.
.
.
21 Φεβρουαρίου 1913 :
Τὸ ξημέρωμα τῆς μέρας ποὺ θὰ ἄρχιζε ἡ καθοριστικὴ μάχη στὸ Μπιζάνι, τὴ «θωρακισμένη πόρτα» ποὺ θὰ ἄνοιγαν οἱ εὕζωνοι γιὰ νὰ μποῦν στὰ Γιάννενα, ἡ ἀνταποκρίτρια τῆς Ἀλεξανδρινῆς “ΕΦΗΜΕΡΙΔΑ“, Θάλεια Φλωρᾶ-Καραβία γράφει :
«Παρ’ ὅλο τὸ δριμὺ ψῦχος, βγαίνομε ἀπό τὴ σκηνὴ. Συνέχεια ανάγνωσης ΘΑΛΕΙΑ ΦΛΩΡΑ-ΚΑΡΑΒΙΑ, Η ΠΟΛΕΜΙΚΗ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΤΡΙΑ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΤΟΥ ΜΠΙΖΑΝΙΟΥ
,
,.
.
..
.
.
.
Οι «Παλιαπούλιες»
.
Λαμβάνουν χώρα την Κυριακή της μεγάλης Αποκριάς, όπου κάθε γειτονιά της πόλης αλλά και των περισσοτέρων οικισμών συμμετέχει με τη δική της παλιαπούλια. Στο έθιμο αυτό παρέες από κάθε γειτονιά μαζεύουν λεπτά ξύλα (τσάκνα), τα στήνουν σε μεγάλους σωρούς και το βράδυ, μετά τις 8, ανάβουν φωτιές, συνοδεία μουσικής, χορού και παραδοσιακών μεζέδων. Οι παλιαπούλιες βραβεύονται από τον Δήμο με χρηματικά έπαθλα.
.
..
Ίσως για την υπόλοιπη Ελλάδα, Αποκριά να σημαίνει καρναβάλι, χορός, ξεφάντωμα, για το Άργος Ορεστικό όμως, Αποκριά σημαίνει «Παλιαπούλιες».
Στην αλάνα κάθε γειτονιάς το βράδυ της τελευταίας Κυριακής της Αποκριάς, ανάβουμε τις παλιαπούλιες, που είναι μεγάλοι κωνικοί σωροί από στοιβαγμένα αγκάθια, ξερόκλαδα, αποκλάδια.
Λένε πως το έθιμο της παλιαπούλιας έλκει την καταγωγή του από την παγανιστική πυρολατρεία και τις πανάρχαιες εθιμικές εκδηλώσεις γύρω από τη λατρεία του θεού Πάνα.
Σήμερα το έθιμο αναβιωμένο, διατηρεί όλα τα στοιχεία του. Όπως παλαιότερα έτσι και τώρα,για την προετοιμασία της Παλιαπούλιας παιδιά και έφηβοι από κάθε γειτονιά αρχίζουν το μάζεμα των αγκαθιών από εβδομάδες πριν. Οι μαχαλάδες ανταγωνίζονται μεταξύ τους για το ποιος θα συγκεντρώσει τα περισσότερα. Παιδιά, μικρά και μεγάλα, μεταφέρουν «τσάκνα», (έτσι λέμε τα αγκάθια που τα ξεριζώνουν απ ‘τους φράκτες των χωραφιών), απ ‘τα κλαδεμένα φυτώρια, απ ‘το δασάκι δίπλα στον Αλιάκμονα.
Το πιο δύσκολο απ ‘όλη τη διάρκεια του εθίμου αυτού, αλλά συγχρόνως και διασκεδαστικό, είναι η φύλαξη για βδομάδες ολόκληρες των αγκαθιών, που ο όγκος τους μεγαλώνει. Γι αυτό χρειάζεται η κάθε γειτονιά να βρει ένα καλό μέρος, ασφαλές, αποθήκες ή αυλές με ψηλά ντουβάρια. Γιατί τόσες προφυλάξεις; Γιατί μέρος του εθίμου είναι το κλέψιμο. Παιδιά από μια γειτονιά επιχειρούν να κλέψουν έτοιμα μαζεμένα αγκάθια από την άλλη. Η γειτονιά όμως που δέχεται μια τέτοια επιδρομή τη θεωρεί ντροπή και υποτιμητική πράξη γι’ αυτό και το ανταποδίδει. Κι όσο πλησιάζει ο καιρός της Αποκριάς, οι μικροί φυλάνε με βάρδιες όλη τη νύχτα τα αποθηκευμένα αγκάθια τους. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΠΟΚΡΙΑΤΙΚΑ ΕΘΙΜΑ ΤΟΥ ΑΡΓΟΥΣ ΟΡΕΣΤΙΚΟΥ
,
![Τὀ λάβαρο τῶν Μακεδονικῶν δυνάμεων τῆς Ἐπαναστάσεως τοῦ 1821 [Μάχη Ρεντίνας 17/7/1821]](http://eistorias.files.wordpress.com/2014/02/cf84cebf-cebbceb1ceb2ceb1cf81cebf-cf84cf89cebd-cebcceb5cebaceb5ceb4cebfcebdceb9cebacf89cebd-ceb4cf85cebdceb1cebcceb5cf89cebd-cf84ceb7.jpg)
,
Αθαν. Ε. Καραθανάση
……….Πλησιάζουμε έτσι στις παραμονές του Αγώνα. Ήδη γνωρίζουμε ότι πολλοί Θεσσαλονικείς και άλλοι Μακεδόνες μυούνται στην Φιλική Εταιρεία, και ανάμεσα σ’αυτούς ανήσυχοι ιεράρχες, όπως ο μητροπολίτης Σερρών Χρύσανθος, ο Βενιαμίν, μητροπολίτης Κοζάνης, ο επίσκοπος Ιερισσού και Αγίου Όρους Ιερόθεος, ο επίσκοπος Αρδαμερίου Ιγνάτιος, ο Θεοφάνης Σιατιστεύς, φίλος και γραμματικός του Εμμανουήλ Παπά. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΟΥ 1821 ΕΙΣ ΤΗΝ ΔΥΤΙΚΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΝ (α΄)
Τραγουδᾶ ὁ Χρῆστος Σίκκης, ἀπό τὸ : «Κύπρος τῆς Γῆς Παράδεισος-ΛΙΟΠΕΤΡΙΤΙΣΣΑ (1993)»
.
.
Γράφει ὁ Κίμων Γ. Κοεμτζόγλου
,
……….Ὁ Ἀντώνης Ζώης, ἕνα ζωηρὸ παλληκάρι ἀπό τὸ Μορίχοβο τοῦ Μοναστηριοῦ (Βιτώλια) τῆς Μακεδονίας, δὲν μποροῦσε νὰ βλέπει τοὺς κομιτατζῆδες νὰ σφάζουν τοὺς Ἕλληνες δασκάλους καὶ παπᾶδες καὶ νὰ τοποθετοῦν στὴ θέση τους Ἐξαρχικούς. Νὰ σφάζουν τοὺς προύχοντεςἝλληνες, μὰ καὶ τὸ φτωχὸ λαό· ἄνδρες καὶ γυναῖκες, γιατὶ δὲν ἤθελαν νὰ γίνουν Ἐξαρχικοί, νὰ καῖνε Ἑλληνικά μοναστήρια καὶ ἐκκλησίες. Συνέχεια ανάγνωσης ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ – ΚΑΠΕΤΑΝ ΑΝΤΩΝΗΣ ΖΩΗΣ 1869-12/4/1941
,
.
.
.
Στις 16 Φεβρουαρίου 1943 το μεσημέρι τα Ιταλικά στρατεύματα Κατοχής εκτελούν στη Θέση «Μαυρίτσα» 30 αμάχους, αγρότες και κτηνοτρόφους κατοίκους των χωριών Δομένικου και Μεσοχωρίου Ελασσόνας που βρίσκονταν σε αγροτικές εργασίες. Το απόγευμα της ίδιας ημέρας κυκλώνουν το χωριό Δομένικο με τη βοήθεια Ελλήνων συνεργατών τους και διακόπτουν κάθε οδό διαφυγής.
Πυρπολούν τα σπίτια αφού πρώτα λεηλατούν τα νοικοκυριά και εκτελούν 3 ανήμπορους κατοίκους, 2 γυναίκες, 1 ηλικιωμένο άνδρα και έναν ακόμη κάτοικο. Συγκεντρώνουν τους κατοίκους στα αλώνια στη νοτιοδυτική άκρη του χωριού και τους μεταφέρουν στη θέση «Μαυρίτσα», στο σημείο όπου είχε προηγηθεί στις 16-2-1943 η συμπλοκή Ιταλικών δυνάμεων και ανταρτών, και διαχωρίζουν τους άνδρες και τα γυναικόπαιδα. Στη συνέχεια το πλήθος των γυναικόπαιδων οδηγείται με κατεύθυνση προς το κοντινό χωριό Αμούρι.
Οι Ιταλοί ζητούν από τους άνδρες καλώντας τους ονομαστικά να κατονομάσουν τους συνεργάτες των ανταρτών και δολοφονούν Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΧΑΛΑΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΟΜΕΝΙΚΟΥ ΣΤΗΝ ΠΟΤΑΜΙΑ ΛΑΡΙΣΗΣ [16/2/1943]