,
«Ἡ Παρθένος σήμερον τὸν ὑπερούσιον τίκτει, καὶ ἡ γῆ τὸ Σπήλαιον τῷ ἀπροσίτῳ προσάγει. Ἄγγελοι μετὰ Ποιμένων δοξολογοῦσι. Μάγοι δὲ μετὰ ἀστέρος ὁδοιποροῦσι».
……….Τὸ κορυφαῖο γεγονὸς τῆς Ἐνανθρωπίσεως καὶ Σαρκώσεως τοῦ 
Χριστοῦ, ἀποτελεῖ μία ἀπό τὶς πιὸ συχνὲς σκηνὲς στὴν τέχνη τῶν ὀρθοδόξων ἐκκλησιῶν σ’ ὁλόκληρο τὸν βυζαντινὸ κόσμο. Συνέχεια ανάγνωσης ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΕΙΣ ΤΗΣ ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΗ ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΤΕΧΝΗ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
,
,,
ΕΝΑΣ ΛΑΟΓΡΑΦΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ ΣΤΗ ΔΕΡΟΠΟΛΗ
,
(…) “Πόσο ἀντίθετα καὶ ἀνοιχτὰ εἶναι ὅλα στὰ χωριὰ τῆς Δερόπολης! Τὸ χαρούμενο ἄνοιγμα τῶν χωριῶν αὐτῶν στὸ φῶς, στὸν ἥλιο, στὸν ἀγέρα, ὅλο τὸ ἅπλωμα τοῦ κάμπου, ἡ ἐξωτερική ἐλεύθερη ζωὴ, καθρεφτίζεται καθαρὰ ἐπάνω στὴν ἀνοιχτόχρωμη φορεσιὰ τῶν γυναικῶν της. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΔΕΡΟΠΟΛΗΣ
,
,
……….Στὶς 30 Αὐγούστου τοῦ 1974, ὁ Κύπριος λαϊκὸς καλλιτέχνης (χαράκτης καὶ ζωγράφος) Μιχάλης Κάσιαλος, ὁ «Θεόφιλος» τῆς Κύπρου, πέθανε μετὰ τὴν κτηνώδη ἐπίθεση ποὺ δέχθηκε στὶς 16/8 ἀπό τοὺς τούρκους εἰσβολεῖς στὸ σπίτι του στὴν κατεχόμενη μέχρι σήμερα Ἄσσια. Ὁ ἀνυπεράσπιστος γέροντας (89 ἐτῶν), ἔμεινε γιὰ μερικὲς ἡμέρες ἀβοήθητος, μέχρι ποὺ μεταφέρθηκε στὸ νοσοκομεῖο τῆς Λάρνακας. Στὸ σύντομο διάστημα ποὺ νοσηλεύτηκε, μία μέρα πρὶν ξεψυχήση, περιέγραψε τὴν τουρκικὴ βαρβαρότητα, τὸ πῶς χύμηξαν στὸ σπίτι του μὲ προτεταμένα τὰ ὅπλα τους ἀπαιτῶντας νὰ τοὺς δώσῃ χρήματα. Συνέχεια ανάγνωσης ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΣΙΑΛΟΣ – Ο “ΘΕΟΦΙΛΟΣ” ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ (+30/8/1974)
……….[…] Γνώρισα, κατὰ τὰ ἔτη γύρω στὰ 1930, τὴ φουστανέλλα, τὴν ἁπλοϊκή καὶ καθημερινή, — συνεπῶς καὶ τὴν ἀνόθευτη ἀπὸ ὅποια σκόπιμη ἐπίδειξη, — αὐτήν ποὺ ἦταν φτιαγμένη ἀπό σκοῦρο δίμιτο γερὸ πανὶ τοῦ ἀργαλειοῦ, μονοκόμματη· μὲ κολλημένο δηλαδὴ τὸ πανωκόρμι, ὅπως ἀκριβῶς ἔτσι τὴ φοροῦσαν τότε πολλοὶ χωρικοί, ἰδίως οἱ συντηρητικοὶ τσοπάνηδες στὶς ὀρεινὲς περιοχές, στὴν Ἀρκαδία καὶ στὴ Δυτικὴ Ρούμελη. Τὴν ἴδια ἐνδυμασία φοροῦσαν καὶ πολλοὶ χωρικοὶ τῆς Ἀττικῆς. Ἦταν μιὰ πολὺ πρακτικὴ ποκαμίσα, μὲ ῥαμμένη στὴ μέση μιὰ ἁπλὴ ζώνη, ἀπὸ τὸ ἴδιο ὕφασμα. Συνέχεια ανάγνωσης Η ΑΡΧΑΙΑ ΚΑΤΑΓΩΓΗ ΤΗΣ ΝΕΟΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΦΟΥΣΤΑΝΕΛΛΑΣ
,
,
,
,
,
,
,
Τοῦ Γιάννη Ζαμπέλη
Πρώτη δημοσίευση: ἑβδομαδιαῖα ἐφημερίδα «Τὰ Νέα τῆς Λευκάδας» (Πᾶσχα 2005)
,
,
Εἰσαγωγικό σημείωμα α΄ μέρους.
,
Ἡ ἑβδομάδα πρὶν τὸ Πᾶσχα ὀνομάστηκε Μεγάλη ἀπό τοὺς πρώτους κιόλας χριστιανικοὺς αἰῶνες, διότι μεγάλα καὶ κοσμοσωτήρια γεγονότα συνέβησαν στὴ διάρκειά της. Κέντρο αὐτῶν τῶν γεγονότων εἶναι βεβαίως τὰ ἅγια Πάθη, ἡ θεόσωμη Ταφὴ καὶ ἡ ἔνδοξη Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου.
Καθεμιᾶ ἀπό τὶς μέρες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας, εἶναι ἀφιερωμένη σὲ κάποιο πρόσωπο ἤ γεγονὸς. Ἡ ὑμνολογία καὶ τὰ ἁγιογραφικά ἀναγνώσματα, ἰδιαιτέρως κατανυκτικὰ, συνταιριάζουν καὶ μᾶς βοηθοῦν νὰ κατανοήσουμε καὶ νὰ βιώσουμε ἀληθινά τὰ Πάθη καὶ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου. Λέει χαρακτηριστικὰ ἕνας ὕμνος: «Συμπορευθῶμεν αὐτῷ καὶ συσταυρωθῶμεν… ἴνα καὶ συζήσωμεν αὐτῷ…» Συνέχεια ανάγνωσης Η ΜΕΓΑΛΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΣΤΗ ΛΕΥΚΑΔΑ
.
.
Ο λαϊκός γάμος
……….Κατά τους βυζαντινούς χρόνους, πριν από την τέλεση του γάμου πραγματοποιούνταν ο στολισμός του νυφικού θαλάμου που όπως και κατά την αρχαιότητα, ονομάζεται παστός. Εάν δεν επαρκούσαν τα στολίσματα, η οικογένεια της νύφης έπρεπε να δανειστεί από τους γείτονες. Συνέχεια ανάγνωσης Ο ΓΑΜΟΣ ΣΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ