ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ – 30 ΝΟΕΜΒΡΙΟΥ

,

14-12-2014,

30 Νοεμβρίου

,

1822.(29-30/11) «Στάϊκος Σταϊκόπουλος ἐκυρίευσε τὸ Παλαμήδιον. Φρούραρχος Παλαμηδίου ἦτο ὁ Μεχμέτ Σαΐτ πασᾶς». Ο καπετάν Στάϊκος με 80 άντρες προχώρησαν προς την Γιουρούς ντάπια τού Παλαμηδιού. Τα λόγια με τα οποία εμψύχωσε τα παλληκάρια του ήταν τα εξής: «Στρατιώτες τού Χριστού και τής Πατρίδας, η ημέρα τ’ Αγιαντρέα πρέπει να φωτίσει τους Έλληνες λεύτερους. Αλλά το Ανάπλι που το μολεύει η πατούσα των αγαρηνών αντιστέκεται ακόμα και φαίνεται να ξαστοχάει την παλληκαριά σας. Οι αγαρηνοί που το κατέχουν αφού δείξανε τη μπαμπεσιά τους και γράψανε στα τσαρούχια τους την γραφή τού Γέρου που τους έλεγε να παραδοθούνε και να τους έστελνε στην Μικρασία ζωντανούς, ξαναπήρανε την πρώτη τους αυθάδεια. Θα το αντέξετε το λοιπόν, ακόμα, τούτοι οι βάρβαροι να παίζουνε μαζί μας;». Όπως είχε υποσχεθεί ο Δημήτριος Μοσχονησιώτης, αφού έκανε το σημείο τού σταυρού πήδησε μέσα από το τείχος. Πλησιάζοντας στο φυλάκιο είδε έναν τούρκο να τρώει φύλλο φραγκοσυκιάς. Τον ακινητοποίησε δένοντάς του τα χέρια και κλείνοντάς του το στόμα. Αφού μάζεψε τα όπλα που βρήκε στο φυλάκιο, έδωσε το σύνθημα ν’ ανέβουν και οι υπόλοιποι. Οι προμαχώνες κυριεύτηκαν ο ένας μετά τον άλλο. Όταν οι τούρκοι διαπίστωσαν την είσοδο των Ελλήνων, κατέβηκαν τα 999 σκαλιά τού Παλαμηδιού και φτάνοντας στην πόλη ενώ ξυπνούσαν τους υπόλοιπους οχυρώθηκαν εκεί. Είχε πιά φωτίσει 30 Νοεμβρίου τού 1822.

.—«Οἱ μπέηδες τοῦ Ναυπλίου Τσιδάρ πασᾶς, Ἀβδούρ Ἀχμάνμπεης, Χασάνμπεης καὶ Χαβούζ Ἀλήμπεης παρέδωσαν διὰ συνθήκης τὸ Ναύπλιον εἰς τὸν Θ. Κολοκοτρώνην». Στις 30 Νοεμβρίου μετά την κατάληψη τού Παλαμηδίου από τους Έλληνες, ειδοποιήθηκε και ο Κολοκοτρώνης ο οποίος όταν έφτασε στην πόλη έστειλε μήνυμα με τον υπασπιστή του, καλώντας τους τούρκους να παραδοθούν εντός τριών ωρών μαζί με το φρούριο και το Ιτς-Καλέ αλλιώς θα τους κανονιοβολήσει. Τότε οι τούρκοι πασάδες έστειλαν τους επιτετραμμένους τής πόλεως γιά να συζητήσουν τους όρους παραδόσεως που υπογράφηκαν τελικά στις 3 Δεκεμβρίου.

.—«Ὁ Ἡγεμών τῆς Πελοποννήσου Χουρσίτ Μεχμέτ πασᾶς, κατεδικάσθη ὑπό τοῦ Σουλτάνου Μαχμούτ εἰς θάνατον. Ηὐτοκτόνησεν ἐν Θεσσαλία». Ο Χουρσίτ με Γεωργιανή καταγωγή, πουλήθηκε ως δούλος σε παιδική ηλικία. Εξισλαμίστηκε και κατατάχθηκε στο σώμα των Γενιτσάρων απ’ όπου ξεκίνησε η ανέλιξή του στις ανώτερες βαθμίδες. Τον Νοέμβριο τού 1820 διορίστηκε διοικητής τής Πελοποννήσου (Μόρα βαλεσής) με έδρα την Τριπολιτσά και αρχηγός (σερασκέρης) τής εκστρατείας κατά τού αποστάτη Αλή Πασά των Ιωαννίνων. Κατηγορήθηκε όμως από αντιπάλους του στον σουλτάνο ότι καταχράστηκε την περιουσία τού Αλή Πασά με αποτέλεσμα να πέσει σε δυσμένεια. Μετά την καταστροφική αποτυχία τής εκστρατείας τού Δράμαλη και θέλοντας να προλάβει την διατεταγμένη εκτέλεσή του, αυτοκτόνησε με δηλητήριο.

1823.—«Ἀναχώρησις Ὀρλάνδου καὶ Λουριώτου εἰς Ἀγγλίαν πρὸς εὕρεσιν δανείου». Είχαν προηγηθεί τα δάνεια τής Ζυρίχης (40.000 φλορινιών) και τής Μασσαλίας (62.000 φλορινιών) τα οποία ουδέποτε εκταμιεύθηκαν, αλλά η κυβέρνηση επικύρωσε την οφειλή. Στις 12/4/1823 η έκθεση τής επιτροπής που είχε ορίσει η Β΄ Εθνοσυνέλευση τού Άστρους, προσδιόρισε ότι τα έξοδα τού α΄ εξαμήνου 1823 θα ανέρχονταν σε 38 εκ. γρόσια και τα έσοδα σε μόλις 12 εκ. γρόσια. Παρουσίασε λοιπόν την ανάγκη να αναζητηθούν νέοι πόροι. Στις 2/6/1823 το εκτελεστικό εξουσιοδότησε τους Ορλάνδο (γαμπρό τού Γ. Κουντουριώτη), Ζαΐμη και Λουριώτη, να μεταβούν στο Λονδίνο γιά σύναψη νέου δανείου.

.—Ο  λόρδος Μπάϋρον (Byron) γράφει στην ελληνική κυβέρνηση, προειδοποιώντας γιά τους κινδύνους που εγκυμονούν οι διχόνοιες στους κόλπους της.

.—«Ἱδρύθησαν φιλελληνικαὶ Ἑταιρεῖαι ἐν Ζυρίχῃ, Γενεύῃ καὶ Γερμανίᾳ».

.—«Λύσις πολιορκίας Αἰτωλικοῦ ὑπό Μουσταΐ πασᾶ τῆς Σκόδρας».

.—Ο Μαυροκορδάτος επιστρέφει στο Μεσολόγγι μετά την λήξη τής πρώτης πολιορκίας του, ως Γενικός Διευθυντής τής Δυτικής Χέρσου επιλέγοντάς το ως έδρα του. Η πολιτική του δεξιοτεχνία όσο και η ροπή του προς τους περίπλοκους συμβιβασμούς, τον κατέστησε πολιτικά αμφιλεγόμενο πρόσωπο. Αν και δεν απέφυγε την άμεση εμπλοκή και την ενεργό ανάμειξή του στις εμφύλιες διαμάχες κατά την διάρκεια τής Επαναστάσεως, αλλά και ύστερα από αυτήν, η εν γένει παρουσία και η συμβολή του στην θεμελίωση και εμπέδωση πολιτικών θεσμών στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος υπήρξε καθοριστική…

.—«Ἄφιξις Στάνωπ εἰς Μεσολόγγιον».

1826.—Ο Γάλλος Φιλέλληνας Φαβιέ (Φαβιέρος), με 530 άνδρες καταφέρνει να διασπάσει τον τουρκικό κλοιό και να εφοδιάσει με πυρομαχικά τους εντός τής Ακροπόλεως πολιορκημένους· έμεινε εκεί μέχρι τις 24 Μαΐου 1827 οπότε και συνθηκολόγησε. Ο Φαβιέρος αναμφιβόλως ήταν ικανότατος αξιωματικός, με μεγάλη πείρα σε στρατιωτικές επιχειρήσεις. Όταν το 1825 τον κάλεσε η ελληνική κυβέρνηση προκειμένου να αναλάβει την ανασυγκρότηση τού τακτικού στρατιωτικού σώματος τής Ελλάδος, αναδείχθηκε η διάσταση μεταξύ των μεθόδων και τεχνικών ανταρτοπολέμου που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες Οπλαρχηγοί, με τις τεχνικές ενός τακτικού στρατού. Διαφώνησε μάλιστα με τον Καραϊσκάκη και τις καταδρομικές του μεθόδους γιά το σχέδιο επιθέσεως κατά τού Κιουταχή, με αποτέλεσμα να ηττηθεί στο Χαϊδάρι. Παρά την μεγάλη του εμπειρία και τις γνώσεις δεν κατάφερε να συνεργαστεί ή να συνδυάσει τις κινήσεις των ανταρτικών σωμάτων και τού τακτικού στρατού. Τέθηκαν όμως οι βάσεις γιά την δημιουργία οργανωμένου Στρατού(βλ.& 29/11).

1827.—«Ἐξῆλθον τοῦ φρουρίου τῆς Χίου οἱ τοῦρκοι καὶ ἐπιτεθέντες κατὰ τοῦ Στρατοῦ τοῦ Φαβιέρου ἐφόνευσαν πολλοὺς καὶ ἐκυρίευσαν ἕν κανόνι. Ἐνταῦθα ἀρχηγός τῶν τούρκων ἦτο ὁ Ἰμβραήμ Ἀγᾶς Μαγδαρῆς». Ἡ ἐπιχείρηση αὐτὴ ἦταν ἡ τελευταία προσπάθεια τῆς ἑλληνικῆς διοικήσεως προτοῦ καταπαύσει ὁριστικῶς ὁ ἔνοπλος ἀγῶνας γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Χίου· ἀρχικῶς στέφθηκε ἀπὸ ἐπιτυχία ἀλλά διεκόπη μετὰ τὴν ἀντίδραση τῶν Μεγάλων Δυνάμεων.

1853.—Ο ενθουσιασμός των Ελλήνων μετά την ήττα τού οθωμανικού στόλου στην Σινώπη (Κριμαϊκός Πόλεμος), αναζωπυρώνει την φλόγα γιά την απελευθέρωση Θεσσαλίας, Ηπείρου και Μακεδονίας. Ελληνικά ανταρτικά σώματα αρχίζουν να διεισδύουν στα υπό τουρκική κατοχή Ελληνικά εδάφη, με αφορμή τον Κριμαϊκό πόλεμο. Ο γιός τού Γεώργιου Καραϊσκάκη, Σπυρίδων (ή Δημήτριος γιά ορισμένες πηγές), αξιωματικός τού Ελληνικού Στρατού, εισήλθε στις αρχές τού 1854 στην Ήπειρο γιά να ενισχύσει την Επανάσταση. Στα μέσα Φεβρουαρίου, η επανάσταση διαδόθηκε στην Θεσσαλία και τον Μάρτιο επεκτάθηκε και στην Μακεδονία. Στο ρωσοτουρκικό μέτωπο, στο πλευρό τής Ρωσίας πολέμησαν και  Έλληνες εθελοντές όπως ο Πάνος Κορωναίος. Η τουρκία λόγω τής εμπλοκής της με την Ρωσία δεν μπόρεσε να στείλει δυνάμεις καταστολής στην Ελλάδα. Ό,τι όμως δεν κατάφερε η τουρκία, το κατόρθωσαν οι δύο χριστιανικές Δυνάμεις τής Ευρώπης, Αγγλία και Γαλλία, με τις προσφιλείς μεθόδους τους. Ένα από τα αποτελέσματα των επεμβάσεών τους ήταν και η επιδημία χολέρας που ξέσπασε στην Αθήνα και στις Κυκλάδες.

1861.—Το πρωινό τής σημερινής, έγιναν οι τελευταίες αισθητές σεισμικές δονήσεις στην περιοχή Χανίων Κρήτης. Το φαινόμενο το οποίο έχει αρχίσει από τις 26 τού μήνα, είχε καθημερινή διάρκεια με επαναλαμβανόμενες δονήσεις.

1866.—Μάχη μεταξύ επαναστατημένων Κρητών και τούρκων παρά το Σαβουρέ Κυδωνιάς.

1874.—Το ελληνικό κράτος προκειμένου να εξοφλήσει όλες τις βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις του, συνάπτει με την Εθνική Τράπεζα σύμβαση γιά ομολογιακό δάνειο 26.000.000 χρυσών φράγκων, με τόκο 6% και διάρκεια σαράντα τεσσάρων ετών. Η Εθνική Τράπεζα συμμετέχει σε αυτό με 14 εκατομμύρια ίδια κεφάλαια και αναλαμβάνει να καλύψει το υπόλοιπο με εγγραφές στο εξωτερικό μέσω των ανταποκριτών της σε Λονδίνο, Μασσαλία, Τεργέστη, Πετρούπολη, Οδησσό, Κωνσταντινούπολη και Αλεξάνδρεια. Ως εγγύηση παραχωρούνται οι πρόσοδοι των τελωνείων Κεφαλλονιάς, Πατρών, Αθηνών, Πειραιά και Κατακόλου.

1882.—Ἡμερομηνία γεννήσεως τοῦ καπετὰν Νικηφόρου τοῦ Μακεδονικοῦ ἀγῶνα, Ἰωάννη Δεμέστιχα. Ὁ θάνατος τοῦ Παύλου Μελᾶ ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους συμμετοχῆς του στὸν Μακεδονικὸ Ἀγῶνα. Τὴν δράση του περιγράφει καὶ ἐξυμνεῖ ἡ Πηνελόπη Δέλτα στὸ βιβλίο της «Μυστικὰ τοῦ βάλτου». Ὁ καπετὰν Νικηφόρος ἐπὶ κεφαλῆς ἀνταρτικοῦ Σώματος (Μανιατῶν καὶ ἄλλων), συνεργάσθηκε καὶ ἀντικατέστησε τὸν Καπετὰν Ἄγρα στὴν περιοχὴ τῆς λίμνης τῶν Γιαννιτσῶν.

1893.—Ο Αντώνιος Καλλέργης ιδρύει την Τράπεζα Αθηνών. Τον Ιανουάριο τού 1953 συγχωνεύθηκε με την Εθνική Τράπεζα, κίνηση η οποία χαρακτηρίσθηκε από ορισμένους ως «βίαιος γάμος».

1894.—Με προσωπική επιστολή στον Δημήτριο Βικέλα, φοιτητής δηλώνει τον ενθουσιασμό του γιά την τέλεση των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα, και δεσμεύεται να συνεισφέρει 10 δρχ από το υστέρημά του, από την 1/1/1895 έως τον Ιούνιο τού 1896, ώστε να συμβάλλει και αυτός στον κοινό στόχο.

1903.—Ο Γρηγόριος Ξενόπουλος δημοσιεύει στα «Παναθήναια» το ιστορικό του άρθρο, «Ένας ποιητής», γιά τον Κ.Π. Καβάφη με το οποίο γίνεται γνωστός στους Έλληνες. «Eἶνε πολὺς καιρός, δέκα ἴσως καὶ δώδεκα χρόνια, ἀφότου ἐδιάβασα εἰς κάποιον Ἡμερολόγιον τὸ πρῶτον του ποίημα. Ἐπεγράφετο ”Tαραντίνοι”. Μία σύντομος, ταχυτάτη εἰκῶν, λαοῦ διασκεδάζοντος ὑπό τὴν ἀπειλήν τῶν τυράννων του, καὶ τίποτε ἄλλο. Τὸ ποίημα δὲν ἦτο βέβαια ἔξοχον· ἀλλά πρέπει νὰ εἶχε κάτι τὸ ξεχωριστὸν καὶ τὸ ἀσυνείθιστον, διότι τὸ ὄνομα ποὺ εἶδα ἀπό κάτω, τὸ νέον καὶ ὅλως διόλου ἄγνωστον, ―Kωνστ. Π.Kαβάφης,― μοῦ ἐκαρφώθη ἀπό τότε».

1904.—Μία ημέρα μετά την επιτυχία στο χωριό Σλίμιτσα (βλ. 29/11ου), το σώμα τού καπετάν Βάρδα μεταβαίνει στο χωριό Μόλασι κατόπιν παρακλήσεως των κατοίκων του.

.—Μετά την απαγωγή τους, οι βούλγαροι δολοφονούν τους Έλληνες από την Γευγελή Χρήστο Κρετσόβαλη και Λεωνίδα Σιωνίδη, τραγουδιστή και έμπορο αντίστοιχα. Τους είχαν απαγάγει στην οδό που ενώνει την Γευγελή με τα Διαβατά, ενώ, στο αποτρόπαιο έγκλημα έλαβαν μέρος οι βουλγαρόφρονες κάτοικοι τής Μπογδάντσας.

.—Την ίδια ημέρα, μία άλλη συμμορία βουργάρων δολοφονεί αγρίως τον ιερέα τού Μοριχόβου, πατήρ Δημήτριο, αλλά και τον επίσης Έλληνα Χρήστο Δεμερτζή από το Περλεπέ. Το «έγκλημά» τους ήταν ότι δεν αποδέχθηκαν την Εξαρχία (αλλαξοπίστιση, γενιτσάρευση).

.—Το ανταρτικό σώμα τού Ανθλγού Γ. Κατεχάκη, αντιμετωπίζει νικηφόρα 70 κομιτατζήδες, υπό τους Μήτρο Βλάχο και Κορσάκωφ στο χωριό Ανταρτικό Φλωρίνης (Μάχη τού Ζελόβου). Μεταξύ των οδηγιών που έφερε ο Κατεχάκης κατά την είσοδό του στην Μακεδονία, ήταν και οι εξής : “[…] Αἱ πρῶται καὶ κύριαι ἐπιχειρήσεις τῶν Ἑλληνομακεδονικῶν σωμάτων εἰς τὴν Μακεδονίαν, δέον νὰ ἀποβλέπωσιν εἰς τιμωρίαν τῶν βουλγάρων ἐκείνων ποὺ διέπραξαν δολοφονίας, τῶν τυχὸν ἐπικινδύνων καὶ ὑπόπτων καὶ τὴν καταδίωξιν τῶν βουλγαρικῶν συμμοριῶν. Τοῦτο θὰ ἀποτελῇ τὸ κύριον ἔργον τῶν Ἑλληνομακεδονικῶν σωμάτων, τὴν καθημερινὴν οὔτως εἰπεῖν ἀσχολίαν αὐτῶν. —Ἀμύνεσθαι ὑπέρ τῶν Ἑλληνικῶν πληθυσμῶν· προστατεύειν αὐτούς. Ἐπαναφέρειν αὐτούς εἰς τὴν Ὀρθοδοξίαν, ἐάν ἀπεσπάσθησαν αὐτῆς ἤ μένουσιν εἰς τὸ σχίσμα διὰ τῆς βίας καὶ παρὰ τὴν συνείδησίν των”.

.—Εξ αιτίας τής έξαρσης στην Μακεδονία, ο γενικός διοικητής Χιλμή πασάς απειλεί με στρατιωτικό νόμο.

1905.—Ο πρόξενος Σα(χ)κτούρης, σε έκθεσή του μάς γνωστοποιεί ότι βρέθηκε στην Αθήνα και συζήτησε με τον διπλωματικό πράκτορα τής βουργαρίας Tocheff, την σκέψη του γιά συνεννόηση των δύο κρατών κατά τής τουρκίας, αλλά «λόγω τού εωσφορικού εγωισμού τους» εκείνοι αρνήθηκαν. Οι παρείσακτοι τής Ελληνικής Χερσονήσου εξακολουθούν να ονειρεύονται αυτοκρατορία.

.—Οι βούργαροι, ιδόντες ότι ο μακεδονομάχος Σακελλαρίου ήτο ο συνδετικός κρίκος των κατοίκων προς την μητέρα Ελλάδα, προέγραψαν αυτόν και τον εδολοφόνησαν δι’ ενέδρας. Ο ηρωικός Σακελλαρίου υπήρξεν ο πρώτος εθναπόστολος εις την περιφέρειαν Γουμενίσσης από του 1891, όπου εχάραξε λαμπράς σελίδας εθνικής δράσεως.

1906.—Έκθεση τού Έλληνα πρόξενου Στουρνάρα με σημερινή ημερομηνία, αναφέρει ένα γεγονός χαρακτηριστικό γιά την φιλοβουργαρική τουρκική πολιτική. Μία βουργαρική συμμορία η οποία επιτέθηκε κατά των Ελλήνων αγωγιατών τού Μελενίκου, με θύματα τον 65χρονο Πεχλιβάνη και τραυματία τον Δημήτριο Παγώνη, έγινε αντιληπτή από τους κατοίκους τής πόλεως οι οποίοι ζήτησαν την άδεια από τους τούρκους να τους κυνηγήσουν. Ο τουρκικός στρατός όχι μόνο απαγόρευσε την καταδίωξή τους, αλλά και ο ίδιος δεν προέβη σε καμμία απολύτως ενέργεια!

1907.—Οι βούργαροι αντιλαμβανόμενοι την σχετική αδυναμία των τούρκων στην Μακεδονία, προσεγγίζουν την χώρα μας γιά ενδεχόμενη συνεργασία όσον αφορά την κοινή στάση απέναντι στα νέα δεδομένα.

1909.—Η Ελληνική κυβέρνηση αγοράζει το Θωρακισμένο «Αβέρωφ». Όταν άρχισε να συζητείται η αγορά ενός θωρηκτού, κάποιος από τους ταγούς τής ελληνικής παροικίας στην Αίγυπτο απευθυνόμενος στον Αβέρωφ, τού είπε : «Ἀπό ἐσᾶς κύριε πρόεδρε περιμένομεν τὴν μεγαλυτέραν προσφοράν». «Νὰ μὴν περιμένετε», ἀπάντησε  ἐκεῖνος κοφτὰ καὶ συμπλήρωσε : «Σχολεῖα θέλετε ; Ἕτοιμος. Πρὶν κάμετε στρατιῶτες, κάμετε δασκάλους καὶ παπᾶδες». Ο Αβέρωφ όμως μέσα στην ψυχή του γνώριζε πολύ καλά τις ανάγκες τής Πατρίδας και τον ρόλο που θα έπαιζε ένα σύγχρονο θωρηκτό  στις ισορροπίες των ναυτικών δυνάμεων στο Αιγαίο. Έτσι προέβλεψε και κληροδότησε στο Ναυτικό Πολεμικό Ταμείο 2.500.000 δραχμές. Με αυτά και άλλα που προήλθαν από εθνικό έρανο, αγοράσθηκε το θωρηκτό που δόξασε την Ελλάδα.

1912.—Ο Ελληνικός στρατός μάχεται σκληρώς εναντίον των τούρκων έξω των Ιωαννίνων. Οι τούρκοι υποχωρούν, αφού έχασαν και το τελευταίο οχυρό τους στην περιοχή, μετά την νίκη των Σέρβων στην Ντίμπρα.

.—Μονάδες τής ΙΙ Μεραρχίας κινήθηκαν προς την Μανωλιάσσα, όπου και θα την απελευθερώσουν την 1η Δεκεμβρίου 1912. Με διαταγή τού Ελληνικού Στρατηγείου είχαν ανακληθεί οι ευρισκόμενες στην Β. Ήπειρο δυνάμεις, γιά να ενισχυθεί επί πλέον η δύναμη κρούσεως τού Ελληνικού Στρατού, ενώ στα τέλη Νοεμβρίου 1912 έφθασε και η ΙΙ Μεραρχία. Σχηματίσθηκαν δύο τακτικά αποσπάσματα μάχης τα οποία απαρτίζονταν από Έλληνες εθελοντές προερχόμενους  από όλα τα μέρη τής Ελλάδος (Κρήτη, Μάνη, Κύπρο), τα οποία εντάχθηκαν αναμεμιγμένα στις μονάδες τού τακτικού Ελληνικού Στρατού.

1915.—Οι τής Τριπλής Συμμαχίας (ΑΝΤΑΝΤ), υποχωρούν προς την Θεσσαλονίκη. Η εισβολή στα ελληνικά σύνορα των γερμανοβούργαρων θεωρείται αμφίβολη.

1918.—Ο Βενιζέλος τηλεγράφησε από το Λονδίνο όπου βρισκόταν, στον πρεσβευτή Ρωμανό τα εξής: «…Παρακαλώ δηλώσατε στον Πρωθυπουργό και στον υπουργό Εξωτερικών τής Γαλλίας, ότι ο Ελληνικός στρατός είναι στην διάθεσή τους και δύναται να χρησιμοποιηθεί διά κοινόν αγώνα πανταχού, όπου η αποστολή του κρίνεται αναγκαία…». Ο πρωθυπουργός Ελευθέριος Βενιζέλος έκρινε απαραίτητη την ελληνική συμμετοχή στην εκστρατεία στην Ουκρανία, προκειμένου να εξασφαλίσει την υποστήριξη των Συμμάχων του στην εκπλήρωση των εθνικών διεκδικήσεων. Μετά τις διαπραγματεύσεις ο πρωθυπουργός τής Γαλλίας Κλεμανσώ και ο υπουργός Εξωτερικών Πισόν, διαβεβαίωσαν τον Έλληνα πρεσβευτή στο Παρίσι, ότι η Γαλλία θα υποστηρίξει τις ελληνικές διεκδικήσεις στην Θράκη και στην Σμύρνη, εάν η Ελλάδα συμμετάσχει στην εκστρατεία στην Μεσημβρινή Ρωσία.

1919.—Στο μέτωπο στην Μ. Ασία επικρατεί ηρεμία.

1920.—Ο Ελληνικός στρατός στην Μ. Ασία δέχεται μικροεπιθέσεις τούρκων.

1921.—Η Ελληνική στρατιά στην Μ. Ασία δρα με πυροβολικό και περιπόλους.

.—Μετά το στασιαστικό κίνημα που εκδηλώθηκε στην Κρήτη από τις 27 τού μήνα,  στρατιωτικές δυνάμεις που έφτασαν στο νησί ξεκινούν ήδη τις διώξεις. Με αφετηρία τις μαζικές ανυποταξίες των ντόπιων κληρωτών στην μαζική επιστράτευση που κηρύχθηκε μετά τις εκλογές τής 1ης/11/1920, και τον νόμο 1013 που εφαρμόσθηκε στην Κρήτη, ο οποίος προέβλεπε ποινές και καταδιώξεις όσων έκρυβαν τους λιποτάκτες, διαταράχθηκε γιά αρκετούς μήνες η τάξη στο νησί. Ορισμένοι συνδέουν τα γεγονότα με το χάσιμο των εκλογών από τον Ελ. Βενιζέλο.

.—Μετά την αποτυχημένη συνδιάσκεψη τού Λονδίνου τον Φεβρουάριο τού 1921, η ελληνική κυβέρνηση ανέλαβε την επιβολή τής Συνθήκης των Σεβρών με νέα εκστρατεία κατά τού Κεμάλ.

1922.—Ο δίχως επαρκή χαρακτηρισμό επίσκοπος Μιλητουπόλεως Ιερόθεος, μαζί με τον έτερο επίσκοπο Συνάδων, Χριστόφορο, λειτουργώντας αντικανονικά και ανθελληνικά, εκλέγουν ως μητροπολίτη Δυρραχίου κάποιον Φαν Νόλι. Οι δύο αυτοί, αντί να λύσουν τα προβλήματα των Ορθοδόξων στην Β. Ήπειρο και όλην την αλβανία τα έκαναν ακόμη χειρότερα, επιτρέποντας στους αλβανούς να χειραγωγήσουν το θρησκευτικό συναίσθημα τού τόπου και των κατοίκων.

1924.—Σε συνέλευση διαφόρων προσώπων που οργανώθηκε στην Βέροια με τις ευλογίες τού Ελευθερίου Βενιζέλου, ελήφθη η απόφαση να έρθουν σε επαφή τόσο με τις ελληνικές όσο και με τις ρουμανικές κρατικές και διπλωματικές αρχές στην Αθήνα και το Βουκουρέστι, με σκοπό την οργάνωση τής μεταναστεύσεως και αποκαταστάσεως των Βλάχων στην Νότια Δοβρουτσά. 

1925.—Απόφαση/Διάταγμα τού δικτάτορα Θ. Πάγκαλου, ορίζει ότι το μήκος τής φούστας των γυναικών δεν πρέπει να απέχει περισσότερο από 30 εκατοστά από το έδαφος. Γιά την ακρίβεια το διάταγμα έγραφε: «Κατόπιν διαταγής τού Προέδρου τής Κυβερνήσεως, καταρτίζεται και υποβάλλεται εις το υπουργείον Εσωτερικών, προς έγκρισιν, αστυνομική διάταξις δι’ ης απαγορεύονται αι κονταί φούσται των γυναικών. Το κατώτατον άκρον τής φούστας δέον να απέχη από τού εδάφους 30 εκατοστά τού μέτρου. Εις τον περιορισμόν τούτον υπάγονται άπασαι αι γυναίκες από τού 12ου έτους και άνω. Αι παραβάτισσες θα παραπέμπονται εις το επ’ αυτοφώρω πταισματοδικείον, συνυπεύθυνοι θα είναι και οι γονείς αυτών. Η εφαρμογή θα αρχίσει από 15 Δεκεμβρίου.»

1927.—Οι αρχές τής χώρας εξαρθρώνουν συμμορία καταχραστών. Συμβολαιογράφος καταχράστηκε πολλά εκατομμύρια δραχμές, ενώ συνάδελφός του κατάφερε να καταχραστεί 2.500.000 σε βάρος τής Γαλλικής Τράπεζας.

1932.—Καταργείται το Υπουργείο Υγιεινής και οι υπηρεσίες του ενσωματώνονται στο Υπουργείο Πρόνοιας.

1934.—Μονογραφείται η σύμβαση γιά την ίδρυση ραδιοφωνικού σταθμού στην χώρα μας.

1935.—Σαν σήμερα ο βασιλεύς Γεώργιος Β΄ αναγκάζει τον πρωθυπουργό Κονδύλη σε παραίτηση. Ανέλαβε ο πανεπιστημιακός Κωνσταντίνος Δεμερτζής ως Πρόεδρος τής Κυβερνήσεως, κρατώντας γιά τον εαυτό του το Υπουργείο των Εξωτερικών. Κύριο έργο τής Κυβερνήσεως εκείνης ήταν η διενέργεια εκλογών οι οποίες και έγιναν στις 26 Ιανουαρίου 1936. Οι προσπάθειες συνεννοήσεων που έγιναν με τους πολιτικούς αρχηγούς γιά σχηματισμό κυβερνήσεως απέτυχαν και ο Βασιλεύς κατέφυγε και πάλι στον Δεμερτζή προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση. Δυστυχώς όμως δεν πρόλαβε, διότι το πρωί τής 13ης Απριλίου 1936, ο Κωνσταντίνος Δεμερτζής άφησε την τελευταία του πνοή μετά από ανακοπή καρδιάς. Την θέση του ανέλαβε ο μέχρι τότε αντιπρόεδρος τής κυβερνήσεως και τού κόμματος, Ιωάννης Μεταξάς.

.—Δημοσιεύεται το Βασιλικό Διάταγμα τής 26ης Νοεμβρίου, κατά το οποίο αμνηστεύονταν όλοι όσοι καταδικάστηκαν γιά το στρατιωτικό πραξικόπημα τής 1ης Μαρτίου 1935. Εξαίρεση από το εν λόγω αποτελούν οι πρωτεργάτες, Ελευθέριος Βενιζέλος, Νικόλαος Πλαστήρας, Ιωάννης Δεμέστιχας (μακεδονομάχος), Α. Κολιαλέξης και Δ. Καμμένος.

1938.—Ο Μεταξάς, μέσω τού ΙΚΑ, ανακοινώνει ότι θα παρέχει πλήρη ιατρική περίθαλψη στους ασφαλισμένους.

1940.—Ο Ελληνικός στρατός (ΧΙΙΙ Μεραρχία) μάχεται στο Πόγραδετς (25/11-6/12) όπου οι Ιταλοί υπέστησαν δεινή ήττα, το δε μέτωπό τους διεσπάσθη τελείως. Μεγάλες ποσότητες πολεμικού υλικού και σημαντικός αριθμός αιχμαλώτων περιήλθαν στα χέρια τού στρατού μας και έπεσαν υπέρ πατρίδος στα πεδία των μαχών 18 αξιωματικοί και 378 οπλίτες, σύνολο 396. Ο νέος Ιταλός αρχιστράτηγος Σοντού που αντικατέστησε τον αποτυχόντα Πράσκα, τηλεγραφεί στον Μουσολίνι ότι «οιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια προς αντίδρασιν κατά τής ούτω δημιουργηθείσης καταστάσεως, απέβη πλέον αδύνατος και η διευθέτησις πρέπει να επέλθει μόνον διά πολιτικής παρεμβάσεως». Ο υπουργός των Εξωτερικών Κόμης Τσιάνο εξ άλλου, γράφει στο «Ημερολόγιό» του : «Ο Μουσολίνι με καλεί εις το Παλάτσο Βενέτσια. Τον ευρίσκω αποτεθαρρημένον όσον εις ουδεμίαν άλλην περίπτωσιν. Δεν υπάρχει καμμία άλλη διέξοδος», μού λέγει. «Είναι παράδοξον και γελοίον, αλλ’ είναι γεγονός. Πρέπει να παρακαλέσωμεν μέσω τού Χίτλερ να μάς δοθεί ανακωχή».

1942.—Το υποβρύχιο «Παπανικολής», σε περιπολία του στο Αιγαίο, βυθίζει εχθρικό ιταλικό πλοίο εφοδιασμού 6.000 τόνων στην περιοχή των Δωδεκανήσων. Ο κυβερνήτης τού υποβρυχίου μας, Νικόλαος Ρουσσέν, σκοτώθηκε στα επεισόδια που δημιουργήθηκαν από την κομμουνιστική προπαγάνδα όταν σημειώθηκε ανταρσία στο βασιλικό ναυτικό που βρισκόταν στην Αίγυπτο, τον Απρίλιο τού 1944.

.—Με απόφαση τής ιταλικής διοικήσεως, όσοι θέλουν να αναχωρήσουν γιά την ελληνική επαρχία θα εφοδιάζονται με ειδική άδεια.

1943.—Την ημέρα όπου μιά μεγάλη δύναμη ανταρτών τού 5/42 μαζί με δύο άλλους ταγματάρχες ετοίμαζε χτύπημα κατά σιδηροδρομικού σταθμού στον Κάμπο Λοκρίδος, με σκοπό την απελευθέρωση Βρετανών αιχμαλώτων, η επίθεση ματαιώθηκε εξ αιτίας των σφοδρών αντιδράσεων τού ΕΛΑΣ (…)

1944.—Ημέρα Πέμπτη. Το βράδυ τής σημερινής, η Σχολή Ναυτικών Δοκίμων στον Πειραιά δέχεται πολυάριθμους πυροβολισμούς από διάφορα οικήματα γύρω από αυτήν. Η φρουρά τής σχολής ανταπέδωσε τους πυροβολισμούς, οι οποίοι σταμάτησαν μετά ¾ τής ώρας. Επρόκειτο γιά κομμουνιστές οι οποίοι δοκίμαζαν την άμυνα τής Σχολής, έτσι ώστε να κατανέμουν τις ανάλογες δυνάμεις γιά την κατάληψή της μετά το συλλαλητήριο τής 3ης Δεκεμβρίου.

1951.—Λίγο μετά την ορκωμοσία του, ο πρωθυπουργός Νικ. Πλαστήρας παθαίνει καρδιακή προβολή.

1958.—Υποβάλλεται στον αρμόδιο υπουργό η μελέτη γιά την κατασκευή τού μετρό των Αθηνών, το οποίο θα κατασκευαστεί προσεχώς και κατά τμήματα.

1959.—Έντονος είναι ο προεκλογικός αγώνας στην Κύπρο μεταξύ αρχιεπισκόπου Μακαρίου και Ιωάννη Κληρίδη γιά την Προεδρία.

1963.—Παρά την αντίθετη γνώμη τής Ελλαδικής κυβερνήσεως, ο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος προτείνει στον τούρκο αντιπρόεδρο τής Κύπρου την αναθεώρηση δέκα τριών σημείων τού συντάγματος τής νήσου. Ευτυχώς, ο πρωθυπουργός τής τουρκίας Ινονού, απέρριψε αμέσως τις αλλαγές (επειδή ήθελε να περιορίσει τα δικαιώματα τής τουρκοκυπριακής πλευράς).

1965.—Σάλο προκαλούν οι αποκαλύψεις στην Βουλή γιά δωροδοκία και εξαγορά συνειδήσεων πολιτικών από την αμερικάνικη εταιρεία ITT (έναν κατασκευαστικό όμιλο εταιρειών στον χώρο των τηλεπικοινωνιών). Το γεγονός αφορά την «Αποστασία» που οδήγησε στην πολιτική κρίση το Καλοκαίρι τού 1965.

1966.—Εγκαίνια τού Πανεπιστημίου Πατρών. Το Πανεπιστήμιο Πατρών ιδρύθηκε με το Ν.Δ. 4425 τής 11ης Νοεμβρίου 1964 ως αυτοδιοικούμενο Ν.Π.Δ.Δ. υπό την εποπτεία τού Κράτους, στο πλαίσιο τού Προγράμματος Διοικητικής Ανάπτυξης τής Χώρας. Γιά την δημιουργία τής Πανεπιστημιούπολης επελέγη το 1968 έκταση 2.500 περίπου στρεμμάτων στην περιοχή τού Ρίου, 8 χλμ. από το κέντρο τής Πάτρας, η οποία απαλλοτριώθηκε υπέρ τού Πανεπιστημίου.

1970.—Εκλέγονται τα 92 μέλη τής Συμβουλευτικής επιτροπής Νομοθετικής Εργασίας. Επρόκειτο γιά μέτρο με το οποίο η δικτατορία προσπάθησε να δείξει περισσότερο κοινωνικό πρόσωπο. Ο ρόλος τής συγκεκριμένης επιτροπής ήταν η επεξεργασία των νόμων.

1974.—Σε σύσκεψη που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα μεταξύ των ηγετών τής μητροπολιτικής Ελλάδος και τής Κυπριακής Κοινότητος, αποκλείστηκε ο πόλεμος με σκοπό την αποκατάσταση τής Κύπρου και αποφασίστηκε η έναρξη διακοινοτικών συνομιλιών.

1979.—Ο πάπας Ιωάννης Παύλος Β΄ γίνεται ο πρώτος προκαθήμενος τής καθολικής εκκλησίας που παρακολούθησε, μετά από μία ολόκληρη χιλιετία, την θεία λειτουργία σε ναό τής ορθόδοξης εκκλησίας στην Κωνσταντινούπολη.

1980.—Απεβίωσε σε ηλικία 54 ετών ο δημοσιογράφος Χρήστος Φιλιππίδης, γενικός διευθυντής τής “Ακροπόλεως”.

1981.—Γιά την αντιμετώπιση τού νέφους στο κέντρο των Αθηνών, αποφασίζεται η εφαρμογή κλιμακωτού ωραρίου στην αγορά και η εν αλλάξ κυκλοφορία των αυτοκινήτων (μονά-ζυγά).

1990.—Ιδιωτικοποιείται η Εθνική Τράπεζα Ελλάδος στην Κύπρο.

1992.—Συλλαμβάνεται στο Καπανδρίτι ο καταζητούμενος από το 1985 ως μέλος τής τρομοκρατικής οργανώσεως «Αντικρατική Πάλη», Γιώργος Μπαλάφας. Στο πρόσωπό του αρκετοί μάρτυρες αναγνωρίζουν τον δράστη τής δολοφονίας τού εισαγγελέα Θεοφανόπουλου (1/4/1985) και τής ληστείας που είχε γίνει σε χρηματαποστολή τής Τράπεζας Πίστεως στο Γαλάτσι (6/5/1985). Στελέχη τής σοσιαλιστικής αριστεράς σχημάτισαν επιτροπή αλληλεγγύης και σε όλο το διάστημα των δικών στάθηκαν στο πλευρό του… Την υπεράσπισή του ανέλαβαν οι βουλευτές Κουβέλης και Αλεξανδρής, αλλά πρωτοδίκως καταδικάστηκε. Τον Δεκέμβριο τού 1997 κρίθηκε αθώος λόγω αμφιβολιών.

1993.—Ο Γάλλος υπουργός Εξωτερικών, Αλέν Ζιπέ, δηλώνει ότι η χώρα του δεν αναγνωρίζει το καθεστώς Ντενκτάς τής κατεχόμενης Κύπρου.

1995.—Αρχίζουν οι εργασίες τής πρώτης οργανωτικής συνελεύσεως  τού Συμβουλίου Αποδήμου Ελληνισμού (ΣΑΕ) στην Θεσσαλονίκη.

1996.—Η οργάνωση “Μαχόμενος Αντάρτικος Σχηματισμός”, αναλαμβάνει την ευθύνη γιά την έκρηξη που σημειώθηκε στην πρεσβεία τού Περού στην Αθήνα, ως ένδειξη αλληλεγγύης προς τους αντάρτες Τουπάκ Αμάρου (Φωτεινό Μονοπάτι).

2014.—Καλεσμένος σὲ πρωινὴ τηλεοπτικὴ έκπομπή ὁ τραγουδοποιὸς Σταμάτης Κραουνάκης, δήλωσε θρασύτατα ὅτι πρὶν 100 χρόνια οἱ Ἕλληνες πάνω ἀπὸ τὴν Λαμία μιλοῦσαν βουργάρικα! Συγκεκριμένα εἶπε: «Ήρθε φίλος από την Βόρεια Ελλάδα και μού έλεγε, “Πόσα χρόνια μιλάνε οι Βορειοελλαδίτες ελληνικά ; Εκατό ; Μιλάγανε βουλγάρικα πριν τις απελευθερώσεις. Σου λένε δεν καταλάβαιναν την ελληνική πάνω από την Λαμία”»(!..) Φυσικά, ὁ τραγικὸς αὐτὸς ἄνθρωπος, ἐργάζεται στὰ μέσα πληροφορήσεως τῆς (2015) κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ καὶ στηρίζει κάθε ρευστῆς συνειδήσεως κινήσεις της.

2017.—Ἀθῶος κρίθηκε ὁ Ὑπολοχαγὸς Μιλτιάδης Τοκατλίδης ἀπὸ τὸ διαρκὲς στρατοδικεῖο Θεσσαλονίκης, καθὼς «ἡ ὑπηρεσία τὴν ὁποία ἀρνήθηκε [στὰ Χὸτ Σπὸτ] δὲν ἐμπίπτει σὲ ἀρμοδιότητές του». Ὁ Ὑπολοχαγός Μιλτιάδης Τοκατλίδης εἶχε τὸ θάρρος νὰ ἀρνηθῇ νὰ ὑπηρετήσῃ ὡς συντονιστὴς σὲ δομὴ «φιλοξενίας» λαθροαλλοδαπῶν καὶ γι’ αὐτὸ πέρασε ἀρχικὰ ἀπὸ Πειθαρχικὸ Συμβούλιο τὸ ὁποῖο τοῦ ἐπέβαλε ποινὴ φυλακίσεως. Στὴν συνέχεια τὸ στρατοδικεῖο Θεσσαλονίκης τὸν ἀθώωσε, ἀλλὰ ἕναν χρόνο μετά, στὶς 22 Νοεμβρίου τοῦ 2018, τὸ νέο Πειθαρχικὸ Συμβούλιο ποὺ συγκλήθηκε, ἀποφάσισε τὴν ἀπόταξή του. Ὁ ἀξιωματικὸς θὰ προσφύγη σὲ δεύτερο βαθμὸ μὲ στόχο τὴν ἀναίρεση τῆς ἀποφάσεως. Ἕνας ἄλλος ἔνστολός μας, ὁ Ἀρχιλοχίας Εὐάγγελος Φώτης ποὺ ἀρνήθηκε κι αὐτὸς νὰ ἐκτελέσῃ ὑπηρεσία «Φιλιππινέζας» σὲ Χὸτ Σπότ, ἐπίσης ἀθωώθηκε ἀρχικὰ στὶς 7 Φεβρουαρίου 2018, ἀλλὰ τὸ ΓΕΣ τὸν ἀποστράτευσε στὶς 14 Ἀπριλίου τοῦ 2018. Συνεχίζει καὶ αὐτὸς παρὰ τὶς οἰκονομικὲς δυσκολίες τὸν δικαστικὸ ἀγῶνα γιὰ τὴν δικαίωσή του.

.—Σε έκτακτη συνεδρίασή του, το Πολιτικό Συμβούλιο τού ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να αντιστρέψει το αρνητικό κλίμα και τις αντιδράσεις από τους πλειστηριασμούς των Τραπεζών. Προεκλογικά ένα από τα κεντρικά συνθήματά του ήταν το γνωστό: «Κανένα σπίτι στα χέρια τραπεζίτη»…

2018.—Το ήδη πολωμένο πολιτικό σκηνικό εντείνει το ζήτημα των μαζικών μαθητικών καταλήψεων σε ένδειξη διαμαρτυρίας γιά την προδοτική ‘’συμφωνία των Πρεσπών’’, και τής αντιδράσεως με συλλαλητήρια άλλων μαθητών (κυρίως σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη) ως ένδειξη εναντίον των καταληψιών…

.—Τον κώδωνα τού κινδύνου γιά τις αντοχές τής ελληνικής οικονομίας έκρουσε από την Θεσσαλονίκη ο πρόεδρος τού τμήματος Οικονομικών Επιστημών τού Πανεπιστημίου Πελοποννήσου και πρώην επικεφαλής τού γραφείου προϋπολογισμού τής Βουλής, Παναγιώτης Λιαργκόβας.

.—Παρά την μείωση τού ΑΕΠ κατά 25% στα χρόνια τής ‘’κρίσης’’, την δημιουργία μιάς στρατιάς ανέργων (συγκεκριμένα 1 εκατομμυρίου πολιτών), την ολοένα και χειρότερη θέση μεταξύ των χωρών τού ΟΟΣΑ στην ανταγωνιστικότητα των επιχειρήσεων, την αναγκαστική μετανάστευση εκατοντάδων χιλιάδων ικανών νέων στην αλλοδαπή, η κυβέρνηση συνεχίζει να γυρνάει την πλάτη της στις επιχειρήσεις. Σαν σήμερα, άρθρο τού Προκόπη Χατζηνικολάου στην ‘’Καθημερινή», περιγράφει τις αντίξοες συνθήκες και το τραγικό γραφειοκρατικό περιβάλλον που βιώνουν οι ελληνικές επιχειρήσεις.

Copyright (©) «Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο»
Βασική πηγή: www.e-istoria.com

Αφήστε μια απάντηση