ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ-Αρχιμ. ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΣΠΑΧΗΣ (+29/12/1944)

,

,.

Αρχιεπισκοπή Αθηνών – Στερεά Ελλάς

Αρχιμανδρίτης Γερμανός Σπαχής (+29/12/1944)

.

……….Στην ένδοξη Ύδρα γεννήθηκε στα 1878 ο Γερμανός Σπαχής. Οι καλοί του γονείς, Σταμάτης και Σοφία, τού έδωσαν το βαφτιστικόν όνομα Γεώργιος. Στο σπίτι ήθελαν όλοι να γίνει ναυτικός, σαν τον πατέρα, γι’ αυτό μετά τα εγκύκλια μαθήματα που ακολούθησε στον Πειραιά, τον έβαλαν σε μη­χανουργείο. Οι τόρνοι όμως και οι τροχοί και τα λουριά κι ο θόρυβος τού μηχανουργείου δεν είχαν τίποτα να πουν στον νεαρό μαθητευόμενο· μόνο που τριβέλιζαν τ’ αυτιά. Μιά αγάπη προς την Εκκλησία όλο και εκέρδιζε έδαφος στην ψυχή του.

……….Στα 1904 φανέρωσε τον πόθο του να γίνει κληρικός κι από τότε αδιάκοπα ενοχλούσε τους γονείς του. Η επιμονή του, τους ελύγισε. Στις ψυχές τους είχε μιλήσει κι ο Θεός, που κανένα άγιό μας πόθο δεν αφήνει ανεκπλήρωτο. Έγινε μοναχός στην Μονή τού Προφήτου Ηλία στην Ύδρα και από τον τότε Μητροπολίτη Ύδρας Αρσένιο χειροτονήθηκε αργότερα στον Πόρο διάκονος. Στις 3 Φεβρουάριου 1921 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος κι έγινε αρχιμανδρίτης από τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Θεόκλητο, που τον ετοποθέτησε συνάμα στον Ναό τής Αναστάσεως Πειραιώς ιερατικό προϊστάμενο, όπου έμεινε ως το τέλος τής ζωής του. Σ’ όλα τα χρόνια τής διακονίας του ήταν ευλαβής, φιλακόλουθος, ευθύς, γεμάτος καλοσύνη. Τον διέκρινε ακόμα πατριωτισμός και θάρρος. Κατά την Κατοχή ούτε μιά στιγμή δεν άφησε την θέση του.

……….Ο Δεκέμβριος τού ’44 τον βρήκε στον Ναό του. Μόνον, όταν πιά τα βλήματα από κανόνια και όλμους και οι χειρο­βομβίδες έσκαβαν και συγκλόνιζαν την περιοχή τού Νεκρο­ταφείου, πείσθηκε ο αρχιμανδρίτης Γερμανός από τους φύλακες και εγκατεστάθηκε μαζί τους στο υπόγειο οστεοφυλάκιο στο τμήμα των Καθολικών. Περίμενε να περάσει η οργή, να κοπάσει η κομμουνιστική καταιγίδα, που από τις αμαρτίες μάς παρεχώρησε ο Κύριος να ενσκήψει στην πατρίδα.

……….Στις 29 όμως Δεκεμβρίου, οι άνδρες τής ΟΠΛΑ, που χρησιμοποι­ούσαν το νεκροταφείο σαν τόπο εκτελέσεων, ανεκάλυψαν το κρησφύγετο και οδήγησαν τους ένοικους του στο «Φρουραρ­χείο» Ταμπουριών. Από ’κεί βγήκαν σε λίγο οι φύλακες με την διαβεβαίωση των ελασιτών, ότι «σε λίγο θα γυρίσει κι ο παπάς».

……….Την άλλη μέρα, το πρωί, στο Νεκροταφείο, μπροστά στον οικογενειακό τάφο τού π. Γερμανού, μιά μεγάλη κηλίδα αίμα και κοντά τα γυαλιά κι ο σκούφος του μιλούσαν γι’ αυτό που είχε διαδραματισθεί στα βουβά.

……….Μετά την καταστολή τού Δεκεμβριανού κινήματος, στην εκσκαφή, που έγινε γιά να βρεθούν κι αναγνωρισθούν οι νε­κροί, αναγνωρίσθηκε και ο νεκρός τού μαρτυρικού ιερέως, ανέπαφος, μολονότι είκοσι μέρες στο χώμα.

……….Είχε τραύμα «εξ επαφής» πίσω απ’ το δεξί αυτί από περίστροφο. Έπλυναν κι έντυσαν με ιερατική στολή το λείψανό του και το αφήκαν γιά προσκύνημα στον Ι. Ναό τής Αναστάσεως. Την επομένη εψάλη η νεκρώσιμος ακολουθία. Κλήρος και λαός τού Πειραιώς εθρήνησε τον καλό λευίτη, που με το μαρτύριό του «μετέστη» από τον πρόσκαιρο τούτο κόσμο εις την «άνω Ιερουσαλήμ», όπου «εξαλείψει απ’ αυτού ο Θεός παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτού, και ο θάνατος ουκ έσται ετι, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος ουκ έσται έτι». (Αποκαλ. 21, 4).

«…ΚΑΙ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΟΥΚ ΕΣΤΑΙ ΕΤΙ»

***

Επιμέλεια κειμένου:  « λληνικ μερολόγιο »

Πηγή το βιβλίο: “Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1941-1949″.

Γι' αὐτό, τῶν ἱερέων ποὺ ἐμαρτύρησαν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος τους,  ἄς εναι  μνήμη αωνίᾳ.

Αφήστε μια απάντηση