.
.
Μαρίας Μαρκίδου
……….Ἡ θρᾳκικὴ γῆ ἀπό τὰ πανάρχαια χρόνια καταπατήθηκε καὶ λεηλατήθηκε ἀπό ποικίλους λαοὺς ποὺ τὴν κατάκτησαν κατὰ καιρούς. Ἄν καὶ ἀντέταξε σκληρὴ ἀντίσταση, τὸ μοιραῖο ἐπῆλθε. Ἔπεσε ἑναλλᾶξ στὰ χέρια τῶν βουλγάρων καὶ τούρκων. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΣΤΗΝ ΚΟΜΟΤΗΝΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΟ 1920
.
ΠΟΡΤΟ ΛΑΓΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ
……….Ἐνῶ τὰ Ἄβδηρα ἦταν ἡ παραλιακὴ πόλη τῆς ἀρχαιότητος τῆς περιοχῆς τῆς Ξάνθης καὶ ἀπό τὸ λιμάνι της, διακινούνταν τὰ προϊόντα της, τώρα τὸν ρόλο αὐτό τὸν παίζει τὸ λιμάνι τοῦ Πόρτο Λάγο ποὺ βρίσκεται στὸν μυχὸ τοῦ ὁμώνυμου κόλπου. Συνέχεια ανάγνωσης ΠΟΡΤΟ ΛΑΓΟ ΤΟ ΛΙΜΑΝΙ ΤΗΣ ΛΙΜΝΗΣ
.
.
.
Περιεχόμενα :
Τὸ Ἀρχαιολογικὸ Μουσεῖο, Δημόσιος βίος, Ἰδιωτικός βίος, Ἔθιμα ταφῆς, Ἄβδηρα – Πολύστυλον, Περιήγησις
..
……….(…) Τὰ Ἄβδηρα, ἰδρύθηκαν ἀπό Ἴωνες κατοίκους τῶν Κλαζομενῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, στὰ μέσα τοῦ 7ου αἰῶνος π.Χ. Τὸ 545 π.Χ. ἡ ἀποικία ἐνισχύθηκε ἀπό κατοίκους τῆς Ἰωνικῆς Τέω. [***] Οἱ Τήιοι, ἐγκαταστάθηκαν στὴν ἴδια περιοχὴ, ἀλλά στὰ μέσα τοῦ 4ου αἰῶνος π.Χ., ἀναγκάστηκαν νὰ μεταφέρουν τὴν πόλη τους νοτιότερα. Ὁ βόρειος περίβολος σταδιακὰ ἐγκαταλείφθηκε. Συνέχεια ανάγνωσης ΤΑ ΑΒΔΗΡΑ ΜΕΣΩ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΗΣ ΣΚΑΠΑΝΗΣ
,,,,,,,,,,Ὁ π. Ἀναστάσιος Κων. Καρυπίδης, γεννήθηκε στὸ Κούρτ-Ἀλάν Τραπεζοῦντος τὸ 1881. Μετὰ τὴν Καταστροφὴ ἐφημέρευε στὴν Δράμα. Ἦταν εὐσεβής καὶ καλὸς ἱερεύς. Μορφωμένος δὲν ἦταν, μὰ εἶχε πεῖρα καὶ καλὴ ζωή. Στίς 4 Ὀκτωβρίου 1942, Συνέχεια ανάγνωσης ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ-IΕΡ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΚΩΝ.ΚΑΡΥΠΙΔΗΣ
.
Ἀπόσπασμα-Μεταφορὰ ἀπό τὸ χειρόγραφο κείμενο-μαρτυρία
τοῦ Χρήστου Ἀναστ.Λώλη
«Βίος ἀτομικός καὶ ἱστορία τοῦ χωριοῦ Λιγκιάδων», Εἰσαγωγή –Ἐπιμέλεια, Βασίλης Νιτσιᾶκος,
.
……….Στὸ σπίτι τοῦ Ροῦσκα ἦταν δύο οἰκογένειες ἐκτελεσμένες, ἡ Ἑλένη Ἀθ. Μπάμπουσκα καὶ τὸ παιδί της σκοτωμένο καὶ τὸ ἄλλο τραυματισμένο στὴν σπονδυλικὴ στήλη – ἦταν ζωντανὸ καὶ βύζαινε στὴ μάνα του, σκοτωμένη 36 ὥρες ποὺ ἦρθαν καὶ τὸ πῆραν. Ἦρθε ὁ Νικόλαος Γ. Μανδήλας καὶ τὸ πῆγαν στὸ Νοσοκομεῖο στὸ Γρεβενήτη, ποὺ εἶχαν οἱ ἀντάρτες- καὶ ἡ Μαρία Γ.Λάππα μὲ τὰ τρία παιδιὰ της. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ ΛΙΓΚΙΑΔΕΣ ΣΤΑ ΓΙΑΝΝΕΝΑ – 03/10/1943
.
.
.Μία προσωπικὴ ἀφήγηση στὸν Κῶστα Βαρβᾶτο,
Φυσικὸ, Πρόεδρο τῆς κοινότητος Νέου Σιδηροχωρίου Κομοτηνῆς
.Ἀποσπάσματα
(…) Οἱ βούλγαροι λοιπὸν, ὅταν κατέλαβαν τὸ χωριὸ μας, δὲν μᾶς φέρθηκαν καθόλου καλὰ. Ἀμέσως ἔσβησαν ὅλα τὰ ἑλληνικά γράμματα ἀπό τὰ σχολεῖα. Κατέβασαν τὶς εἰκόνες ποὺ εἶχαν ἑλληνικά γράμματα καὶ ἔγραψαν βουλγαρικὰ. (…)
(…) θυμᾶμαι ἕνα βράδυ ποὺ χτύπησε τὰ μεσάνυχτα τὸ κουδούνι τῆς πόρτας μας. Σηκωθήκαμε τρομαγμένοι, γιατὶ τὰ πράγματα ἦταν πολὺ ἄσχημα. Οἱ τοῦρκοι συνωμοτοῦσαν ἐναντίον μας μαζὶ μὲ τοὺς βούλγαρους. Στὴν πόρτα ἦταν ἕνας βούλγαρος κομιτατζὴς ποὺ εἶπε νὰ κατεβεῖ ὁ τζορμπατζὴς γιὰ νὰ τὸν πάει στὸ κομιτᾶτο νὰ συνεννοηθοῦν. Ἡ μητέρα μου θρηνοῦσε, νομίζοντας πὼς δὲ θὰ τὸν φέρουν ξανὰ πίσω. Τὸν γύρισαν ὅμως καὶ πῆρε ὁ πατέρας μου διακόσιες λίρες καὶ τοὺς τὶς ἔδωσε. Εἶχαν ὅμως καὶ τὸν φόβο τῶν Ἑλλήνων. Τὸν Ὀκτώβριο ἦρθαν αὐτοί καὶ τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1913 κηρύχθηκε ὁ Ἑλληνοβουλγαρικός Πόλεμος. Ἐμεῖς παίρναμε κρυφὰ ἐφημερίδα καὶ μαθαίναμε τὰ νέα.(…)
(…) Ὅταν ἔγινε ὁ Ἑλληνοβουλγαρικός Πόλεμος λοιπὸν, οἱ βούλγαροι ἔφυγαν νύχτα καὶ ἄρχισαν νὰ ἔρχονται σιγὰ σιγὰ οἱ τοῦρκοι.(…)
(…) Τὴν ἄνοιξη τοῦ 1914, θὰ ἦταν Ἀπρίλιος μῆνας, καθόμασταν μὲ τὴν ἀδελφή μου στὸ κουλτούκι καὶ πλέκαμε ταντέλες, ὅταν εἴδαμε νὰ ἔρχεται ἕνας τοῦρκος γιατρὸς. Οἱ τοῦρκοι γιατροὶ φοροῦσαν ἀνοιχτὰ σιὲλ ροῦχα μὲ κόκκινες ἐπωμίδες καὶ γιακᾶδες καὶ τοὺς ξεχωρίζαμε. Ἀκούσαμε, λοιπὸν, τὸν ξένο νὰ ρωτᾶ ποῦ εἶναι τὸ σπίτι τοῦ Θεόφιλου Τζάρτου. Ὁ ἀδελφός μου ὁ Κωνσταντῖνος εἶχε μαγαζὶ ἐκεῖ, πῆγε κοντά του καὶ ὁ ξένος σκύβει καὶ τοῦ λέει πὼς εἶναι Ἕλληνας καὶ ἦρθε ἐξόριστος στὸ χωριὸ μας καὶ συστημένος νὰ βρῇ τὸ σπίτι μας. Ἦρθε, λοιπὸν, στὸ σπίτι μας καὶ μᾶς εἶπε πὼς λέγεται Παυλίδης Λέανδρος, [καὶ]εἶναι ἀπό τὰ Ψωμαθιᾶ τῆς Κωνσταντινούπολης. Ἀπό ἐκεῖ ἦταν καὶ ἡ γιαγιὰ μας, Ἠπειρῶτες φευγάτοι ἀπό τὴν Ἤπειρο. Μᾶς εἶπε λοιπὸν πὼς τὸν ἔστειλε ὁ γιατρὸς ὁ Κεραμέας.
Χάρηκε ὁ πατέρας μου, τὸν ἀγκάλιασε καὶ τὸν φιλοξένησε. Μετὰ μιᾶ μέρα, λέει στὸν πατέρα μου:
«Θεόφιλε, ἔχω νὰ σοῦ πῶ ἕνα μυστικό ποὺ θέλω νὰ μείνῃ μεταξὺ μας. Νὰ μὴ γίνει λόγος ἔξω, γιατὶ θὰ μοῦ κόψουν τὸ κεφάλι. Πρέπει νὰ ξέρεις πὼς τοῦ χρόνου (τὸ 1915), θὰ σᾶς διώξουν οἱ τοῦρκοι. Θὰ γίνετε πρόσφυγες».
«Τὶ θὰ πεῖ πρόσφυγες ;», ἀπόρησε ὁ πατέρας μου.
«Πρόσφυγες θὰ πεῖ “ματζίρηδες”, θὰ σᾶς βγάλουν ἀπό τὰ σπίτια σας μὲ τὰ ροῦχα ποὺ φορᾶτε καὶ θὰ σᾶς πᾶνε στὴν Μικρᾶ Ἀσία».
«Μὰ πῶς εἶναι δυνατόν;» ἀπόρησε ὁ πατέρας μου. «Δὲν τὸ χωρᾶ τὸ μυαλὸ μου».
«Αὐτό θὰ γίνει· νὰ τὸ ξέρετε, θέλω τὸ καλὸ σας».
Ἔγινε μιᾶ σιωπὴ.
«Πόσο θὰ μείνετε ἐδῶ;» ρωτᾶ σὲ λίγο ὁ πατέρας μου.
«Τὸ πολὺ ἑνάμιση χρόνο θὰ μείνω ἐξορία ἐδῶ», ἀπάντησε ὁ Παυλίδης.
Συνέχεια ανάγνωσης ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΜΑΚΟΒΟ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΚΗΣ ΘΡΑΚΗΣ