σελ. 115).
Μετά τήν Κατοχή ο π. Χαρ. Παναγιωτόπουλος είχε ν’ αναλάβη τον αγώνα κατά τών κομμουνιστών. Εγνώριζε καλά ότι ο κομμουνισμός είναι σύστημα υλιστικό πού οδηγεί όσους πιάσει στά δολερά του δίχτυα στήν αθεΐα. Γι’ αυτό δέν εδίστάζε στά κηρύγματά του νά ξεσκεπάζη τις προθέσεις τών κομμουνιστών καί νά τούς καυτηριάζη μέ δριμύτητα. Αυτό καί η μεγάλη καί ονομαστή δράσις του στήν κοινωνία τον έκαμαν στόχο τους. Στά Δεκεμβριανά τόν πήραν όμηρο στήν αρχή καί τον φυλάκισαν. Τήν παραμονή τών Χριστουγέννων του 44 τόν έβγαλαν μαζί μέ άλλους γιά νά τούς ανακρίνουν τάχα, μά δέ γύρισαν στή φυλακή. Λέγεται ότι τούς σκότωσαν μέ ριπές πολυβόλου τήν ημέρα της γεννήσεως του Σωτήρος. Ύστερα από 18 ημέρες βρέθηκε τό σκήνος του στην Ηλιούπολι. Τά όστα του αναπαύονται, στον Περίβολο του Ναού, όπου είχεν εργασθή ώς εφημέριος.
Καταδεκτικός, μειλίχιος, ευχάριστος στις συναναστροφές, ελεήμων, θερμός πατριώτης ο π. Χαρ. Παναγιωτόπουλος «έμεινε πιστός άχρι θανάτου» καί ελαβε τον στέφανον της ζωής.
.
.
.
.
.
……….Ξεκινώντας από τα Καλάβρυτα γιά τα Β.Α. στα 12 περίπου χιλιόμετρα θά συναντήσωμε το μικρό χωριό Ρωγοί. Εδώ στα 1875 γεννήθηκεν ο ιερεύς Χρίστος Κανελλόπουλος. Οι γονείς του — ο πατέρας του ήταν κι αυτός ιερεύς—ήσαν ευσεβέστατοι, γι’ αυτό και μπορούμε να πούμε ότι μεγάλωσε κυριολεκτικά «έν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Με τέτοιαν ανατροφήν έγινε ικανός γιά το υψηλόν ιερατικόν υπούργημα, που λαχταρούσε από παιδί.
……….Τού Δημοτικού μόνο τα γράμματα είχε μάθει, μα τόσο μεγάλος ήταν μέσα του ο πόθος γιά μελέτη και μόρφωσι, ώστε η ανάγνωσις ηθικοθρησκευτικών βιβλίων ήταν διαρκής απασχόλησίς του. Καρπός τής φωτισμένης φιλομαθείας του ήταν ο σχηματισμός βιβλιοθήκης με περισσοτέρους από 300 τόμους των σπουδαιοτέρων εκκλησιαστικών συγγραφέων. Ιδιαίτερην επίδοσιν είχε στη Βυζαντινή μουσικήֹ’ συγκίνουσε βαθιά το εκκλησίασμα, όταν απέδιδε με την ωραία φωνή του τα κατανυκτικά μελωδήματα των μεγάλων Βυζαντινών διδασκάλων.
……….Από τον γάμο του με μιάν ευσεβή κόρη τού χωρίου του, απέκτησε δύο κορίτσια κι ένα αγόρι. Υπόδειγμα νέου ο π. Χρίστος πριν από τον γάμο του μα κι ύστερα απ’ αυτόν, κατά την ομολογία των συγχωριανών του, ήταν «πρότυπον και παράδειγμα ηθικής και αμέμπτου συμπεριφοράς». Κι έτσι στα 1909 προκρίνεται γιά εφημέριος των Ρωγών.
..
.
……….Την τουρκοκρατουμένη Ίμβρο είδε το φως στα 1907 ο π. Αναστάσιος Κρητικός. Ο πατέρας του λεγόταν Θεοδόσιος και η μητέρα του Μαρία. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Δημοτικό και στο Ελληνικό τής γενέτειράς του. Ιερή φλόγα τον έσπρωξε νέον ακόμα στ’ Άγιον Όρος. Εκεί, στο «Περιβόλι τής Παναγίας», μέσα σε μιά αδιατάρακτη ηρεμία που σύρει την ψυχή σ’ άλλο κόσμο και σε βαθειές σκέψεις, φιλοσοφώντας ο νεαρός Αναστάσιος γιά την ματαιότητα των ανθρωπίνων πραγμάτων, έγινε στην Μονή Ιβήρων μοναχός.
Συνέχεια ανάγνωσης ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ – Ο ΙΕΡΕΑΣ ΗΡΩΑΣ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ Αρχιμ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ (+24/12/1944)
.
.
.
Ο ιερ. Αναστάσιος Καφαντάρης γεννήθηκε στο χωριό Λοξάδα το 1905. Χειροτονήθηκε ιερεύς καί ανέλαβε εφημεριακά καθήκοντα στον ιερό ναό του χωρίου του.
Συνεχιστής τής ιεράς παραδόσεως συνδύαζε πίστι καί πατριωτισμό. Καί οί συμβουλές πού μετά το Ευαγγέλιο κάθε Κυριακή έλεγε στούς πιστούς, γύρω σ’ αυτές τίς δυο ιδέες στρεφόταν. Κατά τήν Κατοχή στάθηκε άγρυπνος κι ακλόνητος στή θέσι του. Έπρεπε νά προφυλάξη τά πρόβατά του από τούς κατακτητάς μά κι απ’ τούς κομμουνιστάς, πού προσπαθούσαν νά εκμεταλλευθούν τήν περίστασι. Κι αυτοί οι τελευταίοι, όπως έρχονταν μέ σχήμα προβάτου, ήσαν πιό επικίνδυνοι. Μά ο π. Αναστάσιος ξεσκέπαζε τά συνθήματα τους. Καυτηρίαζε τίς αρπαγές, τούς εμπρησμούς, τά εγκλήματά τους. Έγινε ο στόχος τους.
Τον πρόγραψαν καί δέν το είχαν μυστικό. Κινήθηκαν οί χριστιανοί του νά τον φυγαδεύσουν γιά νά τον σώσουν. Εκείνος αρνήθηκε κατηγορηματικά. Δέν ήθελε νά γίνη ο «μισθωτός ποιμήν» πού, όταν πλησιάσουν οί λύκοι καί κλέφτες, θέλει νά σωθή ο ίδιος μέ τή φυγή. Είχε βαθειά συναίσθησι του καθήκοντος καί τής αποστολής του.
Στό μεταξύ οί κομμουνισταί κατέστρωσαν τό σχέδιο της συλλήψεως καί εξοντώσεώς του.
Στίς 10 Απριλίου 1949 ο π. Αναστάσιος μπήκε μέ τή συνηθισμένη του ευλάβεια στό ναό γιά νά τελέση τή θεία Λειτουργία. Μόλις όμως πήρε θέσι μπροστά στήν αγία Τράπεζα κι έκαμε τήν εκφώνησι: «Ευλογητός ό Θεός. . .» ακούσθηκε τρομερός κρότος. Η εκκλησία κλονίσθηκε, ενώ εκσφενδονίστηκαν χώματα καί πέτρες πρός όλες τίς διευθύνσεις. Όσοι ήσαν μέσα, τρομοκρατημένοι έτρεχαν νά φύγουν, νομίζοντας πώς έπεφτε ξαφνικά όλος ο ναός, ενώ ο π. Αναστάσιος έπεφτε στό θυσιαστήριο χτυπημένος θανάσιμα.
Μ’ αυτό τόν τρόπο τόν ύπουλο κι ασεβή μαζί θέλησαν οι κομμουνισταί νά βγάλουν από τή μέση ένα γενναίον αντίπαλό τους. Μιά νάρκη πού τοποθέτησαν κρυφά κάτω από τό ανάβαθρο της Αγ. Τραπέζης, θανάτωσε τό λειτουργό καί κατέστρεψε τό ναό του Θεού.
Σέ λίγο ο π. Αναστάσιος ξεψυχούσε ανάμεσα στούς βαθιά συγκινημένους ενορίτας του, συγχωρώντας χριστιανικά τούς δολοφόνους του. Μά η μνήμη του δέν έσβησε στίς ψυχές τών προβάτων του. Κι η μορφή του φωτοστεφανωμένη πήρε τή θέσι της μέσα στήν ατελείωτη στρατιά τών μαρτύρων. Ολοκληρωτική αφοσίωσις πρός τήν πίστι καί τήν πατρίδα είναι τό δίδαγμα πού θά πάρουμε όλοι εμείς πού φέρνουμε τό ένδυμα πού αγίασε άλλη μιά φορά ο π. Αναστάσιος Καφαντάρης μέ τόν μαρτυρικό του θάνατο.
«Τυράννων πάσαν πληγήν, τοξεύμασιν ετραυμάτισας καρτερίας καί γενναιότητος καί πρός ζωήν αληθή μετετέθης νύν».
.
.
.