ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ-23 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ

23 Αυγούστου

480 π. Χ..—Ο ενωμένος ελληνικός στόλος υπό τον Σπαρτιάτη ναύαρχο Ευρυβιάδη (βλ.&11/8),εξαναγκάζει σε υποχώρηση τον περσικό στην περιοχή Αρτεμίσιο τής Βόρειας Εύβοιας. Οι Έλληνες κατόρθωσαν να πετύχουν τον στόχο τους, που ήταν η εμπόδιση τής εισόδου των Περσών στον Μαλιακό κόλπο. Η σύγκρουση ήταν ιδιαίτερα σκληρή και προκλήθηκαν βαριές απώλειες και στις δύο πλευρές. Οι Αθηναίοι Λυκομήδης και Κλεινίας, πατέρας τού Αλκιβιάδη, αρίστευσαν στην ναυμαχία. Μετά το τέλος της, έφτασε στο ελληνικό αγκυροβόλιο μία τριακόντορος που ανήγγειλε την ελληνική ήττα στις Θερμοπύλες και τον ηρωικό θάνατο των υπερασπιστών τού στενού.

1361.—(23-24) Ο στόλος και στρατός τού βασιλείου τής Κύπρου, κατέφθασε στην Αττάλεια, την οποία κατέλαβε την επομένη. Ο ίδιος ο βασιλέας τής Κύπρου, Πέτρος Α΄ από τον κλάδο των Λουζινιάν,  ήταν επικεφαλής τής επιχειρήσεως. Στις αρχές τού 1360 είχε καταλάβει την Κώρυκο, οχυρωμένο λιμάνι τής Μικρής Αρμενίας απέναντι από την βόρεια ακτή τής Κύπρου. Τον Ιανουάριο τού 1360, οι κάτοικοι τής Κωρύκου είχαν στείλει εκπροσώπους τους στην Κύπρο γιά να ζητήσουν από τον βασιλέα Πέτρο την προστασία του. Ο Πέτρος θεώρησε ως ευκαιρία αλλά και πλεονέκτημα γιά την Κύπρο να κατέχει αυτό το σημαντικό προγεφύρωμα στην Μικρά Ασία. Έτσι, αμέσως ανταποκρίθηκε θετικά και ανέλαβε να κατέχει και να υπερασπίζεται την Κώρυκο, στην οποία κι’ έστειλε στρατιωτική ενίσχυση με αρχηγό τον ιππότη Ρομπέρτο ντε Λουζινιάν. Τον Ιούλιο τού 1361, ο Πέτρος διέθετε μία δύναμη από 120 καράβια, στα οποία επιβιβάστηκε και το στράτευμά του. Με την δύναμη αυτή έπλευσε στην Μικρά Ασία, προλαβαίνοντας να επιτεθεί πρώτος.

1366.—Ἀμεδαῖος Στ΄ τῆς Σαβοΐας, ἐξάδελφος τοῦ Ἀὐτοκράτορα Ἰωάννη Ε΄ Παλαιολόγου, καταλαμβάνει τὴν Καλλίπολη ἡ ὁποία βρισκόταν στὰ χέρια τῶν τούρκων ἀπὸ τὸ 1354. Αὐτὴ ἡ ἐπιχείρηση ἔγινε στὰ πλαίσια σταυροφορίας ὑπὸ τὴν σκέπη τοῦ πάπα Οὐρβανοῦ 6ου, ὁ ὁποῖος ἐπέτρεψε μὲν νὰ στραφοῦν κατὰ τῶν τούρκων, μὲ τὴν προϋπόθεση ὅμως τὴν ὑποταγὴ τῆς (σχισματικῆς κατὰ τοὺς Δυτικοὺς) Ἑλληνικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Ἀντὶ ὅμως μετὰ τὴν κατάληψη τῆς Καλλιπόλεως νὰ ἐκκαθαρίσῃ τὴν ἐπαρχία ἀπὸ τοὺς τούρκους, ὁ Ἀμεδαῖος τῆς Σαβοΐας συνέχισε πρὸς τὴν Κωνσταντινούπολη  μὲ σκοπὸ τὴν σωτηρία τοῦ Ἰωάννη Ε΄ Παλαιολόγου ἀπὸ τοὺς βούργαρους, οἱ ὁποῖοι τοῦ ἀπαγόρευσαν τὴν διέλευση καὶ τὴν ἐπιστροφὴ στὴν Κωνσταντινούπολη μετὰ ἀπὸ τὸ ταξείδι του στὴν Οὐγγαρία μὲ σκοπὸ τὴν ἀναζήτηση βοήθειας. Τότε γιὰ πρώτη φορὰ ἀπὸ τὴν ἵδρυση τῆς Αὐτοκρατορίας, ἕνας Αὐτοκράτορας βρέθηκε στὴν ἀνάγκη νὰ ἐπισκεφτῇ αὐτοπροσώπως ἡγέτες ἄλλων χωρῶν ἀναζητῶντας βοήθεια.

1607.—Το Φλωρεντινό πειρατικό «Λιβόρνο», το οποίο συναντήσαμε και στις 14/6ου (βλ. ημερ.), μετά την οικτρή αποτυχία τής πολιορκίας τής Αμμοχώστου συνεχίζει ως πειρατικό στα ελληνικά νερά. Σαν σήμερα, κούρσεψε βενετική «νάβα» με Άγγλο καπετάνιο και αρκετά καλή λεία, κοντά στο Κάστρο τής Καραμανίας (αρχαία Κιλικία).

1645.—Στολίσκος Λατίνων ξεκινά από την Μεσσίνα τής Μεγάλης Ελλάδος με σκοπό πειρατικές ενέργειες στα ελληνικά νερά. Μετά την κατάληψη τής Κρήτης από τους μωαμεθανούς, τέτοιου είδους ενέργειες εντατικοποιήθηκαν από τους Δυτικούς, με πρώτο στόχο την Πάτρα, την οποία κατάφεραν να λεηλατήσουν και κατόπιν να την πυρπολήσουν.

1788.—Αν και η ρωσική Αυλή δηλώνει έξαλλη με την δράση/κλεφτοπόλεμο τού Λάμπρου Κατσώνη στα νερά τής Μεσογείου, ζητώντας παράλληλα την αποπομπή του (εξ αιτίας επιθέσεως ανδρών του σε γαλλικά πλοία), η Αυτοκράτειρα προτιμά να λυθεί το ζήτημα ζητώντας η ίδια συγγνώμη από τους Γάλλους.

1811.—Καταστρεπτικοί σεισμοί στο Αίγιο.

1812.—Ο Νικόλαος Κοκοβίλας διορίζεται από την οθωμανική Πύλη Κυβερνήτης τής Ύδρας. Θα ανατραπεί στις 27 με 28 Μαρτίου τού 1821 από τον Αντώνιο Οικονόμου, ο οποίος παρ’-όλη την αντίθετη γνώμη των προκρίτων τού νησιού, κήρυξε την Επανάσταση στο νησί. Η ανταμοιβή τού αγωνιστή Οικονόμου ήταν η δολοφονία του,  η οποία οργανώθηκε από τους πρόκριτους τού νησιού.

1817.—Σεισμός 6,5 Ρίχτερ στο Αίγιο σκοτώνει 65 άτομα.

1823.—«Άφιξις τουρκικού στόλου εις Δρυόν τής Πάρου και αναχώρησις αυτού αυθημερόν υπό την ηγεσίαν τού Καπετάν Χουσρέφπεη.»

1825.—(22-23) Η φρουρά τού Μεσολογγίου ανατινάζει χαρακώματα τού Κιουταχή. «Καταστροφὴ προχωμάτων Μεχμὲτ Ῥεσὶτ πασᾶ Κιουταχῆ ἔξω τοῦ Μεσολογγίου, ὑπὸ τοῦ ὑπονομευτοῦ Π. Σωτηροπούλου.»

.—Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ αιχμαλώτισε 800 Έλληνες στο σπήλαιο Μονεμβασίας. «Ο Ιμβραήμ πασάς εκυρίευσε την Μονεμβασίαν και ηχμαλώτισεν εις το χωρίον Κυπαρίσσι τού Δήμου Ζάρακος τής Επαρχίας Λιμηράς 800 ψυχάς εντός σπηλαίου.»

1826.—Στα Σκούρτα Βοιωτίας, οι Έλληνες υπό τον Χελιώτη νίκησαν τους τούρκους κατόπιν σκληρής μάχης. «Μάχη εις Σκουρτά επί των μεθορίων Βοιωτίας και Μεγαρίδος. Μεγάλη νίκη Ελλήνων καθ’ ην ελαφυραγωγήθησαν ολόκληρα ποίμνια και αγέλη ημιόνων τού Μεχμέτ Ρεσίτ πασά Κιουταχή. Κατά ταύτην εστρατήγησεν ο Χελιώτης.»

1828.—(π. ημ.) Στις 23 Αυγούστου /4 Σεπτεμβρίου, κατέφθασε στην Μεθώνη και το Ναβαρίνο ο αιγυπτιακός στόλος γιά να παραλάβει σύμφωνα με την συνθήκη Κόδρινγκτον-Μωχάμετ Άλη, τον αιγυπτιακό στρατό·  ολόκληρη η θάλασσα τής νοτιοδυτικής Πελοποννήσου γέμισε από τα πλοία των γαλλικών μεταγωγικών, των τριών συμμαχικών στόλων και τού αιγυπτιακού!

1864.—(ν. ημ.) Γεννιέται στο χωριό Μουρνιές των Χανίων ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

1866.—Μάχη μεταξύ Κρητών και τούρκων στην Κασταμονίτσα τού Ν. Ηρακλείου. Οι δικοί μας αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν εξ αιτίας τού πλήθους των τούρκων και την χρήση πυροβολικού. Στην ορεινή τοποθεσία Χαβγάς έγινε σκληρή και άνιση μάχη, στην οποία σκοτώθηκαν ο ιερομόναχος Καλλίνικος και ο οπλαρχηγός Εμμανουήλ Τιλινάκης από το χωριό Αβδού, τον οποίο, λόγω τού αναστήματός του, τον ονόμαζαν Ανάμιση. Το μέρος στο οποίο σκοτώθηκε από τους τούρκους ονομάζεται, μέχρι σήμερα, τού Ανάμιση το Λαγκάδι.

1881.—Απελευθερώνεται η πόλη των Τρικάλων. Από τον Ιούνιο τού 1881 απελευθερώθηκαν, αρχικά η περιοχή τής Άρτας και στην συνέχεια σταδιακά όλες οι Θεσσαλικές πόλεις, με τελευταίο τον Βόλο στις 2 Νοεμβρίου. Μετά τον λεγόμενο «ατυχή» ελληνοτουρκικό πόλεμο, τα Τρίκαλα περιήλθαν και πάλι υπό τουρκική κατοχή (13/4/1897), γιά να ελευθερωθούν πλέον οριστικά στις 6 Μαΐου 1898.

1904.—Το σώμα τού Παύλου Μελά βρίσκεται στην Λάρισα, απ’ όπου ο Αρχηγός στέλνει επιστολή στον στενότατο συνεργάτη του Γεώργιο Βάρδα, κρατώντας τον ενήμερο γιά όλες τις κινήσεις του και σχετικά με τον Αγώνα. Είχε αναχωρήσει υπό άκρα μυστικότητα, οδεύοντας γιά την Μακεδονία.

1906.—Δημοσίευμα τής εφημερίδας «Θεσσαλία», αναφέρεται στον ηρωϊκό οπλαρχηγό Κωνσταντίνο Γαρέφη με αφορμή τον θάνατό του στις 10/8. Ο αρχηγός τού ανταρτικού σώματος κατά τον Μακεδονικό Αγώνα Κωνσταντίνος Γαρέφης, απεβίωσε δύο μέρες μετά τον τραυματισμό του κατά την διάρκεια επιτυχούς επιθέσεως εναντίον των συμμοριών των αρχικομιτατζήδων Λούκα και Καρατάσου στα Καλύβια, κοντά στο Τσερνέσοβο (Γαρέφη). Στην μάχη σκοτώθηκαν 14 κομιτατζήδες, οι δύο αρχηγοί τους, αλλά τραυματίστηκε θανάσιμα και ο Γαρέφης.

1907.—Μάχη στον κάμπο των Σερρών μεταξύ Μακεδονομάχων και μεγάλης συμμορίας βούργαρων τού Γκαϊντάνωφ. Οι βούργαροι ηττήθηκαν κατά κράτος.

1910.—Σε πανηγυρική συγκέντρωση στο ξενοδοχείο «Ερμής», ανακοινώνεται η ίδρυση τού νέου κόμματος τού Ελευθέριου Βενιζέλου, με την ονομασία, «Κόμμα των Φιλελευθέρων».

1919.—Στο Μέτωπο στην Μ. Ασία ο Ελληνικός Στρατός μάχεται εναντίον των τούρκων με μάχες περιπόλων.

1921.—Η έκθεση που συνέταξε προς την κυβέρνηση η Στρατιά Μικράς Ασίας σχετικά με την διακοπή τής πορείας προς Άγκυρα, εστάλη στον υπουργό των Στρατιωτικών στην Προύσα μέσω τού Υποστράτηγου Ξ. Στρατηγού. Την ίδια ημέρα, μέσω τηλεγραφήματος προς τον υπουργό των Στρατιωτικών, ζητούσε μόλις φτάσει στην Προύσα ο Πρόεδρος τής κυβερνήσεως να μελετηθεί κατά πόσο συνέφερε η συνέχιση τής προελάσεως. Επειδή ο Πρόεδρος δεν μπόρεσε, ο υποστράτηγος Ξ. Στρατηγός μετέβη στην Αθήνα.

.—Η Στρατιά Μικράς Ασίας με την προοπτική αποχωρήσεώς της από τα δυτικά τού Σαγγάριου, συνεχίζει χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία τις επιχειρήσεις που ξεκίνησαν την προηγούμενη, μέσω τού Γ΄Σ.Σ. προς κατάληψη των ορισθέντων θέσεων.

1922.—Μετά το τέλος των κανονικών ημερήσιων συναλλαγών σταμάτησε η λειτουργία τού υποκαταστήματος Εθνικής Τραπέζης Σμύρνης. Στις 8 το βράδυ το προσωπικό, με τις αξίες και το τελευταίο τμήμα τού αρχείου, επιβιβάστηκε στο ατμόπλοιο «Υπεροχή» γιά να επιστρέψει στην Ελλάδα.

.—Η μάχη στο Σαλιχλή. Η ΧΙΙΙ Μεραρχία και η Μεραρχία Ιππικού, κατορθώνουν, παρά την αιφνιδιαστική επίθεση των τούρκων στον σιδηροδρομικό σταθμό Σαλιχλή, να τους αποκρούσουν και να τους ρίξουν προς τον ποταμό Έρμο. Ο Πλαστήρας θα δώσει σκληρότατη τρίωρη μάχη, όπου με αιχμή δόρατος το 5/42 Ευζώνων, θα απωθήσει το 5ο τουρκικό σύνταγμα ιππικού που είχε ενισχυθεί από δυνάμεις ατάκτων.

.—Η μάχη στο Ντερέκιοϊ. Το απόσπασμα Λούφα με την συνδρομή τού 7ου Συντάγματος Πεζικού, κατόρθωσε μετά από σκληρό αγώνα να αποκρούσει σφοδρή επίθεση τής 2ης τουρκικής Μεραρχίας Ιππικού, η οποία αφού υπέστη σημαντικές απώλειες εγκατέλειψε και υποχώρησε Βορειοδυτικά. Τα ολιγάριθμα ελληνικά τμήματα που ήταν σε θέση να αναλάβουν αποστολή, έδωσαν την ευκαιρία στους υπόλοιπους στρατιώτες που έχασαν κάθε οργανικό δεσμό, να σπεύσουν προς την θάλασσα.

.—Ο Διοικητής τού Α’ Σώματος Στρατού Συνταγματάρχης Γονατάς, ενώ έλαβε εντολή να παραδώσει την διοίκηση στον Διοικητή τής Ι Μεραρχίας και ο ίδιος επί κεφαλής τής ΙΙ Μεραρχίας να εκκαθαρίσει την κοιλάδα τού Καΐστρου από το τουρκικό ιππικό, θεώρησε άσκοπη αυτή την ενέργεια και δεν υπάκουσε, συνεχίζοντας την πορεία προς Φιλαδέλφεια.

.—Το απόγευμα η Στρατιά διέταξε τον Στρατηγό Φράγκου να συγκεντρώσει το Α΄ Σώμα Στρατού στο Κασαμπά και το Β΄ Σώμα Στρατού στην Μαγνησία.

.—Αντικατάσταση τού Έλληνα Αρχιστράτηγου. Η εν Αθήναις Ελληνική κυβέρνηση, ανέθεσε τα καθήκοντα Διοικητή τής Στρατιάς στον Αντιστράτηγο Γεώργιο Πολυμενάκο. Από την προηγούμενη είχε αποφασίσει να αναθέσει τα καθήκοντα Αρχηγού τού Γενικού Επιτελείου Στρατού στον Υποστράτηγο Βίκτωρα Δούσμανη και τού Διοικητή Στρατιάς στον Υποστράτηγο Νικόλαο Τρικούπη, χωρίς να γνωρίζει την αιχμαλωσία τού δεύτερου. Το απόγευμα τής 23ης Αυγούστου, αναχώρησαν με αντιτορπιλικό γιά την Σμύρνη ο υπουργός Στρατιωτικών Θεοτόκης και οι στρατηγοί Πολυμενάκος και Δούσμανης.

1923.—Αρχίζει η εκκένωση τής Κωνσταντινουπόλεως από τα Συμμαχικά στρατεύματα, μετά την επικύρωση τής Συνθήκης τής Λωζάννης από την Εθνοσυνέλευση τής Άγκυρας. Επίσης, αρχίζει η εκκένωση των νησιών Ίμβρου και Τενέδου.

1924.—Το κίνημα τού πλοιάρχου Κολιαλέξη τής 21ης τού μήνα παύει οριστικά, ενώ ο ίδιος τιμωρείται με δίμηνη φυλάκιση.

1925.—Πρωτοσέλιδη ἐπίθεση ἀπὸ τὴν ἐφημερίδα «Μακεδονία» δέχεται ὁ πλωτὸς κινηματογράφος «Κουρσάλ», ὅταν σὲ ἄρθρο μὲ τίτλο «ΚΟΥΡΣΑΛ: Η ΠΑΡΔΑΛΗ ΜΑΟΥΝΑ»,  ὁ ὑπογράφων Κ.Δ. Καραβίδας, δὲν ἀρκεῖται στὸν χαρακτηρισμὸ της ὡς «ἐξάμβλωμα», ἀλλὰ ὑποστηρίζει ὅτι «[…] ὁ πλέον καθυστερημένος δήμαρχος τῆς ἐσχάτης τῶν πόλεων, τῆς πενιχροτέρας αἰσθητικῆς, θὰ ἐθεώρῃ ὡς πρῶτον καθήκον του τὴν πυρπόλησιν τῆς μαούνας». Τὴν ἐπομένη ἀπάντησε στὸ ἔρθρο ὁ Κ. Σνῶκ ὁ ὁποῖος ναὶ μὲν δὲν εἶχε διαφορετικὴ γνώμη γιὰ τὸ «Κουρσάλ», ἀλλὰ ἐνοχλήθηκε σφόδρα γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ὁ ἀρθρογράφος ὑποτιμοῦσε τὸ πολιτιστικὸ ἐπίπεδο τῶν Μακεδόνων ποὺ δὲν ἀντιδροῦσαν στὴν παρουσία τοῦ «Κουρσάλ», καὶ τοῦ δήλωσε ὅτι «[…] ἀντὶ νὰ εἰρωνεύηται τὴν ὀπισθοδρώμησιν αὐτήν, θὰ ὥφειλε νὰ κλαίῃ ἐπὶ τῶν αἰτίων της». Καὶ οἱ δύο εἶχαν διατελέσει μέλη τοῦ κρατικοῦ μηχανισμοῦ.

1926.—Μετά από καταδίωξη ακτοπλοϊκού, ο δικτάτορας Πάγκαλος συλλαμβάνεται κοντά στα Κύθηρα από άνδρες τού κινήματος Κονδύλη. Σύντομα θα κλειστεί στις φυλακές τής Αίγινας, και κατόπιν σε αυτές τής Κρήτης όπου θα παραμείνει μέχρι την 11η Ιουλίου 1928.

1928.—Στην πυκνοκατοικημένη από Δωδεκανήσιους Αίγυπτο, ιδρύεται η «Δωδεκανησιακή Νεολαία Αιγύπτου».

1929.—Ακυρώνονται τα αποτελέσματα των δημοτικών εκλογών στην Νάουσα και στα Γιαννιτσά. Η κυβέρνηση Βενιζέλου κατάφερε να ακυρώσει τα αποτελέσματα στις δημοτικές εκλογές, στις πόλεις Νάουσα, Γιαννιτσά αλλά και αλλού, ενώ λίγες ημέρες νωρίτερα έκανε το ίδιο στην Θεσσαλονίκη. Ο λόγος ήταν ότι δεν πέτυχε την εκλογή των ευνοουμένων της.

1931.—Συνεχίζουν τα έργα υποδομής κατά μήκος τού Στρυμόνα από τα στενά Αμφιπόλεως μέχρι την λίμνη τού Αχινού.

.—Τρεις οπλοφόροι εφορμούν στην σκηνή τού θεάτρου Περοκέ, πυροβολώντας αδιακρίτως ηθοποιούς και φροντιστές τού θεάτρου. Ένας νεκρός και πολλοί τραυματίες είναι ο απολογισμός τής επιθέσεως, ενώ οι δολοφόνοι συνελήφθησαν (βλ. & 24/8).

1932.—Μεγάλη πυρκαγιά σημειώνεται στο Αλιβέρι τής Εύβοιας, όπου καίγονται τα ανθρακωρυχεία.

1939.—Σὰν σήμερα ὑπογράφεται στὴν Μόσχα μεταξὺ τῆς ναζιστικῆς Γερμανίας καὶ τῆς κομμουνιστικῆς Ῥωσίας (Ἑνώσεως τῶν Σοβιέτ) μία ἱστορική συνθήκη ἡ ὁποία αἰφνιδίασε τοὺς κομμουνιστὲς ἀνὰ τὸν κόσμο (μεταξὺ αὐτῶν καὶ τοὺς τῆς Ἑλλάδος). Μὲ αὐτόν τὸν τρόπο, ὁ Χίτλερ πέτυχε τὴν δέσμευση τῆς Ῥωσίας γιὰ μὴ ἐμπλοκή στὴν περίπτωση ἐπιθέσεως κατὰ οἰουδήποτε, καθὼς ἐπίσης τὴν μή συμμαχία τῆς Ῥωσίας μὲ Ἀγγλία καὶ Γαλλία. Τὴν ἄκρως ὕποπτη (…) Συνθήκη συνόδευσε Μυστικὸ Πρωτόκολλο τὸ ὁποῖο ἀποκαλύπτει τὴν ἀγαστή ‘’συνεργασία’’ τῶν δύο, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο ἡ Ῥωσία ἀποκτοῦσε δικαιώματα ἐπεκτατισμοῦ στὴν εὑρύτατη περιοχὴ τῆς Βεσσαραβίας, καθὼς ἐπίσης καθόριζε τὶς χῶρες ἐπιρροῆς σὲ Ἀνατολικὴ καὶ Νοτιοανατολικὴ Εὐρώπη. Ὅπως χαρακτηριστικὰ σημειώνει ἕνας ἱστορικός, «[…] Μὲ τὴν Συνθήκην αὐτήν ὁ Στάλιν ἐλευθερώνει κυριολεκτικῶς τὰ χέρια τοῦ Χίτλερ, καὶ ἐπιτρέπει οὐσιαστικῶς τὸν πόλεμον ἐκ μέρους του» [αὐτά γιὰ τὴν ἱστορία…] Λίγο πρὶν ξεσπάσει ὁ Β΄ παγκόσμιος πόλεμος, ὁ καιροσκόπος καὶ στιγνὸς ἐγκληματίας Ἰωσὴφ Στάλιν πίστευε ὅτι θὰ μποροῦσε νὰ μοιραστῇ τὴν σφαίρα ἐξουσίας μὲ τοὺς Ναζί σὲ μία μόνιμη βάση. Ἀργότερα, ὅταν διαπίστωσε ὅτι αὐτὸ δὲν ἦταν πραγματοποιήσιμο, ἔπεισε πολλοὺς ἀφελεῖς ( ; ) ὅτι ὁ κομμουνισμὸς εἶναι ἡ ἀσπίδα προστασίας τῆς ‘’δημοκρατίας’’ ἐνάντια στὸν ναζισμό καὶ τὸν φασισμό.  Ἡ χαρακτηριστικὴ ἀπάντηση τοῦ Λένιν σὲ σύντροφο ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε ὅτι αὐτὰ ποὺ λέει εἶναι ἀντίθετα μὲ τὰ γεγονότα, ἀποτυπώνει τὴν διαχρονικὴ μεθόδευση τῶν δῆθεν ‘’ἀγωνιστῶν κατὰ τοῦ ναζισμοῦ καὶ φασισμοῦ’’: «Ἐ τότε, τόσο τὸ χειρότερο γιὰ τὰ γεγονότα!».

1940.—Οι Ιταλοί κλείνουν στις φυλακές ως κοινό εγκληματία τον Πρωτοσύγκελο Ρόδου Απόστολο (μετέπειτα Μ. Καρπάθου – Κάσου). Το έγκλημά του ήταν ένας πατριωτικός λόγος στο κήρυγμα τής Κυριακής.

1942.—Ξεψύχησε ο π. Σπυρίδων Παπαθεοδώρου, μετά από τα απάνθρωπα βασανιστήρια που υπέφερε στα χέρια των Ιταλών.

1943.—Το αντιτορπιλικό μας «Πίνδος» με κυβερνήτη το Δ. Φοίφα, βυθίζει γερμανικό υποβρύχιο έξω από τις Συρακούσες.

.—Μεγάλη απεργία δημόσιων υπαλλήλων στην κατεχόμενη Αθήνα.

1944.— Καταδρομική επιχείρηση τού Ιερού Λόχου στην Κάρπαθο.

.—Οι βάρβαροι Γερμανοί εισέρχονται στο χωριό Βροσίνα Ιωαννίνων, προβαίνουν σε καταστροφές και πυρπολούν 57 οικήματα.

.—Το ολοκαύτωμα  τής Σκιάθου. Ισχυρή δύναμη Γερμανών φτάνει στην Σκιάθο από τον Βόλο μετά την απαγωγή από ανταρτική ομάδα, τού Γερμανού διοικητή Άντλερ. Γιά αντίποινα, οι Γερμανοί ξέσπασαν πάνω στους αθώους νησιώτες. Μερικούς τους έδεσαν και τους έσυραν με σχοινιά πίσω από τα καΐκια μέχρις ότου πνίγηκαν. Επίσης λεηλάτησαν τα σπίτια και μετά τα παρέδωσαν στις φλόγες, μετατρέποντας το νησί σε ολοκαύτωμα και αφήνοντας πίσω τους καπνισμένα ερείπια. Ο Γερμανός διοικητής Άντλερ τον οποίο απήγαγε ομάδα ανταρτών από το Πήλιο, είχε ονομαστεί από τούς νησιώτες «μιλιόνεν», λόγω τού ότι συνελάμβανε με ψευδείς κατηγορίες τους κατοίκους και μετά ζητούσε εκατομμύρια (μιλιόνεν) ως λύτρα γιά να τους ελευθερώσει.

1945.—Απεβίωσε ο λογοτέχνης και ιστορικός Γιάννης Βλαχογιάννης. Ως λογοτέχνης είναι γνωστός κυρίως γιά την πεζογραφική παραγωγή του και την προσπάθειά του να συνδέσει τους νεοέλληνες με τον παρελθόν τους. Το σπουδαιότερό του όμως επίτευγμα, είναι η ανακάλυψη των απομνημονευμάτων τού Μακρυγιάννη, η επεξεργασία τους, έργο πολύ δύσκολο γιατί στο πρωτότυπο δεν υπήρχαν τόνοι και σημεία στίξεως, και η πιστή απόδοση τού περιεχομένου. Το έργο εκδόθηκε πρώτη φορά το 1907. Χάρις στο ενδιαφέρον του γιά την διάσωση πληροφοριών γιά τούς βίους αγωνιστών τού 1821, βρήκε στοιχεία γιά τούς Κολοκοτρώνη, Καραϊσκάκη κ.α., καθώς και γιά τον Μακεδόνα αγωνιστή Κοσομούλη. Το 1914, με δική του εισήγηση ιδρύθηκαν από τον Βενιζέλο τα Γενικά Αρχεία τού Κράτους· στο ιστοριοδιφικό του έργο φαίνεται η συγκίνηση του και η προσωπική συμμετοχή του, χαρακτηριστικό που τού αφαιρεί την αντικειμενικότητα την οποία οφείλει να έχει κάθε έργο σχετικό με την επιστήμη τής Ιστορίας. Ίσως γιά τον λόγο αυτό γιά πολλούς αναλυτές του, το έργο τού Βλαχογιάννη δεν έχει καθαρά Ιστοριογραφικό χαρακτήρα αλλά σε κάποιες περιπτώσεις ρέπει προς την λαογραφία.

1948.—Το ΓΕΣ με την Α.Π. 2626/4009 διαταγή του, ζητεί την τήρηση των θέσεων που έχουν καταληφθεί στον Γράμμο. «Δι’ ἀνάγκας διατάξεως ἑδραιώσεως καὶ ἐξερευνήσεως ΓΡΑΜΜΟΥ (.) Ἀπαγορεύσεως πάσης ἐπανεισδύσεως τυχὸν καραδοκούντων συμμοριτῶν προέχει κατεχόμεναι ζῶναι ὑπὸ Σωμάτων προσωρινῶς καὶ μέχρι νεωτέρας Δ/γῆς παραμένονται ὡς ἔχουσιν (.) Τοῦτο ἐπιβάλλεται ἐπὶ πλέον ἐκ τῆς ἀνάγκης ὅπως Β΄Σ.Σ. συνεχίσῃ ἀγῶνα πρὸς ἐκκαθάρισιν ΒΙΤΣΙ πρὸ ἀνασυγκροτήσεως καταφυγόντων ἐκεῖ ὑπολειμμάτων ΓΡΑΜΜΟΥ (.)»

1950.—Η νέα κυβέρνηση τού Σοφοκλή Βενιζέλου συμπληρώνεται με τον Γεώργιο Παπανδρέου ως αντιπρόεδρο και με κυριότερους υπουργούς τους Μπακόπουλο, Ζαΐμη, Αβέρωφ, Κασιμάτη, Κωστόπουλο κ.α.

1956.—Μετὰ τὴν ἀρνητική στάση τοῦ Χάρντιγκ ἔναντι τῆς ἐκεχειρίας τῆς ΕΟΚΑ, ὁ Διγενῆς ἔδωσε ὁδηγίες στοὺς τομεῖς τῆς ΕΟΚΑ γιὰ νὰ ξαναρχίσουν τὴν δράση τους. Στὶς 23 Αὐγούστου ἡ διαταγὴ ἔλεγε: “Ἐπιθυμῶ, ὅπως ἡ δράσις μας παρουσιασθῆ ἐξαιρετικῶς σφοδρότατη καὶ ὅπως μὴ φεισθῶμεν κινδύνων καὶ θυσιῶν».

1958.—Κατὰ τὴν διαδικασία μετακινήσεως ὁπλισμοῦ τῆς ΕΟΚΑ, ἔπεσαν ἡρωικῶς σὲ ἐνέδρα ποὺ ἔστησαν οἱ Ἄγγλοι, οἱ Ἀγωνιστές, Καϊλή Μιχαήλ, Ἀναστάση Δημητράκης καὶ Καλλῆς Σακκᾶ.

1961.—Έλληνες ορειβάτες πραγματοποιούν αναβάσεις στο Λευκό Όρος των Άλπεων.

1973.—Το δικτατορικό καθεστώς τής 21ης Απριλίου, προωθεί την λύση τού σχηματισμού κυβερνήσεως από τον έμπειρο πολιτικό Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη, ούτως ώστε να προετοιμαστεί η χώρα γιά κοινοβουλευτικές εκλογές.

1975.—Ἐκδίδεται ἡ ὑπ’ ἀριθμόν 477 ἀπόφαση τοῦ Εἰδικοῦ Δικαστηρίου, μὲ τὴν ὁποία καταδικάζονται 11 κατηγορούμενοι τοῦ καθεστῶτος τῆς 21η Ἀπριλίου. Οἱ Γ. Παπαδόπουλος, Σ. Πατακός καὶ Ν. Μακαρέζος σὲ θάνατο. Οἱ Σπαντιδάκης, Ζωιτάκης, Λαδᾶς, Λέκκας, Κ. Παπαδόπουλος, Ῥουφογάλης, Ἰωαννίδης, καὶ Μπαλόπουλος  σὲ ἰσόβια κάθειρξη. Ἕξι ἀθωώθηκαν. Στὶς 25 Αὐγούστου τὸ ὑπουργικὸ συμβούλιο ἀποφάσισε νὰ εἰσηγηθῇ ἡ κυβέρνηση τὴν μετατροπὴ τῶν θανατικῶν ποινῶν σὲ ἰσόβια δεσμά.

.—Το θαλάσσιο διαμετακομιστικό εμπόριο στην Μεσόγειο και το αρχαιότερο ναυάγιο στον κόσμο στην νήσο Δοκό. Ο Peter Throckmorton, πρωτοπόρος ερευνητής των βυθών και ιδρυτικό μέλος τού Ινστιτούτου Ενάλιων Αρχαιολογικών Ερευνών (ΙΕΝΑΕ), εντόπισε μία μεγάλη συγκέντρωση σπασμένης κεραμικής στον βυθό τής νήσου Δοκός, σε βάθος είκοσι μέτρων. Αργότερα, ο Throckmorton επέστρεψε στον Δοκό με τον αρχαιολόγο και Πρόεδρο τού ΙΕΝΑΕ Γιώργο Παπαθανασόπουλο και η κεραμική χρονολογήθηκε στην Πρωτοελλαδική εποχή. Επίσης διαπιστώθηκε ότι επρόκειτο γιά ναυάγιο τού 2.200 π.Χ. περίπου. Το ενάλιο εύρημα τού Δοκού αποτελεί πολυτιμότατη απτή μαρτυρία γιά την ναυσιπλοΐα, το θαλάσσιο ανταλλακτικό εμπόριο, το τεχνολογικό επίπεδο και την οικονομία στο Αιγαίο κατά τούς ύστερους χρόνους τής 3ης χιλιετίας π.Χ.

1982.—Η Βουλή τού ΠΑ.ΣΟΚ, αναγνωρίζει την «Εθνική Αντίσταση». Μεταξύ άλλων γυναίκες, μωρά παιδιά, εξόριστοι οι οποίοι πολέμησαν κατά τής Πατρίδος, αναγνωρίζονται ως δήθεν «αντιστασιακοί», απολαμβάνοντας τιμές και χρήματα τού Έλληνα φορολογουμένου, σχεδόν σαράντα χρόνια μετά τους φερόμενους «αγώνες» τους.

1989.—Η Βουλή παραπέμπει στο ειδικό δικαστήριο τον πρώην αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Ν. Αθανασόπουλο, ως τον κατ’ εξοχήν υπεύθυνο τού σκανδάλου γιά το γιουγκοσλαβικό καλαμπόκι. Ο πρώην υπουργός (ο οποίος φυλακίστηκε γιά την υπόθεση αυτή) σε επιστολές που ανταλλάχθηκαν και δημοσιοποιήθηκαν στον Τύπο το 1998, μεταξύ τού τότε υπ. Δικαιοσύνης Γιαννόπουλου, τού πρώην Προέδρου τής Δημοκρατίας Χ. Σαρτζετάκη και τού ίδιου, υποστήριξε ότι «αν αποκαλύψω την όλη αλήθεια (πρόσωπα και πράγματα), θα προκαλέσω πολιτικό σεισμό».

1990.—Οι ισχυρές καταιγίδες στην περιοχή, είναι η αιτία γιά τον θάνατο τεσσάρων ανθρώπων στην Βόρεια Εύβοια αλλά και γιά σημαντικές καταστροφές.

1994.—Σε ομιλία του ο κατοχικός ηγέτης Ντενκτάς, ζητάει αμυντική συνθήκη με την τουρκία, ενώ θέτει ως όρο την αναγνώριση τής κυριαρχίας τού ψευδοκράτους γιά την έναρξη “σοβαρών συνομιλιών”.

2004.—Ἡ Πηγὴ Δεβετζῆ χαρίζει στὴν Ἑλλάδα τὸ Ἀσημένιο Μετάλλιο στὸν τελικὸ τοῦ ἄλματος εἰς τριπλοῦν τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων τῆς Ἀθήνας. Λόγῳ ἄγχους, τὰ δύο της πρῶτα ἄλματα ἦταν κάτω ἀπό τὰ 15 μέτρα. Στὴν συνέχεια ὅμως, ἀνακτῶντας τὴν αὐτοσυγκέντρωσή της, ἐκτέλεσε ἄλματα 15,14 μ, καὶ 15,25 μ, τὰ ὁποία τῆς χάρισαν τὸ Ἀσημένιο Μετάλλιο.

.—Ἡ Ἀθανασία Τσουμελέκα κατέκτησε τὸ Χρυσὸ Μετάλλιο στὸ ἀγώνισμα τῶν 20 χλμ βάδην. Στὰ πρῶτα 10 χλμ. κατάφερε νὰ προωθηθῇ στὴν 6η θέση. Παρ’ ὅλη τὴν κούραση ποὺ εἶχε ἀρχίσει νὰ τὴν καταβάλῃ ἀπό τὸ 14ο χλμ., οἱ παροτρύνσεις τῶν φιλάθλων τῆς ἔδωσαν τὴν ψυχικὴ δύναμη γιὰ νὰ ξεπεράσῃ τὴν κούραση ἀλλά καὶ τὴν ἔμπειρη Ῥωσίδα Ἰβάνοβα. Μὲ ἀπίστευτη ἀντοχὴ κράτησε στὶς ἐπιθέσεις καὶ τερμάτισε πρώτη, πέρα ἀπὸ κάθε προσδοκία, μὲ χρόνο 1 ώρα 29,12 καὶ νέα ἀτομική ἐπίδοση.

.—Έναν τόνο κοκαΐνης, την μεγαλύτερη ποσότητα που έχει εντοπισθεί ποτέ στην χώρα μας, κατάσχεσαν οι Ελληνικές διωκτικές αρχές. Τα 300 κιλά τής ναρκωτικής ουσίας εντοπίστηκαν την ώρα που ξεφορτώνονταν από ιστιοφόρο σε Ι.Χ. αυτοκίνητο, ενώ τα υπόλοιπα 700 κιλά βρέθηκαν λίγο αργότερα σε διαμέρισμα τής Μαντινείας. Συνελήφθησαν τέσσερα άτομα, μεταξύ των οποίων μία γυναίκα, και δύο άντρες αλβανικής και ιταλικής καταγωγής.

2017.—Η 23η Αυγούστου καθιερώθηκε να εορτάζεται από τις χώρες τής Ευρωπαϊκής Ενώσεως (Ε.Ε.), ως ημέρα μνήμης γιά τα θύματα Ναζισμού και Κομμουνισμού. Όμως η «πρώτη φορά αριστερή» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αρνήθηκε να καταδικάσει τα εγκλήματα τού κομμουνισμού στην εκδήλωση μνήμης που έγινε σαν σήμερα στο Ταλίν τής Εσθονίας. Ήταν η μοναδική κυβέρνηση μεταξύ των 28 χωρών τής Ε.Ε. (εκ των οποίων δέκα είχαν γνωρίσει διά ζώσης τί σημαίνει κομμουνιστικό καθεστώς στην πράξη). Την ίδια ημέρα, αλλά το 1939, υπεγράφη μεταξύ τής Ναζιστικής Γερμανίας και τής ΕΣΣΔ από τους υπουργούς Εξωτερικών των χωρών, το περίφημο σύμφωνο Ρίμπεντροπ- Μολότωφ (το οποίο φέρει τα ονόματά τους). 

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.eistoria.com

Αφήστε μια απάντηση