.
,
……….Ο Xρυσοστόμου Παναγιώτης γεννήθηκε στο χωριό Στύλλοι, τής επαρχίας Αμμοχώστου, το 1921. Σκοτώθηκε στις 3 Οκτωβρίου 1958 στην Αμμόχωστο από Άγγλους στρατιώτες, που τον βασάνισαν. Σύζυγος: Ελισάβετ Χρυσοστόμου. Παιδιά: Νάκης, Δημήτρης, Γιώργος, Ανδρούλα, Μαρία, Φωτούλα. Γονείς: Χρυσόστομος και Δέσποινα Χρυσοστόμου. Αδέλφια: Φίλιππος, Νεοκλής, Γεώργιος, Προκοπία, Παρασκευή. Συνέχεια ανάγνωσης ΗΡΩΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΕΟΚΑ – ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ (+3/10/1958)
.
.
Η ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ, Η ΓΕΝΝΑ ΚΑΙ Η ΒΑΦΤΙΣΗ ΣΤΟΝ ΠΟΝΤΟ
.
ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ
Η εγκυμοσύνη—η βαρασία—στα παλιότερα χρόνια θωρούντανε ντροπή, όχι βέβαια από κοκκεταρία. Η έγκυα—η βαρασμέντσα—προσπαθούσε με κάθε τρόπο ν’ αποκρύψει την εγκυμοσύνη της, με κατάλληλη αμφίεση, με σάλια, με τζαρτζάφια, με μαντίλι που είχε μπροστά στη μέση της κι’ ανέμιζε κ.τ.λ. Κρυβόταν ακόμα κι’ από τον πατέρα και τη μητέρα της και μάλιστα από τον πεθερό και την πεθερά της. Ήταν σαν ν’ αναγνώριζε πώς έκανε μιά μεγάλη… αμαρτία. Φυλαγότανε τόσα πολύ για να μη την καταλάβουν, ώστε αν δεν κακοψυχούσε—αν ‘κ’ εκακογνώμανεν— μπορούσε να γεννήσει χωρίς να την πάρουν μυρωδιά. Όλα τα ρουχαλάκια και τα σχετικά με τη γέννα τού παιδιού τα φρόντιζε κρυφά, σε συνεννόηση με τυχόν κουνιάδες της ή αδελφές και φίλες της.
Ο περιορισμός αυτός ήταν αιτία να μη μπορεί να ζητεί απ’ όλα τα φαγητά και τα τρόφιμα γενικά, που τα θυμόταν ή τής ερχόταν ή μυρωδιά τους, όπως συμβαίνει φυσιολογικά σ’ όλες σχεδόν τις έγκυες γυναίκες. Ωστόσο οι άντρες τους φρόντιζαν να τις φέρνουν κρυφά απ’ όλα που ζητούσαν και ό,τι καλό και σπάνιο —αγνέρ’— βρίσκανε στην αγορά. Στα τελευταία χρόνια έχασε το ζήτημα την αρχική του αυστηρότητα και οι σχέσεις τής έγκυας με τους πεθερούς και τους γονιούς της γένηκαν λογικότερες κι’ ανθρωπινότερες.
.
.
Η συνέχεια του κειμένου ΕΔΩ
.
.
.
.
ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΠΟΙΚΙΩΝ ΣΤΟΝ ΕΥΞΕΙΝΟ
—ΙΔΙΩΣ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΑΣ— ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ
ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
.
(…) Είναι δυνατό όμως να υποθέσουμε ότι η Τραπεζούντα γιά πολύ καιρό ήταν δημοκρατική και ανεξάρτητη, σαν Ιωνική αποικία που ήταν, πληρώνοντας ως μόνο φόρο, όπως και ο Ξενοφώντας βεβαιώνει, το αποικιακό της χρέος προς τη Σινώπη. Απ’ όσα μάλιστα λένε ο Ηρόδοτος και ο Ξενοφώντας, τα μέρη αυτά τού Πόντου, και ιδίως η παραλιακή λωρίδα, ποτέ δεν υποδουλώθηκαν στους Πέρσες· γιατί, σύμφωνα μ’ αυτούς, ούτε οι Κόλχοι ούτε οι Χαλδαίοι αναγνώριζαν την περσική κυριαρχία, αλλά ζούσαν αυτόνομοι· και αφού οι πάνω από την Τραπεζούντα περιοχές ήταν ανεξάρτητες, πολύ περισσότερο ίσχυε αυτό γιά τις παραλιακές πόλεις τής Κολχίδας. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΔΡΥΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΑΠΟΙΚΙΩΝ ΣΤΟΝ ΕΥΞΕΙΝΟ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ
.
.
Οὗτος κατήγετο ἐκ τοῦ χωρίου Λογκάστρα καὶ ἀπὸ παλαιὰν οἰκογένειαν κλέφτικην γνωστὴν εἰς τὴν Πελοπόννησον. Πρὸ τῆς ἐπαναστάσεως ἦτο πάντοτε εἰς τὰ ὅπλα κατὰ τῶν Τούρκων. Γενομένης δὲ τῆς ἐπαναστάσεως, αὐτὸς πρῶτος ἐφάνη μὲ τοὺς στρατιώτας τῆς ἐπαρχίας Μιστρᾶ, καὶ ἐστρατοπέδευσε κατὰ τὸ χωρίον Κερασιαὶς διὰ νὰ συστήσῃ τὴν πολιορκίαν τῆς Τριπολιτσᾶς μετὰ τῶν Μαυρομιχαλαίων. Ἀλλὰ κατὰ δυστυχίαν, πρὶν ἢ ταμπουρωθοῦν, οἱ Τοῦρκοι ὑπῆγον διὰ νυκτὸς, πρὶν ἐξημερώσῃ ἡ ἡμέρα τοῦ Πάσχα, καὶ ἔξαφνα συνέλαβον τὴν βάρδιαν, χωρὶς νὰ λάβῃ εἴδησιν ὁ στρατὸς, καὶ ἕνεκα τούτου ἐτέθησαν εἰς ἀταξίαν καὶ ἔφευγον, ὅτε ὁ Νικολόπουλος μὲ πολλοὺς ἐκ τῶν συγγενῶν του εὑρεθεὶς εἰς ἕνα ἐκεῖ ῥημοκλησάκι, δὲν ἠθέλησε νὰ φύγῃ, ἀλλ᾿ ἐστάθη ἐκεῖ καὶ αφοῦ ἐσκότωσέ τινας Τούρκους, ἔπειτα ἐνόησεν, ὅτι θὰ χαθοῦν ὅλοι ἀνωφελῶς. Τότε δὲ ἔδιωξεν ἀμέσως τοὺς συγγενεῖς του, καὶ ἔμεινε μόνος μὲ τὸν ψυχογυιόν του, καὶ ἐκράτησε τὴν θέσιν ταύτην μαχόμενος πρὸς τοὺς Τούρκους ἐπὶ πολλὴν ὥραν διὰ νὰ σώσῃ τοὺς ἄλλους ὅλους φεύγοντας. Ἀλλ᾿ ἐπὶ τέλους ἔπεσε καὶ αὐτὸς καὶ ὁ σύντροφός του μαχόμενοι. Κατὰ τὴν μάχην δὲ ταύτην ἐσκοτώθη ὁ καπετὰν Ξανθὸς συγγενὴς τοῦ ποτὲ Παναγιώταρου, διότι παλαιὰ σχέσις καὶ φιλία συνέδεε τοῦτον μετὰ τοῦ Ἀ. Νικολοπούλου, καὶ διὰ τοῦτο εὑρέθησαν ὁμοῦ συσωματωμένοι ὑπὲρ τοῦ ἀγῶνος. Ἀποθανόντος δὲ τοῦ Νικολοπούλου, ἡ ἐπαρχία τοῦ Μιστρᾶ ἔχασε στρατιωτικὸν ἐπίσημον, οἱ δὲ λοιποὶ συγγενεῖς του ὑπηρέτησαν ἔπειτα ὡς ἀξιωματικοὶ τοῦ χωρίου Λογκάστρα.
.
.
.
,
.
……….Ἡ συνέντευξη ποὺ ἀκολουθεῖ, δόθηκε ἀπό τὸν σὲρ Στῆβεν Ῥάνσιμαν, στὸ Ἔλσισιλντς τῆς Σκωτίας, στὸν πατρογονικό πύργο του, τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1994, γιὰ λογαριασμό τῆς ΕΤ3, στὶς δημοσιογράφους Χρύσα Ἀράπογλου καὶ Λαμπρινῆ Χ. Θωμᾶ. Συνέχεια ανάγνωσης ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ – ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΕΡ ΣΤΗΒΕΝ ΡΑΝΣΙΜΑΝ
Ο θάνατος τού Διγενή
……….Η υπόθεση των τραγουδιών αυτών είναι η εξής: Ο Ακρίτας ή σε άλλες παραλλαγές ο Γιάννες ο Μονόγιαννες, πρόκειται να πεθάνει. Μεσολαβεί όμως ο προστάτης των Ακριτών Αϊ Γιώργης, πηγαίνει και παρακαλεί τον Θεό και κατορθώνει να πετύχει ματαίωση τού θανάτου, αρκεί Συνέχεια ανάγνωσης ΤΑ ΠΟΝΤΙΑΚΑ ΑΚΡΙΤΙΚΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΚΑΙ Η ΣΧΕΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥΣ ΜΥΘΟΥΣ