.

.

.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΟΣ ΠΙΝΑΞ
ΤΩΝ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ

.

.
.
Πρό Χριστού
2800 καί εφεξής—Ανάπτυξις τού Αιγαίου πολιτισμού. Κτίζονται αί πρώται πόλεις είς Κρήτην, ηπειρωτικήν Ελλάδα και τάς νήσους.
1124.—Τρωϊκός πόλεμος.
1103.—Κάθοδος τών Δωριέων είς Πελοπόννησον.
820.—Νομοθεσία τού Λυκούργου.
683.—Ή βασιλεία καταργείται έν Αθήναις και εισάγεται ο θεσμός τών εννέα ενιαυσίων αρχόντων.
621.—Νομοθεσία Δράκοντος έν Αθήναις.
585.—Ο Θαλής ό Μιλήλιος προαναγγέλλει έκλειψιν του ηλίου.
570.—Νομοθεσία τού Σόλωνος.
500.—Κτίσις τού πρώτου θεάτρου έν Αθήναις.
490.—Η έν Μαραθώνι μάχη.
480.—Μάχη Παρά τάς Θερμοπύλας (μέσα Σεπτεμβρίου)
.—Τρείς ναυμαχίαι παρά τό Αρτεμίσιον
.—Άλωσις τών Αθηνών καί πυρπόλησις της Ακροπόλεως
.—Η έν Σαλαμίνι ναυμαχία.
479.—Η έν Πλαταιαίς μάχη (Σεπτέμβριος ).—Μάχη Παρά τήν Μυκάλην.
456.—Αρχίζει ή ανέγερσις τού έν Ολυμπία ναού τού Διός.
448—438.—Ανέγερσις τού Παρθενώνος.
437—433.—Ανέγερσις τών Προπυλαίων.
431.—Έναρξης τού Πελοποννησιακού πολέμου.
404.—Οί Τριάκοντα τύραννοι έν Αθήναις.— Ειρήνη Αθηναίων καί Λακεδαιμονίων.
403.—Παλινόρθωσις τής Δημοκρατίας.
401.—Κάθοδος τών Μυρίων υπό τόν Ξενοφώντα.
400.—Θάνατος τού Αγιδος.—Δίκη καί θάνατος τού Σωκράτους (Απρίλιος—Μάϊος).—Πόλεμος Σπάρτης καί Περσών.
371.—Ο Επαμεινώνδας Βοιωτάρχης.—Μάχη παρά τά Λεύκτρα.
362.—Η έν Μαντινεία μάχη. Θάνατος τού Επαμεινώνδα.
338.—Μάχη παρά τήν Χαιρώνειαν.
335.—Ο Μ. Αλέξανδρος διαβαίνει τόν Δούναβιν καί υποτάσσει τούς Τριβαλλούς καί Γέτας.—Καταστροφή τών Θηβών. Υποταγή τών Αθηνών.
334.—Ο Μ. Αλέξανδρος διαβαίνει τόν Ελλήσποντον.—Η έν Γρανικώ μάχη (Μάϊος).—Άλωσις τής Αλικαρνασσού.
333.—Γόρδιος δεσμός.—Η έν Ισσώ μάχη.
331.—Ο Μ. Αλέξανδρος υποτάσσει τήν Αίγυπτον.—Η έν Γαυγαμήλοις μάχη.
327.—Εκστρατεία τού Μ. Αλεξάνδρου είς Ινδίας.
279.—Ο Πύρρος νικά τούς Ρωμαίους παρά τό Ασήλον.
263.—Άλωσις τών Αθηνών υπό τού Αντιγόνου.
212.—Άλωσις Συρακουσών υπό τών Ρωμαίων. Θάνατος το Αρχιμήδους.
199.—Οί Ρωμαίοι εισβάλλουν είς Μακεδονίαν καί Θεσσαλίαν.
188.—Άλωσις τής Σπάρτης υπό το Φιλοποίμενος καί κατάργησις τής Λυκουργείου πολιτείας.
146.—Ο Μόμμιος καταστρέφει τήν Κόρινθον.
66.—Ο Σύλλας τιμωρεί τάς Αθήνας καί καταστρέφει τόν Πειραιά.
42.—Αί Αθήναι παραδίδονται είς τόν Καίσαρα. Έξανδραποδισμός τών Μεγάρων.

.
.
Μετά Χριστόν:
.

.
267.—Οί Γότθοι καταλαμβάνουν τάς Αθήνας.
303—305.—Φοβερός διωγμός τών Χριστιανών επί Διοκλητιανού.
323—378 —Δυναστεία τού Μ. Κωνσταντίνου.
379—518.—Δυναστεία Θεοδοσίου.
393.—Ο Μέγας Θεοδόσιος καταργεί τούς Ολυμπιακούς αγώνας.
395—397.—Οί Γότθοι υπό τόν Άλάριχον εισβάλουν είς την Ελλάδα.
438.—Εισβολή τών Ούννων.
518—610.—Δυναστεία Ιουστινιανού.
529.—Διατάσσεται τό κλείσιμον τών σχολών τών Αθηνών.
610—717.—Δυναστεία Ηρακλείου.
626.—Αποκρούονται οί επιτεθέντες κατά τής Κωνσταντινουπόλεως Πέρσαι καί Άραβες. «Ακάθιστος Ύμνος».
671.—Οί Άραβες πολιορκούν τήν Κωνσταντινούπολιν καί αποδιώκονται μέ το υγρόν πύρ».
717—867.—Δυναστεία Ισαύρων.
877—1057.—Μακεδονική δυναστεία.
971.—Η Ανατολική Βουλγαρία προσαρτάται είς τό Βυζαντινόν Κράτος.
1022.—Η Αρμενία προσαρτάται είς τό Βυζαντινόν Κράτος.
1054.—Οριστικόν σχίσμα μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Εκκλησίας.
1057—1185.—Δυναστεία Δουκών καί Κομνηνών.
1185—1204.—Δυναστεία Αγγέλων.
1204.—Οί Λατίνοι κυριεύουν τήν Κωνσταντινούπολιν.
1204—1461.—Αυτοκρατορία Τραπεζούντος.
1204—1261.—Αυτοκρατορία Νικαίας.
1261—1453.—Δυναστεία Παλαιολόγων.
1348.—Ο Μανουήλ Καντακουζηνός ιδρύει τό Δεσποτάτον τού Μυστρά, τό οποίον διετηρήθη μέχρι τού 1460.
1430.—Οί Τούρκοι καταλαμβάνουν τήν Θεσσαλονίκην καί τά Ιωάννινα.
1453.—Άλωσις τής Κωνσταντινουπόλεως υπό τών Τούρκων.
1456.—Οί Τούρκοι κυριεύουν τάς Αθήνας.
1667.—Αναχωρούν έκ Μεθώνης οί πρώτοι Έλληνες μετανάσται είς Αμερικήν, ένθα ίδρυσαν τήν πόλιν Νέαν Σμύρνην.
1766.—Τά Ορλωφικά. Οί Μανιάται επαναστατούν κατά τών Τούρκων.
1809.—Οί Άγγλοι καταλαμβάνουν τήν Επτάνησον.
1821 (23—25 Μαρτίου ).—Κήρυξις τής Επαναστάσεως είς Καλάμας, Πάτρας καί άλλας πόλεις τής Πελοποννήσου.
1826.—Έξοδος Μεσολογγίου.
1828.—Ο Ι. Καποδίστριας κυβερνήτης τής Έλλάδος.—Α’ απογραφή έν Ελλάδι. Έκτασις 47.516 τετρ. χιλιόμ. Πληθυσμός 753.000. Πυκνότης 15,8 κατά τρετρ. χιλιόμ.
1830.—Πρωτόκολλον τού Λονδίνου διά τού οποίου ή Ελλάς ανακηρύσσεται ανεξάρτητον Κράτος.
1833.—Ο Όθων βασιλεύς τής Ελλάδος.
1835.—Η πρωτεύουσα μεταφέρεται από Ναυπλίου είς Αθήνας.
1843.—Επανάστασις τής 3ης Σεπτεμβρίου. Η μοναρχία μεταβάλλεται είς συνταγματικήν.
1862.—Μεταπολίτευσις. Ο Όθων κηρύσσεται έκπτωτος.
1863.—Ο Γεώργιος Α’ εκλέγεται βασιλεύς τής Ελλάδος.— Τά Επτάνησα παραχωρούνται είς τήν Ελλάδα.
1881.—Επιδικάζονται είς τήν Ελλάδα ή Θεσσαλία καί ή Άρτα.
1882.—Αρχίζει ή τομή τού Ισθμού τής Κορίνθου.
1896.—Τελούνται έν Αθήναις οί πρώτοι Ολυμπιακοί αγώνες (Α’ Ολυμπιάς).
1897.—Η Κρήτη κηρύσσεται αυτόνομος.—Ατυχής Ελληνοτουρκικός πόλεμος.
1909.—Επανάστασις τού Γουδή.
1912.—Κηρύσσεται ό πόλεμος κατά τής Τουρκίας.—Οί Ιταλοί προσαρτούν τά Δωδεκάνησα.
1913.—Κηρύσσεται ό πόλεμος κατά τής Βουλγαρίας.
1919.—Συνθήκη τού Νεϊγύ, δι’ ής ή μεσημβρινή δυτική Θράκη παρεχωρήθη είς τήν Ελλάδα.
.—Ο Ελληνικός στρατός αποβιβάζεται είς Σμύρνην.
1920.—Συνθήκη τών Σεβρών, δι’ ής πραγματοποιούνται οί κυριώτεροι ελληνικοί πόθοι.
1922.—Μικρασιατική καταστροφή.
1923.—Ελληνοτουρκική σύμβασις τής Λωζάννης περί ανταλλαγής τών πληθυσμών.—Καθιερούται τό Γρηγοριανόν Ημερολόγιον.
1924.—Ανακηρύσεται ή Δημοκρατία.
1935.—Στασιαστικόν Κίνημα τής 1ης Μαρτίου.—Καταργείται τό Δημοκρατικόν πολίτευμα.
1936.—Δικτατορία Μεταξά (4η Αυγούστου).
1940.—Ελληνοϊταλικός πόλεμος.
1941.—Ελληνογερμανικός πόλεμος.
1944.—Απελευθέρωσις τής Ελλάδος.—Δεκεμβριανόν κομμουνιστικόν κίνημα.
1948.—Τά Δωδεκάνησα ενσωματούνται είς τήν ‘Ελλάδα.
1959.—Συμφωνίαι τής Ζυρίχης, δι’ ών ή Κύπρος ανακηρύσσεται ανεξάρτητος Δημοκρατία.

.
.
Βασική πηγή: www.e-istoria.com
.
.
.

.

.

.

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΙΩΝΙΑ

Πρωτοπρεσβυτέρου Γεωργίου Μεταλληνού

Καθηγητού Πανεπιστημίου

   Η Ιωνία, η ασιατική ακτή δηλαδή τού Αιγαίου από τη Μίλητο ως τη Φώκαια, αποικίσθηκε από Ίωνες της κυρίως Ελλάδος. Γρήγορα η περιοχή έλαβε μεγάλη ανάπτυξη και διαμορφώθηκε η Ιωνική Δωδεκάπολις, στην οποία θα προστεθεί στα τέλη τού η’ π.Χ. αιώνα και η αιολική αρχικά Σμύρνη. Αυτό που έχει για το θέμα μας σημα­σία, είναι ο τρόπος διατηρήσεως της ενότητας μεταξύ των πόλεων, που εξασφάλιζε συγχρόνως τη συντήρηση της μνήμης της κοινής προελεύσεως τους. Δεν ήταν φυλετικός – ρατσιστι­κός ο δεσμός τους, αλλά πνευματι­κός. Διατηρώντας την ανεξαρτησία τους κάθε μία από τις Ιωνικές πό­λεις, συνδέονταν μεταξύ τους με δεσμό θρησκευτικό, που συνιστούσε και τη βάση της ενότητάς τους. Έδρα της υπαρκτής ενότητάς τους ήταν το Κοινόν Ιερόν, το Πανιώνιον, στο ακ­ρωτήριο της Μυκάλης. Ο Πανενωτικός αυτός πνευματικός δεσμός δια­τηρούσε την ελληνικότητά τους μέσα από τη θρησκευτικότητα. Η κοινή θρησκευτική πίστη απέβαινε γι’ αυτές δεσμός «εθνικός».

Η Ιωνία έμεινε, έτσι, πιστή στην ελληνικότητα, που δεν εγκλωβίστηκε ποτέ μόνο σε δεσμούς αίματος, δημιουργώντας συν­είδηση ρατσιστική, αλλά σε δεσμούς πνευματικούς, και μάλιστα θρησκευ­τικούς, την ενιαία θρησκευτική (κατ’ εξοχήν, δηλαδή, πνευματική) συνεί­δηση. Η κοινή καταγωγή και τα κοινά ήθη θα αποτελούν παραμέ­τρους αυτής της συνειδήσεως, αλλά ποτέ την πεμπτουσία της, το επίκε­ντρο της. Αυτή η κοινή θρησκευτική συνείδηση θα σωθεί ακέραια και μέσα στη χριστιανική παράδοση τού Ελ­ληνισμού γενικότερα, αλλά θα απο­τελέσει, όπως θα δούμε, και τη μεγα­λύτερη δυσκολία για το πέρασμα από την ειδωλολατρία στη χριστιανική πίστη.

.

.

Η συνέχεια ΕΔΩ

.

.

.

.

..

.Του Αθανάσιου Τσακνάκη

.

Η Ετυμολογία είναι κλάδος τής επιστήμης τής Γλωσσολογίας και διερευνά την καταγωγή και την διαχρονική σημασία των λέξεων. Γιά τους πολιτισμένους λαούς η Ετυμολογία αποτελεί μία από τις σημαντικότερες πνευματικές διεργασίες, επειδή η γνώση τής προέλευσης τής «πρώτης ύλης» (δηλαδή των λέξεων) μίας γλώσσας συμβάλλει στην σαφέστερη, αρτιότερη, αρμονικότερη και αποτελεσματικότερη επικοινωνία των χρηστών της. Γιά τους παρηκμασμένους λαούς η Ετυμολογία είτε παραμένει άγνωστη είτε χλευάζεται, με αποτέλεσμα να επικρατεί επικοινωνιακό χάος σε κάθε τομέα τού εξαθλιωμένου βίου τους.

Επιθυμώντας να στρέψουμε τις νεότερες γενιές προς φωτεινότερες και ωφελιμότερες ατραπούς διανοητικής ενασχόλησης, πολύ πέρα από τις τετριμμένες και επικίνδυνες διεξόδους που συνεχώς προτείνει η συλλογική ολιγόνοιά μας, αφιερώνουμε το παρόν άρθρο στην ετυμολόγηση των ονομάτων που φέρουν οι έξι Θεές τού Ολύμπου. Επιπλέον, καλούμε κάθε σκεπτόμενο Ελληνόπουλο, που όντως ποθεί να αποκτήσει υγιή και δημιουργικό νου, να επισκεφθεί και τον ακόλουθο διαδικτυακό τόπο, www.24grammata.com , όπου θα έχει την ευκαιρία να γνωρίσει το αξεπέραστο μεγαλείο, τον ακατάβλητο δυναμισμό και τον αστείρευτο πλούτο τής Γλώσσας μας. Στο σημείο αυτό παραθέτουμε τιμητικά την άποψη τού μεγάλου Βάσκου διανοητή Φεδερίκο Κάρλος Κρούτβιγκ Σαγρέδο γιά την Ελληνική Γλώσσα: «Σήμερα, όποιος σπουδάζει την ελληνική γλώσσα, να είναι βέβαιος ότι τρέφει το πνεύμα του με συστατικά μοναδικής επιλογής και τής καλλίτερης ποιότητας».

Ήρα: Γιά το όνομα τής σεπτής Βασίλισσας των Θεών δύο είναι οι σοβαρότερες ετυμολογικές εκδοχές. Είτε προέρχεται από την δασυνόμενη λέξη «ώρα», η οποία πρωτίστως υποδηλώνει την «χρονική περίοδο», είτε από την επίσης δασυνόμενη λέξη «ήρως», που σημαίνει «ήρωας», οπότε Ήρα είναι είτε η χρονική περίοδος είτε η ηρωίδα. Το όνομα απαντά και ως Ήρη ή Ηρώ.

Αθηνά: Η ετυμολόγηση τού πανάρχαιου ονόματος τής Παρθένου Αθηνάς έχει γνωρίσει διάφορες απόπειρες. Εδώ παρατίθεται προς κρίση η γνώμη τού υπογράφοντα. Το όνομα προέρχεται από το στερητικό «α-» και την λέξη «θήνιον», η οποία, κατά τον λεξικογράφο Ησύχιο, σημαίνει «γάλα», οπότε Αθηνά είναι «εκείνη που δεν έλαβε γάλα», «εκείνη που δεν θήλασε», υπονοώντας σαφώς την γέννηση τής Θεάς από την κεφαλή τού Δία, απ’ όπου η Αθηνά εξήλθε πάνοπλη και ετοιμοπόλεμη.

Άρτεμις: Το όνομα τής Αειπαρθένου Αρτέμιδος προέρχεται από το επίθετο «αρτεμής», δηλαδή «σώος, ακέραιος, υγιής», το οποίο, με την σειρά του, συντίθεται από τις λέξεις «άρτιος» (τέλειος, πλήρης) και «τέμνω» (κόβω, τεμαχίζω). Άρτεμις, λοιπόν, είναι η σώα, η ακέραια, η υγιής. Στην κλασική ελληνική γλώσσα, το όνομα κλίνεται «η Άρτεμις, τής Αρτέμιδος», με κλητική «Άρτεμις», ενώ στην νέα ελληνική υπάρχουν δύο τρόποι: είτε «η Άρτεμη, τής Άρτεμης», με κλιτική «Άρτεμη», είτε «η Άρτεμις, τής Αρτέμιδας», με κλιτική «Άρτεμις».

Δήμητρα: Το όνομα τής καρποφόρου Θεάς τής γονιμότητας προέρχεται από τις λέξεις «δα» ή «δη» και «μήτηρ». Η πρώτη σημαίνει «γη» και η δεύτερη «μητέρα», άρα Δήμητρα είναι η Μητέρα Γη. Το αρσενικό όνομα Δημήτριος σημαίνει «εκείνον που ανήκει στην Δήμητρα», «εκείνον που είναι τής Δήμητρας».

Εστία: Το όνομα τής σεμνής Εστίας προέρχεται είτε από το ρήμα «έζομαι», που σημαίνει «καθίζω τον εαυτό μου, διαμένω», οπότε Εστία είναι η διαμονή, είτε από το ρήμα «ίστημι», δηλαδή «στήνω, ιδρύω, ανεγείρω», οπότε Εστία είναι η κατοικία. Ο σημερινός όρος «εστία» συμπεριλαμβάνει αμφότερες τις έννοιες.

Αφροδίτη: Το όνομα τής ερωτικής Θεάς προέρχεται από την λέξη «αφρός» και το ρήμα «δίω» (φεύγω, απομακρύνομαι ταχέως), άρα Αφροδίτη είναι «εκείνη που φεύγει μέσα από τον αφρό». Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και η ετυμολόγηση τού ονόματος από τον παράλληλο τύπο «Αβροδίτη», ο οποίος σημαίνει «αβροδίαιτη», δηλαδή «εκείνη που διάγει βίο τρυφηλό».

 .