.

.

.

ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΙ ΘΡΑΚΕΣ ΒΑΣΙΛΕΙΣ-ΗΓΕΜΟΝΕΣ

.

.
Βασιλείς και ηγεμόνες των Θρακών μνημονεύονται πολλοί κατά την παναρχαίαν εποχήν, δηλαδή από της Αργοναυτικής εκστρατείας μέχρι του Τρωικού πολέμου, συνδέονται δε στενώτατα με την ιστορίαν της Θράκης και τον αρχαιότατον πολιτισμόν της.
Οι γνωστότεροι και σπουδαιότεροι τούτων είνε οι εξής.
ΛΥΚΟΥΡΓΟΣ
Ούτος ήτο υιός του Δρύαντος, κατά δε την μυθολογικήν εκδοχήν εθεωρείτο υιός του Άρεως, ως ηρωικός βασιλεύς του μαχιμωτάτού έθνους των Βιστόνων θρακών.
Κατά τον γραμματικόν Αθηναίον Απολλόδωρον, όστις εις την ξηράν μεν, πλήν αφελεστάτην και θετικήν Βιβλιοθήκην του μας παρέχει πολύτιμους πληροφορίας περί των θρησκευτικών ζητημάτων και της θεογονίας των αρχαίων Ελλήνων, ο Διόνυσος γενόμενος εφευρέτης της αμπέλου και καταστάς υπό της “Ηρας μανιακός περιεπλανήθη εις την Αίγυπτον και την Συρίαν. Και κατά πρώτον μεν τον υπεδέχθη ο βασιλεύς των Αιγυπτίων Πρωτεύς, κατόπιν δε έφθασεν εις τα Κύβελα της Φρυγίας, όπου καθαρισθείς υπό της θεάς Ρέας και μαθών τάς τελετάς αυτής και λαβών παρ’ εκείνης την στολήν μετέβη δια μέσου της Θράκης εις τους Ινδούς. Κατά την διέλευσιν του Διονύσου εκ Θράκης ο υιός του Δρύαντος Λυκούργος, βασιλεύων εις τους Ήδωνούς κατά τον Άπολλόδωρον παρά τον Στρυμόνα, πρώτος έξυβρίσας τον Διόνυσον τον απεδίωξε. Και ο μεν Διόνυσος κατέφυγεν εις την νύμφην θέτιν, θυγατέρα του Νηρέως, αί δε ακόλουθοι του Διονύσου Βάκχαι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι, καθώς και το ακολουθούν πλήθος των Σατύρων. Άλλ’ αι Βάκχαι δια της επενέργειας του Διονύσου ελύθησαν εξαφνικά, ο δε Λυκούργος κατέστη μανιακός υπό του Διονύσου, εν τη μανία του εξέλαβε τον υιόν του Δρύαντα ως κλήμα αμπέλου και κτυπήσας αυτόν με πέλεκυν τον διεμέλισεν εις τεμάχια. Τότε δε αιφνιδίως εσωφρονίσθη. Έπειδη δε η γη έμεινεν άκαρπος, ο θεός έδωκε χρησμόν, ότι τότε θα καρποφορήση η γη, όταν θανατωθή ο Λυκούργος. Οι Ηδωνοί ακούσαντες τον χρησμόν ωδήγησαν τον Λυκούργον εις το Παγγαϊον, όπου τον έδεσαν και εκεί κατά την βούλησιν του Διονύσου απέθανε σπαραχθείς υπό ίππων. Ο δε Διόνυσος διελθών την θράκην και την Ινδικήν και στήσας αναμνηστικάς στήλας της περιοδείας του έφθασεν εις τάς Θήβας, όπου έξηνάγκασε τάς γυναίκας να εγκαταλείψουν τάς οικίας των και να βακχεύουν εις τον Κιθαιρώνα . 1008
Κατ’ άλλην μυθολογικήν παράδοσιν ο Διόνυσος προτιθέμενος να διαβίβαση από την Άσίαν εις την Ευρώπην την δύναμιν, η οποία τον ακολουθούσε, συνέδεσε φιλίαν με τον Λυκούργον, τον βασιλέα της Ελλησποντιακής Θράκης. Αφού δε κατά πρώτον διεβιβάσθησαν ως εις φιλικήν χώραν αι Βάκχαι του, ο Λυκούργος δολίως φερόμενος διέταξε τους στρατιώτας του να επιτεθούν την νύκτα και να φονεύσουν τον Διόνυσον και τας Βάκχας του. Ό Διόνυσος, πληροφορηθείς από κάποιον εγχώριον, όστις ώνομάζετο Θάροψ, την επιβουλήν ταύτην του Λυκούργου, εξεπλάγη. Λέγουν δε, ότι ο Λυκούργος επιτεθείς κατά των Βακχών εις το καλούμενον Νύσιον τας εφόνευσεν όλας, ο δε Διόνυσος, αφού επέρασε από τον Ελλήσποντον εις την θράκην τας δυνάμεις του, επεκράτησε των θρακών εις την μάχην και συλλαβών τον Λυκούργον τον ετύφλωσε.
Μετά δε ταύτα παρέδωκε την βασιλείαν των θρακών εις τον θάροπα και εδίδαξεν εις αυτόν τα κατά τας τελετάς όργια. Ό δε υιός του Θάροπος Οίαγρος παρέλαβε την βασιλείαν και τας παραδεδομένας εν τοις μυστηρίοις τελετάς, τας οποίας κατόπιν ο υιός του Οιάγρου Ορφεύς μαθών παρά του πατρός του και διαφέρων από όλους κατά την φύσιν και την παιδείαν ετροποποίησεν εις πολλά, όσα αναφέρονται εις τα όργια. Δια τούτο και αι υπό του Διονύσου γενόμενοι αύται τελεταί ωνομάσθησαν εξ αυτού Ορφικαί.
Φαίνεται δε, ότι πολλοί άλλοι ετιμωρήθησαν από τον Διόνυσον δια την προς αυτόν ασέβειαν και αδιαφορίαν των και μεταξύ των επιφανέστατων συγκαταλέγεται εκ των θρακών ο Λυκούργος, «ο όξύχολος παις ο Δρύαντος Ηδωνών βασιλεύς».
Ό Λυκούργος όμως εν τη μανία του εξεδίωξεν από τας Νυσαϊκάς πεδιάδας τας τροφούς του Διονύσου, αι οποίαι έρριψαν κατά γης τα Ιερά σκεύη, ο δε Διόνυσος φοβηθείς επήδησεν εις την θάλασσαν και τον παρέλαβεν η θέτις. Ό δε Ζευς τότε οργισθείς ετύφλωσε τον Λυκούργον. «Καί μιν τυφλόν έθηκε Κρόνου πάϊς».
.
.
Η συνέχεια στο κείμενο του κυρίου Κουρτίδη ΕΔΩ
.
.
.

.

.

.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΞ
ΤΩΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

.

.
.
Πρό Χριστού
2800 καί εφεξής—Ανάπτυξις τού Αιγαίου πολιτισμού. Κτίζονται αί πρώται πόλεις είς Κρήτην, ηπειρωτικήν Ελλάδα και τάς νήσους.
1124.—Τρωϊκός πόλεμος.
1103.—Κάθοδος τών Δωριέων είς Πελοπόννησον.
820.—Νομοθεσία τού Λυκούργου.
683.—Ή βασιλεία καταργείται έν Αθήναις και εισάγεται ο θεσμός τών εννέα ενιαυσίων αρχόντων.
621.—Νομοθεσία Δράκοντος έν Αθήναις.
585.—Ο Θαλής ό Μιλήλιος προαναγγέλλει έκλειψιν του ηλίου.
570.—Νομοθεσία τού Σόλωνος.
500.—Κτίσις τού πρώτου θεάτρου έν Αθήναις.
490.—Η έν Μαραθώνι μάχη.
480.—Μάχη Παρά τάς Θερμοπύλας (μέσα Σεπτεμβρίου)
.—Τρείς ναυμαχίαι παρά τό Αρτεμίσιον
.—Άλωσις τών Αθηνών καί πυρπόλησις της Ακροπόλεως
.—Η έν Σαλαμίνι ναυμαχία.
479.—Η έν Πλαταιαίς μάχη (Σεπτέμβριος ).—Μάχη Παρά τήν Μυκάλην.
456.—Αρχίζει ή ανέγερσις τού έν Ολυμπία ναού τού Διός.
448—438.—Ανέγερσις τού Παρθενώνος.
437—433.—Ανέγερσις τών Προπυλαίων.
431.—Έναρξης τού Πελοποννησιακού πολέμου.
404.—Οί Τριάκοντα τύραννοι έν Αθήναις.— Ειρήνη Αθηναίων καί Λακεδαιμονίων.
403.—Παλινόρθωσις τής Δημοκρατίας.
401.—Κάθοδος τών Μυρίων υπό τόν Ξενοφώντα.
400.—Θάνατος τού Αγιδος.—Δίκη καί θάνατος τού Σωκράτους (Απρίλιος—Μάϊος).—Πόλεμος Σπάρτης καί Περσών.
371.—Ο Επαμεινώνδας Βοιωτάρχης.—Μάχη παρά τά Λεύκτρα.
362.—Η έν Μαντινεία μάχη. Θάνατος τού Επαμεινώνδα.
338.—Μάχη παρά τήν Χαιρώνειαν.
335.—Ο Μ. Αλέξανδρος διαβαίνει τόν Δούναβιν καί υποτάσσει τούς Τριβαλλούς καί Γέτας.—Καταστροφή τών Θηβών. Υποταγή τών Αθηνών.
334.—Ο Μ. Αλέξανδρος διαβαίνει τόν Ελλήσποντον.—Η έν Γρανικώ μάχη (Μάϊος).—Άλωσις τής Αλικαρνασσού.
333.—Γόρδιος δεσμός.—Η έν Ισσώ μάχη.
331.—Ο Μ. Αλέξανδρος υποτάσσει τήν Αίγυπτον.—Η έν Γαυγαμήλοις μάχη.
327.—Εκστρατεία τού Μ. Αλεξάνδρου είς Ινδίας.
279.—Ο Πύρρος νικά τούς Ρωμαίους παρά τό Ασήλον.
263.—Άλωσις τών Αθηνών υπό τού Αντιγόνου.
212.—Άλωσις Συρακουσών υπό τών Ρωμαίων. Θάνατος το Αρχιμήδους.
199.—Οί Ρωμαίοι εισβάλλουν είς Μακεδονίαν καί Θεσσαλίαν.
188.—Άλωσις τής Σπάρτης υπό το Φιλοποίμενος καί κατάργησις τής Λυκουργείου πολιτείας.
146.—Ο Μόμμιος καταστρέφει τήν Κόρινθον.
66.—Ο Σύλλας τιμωρεί τάς Αθήνας καί καταστρέφει τόν Πειραιά.
42.—Αί Αθήναι παραδίδονται είς τόν Καίσαρα. Έξανδραποδισμός τών Μεγάρων.

.
.
Μετά Χριστόν:
.

.
267.—Οί Γότθοι καταλαμβάνουν τάς Αθήνας.
303—305.—Φοβερός διωγμός τών Χριστιανών επί Διοκλητιανού.
323—378 —Δυναστεία τού Μ. Κωνσταντίνου.
379—518.—Δυναστεία Θεοδοσίου.
393.—Ο Μέγας Θεοδόσιος καταργεί τούς Ολυμπιακούς αγώνας.
395—397.—Οί Γότθοι υπό τόν Άλάριχον εισβάλουν είς την Ελλάδα.
438.—Εισβολή τών Ούννων.
518—610.—Δυναστεία Ιουστινιανού.
529.—Διατάσσεται τό κλείσιμον τών σχολών τών Αθηνών.
610—717.—Δυναστεία Ηρακλείου.
626.—Αποκρούονται οί επιτεθέντες κατά τής Κωνσταντινουπόλεως Πέρσαι καί Άραβες. «Ακάθιστος Ύμνος».
671.—Οί Άραβες πολιορκούν τήν Κωνσταντινούπολιν καί αποδιώκονται μέ το υγρόν πύρ».
717—867.—Δυναστεία Ισαύρων.
877—1057.—Μακεδονική δυναστεία.
971.—Η Ανατολική Βουλγαρία προσαρτάται είς τό Βυζαντινόν Κράτος.
1022.—Η Αρμενία προσαρτάται είς τό Βυζαντινόν Κράτος.
1054.—Οριστικόν σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας.
1057—1185.—Δυναστεία Δουκών καί Κομνηνών.
1185—1204.—Δυναστεία Αγγέλων.
1204.—Οί Λατίνοι κυριεύουν τήν Κωνσταντινούπολιν.
1204—1461.—Αυτοκρατορία Τραπεζούντος.
1204—1261.—Αυτοκρατορία Νικαίας.
1261—1453.—Δυναστεία Παλαιολόγων.
1348.—Ο Μανουήλ Καντακουζηνός ιδρύει τό Δεσποτάτον τού Μυστρά, τό οποίον διετηρήθη μέχρι τού 1460.
1430.—Οί Τούρκοι καταλαμβάνουν τήν Θεσσαλονίκην καί τά Ιωάννινα.
1453.—Άλωσις τής Κωνσταντινουπόλεως υπό τών Τούρκων.
1456.—Οί Τούρκοι κυριεύουν τάς Αθήνας.
1667.—Αναχωρούν έκ Μεθώνης οί πρώτοι Έλληνες μετανάσται είς Αμερικήν, ένθα ίδρυσαν τήν πόλιν Νέαν Σμύρνην.
1766.—Τά Ορλωφικά. Οί Μανιάται επαναστατούν κατά τών Τούρκων.
1809.—Οί Άγγλοι καταλαμβάνουν τήν Επτάνησον.
1821 (23—25 Μαρτίου ).—Κήρυξις τής Επαναστάσεως είς Καλάμας, Πάτρας καί άλλας πόλεις τής Πελοποννήσου.
1826.—Έξοδος Μεσολογγίου.
1828.—Ο Ι. Καποδίστριας κυβερνήτης τής Έλλάδος.—Α’ απογραφή έν Ελλάδι. Έκτασις 47.516 τετρ. χιλιόμ. Πληθυσμός 753.000. Πυκνότης 15,8 κατά τρετρ. χιλιόμ.
1830.—Πρωτόκολλον τού Λονδίνου διά τού οποίου ή Ελλάς ανακηρύσσεται ανεξάρτητον Κράτος.
1833.—Ο Όθων βασιλεύς τής Ελλάδος.
1835.—Η πρωτεύουσα μεταφέρεται από Ναυπλίου είς Αθήνας.
1843.—Επανάστασις τής 3ης Σεπτεμβρίου. Η μοναρχία μεταβάλλεται είς συνταγματικήν.
1862.—Μεταπολίτευσις. Ο Όθων κηρύσσεται έκπτωτος.
1863.—Ο Γεώργιος Α’ εκλέγεται βασιλεύς τής Ελλάδος.— Τά Επτάνησα παραχωρούνται είς τήν Ελλάδα.
1881.—Επιδικάζονται είς τήν Ελλάδα ή Θεσσαλία καί ή Άρτα.
1882.—Αρχίζει ή τομή τού Ισθμού τής Κορίνθου.
1896.—Τελούνται έν Αθήναις οί πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες (Α’ Ολυμπιάς).
1897.—Η Κρήτη κηρύσσεται αυτόνομος.—Ατυχής Ελληνοτουρκικός πόλεμος.
1909.—Επανάστασις τού Γουδή.
1912.—Κηρύσσεται ό πόλεμος κατά τής Τουρκίας.—Οί Ιταλοί προσαρτούν τά Δωδεκάνησα.
1913.—Κηρύσσεται ό πόλεμος κατά τής Βουλγαρίας.
1919.—Συνθήκη τού Νεϊγύ, δι’ ής ή μεσημβρινή δυτική Θράκη παρεχωρήθη είς τήν Ελλάδα.
.—Ο Ελληνικός στρατός αποβιβάζεται είς Σμύρνην.
1920.—Συνθήκη τών Σεβρών, δι’ ής πραγματοποιούνται οί κυριώτεροι ελληνικοί πόθοι.
1922.—Μικρασιατική καταστροφή.
1923.—Ελληνοτουρκική σύμβασις τής Λωζάννης περί ανταλλαγής τών πληθυσμών.—Καθιερούται τό Γρηγοριανόν Ημερολόγιον.
1924.—Ανακηρύσεται ή Δημοκρατία.
1935.—Στασιαστικόν Κίνημα τής 1ης Μαρτίου.—Καταργείται τό Δημοκρατικόν πολίτευμα.
1936.—Δικτατορία Μεταξά (4η Αυγούστου).
1940.—Ελληνοϊταλικός πόλεμος.
1941.—Ελληνογερμανικός πόλεμος.
1944.—Απελευθέρωσις τής Ελλάδος.—Δεκεμβριανόν κομμουνιστικόν κίνημα.
1948.—Τά Δωδεκάνησα ενσωματούνται είς τήν ‘Ελλάδα.
1959.—Συμφωνίαι τής Ζυρίχης, δι’ ών ή Κύπρος ανακηρύσσεται ανεξάρτητος Δημοκρατία.

.
.
Βασική πηγή: www.e-istoria.com
.
.
.

.

.

.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΩΝΙΑ

Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού

Καθηγητού Πανεπιστημίου

   Η Ιωνία, η ασιατική ακτή δηλαδή τού Αιγαίου από τη Μίλητο ως τη Φώκαια, αποικίσθηκε από Ίωνες της κυρίως Ελλάδος. Γρήγορα η περιοχή έλαβε μεγάλη ανάπτυξη και διαμορφώθηκε η Ιωνική Δωδεκάπολις, στην οποία θα προστεθεί στα τέλη τού η’ π.Χ. αιώνα και η αιολική αρχικά Σμύρνη. Αυτό που έχει για το θέμα μας σημα­σία, είναι ο τρόπος διατηρήσεως της ενότητας μεταξύ των πόλεων, που εξασφάλιζε συγχρόνως τη συντήρηση της μνήμης της κοινής προελεύσεως τους. Δεν ήταν φυλετικός – ρατσιστι­κός ο δεσμός τους, αλλά πνευματι­κός. Διατηρώντας την ανεξαρτησία τους κάθε μία από τις Ιωνικές πό­λεις, συνδέονταν μεταξύ τους με δεσμό θρησκευτικό, που συνιστούσε και τη βάση της ενότητάς τους. Έδρα της υπαρκτής ενότητάς τους ήταν το Κοινόν Ιερόν, το Πανιώνιον, στο ακ­ρωτήριο της Μυκάλης. Ο Πανενωτικός αυτός πνευματικός δεσμός δια­τηρούσε την ελληνικότητά τους μέσα από τη θρησκευτικότητα. Η κοινή θρησκευτική πίστη απέβαινε γι’ αυτές δεσμός «εθνικός».

Η Ιωνία έμεινε, έτσι, πιστή στην ελληνικότητα, που δεν εγκλωβίστηκε ποτέ μόνο σε δεσμούς αίματος, δημιουργώντας συν­είδηση ρατσιστική, αλλά σε δεσμούς πνευματικούς, και μάλιστα θρησκευ­τικούς, την ενιαία θρησκευτική (κατ’ εξοχήν, δηλαδή, πνευματική) συνεί­δηση. Η κοινή καταγωγή και τα κοινά ήθη θα αποτελούν παραμέ­τρους αυτής της συνειδήσεως, αλλά ποτέ την πεμπτουσία της, το επίκε­ντρο της. Αυτή η κοινή θρησκευτική συνείδηση θα σωθεί ακέραια και μέσα στη χριστιανική παράδοση τού Ελ­ληνισμού γενικότερα, αλλά θα απο­τελέσει, όπως θα δούμε, και τη μεγα­λύτερη δυσκολία για το πέρασμα από την ειδωλολατρία στη χριστιανική πίστη.

.

.

Η συνέχεια ΕΔΩ

.

.

.