.

Η ΚΑΠΠΑΔΟΚΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΙΟΣΥΝΗΣ

Ἡ λαξευμένη ἐρημιὰ μὲ τὴν ζωγραφισμένη ἱστορία μένουν ἐκεῖ γιὰ νὰ σουβλίζουν τὴν καρδιὰ τοῦ ἐπισκέπτη.

τοῦ Γιώργη Πρίντζιπα, συγγραφέα

Περιεχόμενα: 

Ὁ χῶρος- Ὁ τόπος- Οἱ ἄνθρωποι καὶ ἡ παιδεία τους- Νέφος μαρτύρων καὶ ἁγίων – Χορὸς ἁγίων πατέρων -Τῶν μοναχῶν τὰ συστήματα – Ἡ παρουσία τῆς ἱστορίας – Τὸ θαυμαστὸν παιδίν ὁ Διγενήῆς Ἀκρίτης – “Καὶ οἱ λίθοι κεκράξονται” Τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου.

……….Κοιτίδα τοῦ χριστιανισμοῦ καὶ προπύργιο τοῦ Βυζαντίου. Χῶρος διαπλοκῆς τῶν ἰδεῶν καὶ καλλιέργειας τῆς θεολογίας. Τοπίο μὲ καταλυτικὴ ἀγριάδα καὶ χῶρος ποὺ γέννησε μεγάλα ὀνόματα στὴν ἱστορία καὶ τὰ γράμματα. Καππαδοκία τοῦ ἀκραίου Ἑλληνισμοῦ μὲ τὴν ἀνεξίτηλη παρουσία μέσα στοὺς αἰῶνες. Πατρίδα τῶν Ἀκριτῶν καὶ τῶν παραμυ­θιῶν ποὺ τροφοδότησαν μὲ ἐλπίδες τὴν ψυχὴ τοῦ γένους. Μακρινὴ καὶ τόσο κοντι­νὴ «τῶν Καππαδόκων χῶρα«. Ζεῖ στὰ ὄνειρα καὶ τὶς ἐπιθυμίες τῶν ἐν τῷ νεοελ­ληνικῷ κρατιδίῳ ἀπομονωμένων Ῥωμιῶν. Καλότυχος ὅποιος μπόρεσε νὰ πατήσῃ στὰ πετρώματά της, νὰ διαβῇ τὰ ὅρια τῶν πο­ταμῶν της, νὰ εἰσέλθῃ στὶς κρυμμένες ἀπ’ τὰ βέβηλα ὄμματα τρωγλοδυτικὲς ἐκκλη­σίες της. Ἐδῶ ὅπου «ἡ Ῥωμανία δὲν πέρασε» κι αὐτὲς ἀκόμη οἱ πέτρες ἔχουν φωνὴ κι ὁμολογοῦν τὸ μεγαλεῖο της.

……….(…) Ἡ πνευματικὴ παράδοση ποὺ δημιουργήθηκε τὸν 3ο αἰῶνα ἔκανε τὴν Καππαδοκία φυτώριο θεολόγων καὶ προπύργιο Ὀρθο­δοξίας στοὺς μετέπειτα αἰῶνες. Στὸν 4ο αἰῶνα, ἀπὸ αὐτὸν τὸν πνευματικὸ στίβο θὰ ξεπηδήσουν οἱ μεγᾶλοι Καππαδόκες Πα­τέρες ποὺ θὰ προσδώσουν ὁριστικὴ μορφὴ στὴν ὀρθόδοξη θεολογία. Ὁ Μ. Βασίλειος, ὁ ἀδελφὸς του Γρηγόριος, ἐπίσκοπος Νύσσης, ὁ Γρηγόριος Ναζιανζηνὸς καὶ ὁ ἐξάδελφός του Ἀμφιλόχιος Ἰκονίου ἔχουν πά­ρει ἑλληνικὴ παιδεία στὴν Καππαδοκία. Οἱ δύο ἀπ’ αὐτούς, ὁ Βασίλειος καὶ ὁ Γρη­γόριος, θὰ συνεχίσουν στὴν Ἀθήνα. Ἡ πνευματικὴ ζωὴ στὴν πατρίδα του ἔχει κα­θαρὰ κλασικὸ ἑλληνικὸ χαρακτῆρα. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ ἔργο τῶν Καππαδοκῶν πρέπει νὰ θεωρεῖται γραμματολογικὰ ὡς συνέχεια τοῦ ἔργου τῶν κλασικῶν συγγραφέων.

Ὁλόκληρο τὸ κείμενο μπορεῖτε νὰ διαβάσετε στό: www.e-istoria.com

********************************

Ὁ Μέγας Βασίλειος εἶναι μία τεράστια μορφὴ τῆς χριστιανικῆς ἐκκλησίας, ἕνας φάρος ποὺ τὸ φῶς του εἶναι τόσο δυνατὸ ὥστε νὰ φωτίζει καὶ τὶς δικὲς μας μέρες. «Τὸ λιοντάρι τοῦ Χριστοῦ» ὅπως τὸν ἀποκαλοῦσαν, πολέμησε τὶς αἰρέσεις, ἀντιτάχθηκε στὶς αὐθαιρεσίες τῆς ἐξουσίας, καὶ πρόσφερε τεράστιο κοινωνικὸ ἔργο. Ὑπερασπίστηκε δὲ τὴν ἑλληνικὴ παιδεία γιατὶ πίστευε ὅτι ἔχει πολλὰ θετικὰ στοιχεῖα τὰ ὁποῖα δὲν βρίσκονται σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν χριστιανικὴ θέση.

Τὸ ὀπτικοακουστικὸ μὲ τίτλο: «Μέγας Βασίλειος – Τὸ λιοντάρι τοῦ Χριστοῦ», εἶναι τὸ 5ο ἐπεισόδιο τῆς σειρᾶς «Δὲν εἶσαι μόνος» σὲ σκηνοθεσία τῆς Μαρίας Χατζημιχάλη-Παπαλιοῦ.