ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ-ΙΕΡΟΜΟΝΑΧΟΣ ΝΑΣΙΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ (+13-14/12/1943)

,

.

Μητρόπολις Καλαβρύτων και Αιγιαλείας 

Ιερομόναχος Νασιόπουλος Βασίλειος 

.

……….Πατρίδα τού π. Βασιλείου Νασιοπούλου ήταν ο Προυσός τής ηρωϊκής Ευρυτανίας. Εγεννήθη στα 1892. Μικρός, φοίτησε στο Δημο­τικό και κατόπιν στο Ελληνικό Σχολείο τού χωρίου του. Όταν απολύθηκε με τον βαθμό τού λοχία από τον στρατό, εργάσθηκε πολλά χρόνια στο Αγρίνιο.

……….Το Βιβλιοπωλείο πού είχε εκεί ανοίξει έγινε σιγά-σιγά κέντρο θρησκευτικό. Ο Βασίλειος με τον ενθουσιασμό και την πίστη του κατώρθωνε να εμπνέει τους γύρω του. Επισκεπτό­ταν στις εργασίες τους, τούς χριστιανούς, γιά να τούς παρακινεί  να παρακολουθούν τις χριστιανικές συγκεντρώσεις. Σεμνός, απλός, φρόνιμος, αφιλοχρήματος, το μεγαλύτερο μερίδιο γιά το ενοίκιο τής Χριστιανικής Αιθούσης πάντα αυτός το επλήρωνε.

……….Το 1923 ίδρυσε ταμείο γιά την μισθο­δοσία τού λαϊκού ιεροκήρυκος, που προσέλαβαν, και αργότερα ο ίδιος πάλι, πρωτοστάτησε στην ίδρυση τού Γηροκομείου. Ήταν η αδυναμία του αυτό. Τί δεν έκαμε και σε πόσους κόπους δεν υποβαλλόταν γιά την διατήρησή του! Το Αγρίνιο μα κι όλη η Αιτωλία, γνώρισαν την ιεραποστολική δράση και ως τώρα τον θυμούνται με σεβασμό.

……….Τό 1935 έγινε αδελφός τής Αδελφότητος Θεολόγων «η Ζωή» και εργάσθηκε σαν περιοδεύων κατ’ αρχάς μεν στας Αθήνας, έπειτα δε και σε άλλα μέρη και μάλιστα στην Πε­λοπόννησο.

……….Στα 1937 πήγε στο μοναστήρι τής Αγίας Λαύρας. Τον δέχθηκε ο ευσεβής και ενάρετος γέρων Σεραφείμ Ρηγόπουλος και στο πρόσωπό του διέκρινε τον ζηλωτή και συνετόν εργάτη τού Ευαγγελίου. Τον πήρε υποτακτικό του, και σε λίγο τον έκαμε μοναχό. Τον άλλο χρόνο χειροτονήθηκε διάκονος κι έπειτα ιερεύς κρατώντας το κοσμικό του όνομα.

……….Κατά τα λίγα χρόνια τής παραμονής του στο Μοναστήρι, η ζωή του ήταν υποδειγματική. Πρόθυμα άσκησε τις μονα­χικές αρετέςֹ’ υπακοή, ακτημοσύνη, εγκράτεια. Η συνέπειά του έφθανε τον ασκητισμό. Στις προσβολές και στις ύβρεις που τυχόν τού εγίνοντο, η απλότητά του και η ταπεινοσύνη του δεν τον άφηναν ν’ αγανακτεί και να δημιουργεί ζητήματα. Είχε όμως το θάρρος τής γνώμης του, ισχυρή θέληση και ακατάβλητη επιμονή στο καλό, που εκμηδένιζε τις δυσκο­λίες και υπερνικούσε τις αντιξοότητες.

……….Η καλωσύνη του έμεινε παροιμιώδης. «Πανδοχείο» έλεγαν χαρακτηριστικά το φτωχικό του κελλί. Έδινε πάντα μ’ ανοιχτοχεριά σε σημείο να στερείται ο ίδιος. Η καλωσύ­νη αυτή ανθοβόλησε και καρποφόρησε πλούσια κατά την Κατοχή, στα «χρόνια τού λιμού και τού θανάτου». Ένα μόνο θά σημειώσωμε: Γύριζε στα κελλιά των συμμοναστών του και τα ξεροκόμματα που μάζευε, τα έκανε παξιμάδια που έσωζαν ψυχές από βέβαιο θάνατο.

……….Προσωπικότης ολοκληρωμένη και φωτεινή ο αείμνη­στος π. Βασίλειος με ζωντανή πίστη και ζήλον ένθεον, εργάσθηκε υπεράνθρωπα γιά την πνευματικήν εξύψωση τής Μονής του. Στην προσπάθειά του αυτήν είχε πρόθυμο συμπαραστάτη τον καλό καθηγούμενο τής Μονής Πολύκαρπο. Με τον καιρό, η ευγένεια κι η αρετή του τράβηξε κοντά του κι άλλους εκλεκτούς αδελφούς. Δεμένοι όλοι μαζί πνευμα­τικά, συνεργάσθηκαν στενά γιά να μεταβληθεί το ιστορικό Μοναστήρι σε πνευματικήν εστίαν και ορμητήριο χριστιανικής δράσεως.

……….Κι όλη η περιφέρεια Καλαβρύτων έχει πολλά να πει γιά την ιεραποστολική δράση που γνώρισε χάρις στον π. Βασί­λειο. «Αι ώραι τής ημέρας απεδείχθησαν ανεπαρκείς διά τον πατέρα Βασίλειο ως εξομολογητήν, ως κατηχητήν και άτομον ακούραστον, ως εργάτην τού Ευαγγελίου δόκιμον» —είναι απόσπασμα από επιστολή φίλου του. Συχνές περιο­δείες στά χωριά, διδαχή απλή, κήρυγμα εποιδοκομητικό, εξομολόγηση γεμάτη πραότητα κι αγάπη. Εξομολόγηση που έκαμε βαθειά εντύπωση στον εξομολογούμενο και τον έκανε οριστικά κτήμα τού Θεού. Η πειστικότης του ήταν τέτοια που εφλόγιζε τον εξομολογούμενο. «Ένας Βασίλειος ήταν άγιος άνθρωπος», είναι η επιγραμματική φράσις τού κόσμου, που συγκίνησε στο πέρασμα του. Ο θερμός ζήλος του ήταν που επέδρασε τόσο πολύ στούς χριστιανούς.

……….Την λαμπρήν αυτή και πολύκαρπη χριστιανική δράση ήρθε να διακόψει η χιτλερική θηριωδία, στις 13 Δεκεμβρίου 1943. Ιερήν υπηρεσία εκτελούσε ο μακάριος την ημέρα τής επιδρομής των Γερμανών κατά τού Μοναστηριού. Και σαν εκόπασε ο σάλος και η ταραχή, «ο αείμνηστος ευρέθη κτυπημένος από σφαίραν εις τον κρόταφον, έχων την χείρα εις σχήμα σταυρού με τούς τρεις δακτύλους ηνωμένους,εις δε τον κόλπον του ευρέθη το μικρόν Αρτοφόριον με τον Άγιον Άρτον και εις την τσέπην του το άγιον Μύρον». Αυτά μάς γράφει, ο φίλος συμμοναστής του.

Δεν θα μπορούσε να τον εύρη ο θάνατος σε καλύτερη ώρα. «Μεγάλως αγωνισάμενος εν γη, εν ουρανοίς μεγίστην δόξαν εύρε».

***

Ἐπιμέλεια κειμένου καὶ εἰκόνας :  « λληνικ μερολόγιο »

Πηγή: Το έργο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου«Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949.»

Γι' ατό, τν ερέων πο μαρτύρησαν γι τν κκλησία κα τ θνος τους,  ς εναι  μνήμη αωνί.