ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ-07 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

Μακάριος Γ’ και Γρίβας στην Ρόδο με εξόριστους Κυπρίους (7/10/1959).
7  Οκτωβρίου

766.—Μετά από δύο έτη εξορίας, ο Πατριάρχης Κωνσταντίνος Β΄ καταδικάστηκε σε θάνατο. Πριν την εκτέλεσή του, αναθεματίστηκε, διαπομπεύτηκε στον Ιππόδρομο και κατόπιν αποκεφαλίστηκε. Ο Πατριάρχης είχε εκλεγεί άμεσα από τον Αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Ε, αλλά δεν θέλησε να παύσει κάθε σχέση με την εικονολατρική μερίδα. Φέρεται ότι ενεπλάκη σε συνωμοσία ανώτερων κρατικών υπαλλήλων συνεργαζομένων με κληρικούς και μοναχούς, ενώ ο Αυτοκράτορας βρισκόταν σε εκστρατεία κατά των βουργάρων. Αρχικά εξορίστηκε στην Ιέρεια και κατόπιν στην Πρίγκηπο, ενώ στην θέση του χειροτονήθηκε ο Νικήτας, Σλαύος τη καταγωγή και ευνούχος, σύμφωνα με ορισμένες πηγές. Λόγω τής απομακρύνσεώς του, ο καθαιρεθείς Πατριάρχης εξετράπη σε πραγματικές κατά τού καθεστώτος ενέργειες, οπότε ο οξύς και ασυμβίβαστος χαρακτήρας τού Αυτοκράτορα τον οδήγησε στην καταδικαστική απόφαση. (Ο Πατριάρχης παρέμεινε στον ιερατικό θρόνο από το 754 έως το 766).

1571.—Ναυμαχία τής Ναυπάκτου. Οι ενωμένοι χριστιανικοί στόλοι Ισπανίας, Βενετίας, Γένουας, Νεαπόλεως, Σικελίας και Βατικανού, διακοσίων ογδόντα πέντε (285) συνολικά πλοίων, υπό την αρχηγία τού δον Ζουάν τού Αυστριακού, καταναυμάχησαν τον τουρκικό, αποτελούμενο από διακόσια εβδομήντα τρία (273) πλοία. Από τα τουρκικά πλοία διασώθηκαν μόνο σαράντα (40), τα οποία σε οικτρή κατάσταση παρασύρθηκαν από τον άνεμο ή εξώκειλαν στις γειτονικές ακτές. Στα τούρκικα πλοία, υπηρετούσαν ως κωπηλάτες γύρω στους είκοσι πέντε (25.000) Έλληνες, «[…]προσδεδεμένοι δι’ αλύσεων και οίτινες κατεποντίσθησαν». Στα χριστιανικά πλοία υπηρετούσαν οκτώ χιλιάδες (8.000) Έλληνες, ως πλοίαρχοι, πλοηγοί ή πεζοναύτες, «[…] οίτινες διεκρίθησαν διά τον ηρωϊσμόν και την αυτοθυσίαν των». Από τα χριστιανικά πλοία βυθίστηκαν μόνον δέκα πέντε (15). Δυστυχώς η νίκη των χριστιανών έμεινε ουσιαστικά ανεκμετάλλευτη χωρίς άλλους θετικούς καρπούς, εκτός από την απροσμέτρητη επίδρασή της στο ηθικό των λαών τής Δυτικής Ευρώπης.  Και αυτός όμως ο ενθουσιασμός ξεθύμανε ύστερ’ από τους πρώτους μήνες, χωρίς να έχει πρακτικά αποτελέσματα. Οι Έλληνες χωρίς να παραδειγματιστούν από τα τόσα παθήματά τους εμπιστευόμενοι τους δυτικούς, άρχισαν τις συνεννοήσεις μεταξύ τους και τις προετοιμασίες γιά ένα ακόμα ξεσηκωμό εναντίον τής τουρκικής κατοχής. Τα νέα όμως ήταν ότι ο «Φράγκοι» δεν φαίνονται πουθενά και ότι δεν υπάρχει καμμιά ελπίδα γιά βοήθεια.

1608.—Ενώ η Κύπρος βρίσκεται υπό την οθωμανική κατοχή, σημειώθηκαν στο νησί επαναστατικές ζυμώσεις και εξεγέρσεις. Μία από αυτές πραγματοποιήθηκε σαν σήμερα. Έλληνες τής Κύπρου ταξίδεψαν επανειλημμένως ως απεσταλμένοι προς τον Οίκο τής Σαβοΐας, γιά να παρακινήσουν τους ηγεμόνες να καταλάβουν την Μεγαλόνησο. Την αποτυχημένη εξέγερση τού 1608, ακολούθησαν και άλλες επιστολές, με τους ίδιους αποδέκτες· μία μάλιστα επιστολή τού 1609, υπογράφεται από τον Χριστόδουλο, αρχιεπίσκοπο Κύπρου και από τους επισκόπους Λεμεσού, Αμμοχώστου, Πάφου, Κυρήνης, Λευκάργων, Λάρνακος και Αμαθούντος: «[…] Παρακαλοῦμε τὴν ὑψηλότητά σου νὰ δώσῃ ὀρδινίαν καὶ βοήθειαν νὰ ἐλευθερώσῃ ἑτοῦτον τὸν τόπον ἀπὸ τὰ χέρια τῶν τυράννων ποὺ παίρνουν τὰ παιδιὰ μας ἀπὸ τὰς ἀγκάλας μας».

1666.—Ο λόγιος Ιωσήφ Γεωργειρήνης (ή Γεωργερίνης), χειροτονείται Επίσκοπος Σάμου. Στην θέση αυτή παρέμεινε μόνο πέντε έτη, με χιλιάδες προβλήματα από τους τούρκους, λόγω τής φιλοπατρίας του. Ήταν ο άνθρωπος που επιστρέφοντας στην Σάμο από την Ιταλία, παρέλαβε εκατό περίπου οικογένειες Σαμίων και Μηλίων και τις οδήγησε στο Λονδίνο. Εκεί, ο τότε δούκας τής Υόρκης και μετά βασιλέας τής Αγγλίας Ιάκωβος, τους υποδέχτηκε φιλοφρόνως και τους παραχώρησε γη γιά να χτίσουν τα σπίτια τους, στο μέρος που ονομάστηκε «Ελληνική οδός» (Greek Street) και να ιδρύσουν την εκκλησία τής Παναγίας, βυζαντινού ρυθμού, στην οδό Κράουν Στρήτ Σόχο (Crown-Street Soho) κοντά στην Ελληνική οδό.

1733.—Άλλη μία υπόθεση-περιπέτεια θυμάτων πειρατείας, στον μαστιζόμενο ελλαδικό χώρο, λαμβάνει τέλος. Μετά την εξαγορά τους από τους πειρατές, τα θύματα καταφέρνουν να ξεπληρώσουν και τον δανειστή τους γιά τα λύτρα τα οποία κατέβαλε με κέρδος 20% ανά έτος, συν τους ανατοκισμούς υπερημερίας. Κατάμαυρα χρόνια γιά το Γένος το οποίο υπέφερε ποικιλοτρόπως….

1816.—Ο Αλέξανδρος Β’ Μαυροκορδάτος (γνωστός και με το προσωνύμιο «Φιραρής»), μεγάλος διερμηνέας τής Πύλης και διπλωμάτης, μυείται στην Φιλική Εταιρία από τον Νικόλαο Γαλάτη. Υπήρξε άνδρας εξαιρετικής μορφώσεως και μεγάλος πατριώτης. Το 1786, μετά την έκπτωσή του από το αξίωμα τού Ηγεμόνα τής Μολδαβίας,  κατέφυγε στην Ρωσία,  γι’ αυτό και ονομάστηκε Φιραρής, δηλαδή φυγάς. Απεβίωσε πριν ξεσπάσει η Ελληνική Επανάσταση.

1820.—Η Φιλική Εταιρεία, σε σύσκεψη στο Ισμαήλιο τής Βεσσαραβίας (Ουκρανία) και με πρωτοβουλία τού Παπαφλέσσα, αποφασίζει να επισπεύσει την έναρξη τής Επαναστάσεως και την κάθοδο τού Αλέξανδρου Υψηλάντη στην Πελοπόννησο. Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης και η οικογένειά του, αποτελούν μέρος τής Ποντιακής συμμετοχής στον Εθνικοαπελευθερωτικό Αγώνα. Η οικογένεια των Υψηλαντών ενσάρκωσε με τον πλέον αποκαλυπτικό τρόπο το γεγονός τής στρατεύσεως όλων των Ελλήνων, στον στόχο τής αποκαταστάσεως τού υπόδουλου Γένους.

1824.—Η μάχη τής Σουβάλας. «Ισχυρή εχθρική δύναμη τεσσάρων χιλιάδων (4.000) ανδρών, βάδισε προς την Σουβάλα (Πολύδροσο Φωκίδας), με σκοπό από τις κορυφές τού Παρνασσού να φτάσουν στα Σάλωνα. Ο Δυοβουνιώτης τους περίμενε εκεί με δύναμη τριακοσίων (300) ανδρών, αλλά και την βοήθεια των Σουβαλιωτών, οι οποίοι λόγω τού κινδύνου που διέτρεχαν οι οικογένειές τους, συμμετείχαν όλοι χωρίς εξαίρεση. Κατάφεραν να σταματήσουν τους τούρκους και με την ενίσχυση των Κομνά Τράκα και Καλμούκη, τους έτρεψαν σε άτακτη υποχώρηση, αφήνοντας πίσω τους πάνω από τριακόσιους (300) νεκρούς και αιχμαλώτους».

1825.—Εκδίδεται το πρώτο φύλλο τής Γενικής Εφημερίδος τής Ελλάδος, πρόδρομου τής Εφημερίδος τής Κυβερνήσεως. Οι προσπάθειες γιά την δημιουργία τυπογραφείου δεν έλειψαν ύστερα από την καταστροφή τού πρώτου στην Κόρινθο το 1822. Η Φιλελληνική Επιτροπή φρόντισε γιά την προμήθεια ενός πλήρους τυπογραφείου γιά τις ανάγκες τής ελληνικής Διοικήσεως, παράλληλα με την ελληνική Διοίκηση, η οποία παρήγγειλε στον Ντιντό (Didot) ένα τυπογραφείο που έφτασε από την Μασσαλία στον Ναύπλιο τον Απρίλιο τού 1825. Το τυπογραφείο τής Φιλελληνικής Εταιρείας έφτασε νωρίτερα, τον Δεκέμβριο τού 1824. Διευθυντής τού τυπογραφείου ορίστηκε τον Φεβρουάριο τού 1825 ο Παύλος Πατρίκιος, ενώ ο Κ. Τόμπρας προσλήφθηκε ως στοιχειοθέτης. Τον Σεπτέμβριο τού 1825, συντάκτης τής εφημερίδας και γενικός επιστάτης τού τυπογραφείου διορίστηκε ο Θ. Φαρμακίδης.

.—Είκοσι τρείς χιλιάδες (23.000) τουρκοαιγύπτιοι υπό τον Ιμπραήμ, εισβάλουν στην Τριφυλία και την καταστρέφουν.

1826.—Υπογράφεται μεταξύ των αυτοκρατοριών Ρωσίας και οθωμανίας, η σύμβαση τού Άκερμαν (Ουκρανία). Σύμφωνα με την σύμβαση, επικυρώνεται η συνθήκη τού Βουκουρεστίου (1812) και συζητείται η αυτονομία τής Σερβίας. Κατά την υπογραφή τής συμβάσεως, επισημάνθηκε ότι στην περίπτωση μη εφαρμογής της εκ μέρους τής τουρκίας, η Ρωσία  θα εξεστράτευε εναντίον της, ενώ τα γαλλικά στρατεύματα υπό τον στρατηγό Μαιζόν θα αποβιβάζονταν στην Πελοπόννησο (συνέβη τον Σεπτέμβριο τού 1828). Στα θέματα που αφορούν επιπλέον την Ελλάδα, η Ρωσία, θα εγκατέλειπε το πρωτόκολλο τής Πετρουπόλεως και θα έλυνε το ζήτημα στα πεδία των μαχών.

1826.—Οι τουρκαλβανοί προσπάθησαν με έφοδο να καταλάβουν το περιτείχισμα τής Ακροπόλεως, αλλ’ απέτυχαν. Οι Έλληνες υπό τον Μακρυγιάννη προέβησαν σε αντεπίθεση. «Έφοδος Γκέκιδων (ἀλβανῶν) πρὸς ἅλωσιν τοῦ περιτειχίσματος τῆς  Ἀκροπόλεως Ἀθηνῶν καὶ μάχη. Φυγὴ τούρκων. Ταύτην διηύθυνεν ὁ ἀντιστράτηγος Μακρυγιάννης.»

1828.—«Ὑπεγράφη συνθήκη μεταξὺ τοῦ ὑποστρατήγου Γάλλου Σνεϊδέρου καὶ τοῦ φρουράρχου Χατζῆ Ἀβδουλάμπεη περὶ παραδόσεως τῶν φρουρίων Πατρῶν καὶ Ῥίου, μὴ πραγματοποιηθεῖσα.» Ο επικεφαλής των τούρκων τής Πάτρας, Χατζή Αμπντουλάς, μετά από ολιγοήμερη πολιορκία τής πόλεως, θα την παραδώσει στους Γάλλους. Όσοι τούρκοι αρνήθηκαν την συνθήκη των Γάλλων, έφυγαν γιά να ενισχύσουν την φρουρά στο Ρίο. το οποίο όμως αναγκάστηκε σε παράδοση λίγες μέρες μετά (22/10ου).

1831.—Εκδίδεται η καταδικαστική απόφαση εις θάνατον εναντίον τού Γεώργιου Μαυρομιχάλη, γιά την δολοφονία τού Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Το Α’ στρατιωτικό συμβούλιο τού φρουρίου Ίτσ-Καλέ στο Ναύπλιο, δίκασε σαν σήμερα την υπόθεση τής δολοφονίας τού Ι. Καποδίστρια. Τους μεν Γεώργιο Μαυρομιχάλη και τον αστυνομικό Ιωάννη Καραγιάννη καταδίκασε εις θάνατον, τον δε έτερο αστυνομικό Ανδρέα Γεωργίου, σε φυλάκιση 10 ετών. Ο Άγγλος δικηγόρος υπερασπίσεως ζήτησε και πέτυχε την αναβολή τής ποινής, στηριζόμενος ότι το στρατοδικείο δεν είναι το όργανο το οποίο έπρεπε να εκδικάσει την υπόθεση. Την επομένη, η δίκη θα επαναληφθεί με τις ποινές να παραμένουν ως έχουν. Προερχόμενος από οικογένεια αγωνιστών τής Επαναστάσεως, που πρόσφερε πολλά στον Αγώνα, ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης ήταν ο αρχηγός των Μανιάτικων στρατευμάτων τα οποία νικηφόρα αντιμετώπισαν τα στρατεύματα τού Ιμπραήμ στην ιστορική μάχη τής Βέργας 22-24 Ιουνίου 1826. Είναι αυτός που στις απειλές τού Ιμπραήμ, ότι αν οι Μανιάτες δεν παραδοθούν αμαχητί θα περάσει όλη την Μάνη από το σπαθί του και δεν θ’ αφήσει «…μήτε ίχνος οσπιτίου...», απάντησε σαν νέος Λεωνίδας με την ιστορική φράση: «[…] Σε περιμένομε με όσας διαθέτεις δυνάμεις […] Οι κάτοικοι τής Μάνης γράφομε και σε περιμένομε.» Ο αδελφός τού Καποδίστρια, Αυγουστίνος, είχε οδηγήσει την ισχυρή ηγεμονική οικογένεια τής Μάνης με τους διωγμούς που υπέστη, όχι μόνο σε πολιτικό και ηθικό, αλλά κυρίως, σε οικονομικό αδιέξοδο. Γεγονότα, τα οποία έδωσαν την αφορμή να σχεδιαστεί και να γίνει ο φόνος τού Καποδίστρια από την οικογένεια Μαυρομιχάλη, σύμφωνα με τον άγραφο μανιάτικο νόμο τού «γδικιωμού». Μέσα στα τραγικά παιχνίδια που παίζει η ιστορία, με το ίδιο χέρι που ο Γεώργιος Μαυρομιχάλης έδωσε τον διορισμό στον Καποδίστρια γιά να γίνει ο πρώτος Κυβερνήτης τής Ελλάδος, με το ίδιο χέρι τέσσερα χρόνια αργότερα, τον σκότωσε. Εκτελέστηκε σε ηλικία 32 χρονών, στις 9 Οκτωβρίου 1831.

1836.—Ο Κωνσταντίνος Λεβίδης, μέλος τής Φιλικής Εταιρίας, ο σπουδαιότερος από τους παλαιότερους Έλληνες δημοσιογράφους, αποκαλούμενος και ως «ο πατήρ τής ελληνικής δημοσιογραφίας», αποφασίζει την ίδρυση τής εφημερίδας «Ελπίς». Η έκδοση τής εφημερίδας διακόπηκε το 1868, με τον θάνατό του. Μέσω τής εφημερίδας του, τοποθετήθηκε επικριτικά στα κυβερνητικά μέτρα τού Κωλέττη, που το 1847 απαγόρευσαν το έθιμο τού «καψίματος τού Ιούδα» στην διάρκεια τής Μεγάλης Εβδομάδος και των πυροβολισμών στην Ανάσταση τού Κυρίου. Αιτία των κυβερνητικών απαγορευτικών μέτρων, ήταν η επίσκεψη τού Βρετανού υπηκόου Ρότσιλντ, που λόγω τής καταγωγής του, θεωρήθηκε ότι τα εορταστικά έθιμα τής Αναστάσεως τού Κυρίου ήταν προσβλητικά.

1879.—Νέος και τελευταίος Αρχηγός τού Σώματος Χωροφυλακής, διορίζεται ο Κερκυραίος Ιωάννης Γούσης. Είχε μία διαπρεπή πορεία στο συγκεκριμένο σώμα, η οποία έφτασε μέχρι την αναγνώρισή του ως Αρχηγού. Στις 8 Μαΐου 1880 το αρχηγείο καταργήθηκε, ώστε να συγχωνευτεί στο Υπουργείο των Στρατιωτικών.

1901.—Τραυματίζεται σοβαρά από ανατροπή τής άμαξάς του, ο πρώην πρωθυπουργός Θεόδωρος Δηλιγιάννης.

1904.—Ο Βολάνης και άλλοι Μακεδονομάχοι, λαμβάνουν μήνυμα τού Παύλου Μελά και φεύγουν από το Λέχοβο όπου βρίσκονταν, γιά να συναντήσουν τον αρχηγό στην Νεγκόβανη. Αφ’ ότου έμειναν κι’ εκεί άλλες δύο μέρες, όλοι μαζί όδευσαν γιά την Μπελκαμένη.

.—Καθηγητές τής καλλιτεχνικής σχολής τού Πολυτεχνείου, ζητούν να απαγορευτεί η μικτή φοίτηση μαθητριών και μαθητών στην σχολή τους.

1907.—Μετά από ψευδή καταγγελία βούργαρου, σώμα αποτελούμενο από πεντακόσιους τούρκους στρατιώτες, επιτίθεται σε χωριό τής περιοχής τού Σιδηρόκαστρου. Ο βούργαρος κατήγγειλε ψευδώς, ότι στο χωριό υπάρχουν κρυμμένοι αντάρτες και με αυτόν τον τρόπο οδήγησε εκεί τους τούρκους.

1908.—Η Κρήτη επαναστατεί εναντίον τής οθωμανικής κυριαρχίας και στέκεται στο πλευρό τής Ελλάδος. Οι Κρητικοί σ’ όλες τις επαναστάσεις τού 19ου αιώνα, έθεταν ένα και μόνο αίτημα, την απελευθέρωση από τους τούρκους και την ταυτόχρονη ενσωμάτωση στον εθνικό κορμό τής Ελλάδος. Το σύνθημα ήταν ένα, γνωστό και αδιαμφισβήτητο: «Ένωσις ή Θάνατος». Η πολιτική ηγεσία τού νησιού σε συνεννόηση με την ελληνική πολιτική ηγεσία τού Γεώργιου Θεοτόκη, εκτίμησαν ότι πλέον είχε έρθει η ώρα τής Ενώσεως. Τότε εκδηλώθηκε το πλέον μαζικό, ειρηνικό, πολιτικό κίνημα, που πραγματικά οδήγησε λίγους μήνες αργότερα στην οριστική αποχώρηση των Μεγάλων Δυνάμεων από το νησί και μετέτρεψε την Ένωση σε ελληνοτουρκική υπόθεση.

1910.—Εξεγείρονται οι Έλληνες φοιτητές κατά τής γενομένης εκκαθαρίσεως στο Εθνικό Πανεπιστήμιο, ενώ τα μαθήματα διακόπτονται προσωρινά.

1912.—Μετά την κήρυξη τού Α’ Βαλκανικού Πολέμου, οι τούρκοι προβαίνουν στην σύλληψη πολλών επιφανών πολιτών τής Έδεσσας, καθώς και άλλων πόλεων, τους οποίους οδηγούν στις φυλακές «Γεντί-Κουλέ» τής Θεσσαλονίκης.

.—Οι Ελληνικές δυνάμεις, μαχόμενες, εκδιώκουν τους τούρκους από την περιοχή Ελασσόνας και ιδίως από την θέση Παναγία, όπου και κυρίευσαν 7 πυροβόλα.

.—Το επιθετικό πνεύμα τού ναύαρχου Παύλου Κουντουριώτη και η μεγαλοφυής επιλογή του. Το θωρακισμένο «Αβέρωφ», σαν σήμερα αγκυροβόλησε στον όρμο Μούδρος τής νήσου Λήμνου. Ο ναύαρχος Παύλος Κουντουριώτης σχεδίασε την άμεση απελευθέρωση των νησιών που βρίσκονταν κοντά στην έξοδο των Δαρδανελίων. Το πρώτο νησί που απελευθερώθηκε, ήταν η Λήμνος (8 Οκτωβρίου 1912), διότι ο Κουντουριώτης αποσκοπούσε στην χρήση τού κόλπου τού Μούδρου ως φυσικού αγκυροβόλιου τού Ελληνικού στόλου. Στόχος του, ήταν η αποτροπή μιάς ενδεχομένης εξόδου τού οθωμανικού στόλου από τα Στενά. Δύο προσπάθειες εξόδου που επιχείρησαν οι τούρκοι, υπέστησαν ισάριθμες ήττες, στις ναυμαχίες Έλλης και Λήμνου.

1915.—Η βουργαρία συμμαχεί με τις Κεντρικές Αυτοκρατορίες, Γερμανίας και Αυστρίας.

.—Οι Αγγλογάλλοι τής ΑΝΤΑΝΤ, ενήργησαν σφοδρότατο βομβαρδισμό τής βουργαροκρατούμενης Αλεξανδρουπόλεως. Κατέστρεψαν όλες τις οικοδομές τής παραλιακής περιοχής και πολλές τού κεντρικού τμήματος τής πόλεως, στις οποίες ήταν εγκατεστημένες Δημόσιες Υπηρεσίες, Πολιτικές και Στρατιωτικές, καθώς και τον μεγάλο ατμόμυλο Πρωτόπαπα. Ταυτοχρόνως βομβάρδισαν τις παραλιακές κωμοπόλεις Μάκρης, Μαρώνειας και Πόρτο-Λάγο. Ο βομβαρδισμός επαναλήφθηκε με την συμμετοχή και υδροπλάνων και στις 13 Οκτωβρίου, όπως και στις 16 Οκτωβρίου από θάλασσα και αέρα.

1918.—Σαν σήμερα συνέβη μεγάλη εξέγερση των ορθοδόξων εναντίον τού Πατριάρχη Γερμανού Ε΄, με αποδοκιμασίες μέσα στον Πατριαρχικό Ναό. Αναγκάστηκε να παραιτηθεί τού θρόνου στις 12 Οκτωβρίου 1918, αποσυρόμενος στην Χαλκηδόνα, όπου απεβίωσε και ετάφη τον Δεκέμβριο τού 1920.

.—Ο Ελληνικός στρατός, απελευθερώνει γιά άλλη μία φορά την Καβάλα, την οποία κατείχαν οι βούργαροι. Μετά την συνθήκη τού Βουκουρεστίου, στις 28/7/1913, η Καβάλα είχε απελευθερωθεί· όταν όμως ξέσπασε ο Α΄Π.Π., οι βούργαροι ξαναεισέβαλαν στην πόλη (τον Αύγουστο τού 1916), μέχρις ότου απελευθερώθηκε μετά από δύο χρόνια φρικτής βουργαρικής κατοχής. 

1919.—Στο μέτωπο στην Μικράς Ασία ο Ελληνικός στρατός δρα με περιπόλους.

1920.—Στην περιοχή Κιουτάχειας, ο Ελληνικός στρατός δέχεται μικροεπιθέσεις ατάκτων.

1921.—Σε ολόκληρο το μέτωπο στην Μικρά Ασία συνεχίζεται η δράση πυροβολικού και περιπόλων.

.—Στα πλαίσια των Διασκέψεων των Παρισίων και τού Λονδίνου, ο πρωθυπουργός Γούναρης προσπαθεί να πείσει τον Γάλλο ομόλογό του να βοηθήσει στα ελληνικά θέματα και την Μικρασιατική εκστρατεία. Οι φερόμενοι ως «Σύμμαχοι» τής Ελλάδος, δηλώνουν ωμά στον Έλληνα πρωθυπουργό ότι: «[…] η Συνθήκη των Σεβρών είναι πλέον ανύπαρκτη.»

.—Την ίδια μέρα, στην Άγκυρα, ο Γάλλος διπλωμάτης Φρανκλίν Μπουγιόν και ο υπουργός Εξωτερικών των τούρκων Γιουσούφ Κεμάλ μπέης, υπογράφουν συμφωνία, με την οποία αναγνωρίζεται ο σφαγέας Κεμάλ ως ανώτατη Αρχή και τού παρέχεται κάθε δυνατή βοήθεια από την Γαλλία. Δηλαδή, οι ίδιοι που δημιούργησαν την Συνθήκη των Σεβρών πριν από αρκετούς μήνες, τώρα την θεώρησαν άκυρη.

1922.—Τα ελληνικά στρατεύματα, εφ’ όσον διατάχτηκαν να εγκαταλείψουν αμαχητί την περιοχή τής Ανατολικής Θράκης, σύμφωνα με το πρωτόκολλο ανακωχής των Μουδανίων,  υποχρεώθηκαν από την 1η Οκτωβρίου  ν’ απομακρυνθούν από τα φυλάκια τής τουρκικής μεθορίου. Μέχρι την σημερινή, έπρεπε να έχουν αποσυρθεί από την Τυρολόη και έπειτα, βαθμηδόν, από τις άλλες περιοχές.

.—Ἀρχίζουν νὰ λαμβάνονται μέτρα γιὰ τὴν μεταφορὰ προσφύγων ἀπό τὴν ἐγκαταλελειμμένη πλέον Θρᾲκη. Ὁ ἀριθμὸς τους ὑπερβαίνει τὶς 70.000. Τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 1922, ἂν καὶ ἄρρωστος ἀπὸ ἐλονοσία, ὁ Χέμινγουεϊ παρακολούθησε τὴν πορεία τῶν Ἑλλήνων προσφύγων καὶ ὡς πολεμικὸς ἀνταποκριτὴς τῆς ἐφημερίδας «Toronto Star Weekly», ἐνημέρωσε γιὰ τὶς τραγικὲς συνθῆκες ποὺ βίωσαν οἱ ξεριζωμένοι Ἕλληνες τῆς Θρᾲκης. Ὁ συγγραφέας καὶ δημοσιογράφος ἔδωσε συγκλονιστικὲς περιγραφὲς μίας περιόδου ποὺ ἔχει σημαδέψει τὴν ψυχὴ τῶν Ἑλλήνων.

1924.—Μετά την παραίτηση τού Θεμιστοκλή Σοφούλη, σειρά έχει η κυβέρνηση τού Μιχαλακόπουλου. Αυτή η κυβέρνηση, θα δηλώσει παραίτηση στις 26 Ιουνίου τού επόμενου έτους.

1926.—Διακόπτονται οι εργασίες επισκευής των Παλαιών Ανακτόρων (Βουλής). Το κτήριο παρέμεινε σε εγκατάλειψη έως το 1930.

1929.—Νέος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο Φώτιος Β΄, κατά κόσμον Μανιάτης Δημήτριος. Υπηρέτησε ως Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως από το 1929 σε ηλικία 55 ετών, έως τις 29 Δεκεμβρίου 1935, όταν απεβίωσε, «[…] ἐν αὐτῇ τῇ ἀκμῇ τῆς ἡλικίας καὶ τῆς δράσεως αὐτοῦ, εἰς τὴν αἰωνίαν ζωὴν καὶ μακαριότητα…». Το έργον του παραμένει, δυστυχώς, άγνωστο σε πολλούς κύκλους, διορθοδόξους και διαχριστιανικούς.

1932.—Συγκινητικές είναι οι εισφορές από την Ελλάδα και το εξωτερικό γιά την ενίσχυση των σεισμοπαθών τής Χαλκιδικής.

1934.—Υπό το πρόσχημα τής ρυμοτομήσεως, οι κατοχικοί Ιταλοί τής Ρόδου, έναντι ευτελέστατης τιμής απαλλοτριώνουν μεγάλο αριθμό σπιτιών στο νησί.

.—Διαλύεται η Βουλή των Ελλήνων και προκηρύσσονται εκλογές γιά τον μήνα Νοέμβριο. Προβλέπεται αναθεώρηση τού Συντάγματος.

1942.—Ο Δωδεκανήσιος ήρωας Γεώργιος Σάββας εκτελέστηκε από τις δυνάμεις κατοχής. Ο καταδρομέας είχε δικαστεί με τον (επίσης καταδρομέα) Γεώργιο Κυρμιχάλη, γιά την συμμετοχή τους σε επιχείρηση δολιοφθοράς των αεροδρομίων Μαριτσών και Καλάθου. Λόγω τής Δωδεκανησιακής τους καταγωγής, δικάστηκαν βάσει νόμου ως Ιταλοί υπήκοοι και όχι ως αιχμάλωτοι πολέμου.

1943.—Η αποτυχημένη επιχείρηση των Γερμανών γιά κατάληψη τής Σύμης, επέφερε την μήνη τους και από την επόμενη, επί 18 ημέρες βομβάρδιζαν το νησί μας.

.—Μνήμες τής μαρτυρικής Λιλαίας (Κάτω Αγόριανη) τού Νομού Φωκίδας. Το μαρτυρικό χωριό υφίσταται αντίποινα ως αποτέλεσμα τής συμπλοκής ανδρών τού εφεδρικού ΕΛΑΣ στην θέση «Βρυζόραχη- Όχτος», μεταξύ Πάνω και Κάτω Αγόριανης, με Γερμανική εμπροσθοφυλακή μιά μέρα πριν. Στην συμπλοκή σκοτώθηκαν 7 Γερμανοί. Το Γερμανικό τμήμα είχε κινητοποιηθεί γιά να συλλάβει το διασωθέν πλήρωμα αμερικανικού βομβαρδιστικού, το οποίο είχε καταρριφθεί στην περιοχή. Μία μέρα μετά την συμπλοκή, μεγάλες δυνάμεις Γερμανών εξαπέλυσαν βιαιότατη επίθεση και άρχισαν μάχες που μαίνονταν επί πολλές μέρες. Θύμα αυτών των συγκρούσεων οι κάτοικοι τού χωριού Κάτω Αγόριανητο οποίο οι Γερμανοί κυρίευσαν σαν σήμερα και άρχισαν αμέσως να το πυρπολούν. Σκοτώθηκαν, βιάστηκαν, σφάχτηκαν ή κάηκαν ζωντανοί μέσα στα σπίτια τους, 11 άνθρωποι. Από τις 160 κατοικίες τού χωριού, πυρπολήθηκαν οι 150. (Σαν σήμερα το 1824 έγινε και η μάχη τής Σουβάλας, στην ίδια ηρωϊκή περιοχή).

1944.—Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος εγκαθίσταται στην απελευθερωμένη Πάτρα, ως αντιπρόσωπος τής εξόριστης ακόμη ελληνικής κυβερνήσεως.

.—Ο άδικος θάνατος τού αρχιμανδρίτη Γρηγόριου Καρυωτάκη, εφημέριου τού χωριού Κρήνη στην Κασσάνδρεια τής Χαλκιδικής. Αφού τον απήγαγαν κομμουνιστές, φυλακίστηκε με την κατηγορία τού αντιδραστικού, στον Πολύγυρο τής Χαλκιδικής, όπου και βασανίστηκε σκληρά. Τέλος, τον άτυχο αρχιμανδρίτη απαγχόνισαν κρυφά μέσα στο κελί τής φυλακής.

1946.—Ελληνική αντιπροσωπεία συναντιέται με τον υπουργό Εξωτερικών των Η.Π.Α., σε μία τελευταία προσπάθεια να διασωθεί η Βόρειος Ήπειρος. Ο Αμερικανός απέκλεισε κάθε ενδεχόμενο να συμπεριληφθεί ως θέμα το βορειοηπειρωτικό.

1947.—Ο φρικτός θάνατος τού ιερέα Δημήτριου Κολλάτου από τους κομμουνιστές τού ΕΛΑΣ. Τον άτυχο εφημέριο τού χωριού Πυργετός, τής Ιεράς Μονής Λαρίσης και Πλαταμώνος, απήγαγαν οι λεγόμενοι «αντάρτες τού βουνού» και, αφού πρώτα τού έσκισαν το στόμα, κατόπιν τον αποκεφάλισαν.

1949.—Αρχίζουν στην χώρα μας οι έρευνες γιά την ανεύρεση πηγών πετρελαίου και ουρανίου.

1956.—Ενώ κατά την μακράς διάρκειας μυστική συνάντηση τής 7ης Οκτωβρίου  1956 με τον τούρκο Υπ.Εξ., συζητήθηκαν τα πάντα γύρω από το Κυπριακό, ο Αβέρωφ, απέφυγε να αναφερθεί σε αυτό το οποίο αποτελούσε την  ε π ί σ η μ η   γραμμή τής Κυβερνήσεώς του, δηλαδή την Αυτοδιάθεση. Αντιθέτως, συνομίλησε γιά μεγάλο χρονικό διάστημα γιά λύση  «δ ι α ν ο μ ή ς» τής Κύπρου, με λεπτομέρειες μάλιστα εδαφικές, συνταγματικές, αμυντικές και οικονομικές.

1958.—Άφησε την τελευταία του πνοή από ανακοπή καρδιάς, ο αγωνιστής τής ΕΟΚΑ Κουκκής Μιχαήλ, μετά από μάχη που έδωσε η ομάδα του εναντίον των Άγγλων κοντά στο Άρσος Λεμεσού. Η σύζυγός του Αθηνά, η οποία ήταν συνεργάτιδά του, συνέχισε την προσφορά της στην ΕΟΚΑ μέχρι την λήξη τού αγώνα.

1959.—Μετά από μακρά περίοδο αντιθέσεων μεταξύ Μακάριου Γ’ και Γρίβα, οι δύο άντρες συναντούνται στην Ρόδο όπου υπογράφουν ειδικό πρωτόκολλο συνεργασίας. Ο Γρίβας θεωρούσε τον Μακάριο υπεύθυνο γιά την αποτυχία τού στόχου τού αγώνα τής ΕΟΚΑ και την υπογραφή των Συνθηκών τής Ζυρίχης και Λονδίνου, τις οποίες δικαιολογημένα θεωρούσε προδοτικές. Οι σχέσεις των δύο ανδρών εξομαλύνθηκαν πρόσκαιρα το 1959, πέρασαν από διακυμάνσεις την περίοδο 1964-1967, γιά να διακοπούν οριστικά με την ανάκληση τού Γρίβα στην Ελλάδα, μετά τα γεγονότα Κοφίνου. Ο Γρίβας αποκαλούσε πάντοτε τον Μακάριο με το κοσμικό του όνομα (Μούσκος), ενώ τού ζητούσε επίμονα να παραιτηθεί από την προεδρία, αποκαλώντας τον ανθενωτικό και αρχομανή. Ο Μακάριος διαβλέποντας τον κίνδυνο, φρόντισε από τον Ιανουάριο τού 1972 να εξοπλίσει τους οπαδούς του, αγοράζοντας από την (κομμουνιστική) Τσεχοσλοβακία μεγάλη ποσότητα όπλων και πυρομαχικών.

1967.—Απεβίωσε σαν σήμερα ο Κωνσταντινουπολίτης στιχουργός, τραγουδιστής και οργανοπαίκτης τού ρεμπέτικου τραγουδιού, Γρηγόρης Ασίκης.

1969.—Αποκαλύπτεται στα Ιλίσια  α κ ό μ α ένας ανδριάντας τού Ελευθέριου Βενιζέλου.

1972.—Εγκαινιάζεται στις Θερμοπύλες ο δεύτερος δορυφορικός σταθμός εδάφους (βλ. & 6/10).

1973.—Νέα απόπειρα δολοφονίας κατά τού Μακάριου Γ’ στην Κύπρο, με παγίδευση τού δρόμου από τον οποίο θα διερχόταν το αυτοκίνητό του. Σώθηκε λόγω πρόωρης εκρήξεως.

.—Ο Παπαδόπουλος δίνει εντολή σχηματισμού κυβερνήσεως στον Σπυρίδωνα Μαρκεζίνη.

.—Ημερομηνία θανάτου τού  δικηγόρου και πολιτικού (ΕΠΕΚ), Σάββα Παπαπολίτη. Υπέστη εγκεφαλικό επεισόδιο και κατέληξε σε ηλικία 62 ετών.

1979.Αεροσκάφος τής (Σουίς-έρ) «SWISSAIR D.C.» κατά την προσγείωσή του στο αεροδρόμιο τού Ελληνικού, αναφλέγεται. Η συντονισμένη πυροσβεστική επιχείρηση απομακρύνει τον κίνδυνο εκρήξεως και απεγκλωβίζει 20 άτομα ζωντανά από το φλεγόμενο εσωτερικό του, δυστυχώς όμως δεν κατάφερε να διασώσει 14 ακόμη επιβάτες επί συνόλου 142.

1983.—Οι αρχές, μετά από πολύμηνες έρευνες και συντονισμένες προσπάθειες, καταφέρνουν να εντοπίσουν και να συλλάβουν τον διαβόητο «δράκο τής παραλίας», μεταξύ Βάρκιζας και Βουλιαγμένης. Ο «δράκος», στα δύο σχεδόν χρόνια που εγκλημάτησε, είχε διαπράξει τουλάχιστον δέκα έξι βιασμούς, ενώ είχε στραγγαλίσει και δύο από τα θύματά του.

1987.—Σύναψη Διακρατικής Συμφωνίας μεταξύ τής Ελληνικής Δημοκρατίας και τής τότε Ενώσεως Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών, γιά την προμήθεια φυσικού αερίου στην Ελλάδα, η οποία κυρώθηκε με τον ν.1748/1988 (ΦΕΚ 20 Α’/3.2.1988).

1991.—Υπογράφηκε από τους πρωθυπουργούς Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και Ντ. Ποπώφ (βουργαρία), η συμφωνία φιλίας, καλής γειτονίας, συνεργασίας και ασφάλειας, διάρκειας είκοσι ετών, με δυνατότητα αυτόματης ανανεώσεως γιά πέντε ακόμη χρόνια. Στόχος, η μετατροπή τής χερσονήσου τού Αίμου σε περιοχή διαρκούς ειρήνης και σταθερότητας.

.—Μέλη τής τρομοκρατικής οργανώσεως 17Ν., δολοφονούν στο Παγκράτι τον αναπληρωτή ακόλουθο τής τουρκικής πρεσβείας, Τσετίν Γκιοργκιού. Με προκήρυξή της σαν σήμερα, η οργάνωση 17Ν ισχυρίστηκε ότι ο Τσετίν Γκιοργκιού επιλέχτηκε ως στόχος επειδή χρησιμοποιούσε την θέση του γιά να προωθήσει τα συμφέροντα τού τουρκικού επεκτατισμού και την διαιώνιση τής κατοχής τής Βόρειας Κύπρου. Κανένας από τους συλληφθέντες δεν ομολόγησε την συμμετοχή του στην δολοφονία, ούτε κατονόμασε άλλους στις προανακριτικές απολογίες. Η υπόθεση παραμένει ανεξιχνίαστη.

1997.—Παραδίδονται οι μετοχές τής Α.Ε.Κ. στην πολυεθνική εταιρεία ENIC έναντι 2.67 δις. Οι συζητήσεις ξεκίνησαν στις 22/5/1995 και κατέληξαν στην υπογραφή των συμβολαίων δύο χρόνια μετά, στις 26/9/1997. Την τελευταία δεκαετία, η Α.Ε.Κ. είχε αλλάξει ιδιοκτησιακό καθεστώς αρκετές φορές. Στις 13 Ιουνίου 1988 ο Ανδρέας Ζαφειρόπουλος, ιδιοκτήτης τής “Ζήτα Ελλάς”, μεταβίβασε το πακέτο των μετοχών του στον Στράτο Γιδόπουλο. Το 1991 ανέλαβαν οι Γιάννης Καρράς, Γιάννης Μελισσανίδης ενώ τέσσερα χρόνια μετά, το 1995, ο Μιχάλης Τροχανάς. Στις 13/10, ο γιατρός Λάκης Νικολάου ανέλαβε την προεδρία τής Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ. μετά την αγορά τής ομάδας από την ENIC.

2013.—Η οικογένεια τής Α.Ε.Κ. και τής ελληνικής καλαθοσφαιρίσεως, θρηνεί την απώλεια τού μυθικού αρχηγού τής «Ενώσεως» που έφυγε σε ηλικία 71 ετών, Γιώργου Αμερικάνου.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση