ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ – ΙΕΡ. ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ ΓΡΙΠΠΑΣ (+6/10/1941)

,

,

Μητρόπολις Δράμας

 Ιερ. Στυλιανός  Γρίππας

.

……….Ο π. Στυλιανός Γρίππας γεννήθηκε γύρω στα 1900 στα Γανόχωρα Ανατ. Θράκης [Ηρακλείτσα Καλλιπόλεως].Τελείωσε το Δημοτικό Σχολείο. Αγαπούσε πολύ την Εκκλησία και μάθαινε με προθυμία τους διαφόρους εκκλησιαστικούς ύμνους. Στην Ελλάδα ήλθε με την Ανταλλαγή. Υπηρέτησε στην Χωροφυλακή κι ο πόθος του γιά την εκκλησία εξακολουθούσε το ίδιο ζωηρός. Στην χωροφυλακή τον είχαν μάθει. Όταν τον έχαναν, ρωτούσαν, «ποιά εκκλησία λειτουργεί σήμερα;» Και αλήθεια τον Γρίππα τον εύρισκαν εκεί. Αφού νυμφεύθηκε, γεμάτος χαρά χειροτονήθηκε το 1934 και τοποθετήθηκε στο Πολύκαρπο Δράμας κι έπειτα στο Νικηφόρο.

……….Το τελευταίο αυτό χωριό βρίσκεται 16 χιλιόμετρα από την Δράμα στην σιδηροδρομική γραμμή προς την Αλεξανδρούπολη. Έχει πάνω από χίλιους κατοίκους. Τα ψηλά του σπίτια απλωνόταν στην ρίζα ενός μικρού βουνού. Τα χωράφια γύρω κατάφυτα από καπνά.

……….Στο χωριό του ο π. Στυλιανός εργαζόταν με προθυμία. Στο Κατηχητικό με λεπτότητα και προσοχή απέθετε τα Ευαγγελικά σπέρματα στις ψυχές των παιδιών. Το ενδιαφέρον του όμως περίσσευε και γιά τους μεγάλους. Γι’ αυτό ως σήμερα μιλούν μ’ ευλάβεια «γιά τον καλό χαρακτήρα τού παπα-Στυλιανού και την κατάρτισή του στα εκκλησιαστικά».

……….Κι ο πατριωτισμός του εκδηλωνόταν σε κάθε περίσταση. Ήλθαν όμως οι περιστάσεις που η παραμικρή εκδήλωση στοίχιζε ολόκληρη ζωή.

……….Μιά νύχτα τού Σεπτέμβρη τού 1941 έγινε μιά σκηνοθετημένη επανάστασις των κομμουνιστών τού Νικηφόρου κατά των Βουλγάρων. Αμέσως οι Βούλγαροι κύκλωσαν το χωριό και συνέλαβαν όλους όσους είχαν προγράψει. Εικοσιοχτώ Έλληνες σκότωσαν εκείνην την ημέρα οι Βούλγαροι. Τα γυναικόπαιδα και τον ιερέα τους είχαν μεταφέρει σ’ ένα αμπέλι. Στην αγωνία και την αλλοφροσύνη εκείνων των στιγμών ο π. Στυλιανός ήταν ο εμψυχωτής και το στήριγμα.

……….Σε οχτώ μέρες ξαναήρθαν οι Βούλγαροι. Ο παπάς περιπατούσε με δυό ενορίτες. Οι στρατιώτες απομακρύνουν τους πολίτας, πυροβολούν και ρίχνουν νεκρό τον π. Στυλιανό. Τον τράβηξαν ύστερ’ έξω απ’ το χωριό και τον έθαψαν πρόχειρα.

……….Μα ο λαός δεν ξέχνα εκείνους που δουλεύουν γι’ αυτόν. Το 1947 το χωριό ύψωσε μνημείο γιά τον καλό του ιερέα και με τιμές απέθεσαν σ’ αυτό τα οστά του. Κάθε χρόνο στο Νικηφόρο τελούν πάνδημο μνημόσυνο γιά την ανάπαυση τής ψυχής τού αληθινού αυτού νικηφόρου.

«Υπερτέραν ζωήν ηγαπηκώς, υπερτέρους ήνεγκας τους πόνους».

***

Ἐπιμέλεια κειμένου καὶ εἰκόνας :  « λληνικ μερολόγιο »

Πηγή: Το έργο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου«Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949.»

Γι' ατό, τν ερέων πο μαρτύρησαν γι τν κκλησία κα τ θνος τους,  ς εναι  μνήμη αωνί.

Σύμφωνα με άλλη πηγή το περιστατικό τού θανάτου του έγινε ως εξής:

………..Οι βούργαροι τον συνέλαβαν στην οικία του και τον μετέφεραν στο Αστυνομικό Τμήμα τής Κοινότητος Νικηφόρου [Α. Μακεδονία]. Εκεί τον ερώτησαν αν είναι Έλληνας ἤ βούργαρος. Εκείνος απάντησε: “Έλλην εγεννήθηκα και Έλλην Ιερεύς είμαι”. Τον εκτύπησαν με λόγχη στην ωμοπλάτη και του ‘κοψαν το μεσαίο δάχτυλο τής δεξιάς χειρός. Στην συνέχεια τον ωδήγησαν έξω και τον εκτέλεσαν.

………..Το σώμα του παρέμεινε κατά την διάρκεια τής νύχτας στον τόπο τής εκτελέσεως. Σε κανέναν δεν επέτρεψαν να πλησιάσει. Το επόμενο πρωί έσυραν το πτώμα τού Ιερέως Στυλιανού στους δρόμους και κατόπιν το έρριψαν σε παρακειμένη χαράδρα, όπου παρέμεινε γιά 8 ημέρες. Μετά οκτώ ημέρες άφησαν την Πρεσβυτέρα του να θάψει το πτώμα στην χαράδρα, αφού δεν επέτρεψαν να ταφή στο κοιμητήριο τού χωριού.

……….Μετά από αυτά οι βούργαροι αστυνομικοί επήγαν στην οικία του δολοφονηθέντος Ιερέως πήραν δέκα χιλιάδες λέβα που βρήκαν, γιά την αξία των 3 σφαιρών, διά των οποίων τον εφόνευσαν, έδειραν μέχρις αίματος την Πρεσβυτέρα και έφυγαν αφού επήραν και τα ιερά άμφια τού δολοφονηθέντος Ιερέως.

…………Κατέλειπε την Πρεσβυτέρα του Ελένη, ετών 35, και τα τρία παιδιά του Ευλαλία, ετών 16, Μαρία, ετών 14 και Δημήτριο, ετών 11».

Αφήστε μια απάντηση