……….Τα «Ερασινώδυνα Ανάλεκτα» φιλοδοξούν να αποτελέσουν μία συλλογή από λιγότερο γνωστά στο ευρύ κοινό, εκλεκτά κείμενα, κυρίως τής Ελληνικής, τής Λατινικής, τής Ιταλικής, τής Ισπανικής και τής Πορτογαλικής Γραμματείας, μεταφρασμένα – όπου κρίνεται απαραίτητο – ή μεταγλωττισμένα, αναλόγως, στην νέα ελληνική γλώσσα, και εμπλουτισμένα με κατατοπιστικές εισαγωγές, διευκρινιστικά σχόλια και βοηθητικά παραρτήματα. Σκοπός τους είναι η τέρψη των αναγνωστών, αλλά και η αφύπνιση τής διάνοιάς τους, η γνωριμία των Ελλήνων και των ελληνομαθών με τον πλούτο τού ευρωπαϊκού μεσογειακού πνεύματος, αλλά και η έμπρακτη αποδόμηση τής υστερόβουλης θεωρίας περί τού «ανεπίκαιρου» ή «δυσπρόσιτου» χαρακτήρα αυτών των κειμένων. Η ηλεκτρονική ή έντυπη αναπαραγωγή και διάδοσή τους, καθώς και η τυχόν μετάφρασή τους σε άλλες γλώσσες, επιτρέπεται υπό τον απαρέγκλιτο όρο τής αυστηρής διατήρησης τής απόλυτης ακεραιότητας τού περιεχομένου των Διατριβών. Συνέχεια ανάγνωσης ΕΡΑΣΙΝΩΔΥΝΑ ΑΝΑΛΕΚΤΑ-ΔΗΜΟΚΡΙΤΟΣ Ο ΑΒΔΗΡΙΤΗΣ-«ΕΥΘΥΜΙΑ» [ΜΙΑ ΒΑΣΙΚΗ ΑΡΧΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑΣ ΤΟΥ, ΘΕΜΕΛΙΟ ΤΗΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗΣ ΙΣΟΡΡΟΠΙΑΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ]→
Ματόπουλος Ἀποστόλης ἀριστερά καὶ Γεώργιος Γκόνος-Γιῶτας δεξιὰ
,
Γεώργιος (καπετάν Γκόνος) Γιώτας ἤ Γιαννιτσιώτης (+ απόγευμα της 13ης Φεβρουαρίου 1911)
……….Ο καπετάν Γκόνος ἤ Γεώργιος Γιώτας, ήταν σλαβόφωνος Μακεδονομάχος που έδρασε στην περιοχή των Γιαννιτσών. Ξεκίνησε την δράση του τον Οκτώβριο του 1904, σαν οδηγός της λίμνης και βοήθησε στην επιστροφή έξι χωριών στο Πατριαρχείο. Από το τέλος του 1904 και ως τις αρχές του 1905 σχηματίζονταν ελληνικά ανταρτικά σώματα και αποστέλλονταν στη Μακεδονία, με κύριο στόχο την εμψύχωση των γηγενών και την σύγκρουση με τα βουλγαρικά σώματα και τον τουρκικό στρατό. Συνέχεια ανάγνωσης ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ-ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΓΙΩΤΑΣ (ΚΑΠΕΤΑΝ ΓΚΟΝΟΣ) +13/2/1911→
Σε όλη τη διάρκεια του 19ου αιώνα, η σταφίδα αποτελούσε το βασικό εξαγωγικό προϊόν του ελληνικού βασιλείου. Συνήθως υπερέβαινε το ήμισυ της αξίας όλων των εξαγωγών και υπερκάλυπτε το κόστος των εισαγόμενων δημητριακών. Με την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων το 1864, το σύνολο της παγκόσμιας παραγωγής κορινθιακής σταφίδας αποτέλεσε ελληνικό «φυσικό μονοπώλιο», ταυτόχρονα όμως μεγιστοποιήθηκε το διατροφικό έλλειμμα της ελληνικής σιτοκαλλιέργειας. Η επέκταση της κατανάλωσης σταφίδας και άλλων ομοειδών καρπών από ευρύτερα λαϊκά στρώματα στο Ηνωμένο Βασίλειο, κατά τα μέσα του 19ου αιώνα, ώθησε τη διεύρυνση των ζωνών καλλιέργειας κατώτερης ποιότητας και τιμής αλλά υψηλής απόδοσης προς τις περιοχές της παράλιας Δυτικής Πελοποννήσου (Ηλεία, Τριφυλία κλπ). Συνέχεια ανάγνωσης Η ΣΤΑΦΙΔΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΡΕΥΜΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ→
