Η ΑΜΥΝΑ ΤΗΣ ΛΕΥΚΑΔΟΣ ΣΤΑ 1807 ΩΣ ΓΕΝΙΚΟ ΠΡΟΑΝΑΚΡΟΥΣΜΑ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΓΩΝΑ ΤΗΣ ΠΑΛΙΓΓΕΝΕΣΙΑΣ ΚΑΙ Ο ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ – Η ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΝΟΠΛΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ ΤΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

.

……….Ἡ σημαντικὴ γεωστρατηγικὴ θέση τῆς Λευκᾶδος, ὡς “προκεχωρημένη θέση” τῆς Στερεᾶς Ἑλλάδος στὸ Ἰόνιο Πέλαγος, ἐνδιέφερε ἰδιαίτερα τὸν φιλόδοξο Ἀλῆ Πασᾶ, γιὰ νὰ ἐλέγχῃ τὶς ἐμπορικὲς καὶ στρατιωτικὲς νηοπομπὲς ποὺ διέρχονταν ἀπὸ τὴν περιοχή.

……….Ἡ παράδοση τῶν Ἑπτανήσων ἀπὸ τοὺς Γάλλους στὴν ρωσοτουρκικὴ συμμαχία, τὸν ὑποχρέωσαν νὰ ἀναβάλῃ τὰ σχέδια ποὺ ἄφησε ἀνολοκλήρωτα μετὰ τὴν κατάληψη τῆς Πρέβεζας.

……….Ἡ ῥήση ὅμως τοῦ λόρδου Πάλμερστον, ὅτι «δὲν ὑπάρχουν αἰώνιοι σύμμαχοι οὔτε αἰώνιοι ἔχθροί, ἀλλὰ μόνο τὰ συμφέροντα εἶναι αἰώνια», ἐπαληθεύτηκε, αὐτὴ τὴν φορά, κατὰ τὴν διάρκεια τῆς πολιορκίας τῆς Λευκᾶδος τὸ 1807, μὲ τὸν Ἀλῆ πασᾶ σύμμαχο πλέον τῶν Γάλλων τοῦ Ναπολέοντος Βοναπάρτου… 

Ἡ ἄμυνα τῆς Λευκᾶδος δὲν ἀποτελεῖ ἕνα ξεκομμένο γεγονός, ἀλλὰ ἕνα καθοριστικῆς σημασίας κρῖκο τῆς ἀλυσίδος συγκροτήσεως τῆς ἑνότητος, στρατιωτικῆς καὶ πολιτικῆς, ἐθνικῆς ἡγεσίας. Σφυρηλάτησε δεσμούς, ἑδραίωσε φιλίες. 
Τοῦ Γεωργίου Σκλαβούνου, ἀπὸ τὸ Συνέδριο: “ Ἡ Ἑλληνικὴ Σκέψη στὴν Αὐτοθέσμιση τῶν Κοινωνιῶν, τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τὴν Γνώση”. ΑΞΟΝΑΣ Ι: “ Ἡ Ἑλληνικὴ σκέψη στὴν ἐποχὴ τῶν μεγάλων ὀραμάτων καὶ τῶν διεκδικήσεων”.

……….Αὐτὸ τὸ ἄρθρο δὲν γράφεται φιλοδοξώντας ν’ ἀποτελέσῃ μία μικρὴ προσφορᾶ στὴν ἱστορικὴ μας μνήμη. Γράφεται γιὰ νὰ φωτίσῃ τὴν θαμμένη στὴν λήθη, τὴν σκόπιμα ἀποσιωπούμενη, ἄμεση, προσωπική, βαθιὰ καὶ μακροχρόνια σχέση τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια, μὲ τοὺς καπεταναίους ὅλης τῆς Ἑλλάδος, σχέση ριζωμένη ἀπὸ τὸ 1803 στὰ 1807, σχέση ποὺ συνεχίζεται καὶ βαθαίνει μέχρι καὶ τὸ 1821.

……….Μὲ τὸν ὅρο ‘ Ἄμυνα τῆς Λευκᾶδος’ ὁρίζεται ἡ ἀμυντικὴ καὶ ὀχυρωματικὴ ὀργάνωση τοῦ νησιοῦ τῆς Λευκᾶδος στὰ 1807, ἀπὸ τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια καὶ ἡ νικηφόρα ἀπόκρουση τῆς ἐπιθέσεως τῶν δυνάμεων τοῦ Ἀλῆ Πασᾶ, στηριζομένων ἀπὸ Γαλλικὲς δυνάμεις.

……….Στὴν νικηφόρο ἄμυνα τῆς Λευκᾶδος, ἔχουμε τὴν πρώτη (ἄν ὄχι καὶ μοναδική) συνεργασία ὅλων τῶν ἐνόπλων δυνάμεων τοῦ Ἔθνους μὲ ὅ,τι καλύτερο διέθετε. Ἡ ἄμυνα τῆς Λευκᾶδος δὲν ἀποτελεῖ ἕνα ξεκομμένο γεγονός, ἀλλὰ ἕνα καθοριστικῆς σημασίας κρῖκο τῆς ἀλυσίδος συγκροτήσεως τῆς ἑνότητος, στρατιωτικῆς καὶ πολιτικῆς, ἐθνικῆς ἡγεσίας. Σφυρηλάτησε δεσμούς, ἐδραίωσε φιλίες.

……….Ἡ ἐπίσημη ἱστοριογραφία δὲν τῆς ἀφιερώνει ἕνα κεφάλαιο. Πῶς προέκυψε αὐτὴ ἡ πανελληνίων διαστάσεων συνεργασία, τί προηγήθηκε καὶ τὴν κατέστησε δυνατή;  Δὲν ἀποκαλύπτει οὔτε τοὺς καρποὺς αὐτῆς τῆς ἱστορικῆς συναντήσεως καὶ συνεργασίας. Δὲν τίθεται κἄν τὸ ἐρώτημα ἄν ὑπῆρξε συνέχεια, ἄν ὑπήρξαν ἐπιπτώσεις αὐτῆς τῆς ἐμπειρίας συνεργασίας τῶν Ἀρματολῶν. Ἄν ὑπῆρξε συνέχεια τῆς συνεργασίας, τόσο μεταξὺ τῶν Ἀρματολῶν, ὅσο καὶ μεταξὺ ἀρματολῶν καὶ Ἰωάννου Καποδίστρια.

……….Ὁ Ἕλληνας τῆς Διασπορᾶς, Ἱστορικός, Νικόλαος Κάρολος Παπᾶς (Nicolas Charles Papas), στὴν ἐργασία του « Ἕλληνες στὴν Ῥωσικὴ Στρατιωτικὴ Ὑπηρεσία στὰ τέλη τοῦ 18ου καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 19ου αἰῶνος» (Θεσ/νίκη 1991, Ἰνστιτοῦτο Βαλκανικῶν Μελετῶν), ὑποστηρίζει καὶ ἀποδεικνύει ὅτι ἡ ἀποκτηθείσα στρατιωτικᾶ πείρα, σὲ πλαίσιο καὶ ἀπαιτήσεις τακτικοῦ (Ἰονικοῦ καὶ τοῦ Ῥώσικοῦ) στρατοῦ στὰ Ἰόνια, ἡ δράση τῶν καπεταναίων στὰ Ἰόνια Νησιᾶ τὴν περίοδο 1803-1807, ἡ ἐπαφή, ἡ γνωριμία, ἡ συνεργασία καὶ ὁ συντονισμός, ἀγνώστων μεταξύ τους καὶ διάσπαρτων Ἀρματολῶν καὶ Κλεφτῶν, ἔπαιξαν καθοριστικὸ ῥόλο στὸν ἀπελευθερωτικό ἀγώνα τοῦ 1821.

……….Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας, ἦταν σὲ θέση νὰ ἀξιοποιήσῃ τὴν τραγικὴ πτώση τοῦ Σουλίου στὰ 1803, σὲ χρυσὴ εὐκαιρία γιὰ τὴν δημιουργία ἀξιόμαχου ἐθνικοῦ στρατοῦ, γιὰ τὴν ἔνταξη τῶν Σουλιωτῶν στὸν Ἰονικὸ στρατὸ ἀλλὰ καὶ στὶς Ῥωσικὲς δυνάμεις ὑπερασπίσεως τοῦ κράτους τῶν Ἰονίων.

……….Ὀ Ἱωάννης Καποδίστριας ἦταν σὲ θέση ν’ ἀξιοποιήσῃ ἐθνικὰ τὸν ἄγριο διωγμὸ τῶν ἀρματολῶν τῆς Πελοποννήσου καὶ τῆς Στερεᾶς (…) στὰ 1805, ἀγκαλιάζοντας τὶς ἀνυπόταχτες μάχιμες δυνάμεις τοῦ Ἔθνους. Μορφὲς ὅπως αὐτὲς τοῦ Φώτη Τζαβέλα καὶ Θεοδώρου Κολοκοτρώνη θὰ βροῦν Ἐθνικὸ καταφύγιο καὶ Ἐθνικὸ ὀρμητήριο στὰ Ἑπτάνησα. Ἡ συνεργασία τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια μὲ τοὺς ἀρματολούς, φωτίζεται ἐπίσης μέσα ἀπὸ τὴν καθολικὰ ἀποσιωπημένη, παραγνωρισμένη, μακρόχρονη συνεργασία του μὲ τὸν Νέστωρα τοῦ ‘21, στενὸ συνεργάτη τοῦ Ῥῆγα, Χριστόφορο Περραιβό. (…)

……….Ὁ Περραιβὸς ἀπετέλεσε τὸν συνδετικὸ κρῖκο τῆς ὀργανώσεως τοῦ Ῥῆγα μὲ τὸν Καποδίστρια, καὶ παρέδωσε τὴν σκυτάλη ἀπὸ τὸν Ῥῆγα στὸν Καποδίστρια.

……….Ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας ἀπεστάλη στὴν Λευκάδα ὡς ἔκτακτος ἐπίτροπος μὲ ἀπόλυτη πληρεξουσιότητα ἀπὸ τὴν Ἑπτανησιακὴ Γερουσία καὶ τὴν σύμφωνη γνώμη τοῦ Ῥώσου ἐπιτετραμμένου στὸ Ἰόνιο, Μοντσενίγου. Ἡ ἀποστολὴ τοῦ Ἰωάννου Καποδίστρια καθίσταται ἀναγκαία μετὰ τὴν ἀδυναμία συνεργασίας μεταξὺ τοῦ Ῥώσου στρατηγοῦ Στάντερ (Stadter) καὶ τοῦ τοπικοῦ κυβερνήτου τῆς Ἰονίου Πολιτείας, Στυλιανοῦ Βλασσόπουλου, γεγονὸς ποὺ εἶχε παραλύσει τὴν διοίκηση καὶ τὸν συντονισμὸ Ῥωσικῶν καὶ Ἰονίων Δυνάμεων.

Ποιὰ σημαντικὰ πρόσωπα βρίσκονταν στὴν Λευκάδα μὲ τὸν Ἰ. Καποδίστρια

……….Ὁ Περαιβός, συνεργάτης καὶ σύντροφος τοῦ Ῥῆγα Φεραίου, βρισκόταν ἀπὸ τὸ 1803 στὴν Κέρκυρα, ὅπου ἐργάστηκε ὡς διδάσκαλος στὴν πρώτη Σχολὴ Δημοσίας Διοικήσεως, ὑπὸ τὸν Καποδίστρια, μαζὺ μὲ τὸν Ἀ. Μουστοξύδη καὶ τὸν Ἀ. Ἰδρωμένο, ἐνῷ παράλληλα λειτουργοῦσε ὡς σύνδεσμος μεταξὺ ὁπλαρχηγῶν τῆς Ἠπείρου, τῆς Στερεᾶς, τοῦ Μοντσενίγου καὶ τοῦ Καποδίστρια.

……….Ὁ Περαιβὸς ἀνέλαβε μὲ τὸν βαθμὸ τοῦ “Μέϊτζορ” (Major) – μὲ Ῥωσικὴ ἔγκριση – νὰ συγκροτήσῃ στὴν Κέρκυρα δικὸ του στρατιωτικὸ Σῶμα 400 ἀνδρῶν ποὺ περιορίστηκε σὲ 250, μὲ τὸν τῖτλο, Εἰδικὲς Ἑλληνικὲς Δυνάμεις. Ἀξιωματικοὶ στὸ Σῶμα τοῦ Περαιβοῦ ὑπῆρξαν οἱ καπεταναῖοι Ἀθανάσιος Ἀβατσιώτης, Κώστας Χορμόβας, Σπυρίδων Βαράχας καὶ Νικόλας Τζαβέλας, γιὸς τοῦ Φώτη Τζαβέλα. Τὸ Σῶμα ἀποβιβάστηκε στὴν Λευκάδα τὸν Ἀπρίλιο τοῦ 1807.

……….Ὁ Μητροπολίτης Ἰγνάτιος (μετέπειτα Οὐγγροβλαχίας), ἐπίσης φυγᾶς στὴν Κέρκυρα, ἀποβιβάστηκε στὴν Λευκάδα μ’ ἕνα Σῶμα περίπου 400 ἀνδρῶν, μεταξὺ τῶν ὁποίων οἱ Καπεταναῖοι Κ. Στράτος, Γ. Στράτος, Κ. Πουλής, οἱ ἀδελφοί Μπουκουβάλα καὶ ὁ Δημήτρης Καραίσκος.

……….Ἕνα δεύτερο μέτωπο ὀργανώθηκε καὶ λειτούργησε στὰ μετόπισθεν τοῦ Ἀλῆ σ’ ὁλόκληρη τὴν ἔκταση ἀπὸ τὸν Ὄλυμπο, τὴν Θεσσαλία, τὴν Μακεδονία, τὴν Σερβία καὶ τὶς Παραδουνάβιες ἡγεμονίες, καθοδηγούμενο ἀπὸ τὴν Κέρκυρα καὶ τὴν Λευκάδα.

……….Μὲ τὴν ἄφιξή του, ὁ Ἰ. Καποδίστριας ἀντικατέστησε τὸν Ῥῶσο στρατηγὸ Στάντερ (Stadter) μὲ τὸν καταξιωμένο Ἕλληνα στρατηγὸ στὴν Ῥωσική Ὑπηρεσία, Ἐμμανουὴλ Παπαδόπουλο, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε τὴν διοίκηση, τόσο τῶν Ῥώσων στρατιωτικῶν τῆς ἄμυνας, ὅσο καὶ τῶν πολλαπλασίων σὲ ἀριθμὸ Ἑλλήνων τακτικῶν, ἐθελοντῶν καὶ τῶν ὀργανωμένων ὀμάδων ἀρματολῶν. Μετέθεσε ἐπίσης τὸν Βλασσόπουλο.

Τὰ βασικὰ μέτρα ποὺ πῆρε ὁ Ἰ. Καποδίστριας εἶναι τὰ ἐξῆς:

……….-Δημιούργησε ἕναν μικρὸ ἐθελοντικὸ στόλο, ὑπεύθυνο γιὰ τὴν ἄμυνα τῆς Λευκᾶδος, τὴν ἀπό θαλάσσης ἐπίθεση στὰ παράλια, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἐπικοινωνία μεταξὺ τῶν Νησιῶν. Στὴν δύναμη αὐτοῦ τοῦ στόλου, ἐντάχθηκαν ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης (ποὺ ἀρμάτωσε τὴν ἀρμάδα του μὲ ἑλληνικὰ χρήματα) καὶ οἱ Ἑπτανήσιοι Ἰωάννης Σβορῶνος, Σπυρίδων Καλλιγᾶς, Νικόλαος Ποταμιᾶνος, Τιμόθεος Βουτσινᾶς, Ἰωάννης Κούπας καὶ Διονύσιος Κουντουρές.

………. Ὀργάνωσε καὶ συντόνισε τακτικὲς ἐπιθέσεις πεζῶν στὰ ἀπέναντι παράλια, ὥστε νὰ καταπονοῦν τὶς ἀντίπαλες δυνάμεις. Σ’ αὐτὲς τὶς ἐπιθέσεις συμμετεῖχαν ἑλληνικὲς εἰδικὲς δυνάμεις ὅπως ἡ Ἀκαρνανική Μπριγκάτα καὶ οἱ Μακεδόνες μαχητές.

………. Ἐπίσης ὁ Ἰωάννης Καποδίστριας συντόνιζε τὶς ὀμάδες τοῦ Γιάννη Βαρνακιώτη καὶ τῶν Μπουκουβαλαίων, οἱ ὁποῖοι ἔκαναν τὶς ἐπιθέσεις τους ἀπὸ τὰ νησάκια Κάλαμο καὶ Μεγανήσι.

Ἡ Ὀχύρωση

……….Μὲ ἐθελοντὲς καὶ τεχνικοὺς ποὺ συνόδευαν τὸν Ἰ. Καποδίστρια ἀπὸ τὴν Κέρκυρα ποὺ συνέρρευσαν ἀπὸ τὰ ὑπόλοιπα νησιὰ καὶ τὴν καθολικὴ κινητοποίηση τῶν κατοίκων τῆς Λευκᾶδος:

……….οἰκοδομήθηκαν δύο ὀχυρώματα μὲ τὸ ὄνομα Ἀλέξανδρος καὶ Κωνσταντῖνος.

………. Ἐπισκευάσθηκε τὸ Φρούριο τοῦ νησιοῦ.

………. Προστέθηκαν προμαχῶνες στὸ Φρούριο.

Ὁλιγόλεπτο ὀπτικοακουστικὸ γιὰ τὸ ὀχυρὸ Ἀλεξάνδρου ἤ Torretta, στὴν Λευκάδα.

………. Κατασκευάστηκε στρατόπεδο «περιταφρωθέν» μὲ πασσάλους ἀπὸ τὰ δάση τῶν νησιῶν.

……….Ὅπως τεκμηριώνει ὁ Χιώτης, ἡ δημιουργία τῆς 2 μιλίων μήκους τάφρου, ποὺ χώρισε ὁριστικὰ τὴν Λευκάδα ἀπὸ τὴν Ἠπειρωτική Ἑλλάδα, ἀποτέλεσε ἕνα ὑπόδειγμα παλλαϊκῆς Ἄμυνας πατριωτικοῦ ἐνθουσιασμοῦ καὶ αὐτοθυσίας. Ὀκτακόσιους ἐργᾶτες πρόσφερε ἡ Ζάκυνθος, 180 κυπαρίσσια καὶ ἄφθονα πλέγματα. Τριακόσιους ἐργᾶτες καὶ 6.000 πασσάλους ἡ Κεφαλονιᾶ. Ἀγρότες, ἀστοί, γυναῖκες, παιδιά, ΜΕ ΠΡΩΤΟ ΤΟΝ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, ἀψηφώντας τὰ ἐχθρικὰ πυρᾶ ἔσκαβαν μέρα – νύχτα ἀμισθί, γιὰ νὰ ὀχυρωθῇ ἡ τάφρος.

Οἱ ἐπιτιθέμενοι:

……….Μία δύναμη 5.000 πεζῶν καὶ 6.000 ἀλβανῶν ἱππέων, 18 μεγάλα κανόνια μεταφερμένα ἀπὸ Ναύπακτο, 50 Γᾶλλοι τεχνικοὶ καὶ 30 πυροβολητὲς ἀπεσταλέντες εἰδικά ἀπὸ τὸν ἀδελφὸ τοῦ (ἑλληνικῆς καταγωγῆς…) Ναπολέοντα Βοναπάρτη, Ἰωσὴφ Β΄.

……….Ἀρχηγὸς τῆς ἐκστρατείας, ὁ Βελῆς Πασᾶς, γιὸς τοῦ Ἀλῆ, ὁ ὁποῖος ἀφοῦ κατέλαβε τὴν Πρέβεζα καὶ Βόνιτσα καὶ τὶς ἄφησε στὴν λεηλασία τῶν ὀρδῶν του, στρατοπέδευσε στὴν περιοχὴ «5 Πηγάδια».

……….Δημιούργησε ὀχυρωματικὰ ἔργα καὶ ἐπεχείρησε τὴν κατάληψη τῶν δύο νεοανεγερθέντων ὀχυρῶν Ἀλέξανδρος καὶ Κωνσταντῖνος. Οἱ ἐπιθέσεις αἱματηρότατες ἀλλὰ ἄκαρπες καὶ μία Ῥωσσοελληνικὴ ἀντεπίθεση λόγῳ ἐλλείψεως συνεννοήσεως δὲν κατέλαβε τὴν τελευταία στιγμὴ τὸ ὀχυρὸ τῶν ἀλβανικῶν δυνάμεων.

Οἱ ἀμυνόμενοι

……….Ἡ ἀρχικὴ μικρὴ στρατιωτικὴ δύναμη τοῦ νησιοῦ ἀποτελούμενη ἀπὸ 250 Ῥώσους καὶ μία ὀμάδα 80 ἀτόμων τῆς ἐθνικῆς φρουρᾶς, ἡ ὑπὸ τοῦ Στρατηγοῦ Στάντερ (Stadter) Ῥωσικὴ Ναυτικὴ Μοίρα ποὺ ἐλλιμενιζόταν στὴν Ζάκυνθο, ἡ ὁποία ἦλθε ἐνισχυμένη ἀπὸ τὸ τμῆμα τῆς ἐθνικῆς φρουρᾶς τῆς Ἰονίου Πολιτείας. Ἐπίσης, ἀπὸ τὰ σώματα τῶν Καπεταναίων καὶ τῶν Ἑλλήνων ἀτάκτων, ἡ ἑλληνικὴ δύναμη ὑπολογίζεται σὲ 3.000 ἄνδρες.

……….Ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ὀχυρώσεως τῆς Λευκᾶδος, καθιστοῦσε τὸ νησὶ ἀπόρθητο. Παράλληλα ὑπῆρξε καὶ ἡ ἀπὸ θάλασσα ἐνίσχυση τῆς ἀμύνης τῶν Ἑλληνικῶν Ἰονικῶν Ναυτικῶν δυνάμεων, ἀπὸ δυνάμεις τῆς Ῥωσικῆς Ναυτικῆς Μοίρας. Τὸ ἀντάρτικο φθορᾶς κατὰ τῶν δυνάμεων τοῦ Ἀλῆ καὶ τὸ δεύτερο Μέτωπο, παρέλυσαν τοὺς ἐπιτιθέμενους ἀλβανούς καὶ Γάλλους.

Τὸ Ἡρωικὸ Δεῖπνο καὶ ὁ Ὅρκος τῆς (ἐπ) Ἀνάστασης…
« Ἑλληνες στρατιῶτες» Δημιουργία τοῦ Ντελακρουᾶ

……….«…Εἰς τὸ γεῦμα αὐτὸ κατ’ ἀσφαλὴ παράδοσιν, ὁ Καποδίστριας ὕψωσε τὸ ποτήρι του καὶ προσεφώνησε τοὺς κλέφτας καὶ τοὺς Σουλιῶτας ὡς μέλλοντας πολεμάρχους διὰ τὴν Ἀνάστασιν τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους… Ὁ Καποδίστριας προ παντὸς διέγνωσε τὴν ἀξίαν καὶ τὴν χρησιμότητα τῶν κλεφτῶν καὶ τῶν Σουλιωτῶν καὶ διὰ τὸν παρόντα ἀγώνα, καὶ διὰ τὴν ἐξέγερσιν τοῦ Γένους. Καὶ ἐν αὐτῷ δὲ τῷ ἐπισήμῳ ὑπομνήματί του, τῇ 6ῃ Αὐγούστου 1807, ἀνομολογεῖ τὰς μεγάλας ὑπηρεσίας ἇς οὗτοι προσέφερον…».

……….«…Καὶ αὐτὸς ὁ Καποδίστριας, ὁ ψυχρὸς καὶ νοήμων παρατηρητής, δὲν ἠδυνήθῃ νὰ παραγνωρίσῃ τὸ θέλγητρον τοῦ ὀρεινοῦ βίου. Εἰς ἐπιστολὰς του πρὸς τὴν Ἰόνιον Γερουσίαν περιγράφει ἐνθουσιωδῶς τὴν μετὰ τῶν κλεφτῶν συνάντησίν του, καὶ τὰς ὑπὸ τῶν ἡλιοκαῶν ἐκείνων ἀνδρῶν, τοῦ Βότσαρη καὶ τοῦ Κατσαντώνη, ἀφηγήσεις τῶν κατορθωμάτων των, καὶ διηγεῖται πῶς, ἐν τοιούτῳ τινὶ ὁμηρικῷ δείπνῳ, μετετράπη ἡ μέρα εἰς νύκτα ἐν μουσικῇ, ἄσμασι καὶ χορῷ…».  Μένδελσον, τ.Α’, 74.

……….Στὶς 30 Ἰουνίου 1807, ὁ Ἰ. Καποδίστριας μὲ τοὺς προεστοὺς τοῦ ἐπαναστατημένου γένους, τὸν Περραιβὸ καὶ τὸν Ἰγνάτιο, μὲ τοὺς Καπεταναίους τῆς Θάλασσας καὶ τῆς Πιερίας, τοῦ Ὀλύμπου καὶ Μοριᾶ, καὶ μὲ τοὺς Ῥώσους ἀξιωματικοὺς ἑλληνικῆς καταγωγῆς συγκεντρώθηκαν στὸ Μαγεμένο τῆς Λευκᾶδος νὰ γιορτάσουν.

……….Μία γιορτὴ ποὺ ἄρχισε μὲ Ὁμηρικοῦ τύπου περιγραφὲς τῶν μαχῶν, γιὰ νὰ συνεχιστῇ μὲ μουσική, τραγούδι καὶ χορὸ καὶ νὰ ὁλοκληρωθῇ μὲ τὸν ὅρκο γιὰ τὴν Ἐθνικὴ Ἐπανάσταση.

……….Στὴν ἱστορικῆς σημασίας αὐτὴ γιορτή, συμμετεῖχαν καὶ 250 παλικάρια ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ἀποτελοῦσαν τὸ ἀντάρτικο φθορᾶς στὰ μετόπισθεν τοῦ Ἀλῆ. Ἀφοῦ ἔσπασαν ὅλες τὶς γραμμὲς τῶν ἀλβανῶν, ἀποβιβάστηκαν στὴν Λευκάδα γιὰ νὰ πάρουν μέρος στὴν γιορτὴ τῆς Ἐθνικῆς Ἀναγέννησης. Ἀρχηγοὶ τους ἦταν ὁ Κατσαντώνης καὶ ὁ Μπότσαρης.

……….(…) Καὶ ὁ Καποδίστριας, ποὺ βρισκόταν σὲ συνεννόηση μαζί τους καὶ τοὺς ἔκαμε τὸ περίφημο δεῖπνο (ποὺ μὲ ὑψωμένα τὰ σπαθιᾶ, ὅταν ἔδωσε τὸ σύνθημα ὁ Κατσαντώνης, ὁρκίστηκαν), τοὺς ἔβλεπε σὰν τὸν ἀπελευθερωτικὸ στρατό, σὰν τὰ στελέχη τοῦ στρατοῦ τῆς Ἐπανάστασης, ποὺ γιὰ τὴν ἐπιτυχία της, ὕψωσε τὸ ποτήρι του.

……….«…Τὸ ὁξυδερκὲς τοῦ Ἰονίου πολιτικοῦ βλέμμα, γράφει ο Μένδελσον, εἶχεν ἔκτοτε ἀναγνωρίσει τοὺς κλέφτας ὡς σπουδαῖον ὄργανον πρὸς ἐπιτέλεσιν  τῆς Ἐθνικῆς ἰδέας. Καὶ ἀληθῶς, αὐτοὶ διετήρουν φλέγοντα σπινθῆρα τινὰ τοῦ Ἑλληνικοῦ πνεύματος, αὐτοὶ ἦσαν τὸ μόνον ὑγειὲς ἐν μέσῳ τῆς σήψεως καὶ τῆς παρακμῆς, καὶ αὐτοὶ ἐσχημάτισαν τὸ ἰσχυρὸν σπέρμα, ζωογόνησαν τὸ γεγηρακὸς σῶμα, καὶ περιέβαλον τὸν ἀγῶνα διὰ τῆς λάμψεως ποιᾶς τινὸς ἱπποτικῆς ρομαντικότητος…»

……….«…Ἀλλ’ εὑρέθῃ ἡ μεγάλη διάνοια τοῦ Καποδιστρίου, ἡ ὁποία ἔκτοτε διεῖδεν, ὅτι ἀπὸ τοὺς κλέφτες καὶ τοὺς κουρσάρους θ’ ἀναπηδήσουν μία μέρα οἱ πρῶτοι ἐλευθερωταί τοῦ Γένους…». Καμπούρογλου, 55.

……….Ἡ Συνθήκη τοῦ Τιλσίτ ποὺ ἀκολούθησε τὸν Ιούλιο τοῦ 1807, προσάρτησε τὰ Ἑπτάνησα στὴν Γαλλικὴ Ἐπικράτεια γιὰ ἄλλη μία φορά. Ὁ Γαλλικὸς ἐπεκτατισμός ἦταν πλέον ἀπροκάλυπτος καὶ ἡ μάσκα τῆς Γαλλικῆς Ἐπαναστάσεως εἶχε ξεθωριάσει καὶ πέσει.

……….Ὅμως! ἡ Ἱερὴ μέθη ἀπὸ τὰ ἐπινίκια, δὲν εἶχε καταλαγιάσει καὶ αὐτὸ ποὺ παρέμενε ἦταν ἡ ἐπίγνωση τοῦ πόσα λίγα μποροῦσαν νὰ ἀνεμένουν ἀπὸ προστᾶτες καὶ πάτρωνες. Παρέμενε ὁ Ὅρκος γιὰ τὴν Ἐθνικὴ ἀπελευθέρωση μαζὺ μὲ τὴν κατακτημένη ἐμπειρία τῆς νικηφόρου συνεργασίας ὡς θεμέλιο τῆς πίστης στὶς Ἐθνικές δυνάμεις καὶ δυνατότητες.


Ὁμιλία τοῦ συγγραφέα κ.Ἰωάννη Κορνιλάκη, στὸ Μαγεμένο τῆς Λευκᾶδος, μὲ θέμα τὸν Καποδίστρια, τὴν πολιορκία τῆς Λευκᾶδος καὶ τὴν σημασία της.

Αφήστε μια απάντηση