ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 14 ΑΠΡΙΛΙΟΥ

14 Απριλίου

972.—Στον Άγιο Πέτρο τής Ρώμης, ο γυιός τού Γερμανού αυτοκράτορα, Όθωνα μνηστεύεται την Βυζαντινή πριγκίπισσα Θεοφανώ. Η Θεοφανώ, ανεψιά τού Ιωάννη Τσιμισκή, παντρεύτηκε τον Όθωνα στα πλαίσια τής βυζαντινής διπλωματίας.  Η Αυτοκρατορία είχε να αντιμετωπίσει στα ανατολικά τους Σαρακινούς και στα βόρεια τους βούργαρους, και με αυτόν τον γάμο ενίσχυσε τα δυτικά σύνορα, αποτρέποντας να ανοίξει και άλλο μέτωπο στην Ιταλία. Την 16χρονη Θεοφανώ, ακολούθησε στην νέα της πατρίδα πολυπληθής συνοδεία, την οποία αποτελούσαν άνθρωποι τής Εκκλησίας, των Γραμμάτων και των Τεχνών οι οποίοι έθεσαν τις βάσεις τής μελέτης των Ελληνικών Γραμμάτων και Τεχνών στην πολιτιστικά υπανάπτυκτη Γερμανία. Μετά από 11 χρόνια γάμου, λόγω θανάτου τού συζύγου της, θα κυβερνήσει η ίδια  μέχρι την ενηλικίωση τού γυιού της Όθωνος τού Γ΄. Ως άξια εκπρόσωπος ανώτερου Πολιτισμού και νοοτροπίας, έναντι τής δυτικής βαρβαρότητας, και με δεδομένη την προκατάληψη των δυτικών έναντι των Ελλήνων, αντιμετωπίστηκε με δυσπιστία, η οποία έφτανε στα όρια τής εχθρότητας από τους Γερμανούς ευγενείς και αυλικούς. Το γεγονός γιά παράδειγμα ότι φρόντιζε την καθημερινή υγειινή και καθαριότητά της, θεωρήθηκε από τους άπλυτους ως υπερβολή, ματαιοδοξία και πρόκληση. Όμως η μόρφωση, η καλλιέργεια, η αγαθότητα αλλά και η λεπτή και ευγενική ανατροφή της, κέρδισε τον θαυμασμό και την εκτίμηση των απλών υπηκόων της.

1205.—Η μάχη τής Αδριανουπόλεως και η ήττα των Φράγκων Σταυροφόρων από τους βούργαρους. Η άλωση τής Βασιλεύουσας το 1204 προκάλεσε τον τεμαχισμό των εδαφών τής Αυτοκρατορίας. Οι δύο επιφανείς ηγέτες τής Δ΄ Σταυροφορίας, κράτησαν γιά τον εαυτό τους τα καλύτερα εδάφη· ο Βαλδουίνος έλαβε τα 5/8 τής Πόλης, την περιοχή τής νότιας Θράκης, εδάφη στην νοτιοδυτική Μικρά Ασία καθώς και τα νησιά Χίο, Λέσβο και Σάμο. Από την άλλη, οι βούργαροι υπό τον Ιωάννη Ασάν, ήθελαν να συνεχίσουν και να αναβιώσουν το έργο των προηγούμενων τσάρων τους, Σαμουήλ και Συμεών. Ο βούργαρος ηγεμόνας είχε προειδοποιήσει τους Λατίνους να μην εγείρουν αξιώσεις γιά τα δήθεν εδάφη του.  Οι Λατίνοι απασχολημένοι με την εκστρατεία στην Μ. Ασία, δεν έδωσαν την απαραίτητη προσοχή στις εξελίξεις στην Θράκη, υποτιμώντας τις δυνατότητες τού Ασάν. Οι δε Έλληνες τής περιοχής, αριστοκράτες και μη, προτίμησαν να τεθούν υπό την προστασία τού τσάρου τής βουργαρίας εφ’ όσον οι Λατίνοι ηγεμόνες δεν έδειξαν διάθεση συνεργασίας μαζί τους. Ήλθαν σε επαφή με τον Ασάν και προσφέρθηκαν να επαναστατήσουν γιά να τον βοηθήσουν να καταλάβει εδάφη στην Θράκη και να γίνουν υποτελείς του…  αν τους ορκιζόταν ότι θα τους μεταχειριζόταν όπως και τους δικούς του. Μετά από την επίτευξη τής συμφωνίας, καταλήφθηκαν με την σειρά το Διδυμότειχο και η Αδριανούπολη. Ο Βαλδουΐνος συγκάλεσε στην φραγκοκρατούμενη Κωνσταντινούπολη Συμβούλιο, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η εξέγερση… Στην μάχη τής Αδριανουπόλεως που ακολούθησε, ηττήθηκε και συνελήφθη ζωντανός· οδηγήθηκε στο Τύρνοβο όπου φυλακίστηκε σιδηροδέσμιος. Η εκτέλεσή του έγινε το καλοκαίρι τού 1205, όταν ο Ασάν κατέλαβε την Φιλιππούπολη. Σύμφωνα με τον Χωνιάτη, το σώμα του διαμελίστηκε και εγκαταλείφθηκε στα όρνια.

1390.—Ο Ιωάννης Ζ΄ Παλαιολόγος, με την βοήθεια τού σουλτάνου Βαγιαζήτ Α΄, καταλαμβάνει την εξουσία με πραξικόπημα εναντίον τού παππού του, Ιωάννη Ε΄ Παλαιολόγου. Ο Βαγιαζήτ επιθυμούσε την ανατροπή τού Ιωάννη Ε΄ κυρίως γιά να προκαλέσει εσωτερική αναταραχή προς δικό του όφελος. Και δυστυχώς, όπως αποδείχθηκε στην συνέχεια, μετά από τον τερματισμό τού πραξικοπήματος, βάσει των όρων που είχαν συμφωνηθεί, ο Ιωάννης Ζ΄ Παλαιολόγος, υποστήριξε τον στρατό τού Βαγιαζήτ Α΄ εναντίον τής Ελληνικής Φιλαδέλφειας, βοηθώντας τον να την καταλάβει.

1528.—Άφιξη τού πρώτου  Έλληνα στην περιοχή τής Φλώριδας των Η.Π.Α. Στην επέτειο τής 14ης Απριλίου, οργανώνονται από την ομοσπονδία τής Φλώριδας εορταστικές εκδηλώσεις αφιερωμένες στον Ελληνικό πολιτισμό. Ως πρώτος Έλλην στις Η.Π.Α. και συγκεκριμένα στην περιοχή τής Φλώριδας, φέρεται κάποιος Θεόδωρος ή Δωρόθεος, προς τιμήν τού οποίου ανεγέρθηκε και άγαλμα στην πόλη Κλίαργουότερ τής ίδιας Πολιτείας. «Η ιστορία των Ελλήνων στην Αμερική, αρχίζει εδώ», γράφει η επιγραφή κάτω από το άγαλμα τού Θεόδωρου, ο οποίος συμμετείχε σε μία εξερευνητική αποστολή  των Ισπανών υπό την αρχηγία τού Ντον Παμφίλο ντι Ναρβαέθ.

1566.(13-17/4) Ο στόλος των τούρκων υπό τον Πιαλί πασά φτάνει στην Χίο, η οποία μετά από τρεις μέρες και την αποτυχία των οικονομικών διαπραγματεύσεων, θα κυριευθεί από τους οθωμανούς. Στις 17 Απριλίου  έγιναν κύριοι τού κάστρου, χωρίς να συναντήσουν καμμιά αντίσταση, κατέβασαν την σημαία τού Αγίου Γεωργίου τής Γένουας και ύψωσαν την τουρκική με την ημισέληνο.

1571.—Οι τούρκοι, συνεχίζοντας την πολιορκία τής Αμμοχώστου, χρησιμοποιούν περίπου 40.000 εργάτες γιά τα έργα διαβολής.

1737.—Οι Κορσικανοί επαναστάτες πολιορκούν στον πύργο τής Μίνιας τους Μανιάτες οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί στην περιοχή τής Παόμιας από το 1676. Μετά  από διήμερο αγώνα, οι Μανιάτες εξήλθαν ξιφήρεις φονεύοντας πολλούς από τους πολιορκητές τους, τρέποντας τους υπόλοιπους σε φυγή. Στην συνέχεια βάδισαν θριαμβευτικά στο Αιάκιο όπου έγιναν ενθουσιωδώς δεκτοί από τους κατοίκους. Στα επόμενα έτη ανέλαβαν την πολιτοφυλακή, την οποία διατήρησαν και μετά την κατάληψη τής Κορσικής από τους Γάλλους. Η δούκισσα ντ’ Αμπραντές, σύζυγος τού στρατάρχη Ζυνό, βεβαιώνει στα Απομνημονεύματά της, ότι από αυτούς κατάγεται ο μέγας Ναπολέων. 

1742.—Αυστηρή διαταγή τού σουλτάνου προς τους κουρσάρους τής Τύνιδας ώστε να μην καταδιώκουν γαλλικά πλοία. Παρά ταύτα, ένας καπετάνιος τού Καπουδάν Πασά ο οποίος μετέφερε το μπουγιουρντί σε συγκεκριμένο κουρσάρο, παρέβη την διαταγή και αντί άλλων… επιπλέον τον εφοδίασε κιόλας (με το αζημίωτο βεβαίως).

1770.—Η φρουρά τής Πάτρας πραγματοποιεί έξοδο (Ορλωφικά).

1803.—Οι τούρκοι αποκεφαλίζουν στην Τρίπολη τον Νεομάρτυρα Δημήτριο από την Λυγούδιστα Αρκαδίας.

1821.—«Μάχη ἐν Λεβιδίῳ, πρωτευούσῃ τοῦ Δήμου Ὀρχομενοῦ τῆς Ἐπαρχίας Μαντινείας. Ἐνταῦθα ἐφονεύθησαν οἱ ὁπλαρχηγοὶ Ἀ. Στριφτόμπολας καὶ Σολομενικός. Κατὰ ταύτην, τῶν μὲν Ἑλλήνων ἦσαν ἀρχηγοὶ οἱ Γ. Πλαπούτας, Σ. Χαραλάμπης, Σ. Θεοχαρόπουλος, Σουλιώτης, Σαλαφατῖνος, Ἀρβάλης καὶ Β. Πετμεζᾶς, τῶν δὲ τούρκων οἱ Μεχμὲτ Σαλὴχ Ἀγᾶς τοποτηρητὴς τοῦ Χουρσὶτ πασᾶ, Κιαμήλμπεης, Σιὲχ Νετσίπ Ἐφέντης καὶ Δεφτερδάρης ἐφέντης». Ο εξ Οιτύλου οπλαρχηγός Ηλίας Σαλαφατίνος, μετά 300 περίπου συντρόφων του, συγκρατεί εις το Λεβίδι επί ολόκληρον ημέραν επίθεσιν 2.000 τούρκων πεζών και 1.200 ιππέων, οχυρωθείς εντός των οικιών και μεταφέρων τον αγώνα από τής μιάς εις την άλλην. Καταφθάσασαι ενισχύσεις υπό τον Δ. Πλαπούταν, Αναγνώστην Στριφτόμπολαν, Σολιώτην, Β. καί Ν. Πετμεζάν, Ασημ. Σκαλτσ(ζ)άν και άλλους, έτρεψαν τους τούρκους εις φυγήν και επροξένησαν εις αυτούς μεγάλας απωλείας. Ο Σαλαφατίνος είναι ένας από τους πλέον ανιδιοτελείς αγωνιστές τού 1821. Όταν τον Ιούνιο τού 1823 η Πατρίδα ευγνωμονούσα γιά τις μέχρι τότε υπηρεσίες του, τού προσέφερε 2.000 γρόσια, αυτός αρνήθηκε να τα πάρει, λέγοντας ότι δεν τα θέλει «γιατί η Πατρίδα είναι πιό φτωχή». Και όταν τού πρόσφεραν τον βαθμό τού αντιστράτηγου, τον αρνήθηκε, λέγοντας ότι «το στάδιον τού Αγώνα είναι εισέτι ανοικτόν και όστις δεν αγωνισθεί μέχρι τέλους, παρανόμως και ακαίρως αξιούται».

.—Οι τούρκοι απαγχονίζουν εις την Κωνσταντινούπολιν τον υπερεκατονταεή επίσκοπον Μυριουπόλεως και τους αρχιεπισκόπους Δέρκων, Αδριανουπόλεως, Τυρνόβου και Θεσσαλονίκης. Οι ιεράρχαι, κατά την διά λέμβου μεταφοράν των εις τον τόπον τής εκτελέσεως, έψαλλον οι ίδιοι την νεκρώσιμον ακολουθίαν.

1822.—«Μάχη παρὰ τὸ Κάστελον τῆς Κρήτης. Αἰχμαλωσία καὶ θάνατος τοῦ φιλέλληνος Γάλλου Συνταγματάρχου Βαλέστρα. Νίκη τούρκων ὁδηγουμένων ὑπὸ τοῦ Μουστφάπασα κατὰ τῶν ἡμετέρων στρατηγουμένων ὑπὸ τῶν Ῥούσου Βουρδουμπῆ, Τσουδεροῦ, Πωλογεωργάκη, Ἰ. Μοσχοβίτη, Φρ. Καριώτη, Πρωτοπαπαδάκη, Μανουσέλη, Μαυροθαλασίτου, Δεληγιαννάκη, Σηφοδασκαλάκη κλπ.». Παρά το Καστέλι Κρήτης έγινε μάχη των Ελλήνων επαναστατών υπό τον Γάλλον συνταγματάρχην Βαλέστραν κατά των τούρκων. Σ’ αυτήν αιχμαλωτίζεται ο Βαλέστρας και θανατώνεται. «Το κεφάλι του στάλθηκε δώρο στον καπουδάν πασά Καρά Αλή, εκείνου που βρέθηκε στην Χίο επικεφαλής τού στόλου που έκαψε το νησί. Όταν ο Κωνσταντίνος Κανάρης ανατίναξε την τουρκική ναυαρχίδα, μαζί με τον Καρά Αλή, πάνω στα κατάρτια της ήταν κρεμασμένα κορμιά Ελλήνων καθώς και το κεφάλι και το δεξί χέρι τού Βαλέστ».

1824.—Ο αιγυπτιακός στόλος υπό τον Τοπάλ φθάνει στο Νεόκαστρο. «Ἄφιξις Αἰγυπτιακοῦ στόλου εἰς Νεόκαστρον ὑπὸ τὴν ὁδηγίαν τοῦ Καπετὰν Τοπὰλ πασᾶ».

1826.—«Ἡ Κυβέρνησις ἔδωκε πλήρη ἐξουσίαν εἰς τὸν ἐν Κωνσταντινουπόλει Πρέσβυν τῆς Ἀγγλίας ὅπως διαπραγματευθῇ μετὰ τῆς Πύλης περὶ τῆς αὐτονομίας τῆς Ἑλλάδος».

1827.—«Μάχη παρὰ τὸ μοναστήριον τοῦ Ἁγ. Σπυρίδωνος τοῦ Πειραιῶς ἀμφίρροπος, ἐν ᾖ ἀρχηγοὶ ἦσαν οἱ Καραϊσκάκης καὶ Γενναῖος  Κολοκοτρώνης, τῶν δὲ τούρκων ὁ Μεχμὲτ Ῥεσὶτ πασᾶς Κιουταχῆς». Παρά τον Άγιο Σπυρίδωνα Πειραιώς γίνεται μάχη Ελλήνων επαναστατών υπό τους Καραϊσκάκην και Γ. Κολοκοτρώνην και τούρκων με αμφίρροπον αποτέλεσμα.

1828.—(π.ημ.)«Ὁ Αὐτοκράτωρ τῆς Ῥωσσίας ἐκήρυξε τὸν πόλεμον κατὰ τῆς τουρκίας». Μετά από την βαριά ναυτική ήττα τού 1827 στο Ναυαρίνο, οι οθωμανοί γιά αντίποινα έκλεισαν τα Στενά των Δαρδανελίων ώστε να εμποδίσουν την διέλευση των πλοίων των Μεγάλων Δυνάμεων και ειδικά των Ρώσων. Ο αυτοκράτορας τής Ρωσίας, Νικόλαος ο Α΄, κήρυξε τον πόλεμο εναντίον τής τουρκίας προκειμένου να εφαρμοστεί η συνθήκη τού Λονδίνου (6 Ιουλ. 1827), με την οποία επιβαλλόταν στην τουρκία και την Ελλάδα η κατάπαυση των εχθροπραξιών και αναγνωριζόταν η αυτονομία τής Ελλάδος.

1837.—Βασιλικό Διάταγμα ιδρύσεως τού Πανεπιστημίου Αθηνών.

1847.—Ο Βασιλεύς Όθων διαλύει την Βουλή και προκηρύσσει εκλογές.

1850.—(π.ημ.) Μετά τον νέο αποκλεισμό από την «προστάτιδα» Δύναμη και μπροστά στην τραγική κατάσταση, ο βασιλέας Όθων και η ελληνική πολιτική ηγεσία, αναγκάστηκαν να αποδεχθούν τους επαχθείς όρους τής Αγγλίας και να «συνθηκολογήσουν».Ύστερα από την καταβολή τού καθορισθέντος χρηματικού ποσού στην Αγγλία, τον Ιούνιο τού 1850 ο πανίσχυρος στόλος τού Πάρκερ απέπλευσε από τον Πειραιά, ελευθερώνοντας και τα ελληνικά πλοία τα οποία είχαν κατάσχει οι Άγγλοι κατά την διάρκεια τού αποκλεισμού. Όσο γιά τον Δαυίδ Πατσίφικο, ο τελικός διακανονισμός έγινε την 18η Ιουλίου τού 1850 με την καταβολή τού ποσού των 3.750 δραχμών (βλ και 13/4).

1854.—Οι Έλληνες επαναστάτες τής Θεσσαλίας υπό τον Ευθύμιο Κοντογιάννη, αναγκάζονται να λύσουν την πολιορκία τού Δομοκού, η οποία είχε αρχίσει από τις 28 Μαρτίου τού ίδιου έτους.

1892.—Ο εξαίρετος  λογοτέχνης μας από την Θράκη, Γεώργιος Βιζυηνός, εισάγεται εις Δρομοκαΐτειον Θεραπευτήριον, ένθα και απεβίωσεν την 15ην Απριλίου 1896, συνεπεία μαρασμού.

1900.—Το ελληνικό κοινό παρακολουθεί  στο «Δημοτικό θέατρο Αθηνών, την όπερα ‘’Μποέμ’’ τού Πουτσίνι, που παρουσίασε ο μουσικός Διονύσιος Λαυράγκας. Εκείνη η παράσταση σημείωσε μία μεγάλη επιτυχία και σφράγισε την μικρή μουσική μας ιστορία. Είχαν προηγηθεί οι προσπάθειες τού Ναπολέοντα Λαμπελέτ και τού βαθύφωνου Αντώνιου Λάνδη το 1887-1888. Ακολούθησε το Β΄ Ελληνικό Μελόδραμα (1888-1890), με εμψυχωτή και χρηματοδότη τον Ιωάννη Καραγιάννη ο οποίος κατάφερε να ανεβάσει αρκετές παραστάσεις και να κάνει περιοδείες μέχρι και στο εξωτερικό, αλλά δυστυχώς διαλύθηκε σύντομα. Το 1894 ο Λαυράγκας ανέλαβε την διεύθυνση τής Φιλαρμονικής Εταιρείας και το 1899 άρχισε την σοβαρή ενασχόλησή του με αθηναϊκούς μελοδραματικούς θιάσους, όπου ουσιαστικά αφοσιώθηκε σε αυτό τον σκοπό, την δημιουργία δηλαδή ενός σταθερού ελληνικού μελοδραματικού σχήματος. Το ελληνικό Μελόδραμα άρχισε τότε να διακρίνεται γιά την συστηματικότερη οργάνωσή του και την υπεύθυνη διοίκησή του. Κύριοι συντελεστές ήταν οι Διονύσης Λαυράγκας και Λουδοβίκος Σπινέλλης.

1901.—Στο χωριό Σούβαρδο τού Νομού Ηλείας, σημειώνεται γάμος μεταξύ ενός αγοριού 12 ετών και ενός κοριτσιού 10 (…)

1903.—Ένα μικρό δείγμα από την καθημερινότητα των Ελλήνων τής Μακεδονίας κάτω από τον μεγαλοϊδεατισμό των βουργάρων είναι και το εξής. Μεγάλες συμμορίες βούργαρων κομιτατζήδων, εισβάλλουν σε μικρό χωριό στο βιλαέτι Μοναστηρίου, και σφαγιάζουν φρικωδώς 165 άνδρες, γυναίκες και παιδιά.

1905.—Ισχυρό σώμα Μακεδονομάχων υπό τον καπετάν Νίδα (Νικόστρατος Καλομενόπουλος) σπεύδει προς υπεράσπιση τού χωριού Μπελκαμένη, μεταξύ Νεβέσκας και Φλώρινας, γιά το οποίο χθες αργά έλαβε πληροφορία πως κινούντο βούργαροι με σκοπό να το καταστρέψουν.

.—Λόγω παρεκτροπών οι οποίες καταγράφηκαν από ορισμένους άνδρες των σωμάτων Μακεδονομάχων, το Ανώτατο Συμβούλιο τού Μακεδονικού Κομιτάτου προβαίνει σε αυστηρή επιστολή. Αποδέκτες είναι οι εν Μοναστηρίω Αρχηγοί, από τους οποίους το Συμβούλιο ζητά να κοινοποιήσουν σε όλους τους Μακεδονομάχους το περιεχόμενο, καθώς επίσης να προβούν σε παραδειγματικές τιμωρίες σε κάθε περίπτωση παρεκτροπής. Την επιστολή υπέγραφαν οι Καλαποθάκης, Π.Γ. Πολίτης, Ι. Δ. Ράλλης και Β. Σάρογλος.

1906.—Στους μεσοολυμπιακούς αγώνες που διεξήχθησαν στο Παναθηναϊκό Στάδιο Αθηνών, ο Έλληνας λιθοβόλος Νικόλαος Γεωργαντάς, με βολή στα 19,90 μ. κατακτά το χρυσό μετάλλιο. Ο Νικόλαος Π. Γεωργαντάς (12 Μαρτίου 1878 – 23 Νοεμβρίου 1958) από το Στενό Αρκαδίας, ήταν αθλητής στίβου, στα αγωνίσματα τής λιθοβολίας και τής δισκοβολίας. Διακρινόταν και σε άλλα αγωνίσματα ρίψεων, όπως η σφαιροβολία, ο ακοντισμός και η ελληνική δισκοβολία, ενώ συμμετείχε και σε αγώνες διελκυστίνδας. Είχε εντυπωσιακό παράστημα με ύψος 1,85 μ. και βάρος 81 κ. Το 1908 στην Ολυμπιάδα τού Λονδίνου, ήταν ο πρώτος Έλληνας σημαιοφόρος των Ολυμπιακών Αγώνων, ως χάλκινος Ολυμπιονίκης τού 1904.

1906.—Επίθεση βούργαρων σε δάσος στην περιοχή τού Μοναστηρίου εναντίον δέκα έξι Ελλήνων ξυλοκόπων. Δολοφόνησαν αγρίως τον εθνομάρτυρα Νάκη Βρογόϊο, αφήνοντας τους υπόλοιπους να φύγουν, με την δέσμευση ότι θα ασπαστούν την Εξαρχία. Τα θύματα ήταν κάτοικοι των χωριών Βροτ και Γαρδίλοβο.

1907.—Την σημερινή, το Οικουμενικό Πατριαρχείο καθώς επίσης το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων αποστέλλουν Ιερά άμφια, εκκλησιαστικά σκεύη και όσα άλλα απαραίτητα στον Ιερό Ναό τού χωριού Μεσημέρι Εδέσσης. Λίγους μόλις μήνες πριν, τον παρελθόντα Νοέμβριο, βουργάρικα σκυλιά εισέβαλαν στο χωριό όπου έκλεψαν, κατέστρεψαν και παρέδωσαν στην πυρά ό,τι είχε η εκκλησία του.

.—Ο πρόξενος Σαχτούρης, σε αναφορά του προς το υπουργείο Εξωτερικών τής Ελλάδος καταγγέλλει ότι οι βούργαροι εργάτες τής Αν. Μακεδονίας διαβαίνουν τα σύνορα προς βουργαρία, γιά να επιστρέψουν κατόπιν οπλισμένοι και εκπαιδευμένοι στρατιωτικά. Η αναφορά έγραφε: «Κατά θετικάς πληροφορίας πολυάριθμοι Βούλγαροι χωρικοί τού Καζά Νευροκοπίου εφοδιασμένοι διά τακτικών διαβατηρίων μεταβαίνουσιν εις Βουλγαρίαν προς εύρεσιν δήθεν εργασίας. Οι αρμόδιοι κύκλοι φρονούσι ότι οι μεταναστεύοντες εις Βουλγαρίαν χωρικοί εισί προορισμένοι, αφ’ ου εξασκηθώσιν εις τα όπλα, να χρησιμοποιηθώσι δι ενδεχόμενον κίνημα εν τη περιοχή εκείνη. Και διάφορα άλλα γεγονότα πείθουσιν ότι την επικρατούσαν ηρεμίαν και χαλάρωσιν τής βουλγαρικής εργασίας θέλει ακολουθήσει ζωηρότης τις κατά αρχομένην περίοδον

1911.—Απεβίωσε στο Λονδίνο ο ομογενής Μαρίνος Κοργιαλένιος, ένας από τους μεγαλύτερους εθνικούς ευεργέτες τής Ελλάδος και τής ιδιαίτερης πατρίδας του, Κεφαλλονιάς.

1914.—Σώμα αυτόνομων μαχητών τής Β. Ηπείρου, δίνει μάχη με αλβανούς στα χωριά Άρζα και Σάλεσι τούς οποίους κατανικά και καταδιώκει. Το σώμα τού Αναγνωστάκου κατέλαβε την Ερσέκα, με απώλειες δύο νεκρών Κρητών (τούς Χαρ. Δασκαλογιάννη εκ Σφακίων και Ι. Κάβρο εξ Αμαρίου), ενώ αξιοσημείωτη είναι η παρουσία εθελοντών φοιτητών τής Νομικής Αθηνών, οι οποίοι έφθασαν προσκεκλημένοι συμφοιτητών τους από την Ήπειρο γιά να δώσουν τον μεγάλο Αγώνα τού Γένους.

1915.—(π. ημ.) Στο Λονδίνο, υπογράφεται μυστική συνθήκη μεταξύ των Δυνάμεων τής Τριπλής Συνεννοήσεως (Αντάντ) και τής Ιταλίας, βάσει τής οποίας αναγνωριζόταν η ιταλική κυριαρχία στο λιμάνι τού Αυλώνα, αλλά και οι αξιώσεις τής Ελλάδος στην Βόρεια Ήπειρο.

1917.—Ο Αλ. Ζαΐμης σχηματίζει νέα κυβέρνηση. Η προηγούμενη είχε παραιτηθεί στις  5 Απριλίου.

1919.—Ιδρύθηκε στον Πειραιά ο πρώτος από όλους τους Δωδεκανησιακούς Συλλόγους, η «Εργάνη». Την ίδια χρονιά μετονομάσθηκε σε Σύλλογο Καρπαθίων και το 1926 σε Σύλλογο των Απανταχού Καρπαθίων.

1920.—Στην Μ. Ασία Έλληνες και τούρκοι μάχονται με περιπόλους και πυροβολικό.

1921.—Ο Ελληνικός Στρατός στην Μ. Ασία μάχεται με περιπόλους και πυροβολικό.

1922.—Η Ελληνική Στρατιά στην Μ. Ασία, ερευνά τις θέσεις των τούρκικων αποσπασμάτων.

1924.—Ανακηρύσσεται η Ελληνική Προεδρευομένη Δημοκρατία, μετά από το  δημοψήφισμα που κατάργησε την βασιλεία.

1926.—Οι τρείς συλληφθέντες συνταγματάρχες γιά απόπειρα κινήματος στην Θεσσαλονίκη (βλ. 10/04), καταδικάζονται σε θάνατο.  Η ποινή ανεστάλη.

1927.—Υποβάλλεται στην Βουλή ο καταστατικός χάρτης των δημόσιων υπαλλήλων.

1932.—Η Ιταλία, διά τού υπ’ αριθμ. 379 Νομοθετικού Διατάγματος, επικυρώνει την σύμβαση που υπέγραψε με την τουρκία γιά τα σύνορα των Δωδεκανήσων και τής Μικρασιατικής ακτής, με την συμφωνία τής Άγκυρας στις 4/1ου.

1933.—Η κυβέρνηση τού Π. Τσαλδάρη, λαμβάνει ευνοϊκά μέτρα έναντι των κομμουνιστών τής χώρας και προβαίνει σε αποφυλακίσεις μελών τους.

1941.—Οι Γερμανοί επιτίθενται σφοδρώς εναντίον των Βρετανο-ελληνικών δυνάμεων εις το Λιτόχωρον Μακεδονίας.

1942.—Μετά 5 μήνες, οι Γερμανοί επιτρέπουν στους Έλληνες την είσοδο στην Ακρόπολη. Η απαγόρευση δεν ίσχυε γιά τις ιερόδουλες που τους συνόδευαν.

1944.—Στην Μέση Ανατολή όπου βρίσκεται η εξόριστη διοίκηση τής Ελλάδος, μετά από το κίνημα τού Στόλου και την παραίτηση τής κυβερνήσεως Τσουδερού, ο βασιλέας Γεώργιος Β΄ διορίζει πρωθυπουργό τον Σοφοκλή Βενιζέλο. Η νεοσχηματισθείσα κυβέρνηση θα παραιτηθεί επίσης λίγες ημέρες μετά (στις 26/4/1944).

.—Οι πρώτοι Έλληνες και Εβραίοι φτάνουν στο κολαστήριο τού στρατόπεδου συγκεντρώσεως Άουσβιτς.

.—Ως αντίποινα για την δολιοφθορά τής Σταμνάς, εκτελέστηκαν στο Αγρίνιο, ξημερώματα Μεγάλης Παρασκευής, 120 από τους 450 κρατούμενους των φυλακών Αγίας Τριάδας. Η εκτέλεση διά τυφεκισμού γινόταν ανά δεκάδες, αφού πρώτα ανακοινώνονταν τα ονόματα τής λίστας τού Γερμανού αξιωματικού. Μεταξύ των 120 εκτελεσμένων ήταν και μία γυναίκα, η Κατίνα Χατζάρα, ενώ οι  τρεις πρώτοι, ονόματι Πάνος Σούλος, Αβραάμ Αναστασιάδης και Χρήστος Σαλάκος, εκτελέστηκαν δι’ απαγχονισμού.

.—Το χωριό Καλέντζι τού Νομού Αχαΐας πυρπολείται από Γερμανούς. Στις 28 Ιουλίου τού 1943, γερμανικά αεροπλάνα το είχαν επίσης βομβαρδίσει.

.—Η αρχηγία των κομμουνιστών διά τού Σιάντου, εκδίδει διαταγή με την οποία ζητά: «…. να ξεκαθαριστεί η κατάσταση με το 5/42 δυναμικά και κεραυνοβόλα χωρίς χρονοτριβές». Η εντολή γιά την εξαφάνιση τού 5/42, τού μετέπειτα εθνομάρτυρα Ψαρρού, δόθηκε στην αιμοσταγή ομάδα τού Βελουχιώτη.

1947.—Κατόπιν φρικτών βασανιστηρίων, οι κομμουνιστές αντάρτες τού ΕΛΑΣ δολοφονούν τον ιερέα και εφημέριο τού χωριού Διποταμιά τής Καστοριάς, Ιωάννη Τοτονίδη. Το φονικό έγινε στο χωριό Κωτύλι όπου τον είχαν μεταφέρει. (Άλλη πηγή θέλει ως ημερομηνία δολοφονίας τού ιερέα, την τρίτη Απριλίου.)

1949.—Πέμπτη κατά σειρά και τελευταία κυβέρνηση τού Θεμιστοκλή Σοφούλη. Αυτή την φορά, θα την διακόψει ο θάνατος τού Σοφούλη στις 24 Ιουνίου.

1954.—Οι μαθητικές (αρχικά) διαδηλώσεις στο Αίγιο υπέρ τής Κύπρου, καταλήγουν σε αιματηρά επεισόδια.

1958.—Ο αρχιβασανιστής των βρετανικών κατοχικών δυνάμεων Ντίαρ, τραυματίζεται θανάσιμα μετά από επιτυχή επιχείρηση των δυνάμεων τής ΕΟΚΑ. Ο αγωνιστής τής ΕΟΚΑ Αλέκος Κωνσταντίνου, μαζί με έναν συναγωνιστή του, εμφανίστηκαν μπροστά στον σκληρό Άγγλο ανακριτή Ντίαρ και τον πυροβόλησαν θανάσιμα κοντά στον κινηματογράφο «Ηραίο». Ο Ντίαρ βασάνιζε ανελέητα τούς αγωνιστές τής ΕΟΚΑ και με προκλητικές δηλώσεις του, έλεγε ότι κανένας δεν μπορούσε να σταθεί μπροστά του και να τον πυροβολήσει.

1985.—Την ημέρα τής Αναστάσεως κατά την διάρκεια επισκέψεώς του σε στρατιωτικές μονάδες, ο νεοεκλεγείς (βλ. 29/3/1985) Πρόεδρος τής Δημοκρατίας Χρήστος Σαρτζετάκης,  δήλωσε ότι «[…]εμείς οι Έλληνες είμαστε έθνος ανάδελφον», εννοώντας ότι δεν έχουμε συγγενείς λαούς στους οποίους να μπορούμε να προσβλέπουμε γιά βοήθεια, σε αντίθεση με τους σλάβους γιά παράδειγμα ή τους Λατινογενείς. Η δήλωση σχολιάστηκε ποικιλοτρόπως, από άλλους επικρίθηκε ή και διακωμωδήθηκε και από άλλους επιδοκιμάστηκε.

.—Κηδεύεται ο κομμουνιστής αλβανός Εμβέρ Χότζα, ο οποίος κυβέρνησε την γειτονική χώρα καταδυναστεύοντας την εκεί Ελληνική μειονότητα από το 1944 έως τον θάνατό του. Τα σύνορα τής αλβανίας άνοιξαν μόνο γιά τους στενούς ιδεολογικούς φίλους τού καθεστώτος, ώστε να μπορέσουν να παραβρεθούν στην κηδεία. Το άνοιγμα των συνόρων φρόντισε να αξιοποιήσει ο Μανώλης Γλέζος, τιμώντας με την υψωμένη σοσιαλιστική του γροθιά τον θανόντα.

1992.—Ορκίζεται ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ως νέος Υπ. Εξ. μετά την αποπομπή τού Αντώνη Σαμαρά την προηγουμένη ημέρα. Είχε προηγηθεί σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών γιά το Σκοπιανό υπό τον Πρόεδρο τής Δημοκρατίας Κωνσταντίνο Καραμανλή, και με την λήξη της, ο πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι αναλαμβάνει ο ίδιος το Υπ.Εξ. αποπέμποντας τον Αντώνη Σαμαρά. Ήταν εκείνος ο πρωθυπουργός ο οποίος σε μία κρίση αφάνταστης πολιτικής αλητείας δήλωσε ότι: «[…]σε δέκα χρόνια κανείς δεν θα θυμάται το όνομα τής Μακεδονίας» (…)

1993.—Στην ανάπαυλα ανάμεσα στις δυο αγωνιστικές τού 6ου Τελικού των Τεσσάρων (Φάϊναλ Φορ) και με αφορμή την συγκέντρωση πολλών Θεσσαλονικέων εκπροσώπων Τύπου τού ΠΑΟΚ, γίνεται αγώνας μεταξύ των δημοσιογράφων Αθηνών και Θεσσαλονίκης. Επειδή τις ημέρες εκείνες η Αττική πλήττεται από λειψυδρία, οι Θεσσαλονικείς πριν την έναρξη τού αγώνα, έκαναν δώρο στους Αθηναίους από ένα μπουκάλι εμφιαλωμένο νερό, ενώ το περιπαικτικό σύνθημα που κυριαρχεί στους αγώνες αθηναϊκών ομάδων στην Θεσσαλονίκη είναι: δεν έχετε ομάδα, δεν έχετε νερό, μόνο να πλυθείτε ήρθατε εδώ!”.

1994.—Η δοκιμαστική περιμετρική τομή σε τύμβο τής τότε Κοινότητας Αγίου Αθανασίου Θεσσαλονίκης, βρέθηκε πάνω σε Μακεδονικό τάφο νεαρού πολεμιστή τού 4ου αι. π.Χ. Στην συνέχεια των ανασκαφών, τον Ιούνιο, αρχικά πρόβαλε η ψευδοπρόσωπη είσοδος θαλαμωτού τάφου και πάνω σε κτιστό βάθρο μία λάρνακα με ασημένια επένδυση, όπου φυλάγονταν τα οστά νεαρής γυναίκας. Η αρχαιολογική σκαπάνη όμως, προχωρώντας στο κέντρο τού τύμβου, αποκάλυψε έναν τυπικό μακεδονικό μονοθάλαμο τάφο. Στα ευρήματα συγκαταλέγεται το σύνολο τού οπλισμού ενός μάχιμου υψηλόβαθμου μακεδόνα, ενός εταίρου, μέλους τής βασιλικής ίλης, ο οποίος κυριολεκτικώς σιδηροφορούσε. Όταν ολοκληρώθηκε η χρονοβόρα ανασύσταση τού οπλισμού τού νεκρού, αποκαλύφθηκαν το μοναδικό σωζόμενο σιδερένιο ζεύγος περικνημίδων και ο σιδερένιος θώρακας με την δερμάτινη επένδυση (πανομοιότυπος με εκείνον τής Βεργίνας) με εντυπωσιακή αριστοτεχνική κατασκευή.

2001.—Το «Πρόβλημα των Τσάμηδων» είναι πρωτοσέλιδο σε όλα τα Μ.Μ.Ε. τής αλβανίας, με υπογραφές μάλιστα «έγκριτων αλβανικών» νομικών και κρατικών φορέων.

2003.—Το Συμβούλιο Ασφαλείας ενέκρινε ομόφωνα το ψήφισμα με αριθμό 1475 (14/4/2003), με το οποίο εκφράζει λύπη διότι λόγω τής αρνητικής προσεγγίσεως τού τουρκοκύπριου ηγέτη, δεν κατέστη δυνατόν να τεθεί το σχέδιο Ανάν σε ταυτόχρονα δημοψηφίσματα στους Ελληνοκύπριους και τουρκοκύπριους (βλ. και 2/4/2003). Αποκορύφωμα τής στάσεως τού τουρκοκύπριου ηγέτη ήταν η θέση που τήρησε στις συναντήσεις τής 10ης και 11ης Μαρτίου 2003 στην Χάγη.

2006.—Εκτελώντας διατεταγμένη πτήση με αεροσκάφος Mirage-2000EG, κατέπεσε στην περιοχή τού Ακραίφνιου Βοιωτίας κοντά στην Ιερά Μονή γενεθλίου τής Θεοτόκου (Πελαγίας) στο Πτώο όρος, ο πιλότος μας, Παντελής Γκέλης. Λόγω των υπηρεσιών του στην Πολεμική Αεροπορία, ανταμείφθηκε με τις παρακάτω ηθικές αμοιβές, παράσημα και μετάλλια: Με τον χρυσό σταυρό τού Φοίνικα, το Μετάλλιο εξόχου πράξεως, το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας 2ης Τάξης, το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας 3ης Τάξης και με τα Συγχαρητήρια τού Αρχηγού τής Τακτικής Αεροπορίας.

2019.—Δικάστηκαν από το αυτόφωρο Πλημμελειοδικείο Χανίων δύο Γερμανοί αξιωματικοί που υπηρετούσαν στην ΝΑΤΟϊκή βάση τής Σούδας, με την κατηγορία ότι στον Σταυρό τού Ακρωτηρίου Χανίων, υπέστηλαν από τον ιστό της την ελληνική σημαία και στην θέση της έβαλαν την γερμανική. Το γεγονός συνέβη λίγες ημέρες πριν συμπληρωθούν 78 χρόνια από την Μάχη τής Κρήτης. Τιμωρήθηκαν με φυλάκιση δέκα μηνών με τριετή αναστολή. Ένας από τους Εθνοφύλακες που τους ακινητοποίησαν την ώρα που προσπαθούσαν να διαφύγουν, γνωρίζοντας γερμανικά, τους άκουσε να συμφωνούν μεταξύ τους στον ισχυρισμό ότι ήταν μεθυσμένοι. Όταν κλήθηκαν στο σημείο αστυνομικοί τού Τ.Α.Ε. γιά να παραλάβουν τα κωθώνια, αποκαλύφθηκε η ιδιότητά τους, ότι δηλαδή υπηρετούσαν ως αξιωματικοί τού ΝΑΤΟ στην 115 Πτέρυγα Μάχης. Την επομένη τής δίκης τους, επέστρεψαν στην Γερμανία, όπου σύμφωνα με δημοσιεύματα τού Τύπου, αποτάχθηκαν από τις ένοπλες δυνάμεις με συνοπτικές διαδικασίες. Ο πρέσβης τής Γερμανίας στην Αθήνα υποχρεώθηκε να ζητήσει συγγνώμη στην ελληνική κυβέρνηση εκ μέρους τής γερμανικής. Σημειωτέον ότι στην επαίσχυντη και προσβλητική πράξη, εικάζεται ότι συμμετείχαν και οι υπόλοιποι τρεις από τους πέντε συνολικά Γερμανούς που υπηρετούσαν στην Νατοϊκή Βάση, οι οποίοι όμως κατάφεραν να διαφύγουν.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση