ΙΕΡΟΕΘΝΟΜΑΡΤΥΡΕΣ-ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Κ. ΒΑΣΤΑΚΗΣ (+24/12/1942)

,

.

Μητρόπολις Ναυπακτίας και Ευρυτανίας

Ιερ. Δημήτριος Κ. Βαστάκης

 

……….Στούς Δομιανούς Ευρυτανίας, όπου είδε το φως ο ηρωικός παπά-Χρίστος Κακαβάς, γεννήθηκε και ο παπα-Βαστάκης στα 1900. Προερχόταν από φτωχή οικογένεια. Αλλ’ η αγάπη του προς τα γράμματα έκαμε τούς γονείς του να τον στείλουν μ’ όλη τη φτώχεια τους στο Ιεροδιδασκαλείο Άρτης. Ξε­χώρισε ανάμεσα στούς συμμαθητάς του. Δεν πρόλαβε να τελειώσει κι’ η φωνή τής πατρίδος τον κάλεσε στην Μ. Ασία.

……….Μετά την καταστροφή τελείωσε το Ιεροδιδασκαλείο, έλαβε σύζυγο την Αμαλία Μαργαριτοπούλου και το 1926 διορίσθηκε διδάσκαλος στο χωριό Θερμάτι. Το 1930 χειροτονήθηκε ιερεύς και πήγε εφημέριος στην Αγία Παρασκευή τού Μεγάλου Χωρίου.

……….Πρότυπο οικογενειάρχου, εδημιούργησε οικογένεια χρι­στιανική, που όλοι την καμάρωναν και την ζήλευαν. Φιλότιμος διδάσκαλος, προσπαθούσε όχι μόνο γράμματα να μάθει στα παιδιά, αλλά και να τούς εμφυσήσει ευσέβεια και φόβο Θεού.

……….Και στην ιερατική του διακονία επέτυχε ο π. Δημήτριος. Αγαπούσε τούς χριστιανούς με δημιουργική αγάπη. Ήταν αφιλοχρήματος κι’ έγινε πολλές φορές ο παρηγορητής κι ο προστάτης των ορφανών και των πασχόντων. Ίδρυσε και φρόντιζε με στοργή το πρώτο Κατηχητικό στην Επαρχία. Το απλό μα αλατισμένο κήρυγμά του τραβούσε πολλούς στην εκκλησία και στην χριστιανική ζωή.

……….Στην ωραία αυτήν άνθηση τής ιερατικής του ζωής ήρ­θαν οι κατακτηταί στην Ελλάδα. Στις 18 Δεκεμβρίου 1942 ένα τάγμα ιταλικό τραβούσε από το Καρπενήσι προς το Μεγάλο Χωριό. Το μισό τάγμα είχε μπει μέσα και οι πρόκριτοι τού χωρίου έκαμαν ό,τι μπορούσαν γιά να τούς περιποιηθούν, γιά να προλάβουν ενδεχόμενη καταστροφή. Μαζί και ο εφημέριος και δάσκαλος π. Δημήτριος. Μα το άλλο μισό τάγμα, που πήγαινε προς το Μικρό Χωριό έπεσε σ’ ενέδρα ανταρτών και δεκατίστηκε στ’ αληθινά. Έξαλλοι από θυμό και φόβο οι Ιταλοί ξέσπασαν στούς άοπλους. Κράτησαν όλους τούς προκρίτους και τον ιερέα μαζί στο σχολείο τού Μ. Χωριού.

……….Από την στιγμή αυτή άρχισε το μαρτύριο τού π. Δημητρίου. Άγρια μανία έπιασε τον Ιταλό ταγματάρχη, όταν είδε τον ιερέα. Έξαλλος τον άρπαξε από τα γένια και κλωτσώντας τον, τον ξάπλωσε κάτω. Ο ιερεύς ήρθε σε άθλια κατάσταση. Σε λίγο τον πήραν οι Ιταλοί στο κατάλυμά τους κι’ εκεί ο ξυλοδαρμός επαναλήφθηκε, αφού μάλιστα τον κρέ­μασαν στην κληματαριά τού σπιτιού. Μιά βαριά πέτρα κρε­μόταν από τα πόδια του. Κι’ αυτοί γύρω του, τον κοροΐ­δευαν, τον χτυπούσαν, έκαιγαν τα γένια και τα μαλλιά του με τούς αναπτήρες τους. Από το ένα μέρος το πρόσωπό του είχε καεί εντελώς. Μισοπεθαμένο τον μετέφεραν σ’ άλλο σπίτι.

……….Ήταν τελείως παραμορφωμένος. Το πρόσωπό του μελανό. Τα μάτια του να σταλάζουν αίμα. Τα χέρια να κρέμονται νεκρά, βγαλμένα απ’ τις αρθρώσεις τους. Το σώμα ολόκληρο μωλωπι­σμένο τόσο, που να μην έχει τόπο γιά καινούργιους μωλωπισμούς. Και να σκεφθεί κανείς μονάχα την κατάσταση αυτή τού δυστυχισμένου π. Δημητρίου, αισθάνεται την ψυχή του να πλημμυρίζει απ’ οδύνη κι αποτροπιασμό. Τέτοια συναισθήματα εξεδήλωσε, όταν αργότερα αφέθηκε ελεύθερος, γιατρός συνδεσμώτης τού ιερέως.

……….Στις 23 Δεκεμβρίου μαζί με άλλους συγκρατουμένους, τούς πήγαν στο Μεγάλο Χωριό. Εκεί τούς φανέρωσαν την καταδίκη τους σε θάνατο και τούς επέτρεψαν να κάνουν τις τελευταίες παραγγελίες τους προφορικά ή με γράμμα. Ο π. Δημήτριος δεν μπορούσε να κρατήσει μολύβι. Γι’ αυτό παρακάλεσε να πουν, πως ο «παπά-Δημήτρης παραγγέλ­λει στούς δικούς του να είναι καλοί χριστιανοί. Συγχωρεί όλους όσους τον έβλαψαν και παρακαλεί να τον συγχωρήσουν εκείνοι πού τυχόν ελύπησε».

……….Το πρωί στις 24 Δεκεμβρίου 1942 οι Ιταλοί είχαν βάλει πυρκαγιές στο χωριό. Σ’ ένα από τα καιόμενα σπίτια έριξαν τον βασανισμένο π. Δημήτρη, «ιερείον έμψυχον» ολο­καύτωμα στον Κύριο δεκτό.


  • Ἐπιμέλεια κειμένου καὶ εἰκόνας :  « Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο »
  • Πηγή: Το έργο τού Μητροπολίτου Λήμνου Διονυσίου, «Εκτελεσθέντες και μαρτυρήσαντες κληρικοί 1942-1949.»
Γι' αὐτό, τῶν ἱερέων ποὺ ἐμαρτύρησαν γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸ Ἔθνος τους,  ἄς εἶναι ἡ μνήμη αἰωνίᾳ.