.

.

.

.

Ο ΔΡΑΚΟΣ

τοῦ Εὐαγγέλου Κ. Ντάγκα

 .

(Ἕνα ἔθιμο ποὺ ἔσβησε ἡ ἐκμηχάνισις τῆς γεωργικῆς παραγωγῆς)

.

 ..

Σὰν ἔμπαινε ὁ θεριστὴς, τὰ χωριὰ ἄδειαζαν, σύψυχα, σχεδὸν. Κάποιοι μόνο γέροντες καὶ κάποιες ἀνήμπορες γριοῦλες ἔμεναν πίσω, μοναδικοὶ τους φύλακες. Ὅλοι οἱ ἄλλοι, ἄνδρες, γυναίκες καὶ παιδιὰ ἀκόμα, μὲ τὸ πρῶτο χάραμα, πρὶν ἀκόμα ὁ λαμπρὸς Ἀπόλλωνας προφτάσῃ νὰ ξεκινήσῃ τὸ φωτοβόλο ἄρμα του, μὲ τ’ ἀπαραίτητα τῆς δουλειᾶς τοῦ θερισμοῦ σύνεργα, (δρεπάνια, λελέκια, παλαμαριὲς) ἔπαιρ­ναν τὸν δρόμο ποὺ τοὺς ὁδηγοῦσε στὰ χωράφια τους, ποὺ τοὺς περίμενε φτασμένος πιὰ ὁ χρυσὸς εὐλογημένος καρπὸς. Μὲ πόση χαρὰ ἀλλά καὶ ἀγωνία δὲν τὸν περίμεναν τὸν θεριστὴ οἱ γεωργοὶ; Οἱ κόποι καὶ οἱ μόχθοι τους, οἱ φροντίδες τους καὶ ὁ ἱδρωτας μιᾶς ὁλόκληρης χρονιᾶς, ἔβρισκαν τὸν μῆνα αὐτό, τὴν πιὸ τρανὴ ἀνταμοιβή.

Ὁ θέρος, ἔτσι ἔλεγαν ὅλη τὴν περίοδο τοῦ θερισμοῦ, κρατοῦσε μῆνα καμμιὰ φορὰ ὁλόκληρο καὶ τὸν περνοῦσε, ἀναλόγως μὲ τὰ στρέμματα ποὺ εἶχε σπείρει τὸ κάθε νοικοκυριὸ.

Δὲν εἶχε εἰσβάλει ἀκόμα βλέπεις ἡ μηχανὴ, καὶ τὸ θέρισμα γινόταν μὲ τὸ δρεπάνι ἤ τὸ λελέκι, ἀπό τοὺς θεριστάδες.

Ὁ θέρος ἦταν ἡ πιὸ εὐλογημένη στιγμὴ τῆς χρονιᾶς κι ἔπαιρνε τὸν χαρακτῆρα πραγματικῆς ἱεροτελεστίας. Γινόταν πότε ἀπό τὴν οἰκογένεια τὴν ἴδια καὶ πότε μαζὶ μὲ ἄλλη, συνεταιρικὰ. Συνήθως μὲ τοὺς συμπεθέρους ἤ τοὺς κουμπάρους.

Τὸ κανόνιζαν ἔτσι ὥστε νὰ τελειώσῃ πιὸ γρήγορα τὸ θέρισμα τῶν χωραφιῶν, πρὶν τοὺς πιάσει ὁ αὐγουστιάτικος καιρὸς κι εἶναι ἀργᾶ πιὰ, ἀφοῦ ἔπρεπε ν’ ἀρχίσῃ καὶ τὸ ἀλώνισμα καὶ νὰ τελειώσῃ κι αὐτό μέχρι τὸ Δεκαπενταύγουστο.

Τὸ θέρισμα ἦταν κουραστικὴ δουλειᾶ, ποὺ τὴν ἔκαμνε κουραστικότερη ἀκόμα ἡ ἀφόρητη ζέστη τοῦ καλοκαιριοῦ. Οὔτε ὅμως ἡ δουλειᾶ, οὔτε καὶ τὸ λιοπύρι φόβιζαν τὸν ἄξιο δουλευτὴ κι ἀκούραστο ξωμᾶχο. Μὲ τὸ χαμογέλιο ἄρχιζε καὶ τὸ χαμογέλιο τέλειωνε, λὲς καὶ πήγαινε σὲ πανηγύρι.

Σὰν ἔφταναν στὰ σταροχώραφά τους, ποὺ ἔμοιαζαν μὲ χρυσαφένια θάλασσα, γιὰ νὰ συνάξουν τοὺς καρποὺς τῶν κόπων τους, τότε ἔφεγγε ὁ νοῦς τους, ἡμέρευε τὸ σῶμα τους, γλύκαινε ἡ καρδιὰ τους καὶ μιὰ σοφία διαπότιζε πέρα ὥς πέρα τὴν ψυχὴ τους.

Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΔΡΑΚΟΣ →

.

.

.

.

ΠΑΝΑΡΧΑΙΟΙ ΘΡΑιΚΕΣ ΑΟΙΔΟΙ-ΡΑΨΩιΔΟΙ-ΜΟΥΣΙΚΟΙ

Κ. Γ. Κουρτίδης, Ιστορία της Θράκης

Οι Θράκες ούτοι αοιδοί, ραψωδοί και μουσικοί αποτελούν ιδιαίτερον γνώρισμα των αρχαίων θρακών και δίδουν όλως εξαιρετικήν και ιδιάζουσαν σημασίαν εις την προϊστορικήν του Ελληνικού βίου περίοδον. Κατά γενικήν ομολογίαν ούτοι υπήρξαν οι πρωτοπόροι και εισηγηταί της ποιήσεως και μουσικής εις τας Ελληνικάς χώρας. Από την ψυχράν του βορρά χωράν, την θράκην, ερρίφθησαν εις την πέραν του Όλυμπου Ελλάδα αι πρώται θρησκευτικαί ακτίνες. Είνε δε αξία ιδιαιτέρας προσοχής η εξαιρετική επιμονή, με την οποίαν οι Έλληνες μυθογράφοι, ποιηταί και ιστορικοί αποδίδουν εις την θράκην τους πρώτους της Ελλάδος αοιδούς, ραψωδούς και μουσικούς. Και αυτός ο Πλάτων εις τον Ίωνα λέγει, ότι από τους ποιητάς άλλοι μεν εξαρτώνται και ενθουσιάζονται από τον Μουσαίον, άλλοι από τον Ορφέα, οι δε περισσότεροι κατέχονται και κρατούνται από τον Όμηρον.

.

ΟΡΦΕΥΣ

.
Υπήρξεν ο αρχαιότερος μυθικός αοιδός των θρακών, των οικούντων παρά το Αιγαίον, των Κικόνων κατά πάσαν πιθανότητα. Κέντρα της δράσεως του ήσαν η πεδιάς του Έβρου, η παρά τον Όλυμπον Πιερία Θράκη, ο Παρνασσός και ο Ελικών. Ο Οβίδιος εις τας Μεταμορφώσεις του αποκαλεί τον Ορφέα Ροδόπειον. Ο Ορφεύς ήτο υιός του βασιλέως Οιάγρου ή κατά την μυθολογικήν εκδοχήν υιός του Απόλλωνος και της μούσης Καλλιόπης. Έλαβε δε σύζυγον την Ευρυδίκην.

Ο Ορφεύς, υιός Οιάγρου και Καλλιόπης, κατά τον μυθογράφον Κόνωνα εβασίλευσεν εις τους Μακεδόνας Πίερας, ως και εις την χωράν των Οδρυσών, διότι το γένος των Μακεδόνων και των θρακών εσέβετο πολύ τους σοφούς. Κατά δε τον Βεργίλιον εβασίλευσεν εις το όρος Ίσμαρον και την Ροδόπην, τα οποία ήκουον με έκστασιν την μουσικήν του Ορφέως

Συνέχεια ανάγνωσης Η ΘΡΑΚΗ ΤΩΝ ΡΑΨΩΔΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΜΟΥΣΙΚΩΝ →