,

,
Τοῦ Νίκου Ζουρνατζίδη
Οἱ Ἕλληνες τοῦ Πόντου ἐγκαταστάθηκαν στὶς ἀκτὲς τῆς Μαύρης θάλασσας στὰ μέσα τοῦ 8ου αἰῶνα π.Χ. Ἡ πρώτη πόλη ἦταν ἡ Ἡράκλεια, ἀποικία τῶν Μεγαρέων, ἔπειτα ἡ Σινώπη, ἀποικία τῶν Ἰώνων τῆς Μιλήτου καὶ μετὰ ὅλες οἱ ὑπόλοιπες πόλεις. Ὁ κύριος ὄγκος ἄρχισε νὰ ἔρχεται στὴν Ἑλλάδα τὸ 1922 πάνω σὲ μία συμφωνία γιὰ τὴν ἀνταλλαγὴ τῶν πληθυσμῶν.
Μαζὶ τους ἔφεραν τὰ ἤθη, ἔθιμα καὶ τὶς παραδόσεις τους. Λέγοντας ἤθη ἐννοοῦμε τὴν ψυχικὴ ποιότητα τῶν ἀτόμων ποὺ ἀποτελοῦν μία κοινωνία. Σὰν ἔθιμα ἐννοοῦμε τὶς πράξεις ποὺ ἐνδιαφέρουν τὸ σύνολο τῶν ἀτόμων τὰ ὁποῖα κατοικοῦν σ’ ἕναν τόπο. Οἱ πράξεις αὐτὲς εἶναι κοινωνικὰ ἤ θρησκευτικὰ καθήκοντα, τὰ ὁποῖα εἶναι ἀπαραίτητα γιὰ νὰ διατηρηθῇ ἕνα σύνολο. Τὰ ἔθιμα διατηροῦνται μὲ τὴν παράδοση καὶ παραμένουν ἀναλλοίωτα σὲ κάθε λαὸ γιὰ μεγάλο χρονικὸ διάστημα, ἄν καὶ πολλὲς φορὲς ἡ κοινωνικὴ μορφή, ἡ ὁποία κατέστησε ἀναγκαία τὴν ἐμφάνιση καὶ ὕπαρξή τους καὶ τὰ δικαιολόγησε, πέρασε χωρὶς νὰ ὑπάρχει ἐλπίδα νὰ ἐπανέλθῃ.
Τὰ ἤθη καὶ ἔθιμα ἔπαιξαν σπουδαῖο ῥόλο στὴν δημιουργία, διατήρηση καὶ ἐξέλιξη τοῦ χοροῦ. Γιὰ τοὺς Πόντιους ὁ χορὸς ἦταν συνυφασμένος μὲ τὴν ζωή τους. Συνέχεια ανάγνωσης ΣΥΜΒΟΛΗ ΣΤΗΝ ΕΡΕΥΝΑ ΤΟΥ ΧΟΡΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ →