.
.
.
.
……….Κάθε χρόνο, στὴν ἐπέτειο τῆς Ἐξόδου τοῦ Μεσολογγίου, οἱ ῥήτορες ἐξαίρουν στοὺς πανηγυρικούς τους τὴν ἀντοχὴ τοῦ “φράχτη”, δηλαδὴ τῶν ὀχυρωματικῶν ἔργων, ἀλλὰ παραλείπουν συνήθως νὰ μνημονεύσουν τὸ ὄνομα τοῦ κατασκευαστή τους, τοῦ μηχανικοῦ-τειχοποιοῦ Μιχαήλ Κοκκίνη, ποὺ σκοτώθηκε μάλιστα κατὰ τὴν Ἔξοδο, πολεμώντας ἡρωικά. Συνέχεια ανάγνωσης ΤΑ ΟΧΥΡΑ ΤΟΥ ΜΕΣΟΛΟΓΓΙΟΥ
.
.
……….Ο Άγιος Ραφαήλ – μαζί με τον Άγιο Νικόλαο και την Αγία Ειρήνη – είναι ο νέος απεσταλμένος τού Θεού που ήρθε στην Γη, την κρίσιμη αυτή εποχή, γιά να προσφέρει τα θαύματά Του και να μας λυτρώσει από τις αρρώστιες και την απόγνωση. Συνέχεια ανάγνωσης ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΡΑΦΑΗΛ, ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗ
.
.
.
Ένα από τα κορυφαία γεγονότα της πόλης, στο διάβα τού χρόνου, είναι η πυρκαγιά η οποία εκδηλώθηκε το απόγευμα της 5ης (18ης) Αυγούστου του 1917. Μια φωτιά που ξεκίνησε στο βορειοδυτικό άκρο της και πιο συγκεκριμένα έξω από τη σημερινή παλαιά λαχαναγορά, στην πλατεία Χορ-χορ… και η οποία σε διάστημα μόλις 3 ωρών κατέστρεψε το μεγαλύτερο μέρος της. Στην φωτογραφία εποχής απαθανατίζεται η οδός Τσιμισκή λίγο μετά την κατάσβεσή της.
.
Αντί πηγής: Ευχαριστώ τον καλό φίλο Κων. Νίγδελη για την πανέμορφη κασετίνα που φέρει τον τίτλο ”Θεσσαλονίκη 1912-2012: Ψηφίδες μνήμης” και, για την άδειά του προς δημοσίευση εικόνων.
.
.
.
,
«Όταν η διεθνής Επιτροπή χαράξεως των συνόρων έφθασε στην Κορυτσά, με σκοπό να σχηματίσει προσωπική αντίληψη τής καταστάσεως, τήν επεσκέφθη ο Μητροπολίτης Γερμανός για να αναπτύξει τα δίκαια αιτήματα των Βορειοηπειρωτών και την επιθυμία τους να ενωθούν με την Ελλάδα. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ – ΚΟΡΥΤΣΑ
.
.
.
……….«Eδωδά, στο Ρουπέλιον των Βυζαντινών, πολλές φορές σταμάτησαν άλλοτε οι Μακεδόνες τους Σκύθες, νίκησαν οι Ακρίτες τους Ούννους και τους Βουλγάρους. Συνέχεια ανάγνωσης ΡΟΥΠΕΛ ΜΙΑ ΠΡΩΤΗ ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΗΡΩΕΣ
.
.
Στρατιωτικός, αγωνιστὴς του 1821 με σημαντικὴ συμμετοχὴ στὴ Β´ πολιορκία τού Μεσολογγίου. Πολιτικὸς την εποχὴ τού Όθωνα καὶ απομνημονευματογράφος.
Σπούδασε τη στρατιωτικὴ τέχνη στὴ Νεάπολη τής Ιταλίας. Έλαβε μέρος στις στρατιωτικὲς επιχειρήσεις στὸ Ναύπλιο καὶ τὴν Ανατολικὴ Στερεὰ Ελλάδα.
Έγινε αρχηγὸς τής προσωπικής φρουράς τού Δ.Υψηλάντη. Ως Καποδιστριακὸς γνώρισε διώξεις απὸ τὴν Αντιβασιλεία τού Όθωνα. Στὸ διάστημα 1840-44 ήταν διοικητὴς τής Σχολής Ευελπίδων καὶ συμμετέσχε ενεργὰ στὰ γεγονότα τής 3ης Σεπτεμβρίου 1843.
Γιὰ τὴν ανάμειξή του στὰ απελευθερωτικὰ κινήματα τού 1854, διώχτηκε απὸ τὸ «Υπουργείο Κατοχής » τού Μαυροκορδάτου. Ως τὸ 1876 ανέλαβε ξανὰ τέσσερες φορὲς τό Υπουργείο Στρατιωτικών, ονομάστηκε σύμβουλος Επικρατείας (1868-72) καὶ πρόεδρος τής Βουλής (1872). Στα Απομνημονεύματά του κατέγραψε τὰ ιστορικὰ γεγονότα τής β´πολιορκίας τού Μεσολογγίου.