ΒΑΡΔΑΣ ΣΚΛΗΡΟΣ (920-6/3/991 μ.Χ.)

 

Βάρδας Σκληρός (920-6/3/991 μ.Χ.)

……….Ο Βάρδας Σκληρός ήταν βυζαντινός στρατηγός και στασιαστής κατά τού Αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄ Βουλγαροκτόνου, επιφανές μέλος τής μικρασιατικής οικογένειας των Σκληρών με αρμενικές ρίζες. Υπήρξε συγγενής εξ αγχιστείας (κουνιάδος) τού Αυτοκράτορα Ιωάννη Α΄ Τζιμισκή, τον οποίο βοήθησε να αποκρούσει τούς Ρώσους επιδρομείς τού Σβιατοσλαύου ή Σφενδοσλαύου στην Θράκη το 970-971.

……….Όταν ο Ιωάννης Τζιμισκής απεβίωσε, ο Βάρδας Σκληρός προβλήθηκε ως «μάγιστρος» με την ενίσχυση των Αρμενίων και των Δουκών. Ο νεαρός τότε νόμιμος διάδοχος τής μακεδονικής δυναστείας, Βασίλειος Β΄, αντιμετώπισε αμέσως κίνδυνο από την φιλοδοξία αφ’ ενός τού Βάρδα Σκληρού τον οποίο είχε διορίσει διοικητή τού Θέματος Μεσοποταμίας, μακριά από την Βασιλεύουσα, και αφ’ ετέρου από τον στρατιωτικό διοικητή Κωνσταντινουπόλεως, Βάρδα Φωκά, που κι αυτός κινήθηκε στασιαστικά.

……….Τελικά, ο Αυτοκράτορας Βασίλειος κατόρθωσε να εξουδετερώσει τα κινήματα, στρέφοντας τον Βάρδα Φωκά εναντίον τού Βάρδα Σκληρού, ο οποίος εν τω μεταξύ είχε γίνει κύριος σημαντικού τμήματος τής Μικράς Ασίας (976-9). Ο Βάρδας Φωκάς νίκησε τις δυνάμεις τού Βάρδα Σκληρού στην μάχη τής Παγκαλείας (24/3/979) και ο τελευταίος κατέφυγε μαζί με οπαδούς του στην Βαγδάτη, στον Αββασίδη χαλίφη αλ-Τάϊ, όπου κρατήθηκε εκεί.

……….Το 980 ο Βασίλειος Β΄ παρακίνησε μία πρεσβεία στην Βαγδάτη με επί κεφαλής τον Νικηφόρο Ουρανό, να ζητήσει την παράδοση τού Βάρδα Σκληρού. Μετά από διαπραγματεύσεις τριών χρόνων, η παράδοση επιτεύχθηκε (983), αλλά μία πενταετία αργότερα (987), ο Βάρδας Σκληρός πραγματοποίησε νέα στάση, ερχόμενος σε συμφωνία με τον Βάρδα Φωκά. Όμως στην πορεία ο Βάρδας Φωκάς τον πρόδωσε και αφού τον συνέλαβε, τον φυλάκισε σε κάποιο απόμακρο μικρασιατικό κάστρο.

……….Η προσπάθεια τού Βάρδα Φωκά να γίνει ο ίδιος κύριος τού θρόνου, απέτυχε, και μετά τον θάνατό του (13/4/989), ο Βάρδας Σκληρός απελευθερώθηκε ξαναπαίρνοντας μάλιστα την περιουσία του και τα αξιώματά του από τον Βασίλειο Β΄, ο οποίος έδειξε επιείκεια. Σε προχωρημένη ηλικία πλέον, παρέμεινε στο Διδυμότειχο όπου η επιδείνωση τής υγείας του (ήταν σχεδόν τυφλός) τον οδήγησε στον θάνατο στις 6 Μαρτίου τού 991.


  • Πηγή : Ο τέταρτος τόμος τού Εγκυκλοπαιδικού Προσωπογραφικού Λεξικού Βυζαντινής Ιστορίας και Πολιτισμού, εκδόσεων ΙΩΛΚΟΣ/ΜΕΤΡΟΝ.
  • Επιμέλεια κειμένου και εικόνας : Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο 
© Ἑλληνικὸ Ἡμερολόγιο